Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2018

σιωπές

Εικόνα
Εχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι η ζωή είναι ένας κυκλος, ένας χρόνος, 365 ημέρες, μια αρχή ένα τέλος.. το τέλος του μήνα, το τέλος του χρόνου, το κλείσιμο, ο απολογισμός..
Επειδή ένας στρογγυλός πλανήτης κάνει περιπάτους γύρω από μια καιγόμενη μπάλα και όλοι μαζί περιφερόμαστε μετρώντας κάθε φορά, από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου, αντίστροφα, μέχρι την τελευταία. Στην ουσία δεν υπάρχει κύκλος, υπάρχει μόνο μια γραμμή που πάει μπροστά και στην οποία περπατάμε όλοι, μια τεράστια λεωφόρος που βαδίζουμε όλοι προς τα μπροστά και την ίδια ώρα που γεννιούνται βρέφη και πέρνουν την πρώτη τους ανάσα, άλλοι αφήνουν την τελευταία τους και βγαίνουν από την πορεία, αφήνοντας τους υπόλοιπους να προχωρούν μέχρι να έρθει και η δική τους στιγμή να εγκαταλείψουν.
Να βλέπω τη ζωή μου σαν κύκλο ή σαν ευθεία.. σκέφτομαι και αναρωτιέμαι. Να μετρήσω και να αναλογιστώ και να με βαθμολογήσω για τον τελευταίο κύκλο που πλησιάζει στο τέλος του, έστω και αν το μέτρημα είναι φτιαχτό και ψεύτικο ή να μετρήσω…

λευκά κύματα

Πώς περιμένεις να βρω τη θέση μου στον κόσμο
όταν δεν έχω βρει τη θέση μου σε μια δική μου αγκαλιά;
είναι η θλίψη του αιώνα, η αβάσταχτη ορφάνια του ανθρώπου χωρίς αφετηρία
είναι πολλά τα χρόνια της σιωπής
και τα φοβισμένα παιδιά αργούν να μεγαλώσουν

Σήμερα σ' αγαπώ
και θα σ' αγαπώ σαν γονιός που πάντα συγχωράει
κάποτε έχουμε να πάρουμε
κάποτε έχουμε να δώσουμε
και κάποτε απλά σωπαίνουμε κι αφήνουμε την σιωπή να γιατρέψει τις πληγές

αγάπη μου είναι πολλά τα χρόνια της υπομονής
και όλοι πληγωμένα τέρατα παραμορφωμένα.. χαρακωμένα..περιχαρακωμένα
στα μικρά, μοναχικά, μελαγχολικά μας φρούρια

Σήμερα σ΄αγαπώ
για το χέρι σου που κρατάει σφικτά το δικό μου
για την αγκαλιά σου που δεν ένιωσα ποτέ μου ξένη
για το χέρι σου που χαιδεύει τα μαλιά μου

Σήμερα σ' αγαπώ
για τον προσεχτικό τρόπο που μου γυρνάς κάθε φορά την πλάτη
για τον προσεχτικό τρόπο που μετράς τα βήματα σου
για την απόσταση.. την διάσπαση..
τα χιλιάδες μικρά πληγωμένα σου κομμάτια ..
που λευκά γίνονται κύματα και ναυ…

το λευκό μου καπέλο

Το λευκό καπέλο Φέτος το καπέλο της το ήθελε κίτρινο, μα εκείνος κίτρινο δεν έβρισκε και της έφερε λευκό.Ήρθε και την βρήκε στην παραλία, ξάπλωσε δίπλα της, της φόρεσε το καπέλο και της είπε «ψυχή μου, σου πάει» Εκείνη χαμογέλασε. Πρόσεξες ποτέ, πώς αλλάζουν τα χαραχτηριστικά των προσώπων όταν τους κοιτάζει κάποιος με αγάπη;Τι τρομερή μεταμορφωτική δύναμη έχουν τα μάτια, ταμάτια που κοιτάζουν με αγάπη. Η μνήμη λέει,φωτογραφίζει τις στιγμές που είμαστε παρόντες ψυχή τε και σώματι και προσπερνά τις ασήμαντες, η μνήμη έχει δική της κρίση και επιλέγει τι θα κρατήσει μέσα της πολύτιμο. Και εκείνη, η ίδια επιλέγει και τι θα σου δώσει μετά για να αντέξεις. Αν θέλεις να απαλλαγείς από κάποιον θα σου πετά τις άσχημες στιγμές, τους καυγάδες, τις φωνές, σαν μια επιβεβαίωση ότι καλά έκανες που έφυγες.Αν όμως, δεν υπήρχαν καυγάδες και φωνές, παίζουν οι όμορφες στιγμές σαν ταινία από παλιό κινηματογράφο, άλλοτε ασπρόμαυρες και άλλοτε με έντονα χρώματα.Και εσύ που υπήρξες αρκετά σοφός, στη βαθιά σο…

