Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2012
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ ΜΕΤΡΑ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗΣ

παραθέτω κάποιες προτάσεις

- σταματάς να αγοράζεις φαγητό από έξω (ψησταριές, σουβλατζίδικα, κλπ) μια πίτα σουβλάκια στοιχίζει €7 ενώ στην ίδια τιμή στοιχίζει ένα κιλό σουβλάκι και τρώει όλη η οικογένεια.
- κάνεις προυπολογισμό κάθε μήνα και αναλόγως κάνεις περικοπές στα αχρείαστα έξοδα.
- σταματάς να πηγαίνεις ή να δίνεις λεφτά για γάμους που δεν είναι στενοί συγγενείς ή φίλοι. αυτό το φαινόμενο των γάμων πρέπει να σταματήσει κάποτε.
-δεν αγοράζεις πράγματα περιττά. δεν χρειάζεται να έχεις τέσσερα ζευγάρια μπότες το Χειμώνα, ένα είναι αρκετό.
-βάζεις προυπολογισμό στα παιδιά. ειδικά στους έφηβους χρειάζεται μεγάλη προσοχή. τα ιδιαίτερα στοιχίζουν πάρα πολλά και το παιδί πρέπει όπως και ο γονιός να μάθει να περνά με περιορισμένο ποσό. ακούω κάτι εξωφρενικά ποσά που παίρνουν τα παιδιά στο σχολείο. το παιδί μπορεί να πάρει σάντουιτς και νερό από το σπίτι και να περάσει με ένα πιο λογικό ποσό.
-ψωνίζεις από υπεραγορές που έχουν καλές τιμές, αυτό χρειάζετα…

36

γενέθλια και πάλι σήμερα και σήμερα έκλαψα για πρώτη φορά από συγκίνηση στα γενέθλια μου
πήγα βρήκα τον άντρα μου και τον αγκάλιασα και του είπα πόσο ευτυχισμένη είμαι
είμαστε σε χειρότερη οικονομική κατάσταση από πέρσι πρόπερσι, έχουν σφίξει πολύ τα λουριά
αλλά έχουμε κάτι που δεν μπορεί να μας το πάρει κανείς, την αγάπη που έχουμε ο ένας για τον άλλο
μια αγάπη που μεστώνει όσο περνούν τα χρόνια σαν το καλό κρασί, μια αγάπη απλή, καθημερινή που εκφράζεται με μικρές αυθόρμητες πράξεις, ένα φιλί, μια αγκαλιά πριν κοιμηθείς
μια αγάπη γερή που μπορείς να ακουμπήσεις απάνω και να στηριχτείς, όταν όλα γύρω καταρρέουν
η μικρή μου κόρη μου λέει κάθε μέρα σ' αγαπώ, η άλλη μεγάλωσε πια, το λέει πιο αραιά
ελπίζω όταν θα έχουν φύγει τα παιδιά να είσαι για πολλά χρόνια δίπλα μου και να μου το λες όπως τώρα
σ΄ευχαριστώ για όλα !

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ - ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ

«ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ»
Η ιστορία διαδραματίζεται τέλη του 17ου αιώνα σε ένα μικρό χωριό της Κύπρου
ΠΡΟΣΩΠΑ Μάνα Κόρη Γιος

Το σκηνικό είναι ένα φτωχικό σπίτι με λιγοστά έπιπλα. Ένα σιδερένιο κρεβάτι στη γωνιά, ένα μικρό τραπέζι στη μέση με τρεις καρέκλες, ένα εικονοστάσι στον τοίχο και ένα παλιό καθρέφτη. Η μάνα και η κόρη μόλις έφαγαν μαζεύουν το τραπέζι και συνομιλούν.

Μάνα Τι έσιεις κόρη μου καλή τζ΄αμίλητη είσαι πάλε; Tι κρύφκεις μέσα στην καρκιά; Mίλα, τον πόνο φκάλε.

Κόρη Έτο μανά, εν να σου πω, μα κάτσε στη τσαέρα. Χαρκούμαι τούτον που να πω …….εν να γρειαστείς τζ΄αέρα.

Μάνα Λάλε κόρη μου να χαρείς, τζιαι άλλον μμε με σπάζεις. Ζγιαν τ΄αναμμένον το τζιερί, σταξιάν σταξιάν το στάζεις.

Κόρη Τα χρόνια επεράσασιν, εγύνηκα γεναίκα.