Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2011

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ (απόσπασμα από το 1ο κεφάλαιο)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1
Το μονοπάτι του δάσους πάντα κάπου οδηγεί …..
Αυτό το δάσος όμως είναι σκοτεινό και τρομαχτικό. Οι κορυφές των θεόρατων ελάτων σμίγουν ψηλά σαν εγωιστές γίγαντες που θέλουν να κρατήσουν για τον εαυτό τους το τελευταίο χάδι του ήλιου.Το ολόμαυρο πέπλο απλώθηκε προτού ο ολόλαμπρος βασιλιάς ψιθυρίσει στη μέρα το τελευταίο του αντίο. Κι΄ οι κόρες του, οι μικρές χρυσαχτίδες, που ξετρελλαίνονται να παίζουν κρυφτό μέσα στις φυλλωσιές και σαν νεραϊδούλες ξεγλυστρούν με πονηριά διαπερνώντας το χοντρό πράσινο παραπέτασμα, επιστρέφουν στο ύστατο κάλεσμα του. Ο πατέρας τους τις περιμένει για να αναχωρήσουν απ’ αυτό το δάσος, να ταξιδέψουν πίσω απ΄τον ορίζοντα, να φωτίσουν άλλους τόπους και να παίξουν κρυφτό σε άλλα δάση και φυλλωσιές. Και χωρίς την παραμικτή αντίρρηση αυτές τον ακολουθούν, με την υπόσχεση να επιστρέψουν και πάλι το πρωί. Τι κι αν στο δάσος που τώρα εγκαταλείπουν μια ψυχή έχει την συντροφιά τους τόσο ανάγκη, τι κι αν αυτές οι χλωμές χρυσαχτίδες είναι η τελευταία της ελπίδ…

Η ΜΙΚΡΟΥΛΑ ΜΑΓΙΑ

Η μικρούλα Μάγια Δεν έχει φορέσει παπούτσια ποτέ Και τα ρούχα της ένα φόρεμα σκισμένο Μα δεν τη νοιάζει, δεν θα κρυώσει
Η μικρούλα Μάγια Δεν έχει πάει σχολείο ποτέ Και δεν ξέρει να διαβάζει και να γράφει Μα δεν τη νοιάζει, εξετάσεις δε θα δώσει..
Η Μικρούλα Μάγια Δεν έχει γνωρίσει τη μάνα της ποτέ Και δεν ξέρει τι σημαίνει χάδι κι΄αγκαλιά Μα δεν της λείπει σαν δεν το ΄χει νοιώσει
Η Μικρούλα Μάγια Δεν είχε κούκλες Μπάρμπι και τουβλάκια ποτέ Μα κάνει τόση πολύ χαρά σαν καταφέρει Σ΄ένα σωρό από σκουπίδια να σκαρφαλώσει
Η μικρούλα Μάγια Δεν έχει φάει σοκολάτα και καραμέλες ποτέ Μόνο ψίχουλα, αποφάγια και μπανανόφλουδες Μα δες, η κοιλίτσα της έχει τόσο πολύ φουσκώσει
Η μικρούλα Μάγια Δε θα προλάβει να μεγαλώσει ποτέ Αλλά εκεί που πάει η μαμά της περιμένει Αγάπη , όμορφα ρούχα, σοκολάτες και παιχνίδια να της δώσει

ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

ΤΑ ΜΥΡΜΗΓΚΙΑ ΠΑΝΕ ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Ζέστη κάνει αφόρητη στη μυρμηγκοπολιτεία Βαθμούς σαράντα και μισό στην κυριολεξία Πέντε μυρμήγκια ατρόμητα που ολημερίς δουλεύουν Κοντεύουνε να σκάσουνε και πια δεν την παλεύουν Αποφασίζουν τη δουλειά λοιπόν να παρατήσουν Ψίχουλα, σπόρια και καρπούς για λίγο να αφήσουν
Μετράνε τ’ αποθέματα, γεμάτη η αποθήκη Απ΄’εξω βάζουν φύλακα, ένα τυφλό ποντίκι Παίρνουν τα μπογαλάκια τους να πάνε διακοπές Το χάρτη ανοίγουν με χαρά, βρίσκουν τoΜαρακές Χάρμα θα την περνάν εκεί, θα΄χει πολλή δροσιά Θα ζούνε μέσα στους αγρούς και θα ρουφούν κρασιά
Χωρίς να χάσουνε καιρό, βγάζουν διαβατήρια Πάνε σε ταξιδιωτικό, κόβουν και εισητήρια Μα όταν έρχεται η στιγμή, να μπουν στ΄ αεροπλάνο Φόβος τους πιάνει ομαδικός, μην πέσουν από κει πάνω Μαζεύουν τις βαλίτσες τους, γρήγορα κατεβαίνουν Τ΄αεροπλάνο χαιρετούν σε πλοίο ανεβαίνουν
Μιας και δεν παν στο Μαρακές ας πάνε κρουαζιέρα Πέρα απ΄τη Μεσόγειο κι απ’ τα στενά πιο πέρα Μα πριν το πλοίο κινηθεί και βγει απ το λιμάνι Και πάλι φόβος τρομερός, τα μυρμηγκάκια πι…