Travis - Idlewild ft. Josephine Oniyama

Εικόνα

τόσοι Χειμώνες

δεν ξέρω πώς περάσαμε τόσους Χειμώνες
πάντα στο τσάκα και πάντα στην κόψη του ξυραφιού
το παιδί να περιμένει στη βροχή
κι αν τύχει να μην φτάσουμε στην ώρα μας
ο Θεός προνοεί
να πάψει η μπόρα εκείνα τα πέντε λεπτά
για να μπορέσει να πάει περπατητό στο σπίτι
Εκείνος που δεν είδαμε
Εκείνος που μας βλέπει

το παιδί σου μοιάζει...
σου μοιάζει ακόμα

δε σ αγαπώ τελευταίως
και ήταν που κουράστηκα τόσο να μπορέσω να σ αγαπήσω
μια στραβοτιμονιά και σε σιχάθηκα και πάλι

η αγάπη δεν είναι ούτε λύπη ούτε λησμονιά ούτε καλή ψυχή να διακονεύεις
και δεν είναι που όλοι οι ψεύτες σου γυρνάνε την πλάτη την ώρα της ανάγκης
είναι που από πάντα το ήξερες
μα ακόμα τους γυρεύεις
σαν το σκυλί που σκύβει και τρώει από το χέρι που πριν από λίγο τον χτυπούσε






ποτέ γκρίζο

Απόψε έκλαψα τα δάκρυα της ηλιθιότητας μου. Είναι εκείνο το συναίσθημα που  νιώθω όπως τότε που ήμουν μικρό παιδί και είπα ψέματα στον παπά μου και δεν μπορούσα να τον κοιτάξω στα μάτια..

Κάτι τέτοιο παθαίνεις όταν προσπαθείς να κοροιδέψεις την ψυχή σου και εκείνη σε κοιτάει με απαξίωση και σου τραβάει μια μούτζα και ένα χαστούκι. Πότε μπόρεσες να κοροιδέψεις την ψυχή σου ρε μαλάκα ; να της φορέσεις ρούχα παλιάτσου και να την βάλεις σε τσίρκο να κάνει τους άλλους να γελούν.

Μέρες τώρα παπαγαλίζεις το ίδιο τροπάριο, μαλακίες της χαλιμάς και τα λες ξανά και ξανά μπας και τα πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Ξύπνα ! ποτέ δε θα γίνεις τίποτε λιγότερο από το εκείνο που είσαι, ποτέ δε θα γίνεις γκρίζο, μια ζωή άσπρο μαύρο ήσουν και μια ζωή άσπρο μαύρο θα είσαι.. ποτέ γκρίζο.

