Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2019

Don't grow up

Today I’ll be weaving my existence on your with t-shirt and your smile I took from a picture and placed it in my dreams. Don’t stand too close to me, I will only be looking at you from a distance, just like a framed photograph from summer holidays we took only yesterday. For you, will not be one more love, you will be my childhood love, because you came while I was sitting alone in the yard and reached your hand out to me and we played the whole afternoon. Then, we shared an ice-cream, but you kept letting it melt and put the cone on the tip of your nose, while you were balancing on horizontal logs and your childhood carelessness. And I, couldn’t stop laughing and I watched you slip away and disappear hidden in fields of gold, just to surprise me, closing my eyes with your palms, and then, I , pretended I didn’t know who it was, and I called out different names, just so you would stay close to me a few more moments, just so I could feel your heartbeat and your quick breath, before you …
Όταν μπήκε στην αίθουσα του σινεμά τα φώτα ήταν ακόμα αναμμένα. Στην αίθουσα δεν υπήρχε κανένας άλλος. Κάθισε στο κέντρο της τελευταίας σειράς. Σε λίγο μπήκε στην αίθουσα αυτός. Ανέβηκε τα σκαλιά και έκατσε διπλα της. Το αριστερό μπράτσο του άγγιξε το δικό της. Γυρισε και την κοίταξε χαμογελώντας. Γεια σου. Ελπίζω να μη σε ενοχλεί που κάθισα δίπλα σου. Έχω ένα κόλλημα να κάθομαι πάντα στο κέντρο της τελευταιας σειράς. Κι εγώ το ίδιο, είπε εκείνη, ευτυχώς που τις βρήκαμε κενές. Σε λίγο ξεκίνησε η ταινία. Ήταν μια ασπρόμαυρη κλασσική ταινία του πενήντα. Οι ήρωες εζησαν για λίγες μέρες τον πιο παραφορο τους έρωτα. Στην τελευταία σκηνή αποχαιρετηθηκαν στην πλατφόρμα 13 ενός σιδηροδρομικου σταθμού. Αφού αγκαλιαστηκαν και φιληθηκαν παθιασμενα εκείνη ανέβηκε στο τρένο αφήνοντας τον να στέκει στη βροχή. Μπήκε σε μια μικρή κουκέτα, και στάθηκε ψάχνοντας τον έξω από το μικρό παράθυρο. Το τρένο σφύριξε και ξεκίνησε να κινείται αργά. Δεν τον έβλεπε πουθενά. Τα μάτια της γέμισαν δακρυα. Ήθελε να…
Σήμερα η ενιαχρονη κόρη με πλήρη συνείδηση του λόγου της είπε σε έναν πενηνταχρονο κύριο. Ξέρεις, τα αγόρια και εσείς οι άντρες είσαστε ανωριμοι. Τελοσπαντων, οχι όλοι, τελοσπαντων, εκτός εσύ . (Προσπάθησε στο τέλος να το σώσει.) Η ουσία είναι ότι μια ενιαχρονη έχει ήδη σχηματίσει άποψη για το αντίθετο φύλο και την παρρησία να την εκφράζει. Σε λίγα χρόνια θα μεγαλώσεις και θα κρατάς μερικές απόψεις για τον εαυτό σου, για το παρόν έχεις πλήρη ελευθερια λόγου :) για αποφυγή παρεξηγήσεων δεν αναφέρω αν συμμερίζομαι η όχι την πιο πάνω άποψη, εγώ μεγάλωσα :-)
5 Αυγ 2014, 9:03 μ.μ.
Ο Φρέντι ήταν ένα μικρό πορσελανινο ποντικάκι. Όταν το αγόρασαν ο πωλητής τον τοποθέτησε προσεχτικά σε ένα διαφανές πλαστικό σακουλάκι γιατί ο Φρέντι ήταν μόνο τρία εκατοστά και πολυ ευθραυστος. Πέρασε μέρες στο συρτάρι του ταμπλω ενός αυτοκινήτου και μετα τον έβαλαν σε ένα άλλο συρτάρι ενός άλλου αυτοκινήτου. Εκεί γνώρισε ένα μικρό μαύρο βραχολακι και έπιασαν κουβέντα. Εσυ πως βρέθηκες εδώ, ρώτησε ο Φρέντι το βραχιολακι. Κοιτα, με αγορασαν για να με φορέσουν στο χέρι αλλα ήμουν πολύ σφικτό. Με έβγαλαν λοιπόν και επειδή δεν ήθελαν να με πετάξουν με φυλαξαν στο συρτάρι αυτό. Εσυ; ρώτησε το βραχιολακι τον Φρέντι. Εμενα με αγορασαν για να ζήσω κάπου. Σε κάποιο γραφείο όπου θα με έβλεπαν και θα χαμογελούσαν. Όπως βλεπεις ομως είμαι πολύ μικροσκοπικος και γυαλινος και φοβούνταν ότι θα σπάσω. Οι άνθρωποι μας βλέπουν και μας παίρνουν γιατί μας θέλουν αλλά δεν ξέρουν πάντα τι να μας κάνουν και που να μας τοποθετήσουν για να είμαστε ασφαλείς. Μην ανησυχείς , απάντησε το βραχιολακι , οι άνθ…
Της ψυχής μου μικροί εθισμοι, σας αφήνω πίσω με ότι βαραίνει, κλεινω τα αυτιά στων σειρηνων τα όμορφα τραγούδια, κλείνω τα μάτια σε ότι με τυφλωνει, με καθε μου δάκρυ λύνω της συνήθειας τους κομπους, αφήνω πίσω ότι με φυλακίζει και κρατάω ότι μ απελευθερώνει. Αγάπη στη γη ξανά μη με δεσεις, εγω όπως σε ονειρεύτηκα θα σε περιμένω , με λευκοκεντημενα να 'ρθείς φτερά, μαζί να πετάξουμε για πάντα ψηλά. 4 Αυγ 2014, 6:40 μ.μ.
Γνωρίστηκαν στην ακρογιαλιά, ξάπλωσαν αγκαλιά και ερωτεύτηκαν δίπλα στο κυμα. Κρατήθηκαν χέρι χέρι και περπάτησαν μαζί στη θάλασσα. Εκεί αγαπήθηκαν για ένα μόνο βράδυ. Τώρα είναι ξένοι και σαν περάσουν χρόνια ίσως τη ψάξει για να δει μια φορά ακόμα το χρώμα των ματιών της, τη στιγμή που ανατέλλει ο ήλιος, δε θα ξέρει που να τη βρει, γιατί δε ρώτησε ποτέ το όνομα της κι ας την αγάπησε πολύ κι αυτή έφυγε χωρίς να αφήσει σημάδι γιατί τον αγάπησε πολυ . ΜΣ
4 Αυγ 2014, 4:31 μ.μ.
