Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2014

ΓΕΦΥΡΕΣ 3,02

ΓΕΦΥΡΕΣ 3.02
Περπατούσε με γοργό βήμα προς τη στάση του λεωφορείου.  Ήταν τέλος του Μάη και στην πρωτεύουσα έκανε ήδη αρκετή ζέστη.  Φορούσε ένα μακρύ καλοκαιρινό φόρεμα με ανοιχτή την πλάτη και ο ήλιος έκαιε τους ώμους και τα μπράτσα της, το αεράκι όμως περνούσε μέσα από τα γυμνά της πόδια και την γαργαλούσε.  Στη στάση περίμεναν ένας αστυνομικός και μια νηπιαγωγός που έπαιρνε το λεωφορείο για Λεμεσό. Τα λεωφορεία περνούσαν πάντα με την ίδια σειρά…. Τελευταίο πάντα το δικό της.
Έκατσε στο αλουμίνιο κάθισμα της στάσης , αλλά ξανασηκώθηκε αμέσως γιατί έκαιγε τα πόδια της κάτω από το λεπτό ύφασμα του φορέματος. Στάθηκε στη σκιά. Φόρεσε τα ακουστικά στα αυτιά της και διάλεγε σταθμό όταν σταμάτησε ένα αυτοκίνητο μπροστά της. Ασυναίσθητα κοίταξε προς το μέρος του. Η καρδιά της σταμάτησε. Εκείνος την κοίταζε μέσα από τα μαύρα του γυαλιά. Δεν της έγνεψε να πάει. Απλά την κοίταζε. Εκείνη όμως πήγε.
Άνοιξε την πόρτα και κάθισε δίπλα του. Ξεκίνησε το αυτοκίνητο και προχώρησε. Άπλωσε το αριστερό το…

Οδυσσέα...

Εικόνα
Πάντα σ' αρέσανε τα ταξίδια βασιλιά μου
της ψυχής και  του μυαλού
χωρίς αντίο να μπαρκάρεις
να σαλπάρεις για αλλού
θα γινόμουν ολόκληρη καράβι
να έχεις τα μαλλιά μου πανιά
να βρίσκεις στην αγκαλιά μου λιμάνι
πάντα  σε μένα να γυρίζεις βασιλιά
θα γινόμουν για σένα η Κίρκη
κοντά μου να μείνεις μια βραδιά
μια βραδιά που θα κρατούσε αιώνες
να σε μαγεύω με χάδια και φιλιά
θα γινόμουν για σένα σειρήνα
στα κύματα  να σου τραγουδώ
τη ψυχή για πάντα να σου κλέψω
μαζί μου να σε πάρω στο βυθό
μα είμαι για σένα Πηνελόπη
χρόνια μου λείπεις και σωπαίνω
με ελπίδες και όνειρα κάθε βράδυ
την επιστροφή σου βασιλιά μου υφαίνω
τριγύρω αντράκια μισά για μνηστήρες
κανένας δε μοιάζει σε σένα
κανένας δεν θα πάρει τη δική σου τη θέση
η καρδιά μου δεν θέλει κανένα
γύρισε γρήγορα πίσω βασιλιά μου
να ακούσω τα δικά σου τα βήματα
τσάκισα να κάνω έρωτα τα βράδια
σε αλμυρά δάκρυα και κύματα
γύρισε γρήγορα Οδυσσέα
να με κοιμίζεις τις νυχτιές
θάλασσα κάνε το κορμί μου
να ταξιδεύεις όσο θες

ΜΣ (μικρές ερωτικές ι…

ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ

Και μου αρέσει,  το ξέρεις,  έτσι που συνεχίζεις τη ζωή σου μακριά από το πιο σκληρό σου ναρκωτικό, αδιάφορα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, μα πάντα ήσουν δυνατός , σε παραδέχομαι..
Και σου αρέσει,  το ξέρω,  έτσι που συνεχίζω τη ζωή μου όμορφα και ανύποπτα, μακριά από τον πιο μεγάλο μου εθισμό, μα πάντα ήμουν δυνατή, παραδέξου με…..
Και μου αρέσει, το ξέρεις, έτσι όπως θα περνάνε οι μέρες και οι μήνες και τα χρόνια και θα προσποιούμαστε ότι δεν συνέβηκε ποτέ, πως δεν υπήρξαμε ένα ποτέ, και ότι δεν , δεν του δώσαμε όνομα ποτέ, αλλά θα είναι εκεί πάντα ριζωμένο ..…
Και σου αρέσει, το ξέρω, έτσι που με βλέπεις να ομορφαίνω, που λειαίνουν οι γραμμές,  και που στρέφουν όλα τα αρσενικά το βλέμμα στο πέρασμα μου, αλλά είμαι δοσμένη  ολότελα σε σένα….