ποτέ γκρίζο

βγες εξω να ζήσεις

Θα θελα να μην κλεινόσουν τόσο πολύ στον κόσμο σου, να μην έχτιζες τόσο ψηλά τα τείχη σου, να μην τραβούσες πίσω το χέρι κάθε φορά που απλώνω να σε αγγίξω.. εγώ αυτό θα' θελα.
Δεν έχει σημασία όμως τι θέλω εγώ, εσύ είσαι εσύ και εσύ όταν θέλεις να χτίσεις ένα τοίχο ψηλό γύρω σου θα τον χτίσεις κρατώντας έξω εκείνους που φοβάσαι ότι θα σε πληγώσουν και εκείνους που θα μπορούσαν να σε αγαπήσουν. Βλέπεις, αυτό είναι το άσχημο με τους τοίχους, τους κρατάνε όλους απ΄έξω χωρίς να διακρίνουν ποιοι είναι οι βλαβεροί και ποιοι οι αβλαβείς. Και εκείνος που θα σταθεί έξω από το τείχος σου θα περιμένει λίγο καιρό, θα υπομένει περισσότερο, αλλά κάποια στιγμή θα εγκατλείψει όχι γιατί εγκαταλείπει εσένα αλλά εγκαταλείπει την άνυδρη έρημη της ανεκπλήρωτης προσμονής. Και πόσο να ποτίζεις την έρημη γη, η με νερό ή δάκρυα; Κάποια στιγμή θα λυπηθείς το νερό που πάει χαμένο και θα πας να ποτίσεις εκεί που θα χει σπόρο να βλαστήσει, εκεί που η αγάπη θα ανθίσει. Γιατί ο άνθρωπος διψά να αγαπήσει αλλά δι…

Δεκέμβρης

Το πιο δύσκολο πράγμα για έναν άνθρωπο, ίσως, λέω ίσως είναι το να έχει φτάσει σε βαθιά επίπεδα αυτογνωσίας. Να κατέχει βαθιά γνώση των συναισθημάτων του, των κινήτρων του, να αντιλαμβάνεται πλήρως το τι πράττει και γιατί και να μην είναι πλέον σε θέση, αν και ίσως θα το ήθελε ή να τον βόλευε, να κοροιδέψει τον εαυτό του.

Η εικόνα που έχεις απέναντι σου να είναι ένας πεντακάθαρος καθρέφτης της ολότητας σου, της ανασφάλειας σου, της ανεπάρκειας σου, της κραυγαλέας ανάγκης σου και της εσωτερικής σου διαπραγμάτευσης, της δολοπλοκίας με την οποία μεταχειρίζεσαι ανθρώπους και καταστάσεις για να διατηρήσεις την διάθεση τους να σου παραχωρήσουν φράγματα του εαυτού τους, του χρόνου τους, του σώματος τους, να καλύψεις με μικρές μπουκιές μεγάλες πείνες όταν δεν έχεις εκείνο το ένα που θα ήθελες να κατασπαράξεις, να καταπιείς, να αφομοιώσεις, περνώντας το στα κύτταρα σου ..

Είχες γεννηθεί για κάτι μεγάλο και καταδικάζεσαι στην μετριότητα, έχεις γεννηθεί για πάθη και προσπαθείς να περιορίσεις τη…

Phoenix Official US Release Trailer (2015) - Nina Hoss, Ronald Zehrfeld ...

Εικόνα

Candy Dulfer & David A. Stewart - Lily Was Here

Εικόνα

Isolation is the dream-killer, not your attitude | Barbara Sher | TEDxPr...

Εικόνα

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Μετά τους επιτυχημένους διαγωνισμούς διηγήματος στο πλαίσιο των φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria 2017 και 2018 και την έκδοση των συλλογικών βιβλίων «Το έπος της φαντασίας Ι & ΙΙ», η δημιουργική ομάδα του iWrite και η οργανωτική επιτροπή του Fantasmagoria από κοινού, προκηρύσσουν νέο διαγωνισμό διηγήματος! Προσκαλούμε λοιπόν όλους τους συγγραφείς, ανεξαρτήτως ηλικίας, να μας στείλουν ένα διήγημα φανταστικής λογοτεχνίας (έκτασης 1.000 με 2.500 λέξεις) με θέμα: Χρησμός. Η ιστορία μπορεί να εξελίσσεται σε οποιαδήποτε περιοχή (πραγματική ή φανταστική) και χρονική περίοδο (παρελθόν, παρόν ή μέλλον), καθώς και να αποτελεί ιστορία τρόμου, εποχής, μυστηρίου ή φαντασίας. Γενικά τα διηγήματα πρέπει να περιέχουν κάποιο φανταστικό στοιχείο που να τα κατατάσσουν στο είδος της λογοτεχνίας του φανταστικού. Η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείται από τη συγγραφέα Ευθυμία Δεσποτάκη, τον καθηγητή δημιουργικής γραφής – Gamecraft Αλέξανδρο Μυροφορίδη καθώς και τον διαχειριστή της ομάδας «Λογο…

τα μωρά μας ..