Η γυναίκα Η γυναίκα μεγαλώνει με παραμύθια και πρότυπα. Στα παραμύθια μαθαίνει ότι μια μέρα θα έρθει ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο για να την κάνει βασίλισσα και ότι για να την διαλέξει πρέπει να είναι η πιο όμορφη του παραμυθιού. Τα πρότυπα της είναι η κούκλα BARBIE που είναι η μόνη παιδική κουκλα με βυζί 3C και κώλο πιο στητό από της Λόπεζ και ένας ΚΕΝ που έχει πουλί αλλά όχι μπαλάκια. Τελοσπάντων ντύνει και ξεντύνει την κουκλίτσα της που έχει ασορτί παπουτσάκια και τσαντούλες και σάλια και ένα σπίτι με ανσανσέρ και ένα σκυλάκι κανίς με φιογκάκι. Μεγαλώνει βλέποντας στα περιοδικά και στην τηλεόραση να παρελαύνουν γυμνές και ημίγυμνες καλλονές και σιγά σιγά εμπεδώνεται στο μυαλό της ότι για να έχει αξία μια γυναίκα πρέπει να είναι καλλονή. Αλλά δεν γενιούνται όλες καλλονές ούτε άνω του 1,70, ούτε με τέλειες αναλογίες, ούτε με τέλεια χαραχτηριστικά. Οπότε δεν νοιώθει αντάξια. Το αποτέλεσμα είναι ότι από την εφηβεία και μετά το κορίτσι και μετέπειτα γυναίκα σπατάλαει μεγάλο μέρος …
Η Κυπριακή κοινωνία αποτελείται από μικρές και μεγάλες ομάδες που χωρίζονται και ηλικιακά. Έχουμε λοιπόν τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας που έζησαν όπως έζησαν και παντρεύτηκαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους και στις πλείστες των περιπτώσεων οι γιαγιάδες καταπιέζονταν αλλά δεν υπήρχε τότε η επιλογή, ούτε υπήρχε η γνώση , η επιλογή, ή η τόλμη για κάτι άλλο οπότε σιωπούσαν και μάθαιναν να ζουν με αυτά που είχαν. Μετά έχουμε την ηλικία των σαραντάρηδων και πενηντάρηδων σήμερα, αυτοί λοιπόν έζησαν σε μια εποχή που ήταν της μόδας να παντρεύονται στα είκοσι και στα δεκαοχτώ. Αυτό από μόνο του είναι μια παράνοια η οποία εξαλείφει αυτόματα την επιτυχία του γάμου. Δεν είναι δυνατόν ένα κορίτσι να τελειώνει το σχολείο ή να έχει εγκαταλείψει πολλές φορές το σχολείο και να παντρεύεται τον πρώτο που ερωτεύτηκε ή της έχουν προξενέψει , να γίνεται μάνα στα δεκαοκτώ ή στα είκοσι. Η το αγόρι με το που τέλειωνε το στρατό να γίνεται σύζυγος και πατέρας. Και η κάθε προσπάθεια δημιουργίας οικογένειας…
Νηστικοπουττιδες (ντόπιο προϊόν) Αντρες (υποτιθέμενοι) που ξεροσταλιαζουν μπροστά σε όμορφες νεαρές η και μη νεαρές υπάρξεις. Ο νηστικοπουττης διακρίνεται με τα εξής χαραχτηριστικα. Εντονο βλέμμα στα στήθη και τις ζαμπουδες της ύπαρξης, ανταλλαγή πονηρού βλέμματος με τον φιλο η κουμπαρο τύπου μα δε ηντα πραμαν εν τούτη, σχόλια στην ύπαρξη του τύπου Άγγελε μου, εν ζαχαροπλαστης ο παπάς σου; ψιλοκουβεντα , προσπάθεια για ριξιμο και τόνωση του Εγώ συνοδευόμενη από το φούσκωμα του μοριου τους. Τους συναντάς παντού. Στην παραλία να βλέπουν σαν χαμαιλέοντες με το ένα μάτι τον γυμνό κωλο που περνα από μπροστά τους και με το άλλο αν τους πήρε είδηση η γυναίκα τους. Στο δρόμο να πιάνουν κουβέντα με τις πωλήτριες των φραπέ που το βρακί τους (αν φορούν) είναι λίγο πιο μακρύ από τη φούστα . Στα καφέ να πειράζουν τις σερβιτορες και στα περίπτερα να κάνουν τσιγαροφιλιες για πέντε λεπτά χαβαλετζιδικης ηδονής. Και τα κοριτσάκια και οι γυναίκες τους ανέχονται γιατί πρέπει να δουλέψουν γι αυτό και του…
Αυτό τα λόγια που λέμε και τα ακραια που κανουμε εν βρασμώ ψυχής μπορεί να τα ξανασκεφτομαστε την επόμενη μερα αλλά μακροπρόθεσμα αποδεικνυονται σωστά. Δεν μετανοιωσα ποτέ, την μετάνοια την αφήνω σ αυτούς που με πλήγωσαν. Είμαι αληθινή αλλά και απόλυτη. Γι αυτό και απαιτώ σεβασμό.
2 Αυγ 2014, 8:16 μ.μ
Αυτό που τόσο αγαπάμε βρισκουμε τρόπο να σκοτώσουμε. Μια λάθος λέξη που γίνεται η τέλεια αφορμή, ένα αντίο που αρνούμαστε να πούμε, πνιγουμε στο θυμό τη λύπη και εγωιστικά και αμετάβλητα αποχωρούμε. Τα δάκρυα δεν θα τα αφήσουμε να κυλήσουν
Έτσι κι αλλιώς ο θάνατος έρχεται πάντα μεταχρονολογημενα. Μάθαμε να φοβόμαστε τη χαρά, γι αυτό σκοτωνουμε πριν μας σκοτώσει ότι περισσότερο αγαπούμε. Προχωρούμε. ΜΣ 1 Αυγ 2014, 9:34 μ.μ.
Ήταν πολύ όμορφο το κελί. Το εφτιαξε όπως ονειρευόταν. Μόνο που το παράθυρο ήταν πολύ ψηλά και δεν μπορουσε να δει εξω. Μια μερα έσκυψε στο παράθυρο αυτή και λάμψη γέμισε στο κελί και στη ψυχή του. Έκατσε μαζί του για ωρες και του περιέγραψε πως είναι έξω. Ξέρεις , ήμουν κι εγώ σ ένα κελί, όμορφο σαν το δικό σου, τόλμησα όμως και βγήκα έξω αφήνοντας πίσω μου την ασφάλεια του. Έξω βλεπεις τον ήλιο μα και τη βροχή , τον γαλάζιο ουρανό και την μπόρα. Υπάρχει η ευτυχία μα και μέρες που φοβάσαι, αυτό είναι το κόστος της ελευθερίας. Στο λέω όμως κι άκουσε με, ο αέρας είναι καθαρός και οι δρόμοι περιμένουν να τους περπατήσεις, και μια γαλάζια θάλασσα όλη δική σου να την κολυμπησεις. Εγώ να σου τα περιγράψω μόνο μπορώ, κι ο χρόνος να σκουριασει τις αλυσίδες, το κελί θα ναι πια μόνο στο μυαλό. Απο εκεί μέσα μόνο εσύ μπορείς να δραπετεύσεις, ο καθένας τις αλυσίδες μόνος του τις πετά. Όταν έρθει η στιγμή. Όχι πιο πριν ούτε πιο μετά. Κι όταν εγώ θα χω φύγει να θυμάσαι τα λόγια μου και να μην ξε…
Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες, οι μικρές αναθεματισμενες ασήμαντες λεπτομέρειες. Που τελικά κάνουν όλη τη διαφορά. Γιατί οι άνθρωποι επικοινωνούν στη σιωπή, με βλέμματα, αγγίγματα και οι κεραίες είναι σε πλήρη λειτουργία όταν έχεις απέναντι αυτόν που αγαπάς. Και η αγάπη δε γελιεται ούτε κοροιδευεται ούτε τρώει αμασητα τα λόγια που της λες. Η αγάπη βλέπει και νοιώθει , μετρά, ζυγίζει, κρίνει και ξέρει πάντα να λαμβάνει τα σήματα. Ευλογία και κατάρα να βλεπεις τις μικρές ασήμαντες λεπτομέρειες. ΜΣ
30 Ιουλ 2014, 9:46 μ.μ.
Η μόνη φυλακή είναι ο φόβος και ο φόβος της μοναξιάς φυλακίζει τους ανθρώπους που φοβούνται και μένουν μαζί, ζουν μαζί αλλά είναι μόνοι. Η πραγματική αγάπη είναι αν δεν μπορώ να σε κάνω ευτυχισμένο να σε αφήσω να φύγεις. Το να κρατάς κάποιον δίπλα σου δυστυχισμενο είναι εγωισμός. Αν δεν με κανεις ευτυχισμένη και με αγαπάς με αφήνεις να φύγω. Αυτό είναι πραγματικη αγάπη , η αγάπη δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι ελεύθερη συνειδητή επιλογή και οι άνθρωποι αλλάζουν κάθε μέρα, τα συναισθήματα αλλάζουν επίσης και χρειάζεται θάρρος και συναισθηματική ωριμότητα να ξέρεις πότε κάτι έχει τελειωσει και όσο δύσκολο κι αν φαίνεται η φυγή του δυνατοτερου θα δώσει και στους δύο φτερά. Στην αγάπη να αφήνεις πάντα την πόρτα ανοιχτή. ΜΣ
29 Ιουλ 2014, 8:28 μ.μ.
Έρωτας
Να τον έχεις κοιτάξεις στα μάτια και να νοιώθεις ότι αυτός είναι και αυτό το συναίσθημα να μη χωρά καμιά αμφισβήτηση, να σου αποκλείει κάθε ανάγκη να κοιτάξεις δεξιά ή αριστερά για να βρεις κάτι καλύτερο. να την έχεις κοιτάξει στα μάτια και να λάμπει ολόκληρη γιατί βλέπει εσένα. γιατί είσαι εσύ ο έρωτας της και μαζί σου ομορφαίνει μέρα με τη μέρα. και θα ομορφαίνει να σαι σίγουρος όσο εσύ την αγαπάς, γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το νερό που το ποτίζει. Κι όσο αγαπάς μεγαλώνει και ανθίζει και μοσχομυρίζει.
Δεν έχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης από το να δείχνεις στον άλλο πως τον αγαπάς. με κάθε τρόπο, με κάθε λέξη, με κάθε στιγμή, και όσο ο άλλος νοιώθει ότι αγαπιέται ανταποδίδει και είναι αυτή μια όμορφη αλληλένδετη πράξη, δύο συγκοινωνούντα δοχεία που ανταλλάζουν ενέργεια. Πρέπει να σαι αποφασισμένος για δύο πράγματα εξ αρχής. Ότι αυτός είναι ο ένας το ένα. Και αν αυτός είναι ο ένας είσαι εκεί, στις όμορφες στιγμές, στις δύσκολες στιγμές, στα πάνω και στα κάτω…
Υπάρχουν οι πολεμοχαρείς , υπάρχουν οι ειρηνοποιοι και υπάρχουν και αυτοί που δεν ανήκουν πουθενά .... Στη μέση του πουθενά τα βραδυα τα άστρα λάμπουν για τις μοναχικές ψυχές και λίγο πριν χαράξει βλέπεις για πρώτη φορά τα μάτια αυτού που έμελλε να σε κατοικήσει, εκεί , μέσα σου, μαζί, να ανηκετε στο πουθενά 
ΜΣ
26 Ιουλ 2014, 9:42 μ.μ.
Και σήμερα θα υφάνω την ύπαρξη μου πάνω στο λευκό σου φανελάκι και το χαμόγελο σου που πήρα μέσα από μια εικόνα και το βαλα στα όνειρα μου.
Μη στέκεσαι πολύ κοντά μου, από μακριά θα σε κοιτώ, έτσι, σαν μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία από καλοκαιρινές διακοπές που βγάλαμε μόλις χτες.
Δε θα’ σαι ένας ακόμα έρωτας, θα είσαι ο παιδικός μου έρωτας γιατί ήρθες όσο καθόμουν μόνη στην αυλή και μου άπλωσες το χέρι και παίξαμε μαζί όλο το απόγευμα.
Μετά μοιραστήκαμε ένα παγωτό χωνάκι, αλλά εσύ όλο το άφηνες να λιώνει και στερέωνες το χωνάκι στην άκρη της μύτης σου ακροπατώντας σε οριζόντιους κορμούς και στην παιδική σου ανεμελιά.
Και εγώ όλο γελούσα και σε κοιτούσα να μου ξεφεύγεις και να χάνεσαι κρυμμένος μέσα σε στάχυα, μόνο για να με ξαφνιάσεις κλείνοντας μου τα μάτια και εγώ τότε προσποιούμουν ότι δεν ήξερα ποιος είναι και με άλλα ονόματα σε φώναζα, μόνο για να μείνεις λίγες παραπάνω στιγμές κοντά μου, να νοιώσω το στήθος σου να λαχανιάζει και τα ιδρωμένα χέρια σου στα δικά μου πριν μου κρυ…
Κι όταν ήρθε η σειρά της σταχτοπουτας να δοκιμάσει το γυάλινο γοβακι , ο πριγκηπας γονάτισε μπροστα της σιγουρος ότι αυτή ήταν η πριγκίπισσα του, όμως εκείνη του είπε "φύλαξε το γυάλινο γοβακι για άλλη, εγώ προτιμώ αυτά με τα καρφιά" του έδωσε μια στα αχαμνά και έζησαν αυτοί Καλα και εμείς καλύτερα....
26/07/2014
Κι αν ζούσαμε στο μεσαίωνα,θα μας καταδίκαζαν σιγουρα οι Ιεροεξεταστές γιατί μαγεία είναι να ερωτεύεσαι το άπιαστο , πλατη με πλάτη σε ένα πασαλλο θα μας εκαιαν, μα η πυρά καθόλου δε θα μας εκαιε, παρά μόνο αν προλάβαμε να φιληθουμε τελευταία φορά..... ΜΣ 22 Ιουλ 2014, 6:51 μ.μ.
Και μοιάζει η αιωνιότητα μια ονειροπαγιδα που την κρεμμαμε στο προσκέφαλο μας και μας κλέβει τις πιο όμορφες στιγμές......