ΑΛΚΥΟΝΗ

Η ΑΛΚΥΟΝΗ
Μεσοπέλαγα το έρημο νησί δεσπόζει Στη μέση μόνος στέκεταιο φάρος Και στη ακτή χιλιάδες γλάροι φασαριόζοι
Στα κοφτερά βράχια κανείς δεν πλησιάζει Στη μέση μόνη στέκει η Αλκυόνη Που τη φωλιά της το άγριο κύμα σπάζει
Η Αλκυόνη στο νησί μονάχη της θα ζήσει Μακριά απ΄τα άλλα τα πουλιά Και στην αλμύρα τα αυγά της θα γεννήσει
Απ΄ των ανθρώπων τη συμφορά για να γλυτώσει Και του ψαρά την άσπλαχνη παγίδα Στα βράχια τα πουλάκια της κατάφερε να σώσει
Μεσοπέλαγα το έρημο νησί πάλι ξυπνάει Στη μέση του Γενάρη ηλιόλουστες οι μέρες Σ΄έρημο βράχο σήμερα η Αλκυόνη γεννάει

ΑΣΠΡΟ - ΜΑΥΡΟ

Σε μια ασπρόμαυρη ταινία, του 20’ Θα κάτσουμε μαζί ακούγοντας μουσική Πίνοντας ποτό Αμίλητοι Ίσως να με πάρεις από το χέρι και να με οδηγήσεις στην μικρή πίστα να χορέψουμε έξω από τον χρόνο αψηφώντας τον θάνατο σε ένα ασπρόμαυρο πλάνο

ΑΝΟΙΞΗ

ΑΝΟΙΞΗ
Θα θελα μια μέρα, σαν μικρό παιδάκι, να σε πάρω απ’ το χέρι και να περπατήσουμε για λίγο Ναι, Βιαστικέ άνθρωπε, σ’ εσένα μιλώ, Να σε πάρω απ’ το χέρι για μια βόλτα μικρή, μονάχα εσύ και εγώ Να σταματήσουμε για λίγο το τρέξιμο, να κατέβουμε απ’ το αυτοκίνητο Και να βρεθούμε σε ένα καταπράσινο δάσος Τι; Που βρέθηκε το δάσος εδώ; Εδώ βρισκόταν από πάντα, εσύ δεν μπορούσες να το δεις Σ΄αυτό το δάσος που είναι πάντα άνοιξη κι’ ολάνθιστη η φύση Δέντρα, λουλούδια και ψυχές φοράνε τα καλά τους Αδιάκοπα πολύχρωμα πουλιά, κελαηδάν τον έρωτα τους Και ξεδιψάνε σ’ένα κρυστάλλινο ρυάκι, που ασταμάτητα κυλά Μπορείς απ’ αυτό και εσύ να πιεις, μα στο κρυστάλλινο νερό σαν σκύψεις μην ξαφνιαστείς Σαν δεις εκεί να καθρεφτίζεται όχι ο παλιός εαυτό σου, μα ένα μικρό παιδί Αυτό που έσπευσες ν’αφήσεις πίσω,κι όμως αυτό επίμονα κρυμμένο ακολουθούσε Το βήμα χαλάρωσε, αργά περπάτησε , ανάπνευσε τις χίλιες αιθέριες μυρουδιές Άγγιξε τις πολύχρωμες αθάνατες πεταλούδες Άσε ένα με τη φύση το πνεύμα σου να γίνει, όπως τό…