Έγινε εννιά τζαι κάτι να πάω στο δωμάτιο μου. Την βρήκα να κοιμάται στο κρεβάτι μου, στο δωμάτιο μου, με το κλιματιστικό αναμμένο, σκεπασμένη με το αθασί της παπλωματούι που δεν το αποχωρίζεται ούτε μέσα στον λάλλαρο. -Ξύπνα της λέω και εκείνη άνοιξε τα μάτια της που ήταν πρησμένα που τον ύπνο. -Εκαμα μουτζιέντρα, πεινάς; -Ναι, μάμα. -Μείνε εδώ, θα σου τη φέρω εδώ να φάεις, είναι πυρά κάτω στην κουζίνα. Πήγα της έβαλα ένα πιάτο από την μουτζέντρα, της δική τους , που τους φτιάχνω ξεχωριστά χωρίς κρεμμύδι γιατί τα κοπελλούθκια μου δεν τρώνε το κρεμμύδι μέσα στην μουτζιέντρα. Έφερα της το πιάτο της και μια ροζ πλαστική καρέκλα από το δωμάτιο της να βάλουμε το πιάτο πάνω. -Ευχαριστώ μάμα. Εκοίταξε με. Ένα ύφος απορίας στα μάτια της , τι έπαθεν τούτη τζαι με καλοκρατεί έτσι; Έκατσε που την μια πάντα του κρεβαθκιού τζείνη με την ροζ καρεκλούδα μπροστά της τζιαι που την άλλη πάντα του κρεβαθκιού εγώ, με τη ράσιη μου γυρισμένη, αμίλητη. Να σκέφτουμαι μόνο τζιαι να ακούω το κουτάλι να…

shah of iran amazing party , decadence and the downfall bbc must watch

Εικόνα

μια μέρα τη φορά ...

Κυριακή 10.14 καφέ νέρο με αμερικάνο ζεστό και απαλή μουσική
Ο καιρός είναι κατάλληλος για έξω, ούτε πολλή ζέστη, ούτε πολύ κρύο.
Ψες ήρτεν ο παπάς να μας δει, είχε πάει πριν να δει τη θεία τη Ν. Δεν τον αναγνώρισε είπε. Δυσκολεύομαι πάρα πολύ με τα οικονομικά αυτόν τον καιρό και αυτό μου ρίχνει και τη διάθεση αλλά προσπαθώ να μην το αφήσω να με ρίξει πολύ και να ζω και να περνώ με αυτά που έχω. Μέχρι το τέλος του Νιόβρη θα πάει αυτό το βιολί και μετά θα πάρουμε τον δέκατο τρίτο και θα πάρουμε μια ανάσα. Τουλάχιστον εγώ έχω ένα μισθό και ένα δέκατο τρίτο και μπορώ, έστω και με δυσκολία να τα βγάζω πέρα. Αύριο θα είμαι με άδεια, θα πάω στον ρευματολόγο να δει το θέμα μου με τον σπόνδυλο και να μου πει αν είναι ρευματοπάθεια. Περιμένω να δω τι θα γίνει με τη δουλειά, με την προαγωγή, γενικά είναι η περίοδος που προσπαθώ να βάλω όλα μου τα θέματα σε τάξη. Και η μοναξιά, να έρχεται και να χτυπά έτσι απρόοπτα και να φεύγει. Ήθελα να σταματήσω να νιώθω ότι είναι άδειο το σπίτι, θέλω …

Αόρατη

Εικόνα
δεν υπάρχει παρελθόν ούτε μέλλον

μόνο διαπιστώσεις

η υπέροχη μουσική, τα μοναχικά δάκρυα, ήσουν όμορφη σήμερα, ποτέ όμως πιο όμορφη από τότε