21/07/2014 (χωριό Γιόλου)
Στην αγάπη άφηνε πάντα λίγο την πόρτα ανοιχτή..... Είτε για να έρθει , είτε για να φύγει... Στην αγάπη δεν μπαίνει λουκέτο, δεν σφραγίζει με κωδικούς, δεν δένεται με κόμπους, είναι αυτόνομη, αυτεξουσια και μένει όσο είναι η πόρτα ανοιχτή για να αναπνέει

21/07/2014
Για όλες τις λέξεις που είχαμε ακόμα να πούμε μην ψάξεις , για όλα όσα είχαμε ακόμα να κάνουμε μην κλάψεις, μεγάλη μου αγάπη.....τα τελευταία μου λόγια κράτησε μόνο στην καρδιά σου...... Και να δεις που πρόλαβα και στο είπα, πόσο τυχερή ήμουν φαντάσου.. χαρά μου πάψε να λυπάσαι "σ αγαπώ να το θυμάσαι" 20 Ιουλ 2014, 3:35 π.μ.
ΑΦΗΝΕ ΜΕ
άφηνε με να μπαίνω λίγο..σαν αεράκι κάτω απ’ την πόρτα, λίγο μόνο..
να βλέπω ότι είσαι εκεί, να ξέρω ότι είσαι καλά
τι κι αν πάντα είσαι μακριά,
με τα δικά μου χρώματα σε ζωγράφισα
έτσι όπως μεγαλώνεις το παιδί και το αφήνεις να φύγει
έτσι όπως γιατρεύεις του πουλιού τη σπασμένη φτερούγα και το αφήνεις να πετάξει
κάνε ότι μπορείς για να’ σαι εντάξει
έχει ανηφόρα η ζωή
και εγώ από μακριά θα σου μιλάω
από μακριά θα σ’ αγαπάω
μα ξέρεις πολύ καλά
εκείνες τις δύσκολες τις ώρες
που περπατάς και χάνεσαι στα δάση
θα είμαι δίπλα σου εκεί
εκείνες της μοναξιάς τις ώρες
που αναζητάς με παράπονο τα χρόνια που φύγαν
που ατενίζεις με φόβο τα χρόνια που θα’ ρθουν
θα είμαι εκεί
εκείνες της μοναξιάς τις ώρες που θα κάνεις έρωτα με τις αναμνήσεις
εκείνες τις σκληρές νύχτες που θα ψάχνεις αφόρητα ένα χάδι για να νοιώθεις πως αγαπιέσαι
θα είμαι εκεί
μακριά
μα δίπλα σου εκεί
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες) 19 Ιουλ 2014, 9:41 μ.μ.
Τις μεγάλες αγάπες δεν τις σβήνει η απόσταση , ούτε ο χρόνος που περνά, της ψυχής ο δεσμός ούτε πεθαίνει ούτε γερνα, κι αν σε τούτη τη ζωή χωρίζουν δύο κορμιά, αχωριστες μένουν αιώνια οι ψυχές, τις μεγάλες αγάπες, καρδιά μου, μην τις κλαις.....
18 Ιουλ 2014, 4:52 μ.μ.
Σήμερα σου έγραψα ένα γράμμα
που έλεγε
μου έλειψες και σήμερα
και ειδικά που σήμερα
ήταν μέρα χαράς
έζησα
χαμογέλασα
ονειρεύτηκα
έκανα τις μικρές μου καθημερινές διαδρομές
όπως τα ξέρεις
είχα τόσα να σου πω
είχα τόση χαρά να μοιραστώ
και είναι δύσκολο
τα δάκρυα αντέχονται μακριά σου
αλλά τόση χαρά
που να την ακουμπήσω ;
έτσι που μου έρχεται να τη στείλω στο διάολο
να της δώσω μια να την κλωτσήσω
κάλπικη ψεύτικη χαρά
πουτάνα φτιασιδωμένη χαρά
με βλέπει και με περιγελάει και μου λέει
όλα καλά
γελάμε ;
όλα καλά
πονάμε ;
όλα καλά
γονατίζουμε ;
Ποτέ ! όλα καλά !
αυτό δεν μάθαμε να λέμε τόσα χρόνια;
όλα καλά !
και να θυμάσαι
θα έρθει και απ εκεί η πουτάνα η χαρά
ρίξε της ένα πήδημα στα όρθια
κρίμα να πάνε άδικα τα στολίδια
πουτάνα είναι
μένει λίγο πληρώνεται ακριβά
να το θυμάσαι καρδιά μου
και όλα θα πάνε καλά

