Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2014

και μου αρέσει που σου αρέσει

Και μου αρέσει,  το ξέρεις,  έτσι που συνεχίζεις τη ζωή σου μακριά από το πιο σκληρό σου ναρκωτικό, αδιάφορα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, μα πάντα ήσουν δυνατός , σε παραδέχομαι..
Και σου αρέσει,  το ξέρω,  έτσι που συνεχίζω τη ζωή μου όμορφα και ανύποπτα, μακριά από τον πιο μεγάλο μου εθισμό, μα πάντα ήμουν δυνατή, παραδέξου με…..
Και μου αρέσει, το ξέρεις, έτσι όπως θα περνάνε οι μέρες και οι μήνες και τα χρόνια και θα προσποιούμαστε ότι δεν συνέβηκε ποτέ, πως δεν υπήρξαμε ένα ποτέ, και ότι δεν , δεν του δώσαμε όνομα ποτέ, αλλά θα είναι εκεί πάντα ριζωμένο ..…
Και σου αρέσει, το ξέρω, έτσι που με βλέπεις να ομορφαίνω, που λειαίνουν οι γραμμές,  και που στρέφουν όλα τα αρσενικά το βλέμμα στο πέρασμα μου, αλλά είμαι δοσμένη  ολότελα σε σένα…. 

Και μου αρέσει, το ξέρεις,  που κάτω από εκείνο το απλό φανελάκι, το μπλε τζιν και το χαμογελαστό σου πρόσωπο κρύβεται ο δικός μου εραστής και αντίπαλος και ένα κορμί που χαρτογράφησα εγώ...

Και σου αρέσει, το ξέρω, που καίγομαι για σένα, που είσαι…
η αλήθεια θα ακουστεί στα κλειστά σου αυτιά, η αλήθεια θα λάμψει μπρος στα κλειστά σου μάτια. 
Η αλήθεια θα σε ξυπνήσει απ' τον βαθύ σου ύπνο, θα σε σώσει απ' την γάγγραινα του μακάριου σου ύπνου 
13/9/2011
κι αν ο πόνος τώρα σου φαίνεται αβάσταχτος και ρέει το αίμα απ την καρδιά, πάρε το αίμα απ' την πληγή και γράψε τα ωραιότερα σου ποιήματα....13/9/2011
ΤΟΥ "Σταυρού" σήμερα. Η Εθνική εταιρία αποκαθήλωσης εύχεται σε όλους ένα ασφαλές κουβάλημα σε όλους...14/9/2011
βλέπω μια αγέλη πιθήκων σε ένα ντοκυμαντέρ να ξεψειρίζουν ο ένας τον άλλον και μου φαίνεται πολύ πιθανότερο αυτοί να έχουν ανακαλύψει το νόημα της ζωής.....25/9/2011
πως μπορείς να ενοχλείσαι απ΄την ασχήμια του προσώπου και όχι απ' την σαπίλα της ψυχής; (20/10/10)
κι αν οι ζωές αλλάζουν δρόμους, οι ψυχές δεν ξέρουν από νόμους
παίξε λοιπόν για μένα απόψε μουσική, τι κι αν βρίσκομαι μακριά, εγώ θα είμαι εκεί (25/10/2010)

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ

Το μικρό νεκροταφείο στεκόταν μόνο του, πάνω σε ένα λόφο λίγο έξω από τη ήσυχη πόλη. Περιστοιχισμένο από ένα ψηλό άχαρο γκρίζο τοίχο, με τις πράσινες κορυφές των κυπαρισσιών να ξεπροβάλλουν κοιτάζοντας πάνω από τον τοίχο με περιέργεια και δυο σιδερένιες μαύρες καγκελόπορτες που έμοιαζαν να οδηγούν στον κήπο της Εδέμ.       Σταμάτησα το αυτοκίνητο μπροστά στην είσοδο και κατέβηκα. Ένας χρόνος έκλεινε σήμερα από το θάνατο της μητέρας μου. Τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη, είχε κιόλας σουρουπώσει και ένα ψυχρό αεράκι φυσούσε πάνω από τις ταφόπλακες δροσίζοντας τις ψυχές. Προχωρούσα με αργά βήματα προς το βάθος. Το νεκροταφείο είχε σχεδόν γεμίσει και για να φτάσω στη μητέρα μου έπρεπε να περπατήσω αρκετά. Απολάμβανα αυτό τον μικρό περίπατο και είχα πια εξοικειωθεί με το περιβάλλον και δεν μου προκαλούσε κανένα φόβο ή περίεργο συναίσθημα, απεναντίας απολάμβανα την ησυχία και γαλήνη που απόπνεε το απομονωμένο μέρος, το απαλό απογευματινό αεράκι που μουρμουρούσε χαμηλόφωνα τις κορυφές των κυπαρισ…