περιμένω το τέλος που αργεί

θα ήταν τόσο απλό να είμαστε δύο αλλά είμαστε ένας

θα ήταν τόσο απλό να ευτυχήσουμε αλλά δεν μας χαρίζεται

περιμένω και είναι η αναμονή αφόρητη

θα προτιμούσα να ήμουν γριά και άσχημη και να περίμενα μόνο το θάνατο

μα είμαι ακόμα νέα και όμορφη και περιμένω τον έρωτα

και εκείνος πάντα με προσπερνά

είμαι νέα και όμορφη μα πέρασε ακόμα μια μέρα, ακόμα ένας μήνας, ακόμα ένας χρόνος

και αύριο θα ζήσω σου το ορκίζομαι, μόνο μη με ρωτήσεις αν θέλω ακόμα μια μέρα

και αυτά τα κωλοποιήματα μπάσταρδες κρυμμένες λέξεις του απαγορευμένου μου θανάτου

Πώς το έγραφε ρε διάολε η Σάρα Κέιν..  το θέλω της..πολύ έμοιαζε με το δικό μου

και εμένα ήταν κάπως σαν εκείνης

θέλω να με ξυπνάς με ένα μήνυμα
και να με παίρνεις τηλέφωνο πριν σηκωθώ από το κρεβάτι
και να έρχοναι λευκά τριαντάφυλλα στο γραφείο
και να καθόμαστε τα απογεύματα να πίνουμ…

η αντιβίωση

07 Οκτώβρη 2018 καφέ νερό Κυριακή πρωί με αμερικάνο έξτρα χοτ 9.41
¨Ηρθα πρωί πριν κατεβούν οι κυπραίοι με την ράτσα τους και τη γενιά τους γιατί σαββατοκυρίακα στο νέρο γίνεται ένας μικρός πανζουρλισμός. Ένα καφέ στα γρήγορα λοιπόν και όσο προλάβω και μετά πίσω στο σπίτι μπας και πίσω τον εαυτό μου να κάνει καμιά δουλειά.
Πάει μια βδομάδα να γράψω στο ημερολόγιο μου, από τα γενέθλια του μωρού. Ήταν μια βδομάδα σπαστική, κουραστική και επώδυνη. Αρρώστησα με ουρολοίμωξη και αντί να γιάνω στις τρεις με πέντες μέρες που έπρεπε έκαμα τα θάλασσα. Τι έκανα; τις μαλακίες που κάμνουμε συνήθως σε έτσι περιπτώσεις οι κυπραίοι. Σπίτι είχα κάτι χαππούθκια κίτρινα βασικά μου είχαν μείνει τρία χαππουθκια κίτρινα, τα οποία ονομάζονται gyrabloc και άρχισα μόλις με έπιασε ο πόνος να τα πίνω. Τούτο πριν δέκα μέρες, Μετά έπιασα τηλέφωνο τη μάνα μου και της είπα μάμμα πλις πήγαινε στο φαρμακείο και πάρε μου ακόμα ένα κουτί από αυτά τα χάπια και η μάνα μου φυσικά πήγε και ο φαρμακοποιός της τα έδωσε, χατη…

Μαρίνα Σαβεριάδου "H δημιουργία δεν έχει να κάνει ούτε με το που ζεις, ούτε κάτω από ποιες συνθήκες"

να με θυμάσαι

Εικόνα
Το όνομα του ρόδου, τα κόκκινα πέταλα, οι φωνές των έκπτωτων αγγέλων, τα παιδιά σου, τα παιδιά σου μεγαλώνουν πρόωρα, ο θάνατος, ο θάνατος, το δάκρυ, το τύμπανο, τα δάκρυα μου, τα δάκρυα του, τα κενά, η αγάπη μου, η σονάτα του Μπετόβεν, το χέρι μου στο στήθος σου, το γυναικείο μου χέρι, το αντρικό σου στήθος, τα μάτια σου, τα μάτια σου, το τραγούδι του, ο ήχος του, το κλάμα του, εσύ παίζεις, εσύ κλαίεις, εκείνη δεν υπάρχει πια, εγώ γράφω, εγώ δεν έχω θέση, εγώ κοιτώ, εγώ κλαίω για κείνον, εκείνος κλαίει για εκείνην, εγώ κλαίω εκείνον που κλαίει για εκείνην, τα μαύρα του μάτια, το φίδι, το φίδι σερνόταν στο πλάι μου και εγώ το χαίδευα, και εσύ, εσύ δεν ήξερες πώς εκείνη ήταν εκείνη που δεν ήταν άλλου που ήταν κάποτε δική σου και εσύ, θάνατος, βάθος, ψυχή μου πεντακάθαρη, βαθιά μου πληγή, ψυχή μου, ψυχή μου, ανάσα βαθιά, γαλήνη, Μαρίνα, Μαρίνα σ αγαπώ και η Μαρίνα κοιτάει τα άστρα και ακούει σονάτες, κοιτάει τα άστρα και ακούει τα ταμπούρλα των μαθητών, κοιτάει τα κάστρα και ακούει τα …