ΜΣ (τα κυνικά) 16 Ιουλ 2014, 9:30 μ.μ.
Τσιγγάνοι στου χρόνου το καραβάνι
σε αντίθετες πάντα ταξιδεύουν τροχιές
μέχρι το βράδυ που οι αστερισμοί διασταυρώνουν
οι τσιγγάνοι ανάβουν στο στερέωμα φωτιές
κάθε που επαληθεύονται πανάρχαιοι χρησμοί
αρχίζουν να πάλλονται ταυτόχρονα οι καρδιές
γνωστό το λίκνισμα του φιδίσιου κορμιού της
αμαρτωλό σαν τον όφη στων πρωτόπλαστων τον κήπο
γνωστή η μελωδία και του τραγουδιού του ο πόνος
μαντείου πανάρχαια αποκάλυψη και μύθος
«σήκω και χόρεψε μαζί μου τσιγγάνε»
«έλα και δώσ’ μου φιλί μάγισσα μου, διάβασε της ζωής μου τη μοίρα γυναίκα»
«το πεπρωμένο σου άντρα είναι ένα, να καίγεσαι όσο ζεις στη φωτιά μου»
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες) 9 Ιουλ 2014, 9:04 μ.μ.
Και να που ήρθες αγάπη
Χωρίς τυμπανοκρουσίες και πανηγύρια
Χωρίς μεγάλες εισόδους και φωνές
Απλά ήρθες
Όπως σε φαντάστηκα , όπως σε περίμενα
Με ένα ζευγάρι θάλασσες μάτια
Με ένα ζευγάρι κουρασμένα χέρια
Με ένα αγέρωχο κορμί
Με μια ζεστή καρδιά
Με μια περήφανη ψυχή
Με έναν άσβεστο πόθο
Όπως σε ζωγράφισα, όπως σε ονειρεύτηκα
Έτσι ήρθες
Χωρίς επιτηδευμένα λόγια, χωρίς ενοχές
Χωρίς υποσχέσεις κι ανταμοιβές
Να που ήρθες αγάπη
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες) 9 Ιουλ 2014, 9:09 π.μ.
Μικρό φοβισμένο μου παιδάκι, φοράς τα ρούχα του ενήλικα κάθε πρωί και το σκληρό σου προσωπείο και επιστρέφεις το βράδυ στο χρυσοστολισμένο σου κλουβί, που τόσο καμαρώνεις. Σε δωμάτια τετράγωνα και ορθογώνια, στα διακόσια ευρύχωρα σου τετραγωνικά, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες χρήσης και σωστής συντήρησης.
Πώς να βάζετε τα αισθήματα σας στην κατάψυξη, καλά τυλιγμένα στο τελευταίο συρτάρι του ψυγείου. Οδηγία νούμερο τρία.
Πώς να είστε ένας καθώς πρέπει άνθρωπος, ενταγμένος και στοιβαγμένος σε ένα κιβώτιο με άλλα σάπια φρούτα, οδηγία νούμερο δύο.
Πώς να γίνετε αλλεργικός στην αγάπη, πίνοντας δύο σφηνάκια «συνήθεια» και ένα σφηνάκι «αδιαφορία» την ημέρα. Οδηγία νούμερο ένα.
Μα πρόσεξε τώρα. Όσο πιστά και αν ακολουθείς τις πιο πάνω οδηγίες θα έρθει αναπόφευκτα αυτή η στιγμή στη ζωή σου που θα αντιδράσεις. Γιατί όσο όμορφα και καλοραμμένα και αν είναι τα κοστούμια που φοράς, όσο καλά και να στερεώνεις το προσωπείο σου, μέσα σου θα υπάρχει πάντα ένα παιδάκι.
Θυμάσαι, τότε που ήσουν τριών κα…
Η Marina Saveriadou ενημέρωσε την κατάστασή της. Ο έρωτας όπως όλοι οι χοροί για να χορεύεται σωστά πρέπει να συμφωνηθεί από την αρχή ποιος θα καθοδηγεί και ποιος θα ακολουθεί......
Επίσης όπως όλοι οι χοροί χρειάζεται ρυθμό, αίσθημα και συνεχή οπτική επαφή ! 
ΜΣ 7 Ιουλ 2014, 8:36 μ.μ.
S.A.G.A.P.O.