Και μου αρέσει, το ξέρεις,  που κάτω από εκείνο το απλό φανελάκι, το μπλε τζιν και το χαμογελαστό σου πρόσωπο κρύβεται ο δικός μου εραστής και αντίπαλος και ένα κορμί που χαρτογράφησα εγώ...

Και σου αρέσει, το ξέρω, που καίγομαι για σένα, που είσαι…

ο αιώνιος Εραστής

Μηδενίζω την ύπαρξη μου
Σβήνω τον έξω κόσμο χαμηλώνω τη μουσική στις θολωμένες εικόνες του μυαλού μου ψάχνω εσύ εκεί εγώ εδώ παίρνω βαθιά ανάσα και πεθαίνω για λίγο περιμένοντας εκείνη τη στιγμή που μέσα μου θα μπεις και εσύ χρόνια περίμενες
το ξέρω
Μηδενίζεις την ύπαρξη σου 
και ξεκινάμε μαζί 
μην βιαστείς κλείνω τα μάτια
δεν αντέχω τόση αγάπη κοίταζε μόνο εσύ αιώνιε μου εραστή
γινόμαστε ένα και
ζούμε σε μια στιγμή 
ταξίδια αιώνων που ζήσαμε μαζί  όπως εκείνη τη βραδιά στο κάστρο της Αλάμπρας που πρώτη φορά μας όρκισαν ζευγάρι
ντυμένους στα λευκά σε μυστική τελετή και αιώνες μετά κάποια μεσάνυχτα από ένα πορνείο της Πομπηίας ήρθες κρυφά για να με σώσεις
από μαχαίρια κοφτερά σε κάποια άλλη ζωή 
σε Φραγκισκανών μοναστήρι προσευχόσουν  με το ροζάριο στο χέρι κι εγώ σου πρόσφερα του μόσχου την καρδιά
ορκίζοντας σε μόνο στον έρωτα να προσκυνάς
κι σαν ήρθα ξανά  στο ναό παρθένα ιέρεια Αθηνά
εγώ σαν φίδι ξεγλιστρούσαν για να σε ψάξω στα δάση να παραδοθώ ψυχή και σώμα σε σένα
στ' όνομα σου να με  βαφτίζεις  …

Θυμωμένα.....

Θυμωμένα μ΄αγαπάς στο κορμί μου ξεσπάς στον καθρέφτη μετράω τα αποτυπώματα σου ένα ένα βιαζόσουν να ξεκουμπώσεις της μοναξιάς μου τους μήνες και εγώ ήρθα γυμνή σαν έτοιμη από χρόνια για εκείνη τη στιγμή άπλωσες  το μπλε σεντόνι ωκεανό έκανες το σώμα μου Ισπανική γαλέρα, κι έγινες καπετάνιος κονκεσταδόρ ! με ταξιδεύεις σε παραλλήλους αμαρτίας φουρτουνιασμένα μ ‘αγαπάς στα κύματα σου με χτυπάς τ΄αγριεμένα χωρίς πυξίδα , χάρτες και προορισμό χωρίς ρότα περιπλανιόμαστε χτυπιόμαστε, βυθιζόμαστε η αλμύρα το σκαρί μου λιώνει εσύ πάνω μου γερνάς μα δεν αφήνεις το τιμόνι στη μέση ενός άγνωστου ωκεανού με οδηγάς μ’ αγαπάς αγριεμένα πάνω στο  δέρμα σου υφαίνεις τα πανιά μου ένα ένα απελπισμένα με ζητάς στα χείλη σου ακούω τ’ όνομα μου στ΄αποκορύφωμα σου σπάει η καρδιά μου όλα για εκείνο το χωρίς επιστροφή ταξίδι μ’ αγαπάς κολασμένα στα γόνατα με ρίχνεις, με πονάς με καις, μ΄ανάβεις και με σβήνεις άγρια με πολεμάς και με συντρίβεις μα εγώ σε θέλω καπετάνιο μου να νοιώθω να βυθίζεσαι επάνω μου να μη βρίσκεις στεριά ξανά ταξίδ…