η αλήθεια που θέλω να ζήσω

29 Σεπτέμβρη 2018 στο δωμάτιο μου στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια Κύπρος Γη Milky way
(Επήρε μου λίγα χρόνια να ανακαλύψω ότι οι σοκολάτες Milky way είχαν την ονομασία του “γαλαξία” μας και τωρα που το σκέφτομαι και οι GALAXY το ίδιο τελικά μεγάλη η σύνδεση μεταξύ ονομασίας σοκολάτας και διαστήματος)
30 Σεπτέμβρη 2018 καφέ νέρο με ελιωτή και φρέντο εσπρέσσο
Τα γενέθλια της Κατερίνας σήμερα, κλείνει τα δεκατέσσερα και πιάνει τα δεκαπέντε. Όμορφη ηλικία για ένα κορίτσι και ελπίζω το κορίτσι μου, αν και βαθιά σκεπτόμενη και συχνά προβληματιζόμενη ίσως λίγο περισσότερο από το κανονικό για την ηλικία της, να ζήσει τα χρόνια αυτά της με την ανεμελιά και κέφι που τους αρμόζει. Θέλει το χώρο της και το χρόνο της και εγώ πρέπει να της τον αφήνω, έχει φορές που μοιάζει σχεδόν να μένω μόνη μου στο σπίτι, είμαστε η μια κλειδωμένη στο δωμάτιο της και η άλλη κλειδωμένη στο δωμάτιο της λες και ζούμε η κάθε μια στον κόσμο της. Προσπαθώ να το σπάσω λίγο, και να κάνουμε πράγματα μαζί, να πάμε σινεμά κ…

η Αφρικάνικη κούκλα Κριτική Από τoν Χρίστο Τσιαήλη

Εικόνα
Θεατρικός συγγραφέας: Μαρίνα Σαβεριάδου.
Κριτική:
Παρακολουθήσαμε το Σάββατο 1η Ιουλίου στο Θέατρο Σκάλα το εφηβικό θεατρικό ‘Η Αφρικάνικη Κούκλα’ της Μαρίνας Σαβεριάδου.
Πολύ όμορφη σκηνοθεσία, και γλυκιά ηθοποιία από πολλούς νεαρούς φίλους.
Η ιστορία που εμπνεύστηκε η θεατρική συγγραφέας ήταν πάνω από όλα διδακτική. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Ήταν και έξυπνη, καθώς έδωσε με τον πιο σωστό τρόπο ένα χωροχρονικό αδιέξοδο σε ένα δωμάτιο με ένα τσούρμο συμπαθέστατες κούκλες και έναν αξιαγάπητο ‘Κούκο’ που ήξερε να δίνει το χρονικό πλαίσιο για την εξέλιξη της ιστορίας όσο λίγοι ήρωες παραμυθιών έχουν κάνει ως τώρα. Μοντέρνα προσέγγιση, πετυχημένος ο ρόλος του ‘Φαρφάλλο’, της Ιταλίδας κούκλας-μάγειρα, και του ερωτευμένου με την κακιά βασίλισσα υπολοχαγού, αλλά και του Σκύλ ου-nerd, μια σύγχρονη εφεύρεση των παραμυθιών για τον ρόλο του καταλύτη. Οι δολοπλοκίες και η εξέλιξη της ιστορίας πολύ καλές, ωραία μουσική επένδυση με μελωδίες από τη Μελωδία της Ευτυχίας “Do – Re -Mi” και “A few of my …