Αν αναζητούσες την τελειότητα στον έρωτα αυτό θα το έβρισκες στην μη πραγματοποίηση του, ή έστω στην μη ολοκλήρωση του.
Ίσως είναι η μοναδική περίπτωση που υπάρχει η τελείωση αφήνοντας κάτι ατέλειωτο. Πράγμα παράδοξο όπως όλα τα παράδοξα που αφορούν τον έρωτα.
Αυτή η πρώτη ματιά
το πρώτο σταμάτημα της καρδιάς
όταν η ενέργεια του εισβάλει χωρίς να πάρει άδεια στη δική σου
πριν ακόμα μάθεις το όνομα του
πριν ακόμα ακούσεις τη φωνή του
όταν το μόνο που σας συνδέει είναι εκείνη η στιγμή, η πρώτη στιγμή που έχει κιόλας περάσει
μακάρι να σταματούσε ο χρόνος σε τούτη την πρώτη στιγμή
να μην μάθαινες ποτέ το όνομα του
να μην άκουγες ποτέ τη φωνή του
τώρα έχει χάσει ο έρωτας τη μαγεία αυτής της πρώτης στιγμής
οι άνθρωποι γνωρίζονται υπερβολικά
προτού συναντήσεις κάποιον τον ξέρεις απ έξω κι ανακατωτά
έχει δει τις φωτογραφίες του, ξέρεις τι βιβλία διαβάζει,αν διαβάζει, τι μουσική ακούει, τι έχει φάει ψες, δεν έχει μείνει τίποτα να ανακαλύψεις
έχεις κιόλας βαρεθεί
κι αυτή η πρώτη στι…
Κάλτσες μόνες ψάχνουνε ταίρι , άλλες στα λευκά κι άλλες στα χρωματιστά , χωρίστηκαν από του λευκαντικου το ασπλαχνο χέρι.....ΜΣ
Αγάπη είναι να θέλεις να του περιγράψεις το βλακίστικο όνειρο σου μόλις ξυπνήσεις, να του πεις το τελευταίο χαζό ανέκδοτο που άκουσες, να του διηγηθείς όλες τις παιδικές σου σκανταλιές, να του δείξεις ένα ένα τα σημαδάκια από τα παιδικά χτυπήματα και να του ζητάς να τα κάνει μάκια να γίνουν καλά.....
Αγάπη είναι να προσπαθείς να χαμογελάς λιγότερο όταν έρχεται και περισσότερο όταν φεύγει...για να μη σε βλέπει στενοχωρημένη και λυπάται .. γιατί εσύ τον θέλεις πάντα να χαμογελά
Αγάπη είναι να τον κοιτάς όσο εκείνος κοιμάται, και αυτός να σε ρωτά πάντα γιατί, μα είναι λίγο περίπλοκο να εξηγήσεις πώς είναι απαραίτητο να τον κοιτάς για ώρες, γιατί με εκείνα τα καρφωμένα βλέμματα υφαίνεις της μνήμης τον ιστό, εκείνον που σας κρατά μαζί όταν είσαστε μακριά, εκείνον που σε κάθε τσίμπημα απουσίας, κεντά από πάνω μια βελονιά "σ' αγαπάω κι είμαι εδώ" 
Κυριακή 3,13 ( μικρές ερωτικές ιστορίες)
6 Ιουλ 2014, 3:13 μ.μ.

πίσω από τα κόκκινα φώτα

Τα πάντα είχαν αλλάξει στο λιμάνι, μόνο ένα μικρό χαμηλοτάβανο δωματιάκι έστεκε εδώ και χρόνια, εδώ και αιώνες πιο ξέρει από πότε, με ένα κόκκινο φωτάκι απ’ έξω πάντα αναμμένο. Πελάτες δεν έμπαιναν πια στο δωματιάκι. Και εκείνη δεν στεκόταν πια έξω στην πόρτα να σφυρά στα ναυτάκια και να στέλνει φιλιά με τα κατακόκκινα της χείλη. Η πόρτα έμενε κλειστή, η λάμπα όμως έμενε αναμμένη, να θυμίζει στους περαστικούς ότι εκεί μένει μια πουτάνα, που πια δεν έχει πέραση, έτσι όπως περνάνε έξω απ, τα κλουβιά στο ζωολογικό κήπο και διαβάζουν τις ταμπέλες αλλά τα ζώα είναι κρυμμένα στις σπηλιές τους και ξεψυχάνε.
Κι’ αυτή ξεψυχούσε, από μια κλωστή κρατιόταν και απ’ ένα όνειρο που το ‘βλεπε στον ύπνο και στον ξύπνιο.
Ήταν εκείνο το ναυτάκι, θα χουν περάσει σαράντα χρόνια, που ήρθε κοντά της ένα βράδυ του Ιούλη και του πήρε την παρθενιά, τον έμαθε να καπνίζει χασίς και να φιλάει με τη γλώσσα αφού του έδωσε να πιει μια κουταλιά ροδόσταμα για να ναι το φιλί γλυκό. Μετά αυτός θυμήθηκε την πεθαμ…
είσαι η αγάπη μου , ο έρωτας μου, το κινεζάκι μου, η τρέλα μου , το πάθος μου, ο καλύτερος μου φίλος, η χαρά μου

2 Ιουλ 2014, 8:41 μ.μ.
Η λήθη είναι μεν ωραία παραμύθα αλλά η βουτιά στην θάλασσα, η αγκαλιά , η απογοήτευση, η στενοχώρια , ο έρωτας , η αγάπη είναι οι πανέμορφες αλήθειες...
2 Ιουλ 2014, 9:46 π.μ.
το καλύτερο που έχεις να κάνεις για το παιδί σου είναι να επιλέξεις σωστά τον πατέρα και τη μητέρα του....
το δεύτερο καλύτερο που έχεις να κάνεις για το παιδί σου, αν δεν επιλέξεις σωστά τον πατέρα ή τη μητέρα του να μην το χρεώσεις με τη δική σου λάθος επιλογή..
αν τέλος βαρέθηκες τη μητέρα ή τον πατέρα που εσύ διάλεξες για το παιδί σου, είναι δικό σου πρόβλημα και όχι του παιδιού
το παιδί έχει ανάγκη να βλέπει, να αγαπά, και να έχει συμμετοχή στη ζωή και των δύο γονιών, ανεξάρτητα από το τι μαλακίες θα κάνουν εκείνοι μεταξύ τους... χειριστείτε το και αφήστε τα παιδιά απ' έξω...

30 Ιουν 2014, 11:47 μ.μ.

που είσαι ?

Που είσαι ;

Kι απόψε σε μια λευκή πορσελάνινη μπανιέρα
μισό γυμνό κορμί βουτηγμένο
οι ώμοι ακουμπάνε την παγωμένη πορσελάνη
και δυο στήθη πηγαινοέρχονται ψάχνοντας το δικό σου στόμα
η πλαστική κουρτίνα την μοναξιά ξυπνάει
αργά κι υγρά μια ύπαρξη βουλιάζει

που είσαι ;

γυρνάει μπρούμυτα
παίρνει βαθιά ανάσα
Στο ζεματιστό νερό βυθίζει το κεφάλι
ακούει την καρδιά της να μαρσάρει
το σαπούνι καίει τις αναμνήσεις
πνίγεται μια ψυχή σε εκατοστά τριάντα

που είσαι;

Κι απόψε στο γκρίζο υπνοδωμάτιο
στρωμένο το κρεβάτι με σατέν σεντόνια
ζεστή η αγκαλιά να μην κρυώνεις
μουσική θα παίζει για να χαλαρώνεις
και δυο κεριά θα καίνε όπως πάντα
να λιώνουν πάνω στο κορμί που έκαιγες εσύ

που είσαι ;

Ο καθρέφτης την κοιτάζει
ν’ απλώνει τα όνειρα της σε όλο το σώμα
σε γεύση σοκολάτα και καρύδα
μόνο το σατέν νυχτικό την αγκαλιάζει
βρεγμένα ακόμα τα μαλλιά της
μπάζει νερό η μνήμη σαν καταραμένη

που στο διάολο είσαι;

μόνο ένα φάντασμα κι απόψε
Φυσάει και σβήνει τα κεριά
ανάσκελα θα την ξαπλώσει
με λόγια λ…
Μεταξύ στην ανασφάλεια και την επιβεβαίωση είναι μια αγάπη δρόμος .....

Μεταξύ της ευτυχίας και του συμβιβασμού είναι μια γέφυρα που είτε την περνάς είτε την γκρεμίζεις....

ΜΣ

29/06/2014

My Sunday father

My "Sunday" father
I always think of you on Sundays, because Sundays were always for the two of us. Back then when I lay beside you, in the small refugee house in Ayious Anargyrous and you told me all those stories about the years you worked as a sailor on boats. I still remember that strange side table lamp witch deemed with a little round button and made a funny zzz noise accompanied of the wisteling noise of your nose as soon as you fell asleep it just made me want to lough I had to turn the other way.
On my school lunch breaks, you came with a plastic bag full of warm koupes from Antonakis cofee shop. In winter sundays, two movies in a row, with your newpaper on your knees, ready to cover my eyes, on all the unfit scenes. But before that we had to go, sit at a cafe, and you made me bring all of my homework for you to check it, and I hated it, and I felt it was humiliating and embarrassing but because of you I became a good student and grew to love books and reading.
On su…

The art of living

White as the color of innocence, white as the canvas you have in front of you each time you start working on a painting or other art form. just like every other artist you work on your art in stages. You begin and all you have in front of you is this white, empty canvas, or a white paper if you are a writer in my case. There it is, in front of you, and a few hours later, or a few days later, or maybe even years later you have the finished result. Many people think that art is born when the artist conceives an idea and he manages to put it down successfully and present it to the world. This is not the whole truth, the artist does not put down simply ideas, what he does is bringing out a feeling, for art is always about feelings, feelings we are not able to express in other ways. Something that hurt you in the past, something that might still hurt you, something you experienced and has moved your world inside out, it might be sadness, passion, desire, or your hidden hopes and dreams. Thi…

one last time

Take me one more time 
To journeys of no return In the dark room of the cinema at the last seats Your jacket covering both of us At the back row of the train Final route Final stop last time This is what we always say but then…
You take me one more time At those illegal journeys At the beach waiting for sunrise The sand puncturing our conscience Inside the steaming old car swearing this is the last time crying that awkard goodbyebut then.. you take me one more time and our hearts are bursting like teenage students kissing for the first timeour souls connectinglike moribund lovers refusing death to take them apartour whole lifetime sentenced to hellfor a flash moment of stolen paradise I will be swearing and begging don’t take me again
But i know you will take me for one last time 
MARINA SAVERIADOU (SHORT EROTIC STORIES)





Αγαπημένη μου φίλη,
με ρωτάς γιατί σταμάτησε να σε αγαπά όπως στις αρχές
να σου απαντήσω γλυκιά μου
οι άντρες είναι δύο πράγματα πρώτον κυνηγοί και δεύτερον παιδιά
και λέω πρώτον κυνηγοί γιατί αυτό είναι το αρχέγονο ένστικτο που καθοδηγεί όλες τους τις πράξεις σε όλες τις εκφάνσεις της ενήλικης ζωής είτε αφορά την εργασία και κυρίως τη γυναίκα. Σαν κυνηγοί λοιπόν θα κυνηγήσουν το θήραμα που έχουν βάλει στο μάτι. Και το κυνήγι δε γίνεται με όπλα και τόξα και βέλη αλλά με λόγια , μηνύματα και sms και διάφορα άλλα τεχνάσματα που χρειάζονται χρόνια πείρας για να φτάσουν στο επίπεδο higher. Και η γυναίκα, η κάθε γυναίκα, που τα χει ακούσει πολλές φορές, επιλέγει ή όχι να τα πιστέψει γιατί όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχτούμε η γυναίκα είναι ένα μικρό κοριτσάκι που της αρέσουν τα παραμυθάκια. Και έτσι ο κυνηγός επιστρέφει με το θήραμα.
Και μετά ?
Μετά φεύγει ο κυνηγός και έρχεται το παιδάκι. Και το παιδάκι άντρας αλλάζει συμπεριφορά.
και η γυναίκα γίνεται το παιχνιδάκι , παίζει γι…

το άλλο μου εγώ

Σκέφτομαι λοιπόν τα λόγια σου φίλε και προβληματίζομαι και ίσως να χεις δίκαιο. Ίσως όλα να ναι μια απλή συνδιαλλαγή, που απλώς τα ονομάζουμε με όμορφες λέξεις για να νοιώθουμε και εμείς καλύτερα και λιγότερο ενοχοποιημένα. Ας πάρουμε λοιπόν τον έρωτα. Ας πάρουμε παράδειγμα τον άνθρωπο, τον άντρα και τη γυναίκα. Όσοι λένε ότι η ομορφιά δεν έχει σημασία λένε ψέματα στον εαυτό τους. Είτε μας αρέσει είτε όχι έχουμε εκπαιδευτεί να αρεσκόμαστε στην ομορφιά και να ζούμε σε μια κοινωνία όπου η ομορφιά πουλά, βρίσκει δουλειές, και χτυπά και προαγωγές. Βγαίνεις λοιπόν από το σπίτι για να ζήσεις σε αυτή την ανταγωνιστική κοινωνία που η εικόνα πουλά περισσότερο και από την κοκα-κόλα. Η γυναίκα θα φροντίσει να ναι ντυμένη όμορφα, μακιγιαρισμένη, χτενισμένη, να βάλει τα αρώματα της, να έχει το νύχι της βαμμένο, να έχει κρύψει τα μαλλιά της που έχουν ασπρίσει, τις πρώτες ρυτίδες που άρχισαν να φαίνονται και να φορέσει και ένα χαμόγελο είναι δεν είναι καλά. Γιατί όσο και να λέμε τα κατεβασμένα μούτ…
κι άμα θέλω θα κολυμπήσω στις πέντε τα χαράματα
κι άμα θέλω θα χορέψω στις έξι το πρωί πριν πάω δουλειά
κι άμα θέλω θα σ' αγαπώ και θα σ' ερωτεύομαι και ας τρελαίνομαι
κι άμα θέλω θα παρατήσω όλα τα πρέπει στη μέση για ένα και μόνο ακόμα θέλω
γιατί ξύπνησα μια μέρα και είπα ...τι στο διάολο... θέλω να ζήσω... κι αυτό είναι το μόνο πρέπει κι έτσι το θέλω.
ΜΣ. 28 Ιουν 2014, 8:55 μ.μ.
Μην ανάψεις απόψε το κουτί
Έλα μαζί μου στη βεράντα
Αρχές του ογδόντα
Κάτω από τ΄αστέρια
Και την ανθισμένη φλαμουριά
Να απλώσουμε κατάχαμα
Το πουπουλένιο πάπλωμα
Να σκεπαστούμε μ’ ένα μεταξωτό σεντόνι
Με την παιδική μας αθωότητα για προσκεφάλι
Να ονειρευτούμε και πάλι
τα Κυριακάτικα μας καλοκαίρια

MS (μικρές e-στορίες) 23 Ιουν 2014, 8:59 π.μ.