Η ΣΠΗΛΙΑ

Ήταν η τελευταία βραδιά στη Νήσο του  Μαν και το μόνο που ήθελαν ήταν να απολαύσουν το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα . Περπάτησαν μέχρι την παραλία και κάθισαν αμίλητοι, σχεδόν βουρκωμένοι στα βράχια. Ο Κόνορ σαν να είχε από χρόνια αυτή τη συνήθεια, άπλωσε το χέρι του και κράτησε το δικό της και δεν έμοιαζαν πια σαν δυο άνθρωποι που μόλις πριν λίγες μέρες είχαν γνωριστεί αλλά σαν ένα ζευγάρι που έζησε χρόνια μαζί και περίμεναν μαζί το θάνατο. Βουβά δάκρυα ξεχείλισαν από τα μάτια της. Εκείνος που τα αισθάνθηκε γύρισε προς το μέρος της και με ένα απαλό χάδι τα σκούπισε και αμέσως πλησίασε το πρόσωπο του στο δικό της και φίλησε τα δάκρυα που κυλούσαν στα μάγουλα της. Σηκώθηκε από το βράχο και κρατώντας την από το χέρι την οδήγησε στο αυτοκίνητο. Της άνοιξε την πόρτα και αυτή κάθισε στη θέση του συνοδηγού, αμίλητη, κλείνοντας τα μάτια της και αφήνοντας τον να την οδηγήσει όπου εκείνος θέλει. Όταν άνοιξε τα μάτια της το αυτοκίνητο ήταν σταματημένο στον παλιό δρόμο που οδηγούσε προς τη θάλασσα. Ο …

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ

Το πράσινο λεωφορείο έκανε πάντα τη διαδρομή των 8 με εκκίνηση την όμορφη παραλία των Φοινικούδων.Η διαδρομή ήταν σχετικά ήσυχη. Το λεωφορείο ποτέ δεν γέμιζε εντελώς, αφού οι περισσότεροι επιβάτες έπαιρναν την γραμμή των 6.30 ή 7.30.      Η Άννα όμως ταξίδευε με τη διαδρομή των 8 και έφτανε στη Λευκωσία και στο κατάστημα που εργαζόταν λίγο πριν τις 9. Καθόταν πάντα στην ίδια θέση, όπως και οι περισσότεροι επιβάτες άλλωστε. Ήταν λες και είχαν προσυμφωνήσει μεταξύ τους και είχε ο κάθε ένας κρατημένη τη θέση του σαν μια οικογένεια που κάθεται στο τραπέζι πάντα στην ίδια καρέκλα. Προτελευταία θέση για την Άννα, στο αριστερό παράθυρο, να κοιτάζει απ’ έξω τα βουνά και μετά να κλείσει λίγο τα μάτια της. Δεν κοιμόταν, απλά σκεφτόταν πολλά και διάφορα, άκουγε μουσική από τα μικροσκοπικά συρματάκια στα αυτιά της και χαλάρωνε με το ρυθμικό κούνημα του λεωφορείου.      Δεκατρείς του Γενάρη. Ο κόσμος μουδιασμένος ακόμα από τις γιορτές και τα ξενύχτια, δεν είχε επανέλθει εντελώς. Η Άννα μπήκε στο λε…

Λιμάνια

Μικρό φοβισμένο μου παιδάκι, φοράς τα ρούχα του ενήλικα κάθε πρωί και το σκληρό σου προσωπείο και επιστρέφεις το βράδυ στο χρυσοστολισμένο σου κλουβί, που τόσο καμαρώνεις. Σε δωμάτια τετράγωνα και ορθογώνια, στα διακόσια ευρύχωρα σου τετραγωνικά, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες χρήσης και σωστής συντήρησης. Πώς να βάζετε τα αισθήματα σας στην κατάψυξη, καλά τυλιγμένα στο τελευταίο συρτάρι του ψυγείου. Οδηγία νούμερο τρία. Πώς να είστε ένας καθώς πρέπει άνθρωπος, ενταγμένος και στοιβαγμένος σε ένα κιβώτιο με άλλα σάπια φρούτα, οδηγία νούμερο δύο. Πώς να γίνετε αλλεργικός στην αγάπη, πίνοντας δύο σφηνάκια «συνήθεια» και ένα σφηνάκι «αδιαφορία» την ημέρα. Οδηγία νούμερο ένα. Μα πρόσεξε τώρα. Όσο πιστά και αν ακολουθείς τις πιο πάνω οδηγίες θα έρθει αναπόφευκτα αυτή η στιγμή στη ζωή σου που θα αντιδράσεις. Γιατί όσο όμορφα και καλοραμμένα και αν είναι τα κοστούμια που φοράς, όσο καλά και να στερεώνεις το προσωπείο σου, μέσα σου θα υπάρχει πάντα ένα παιδάκι. Θυμάσαι, τότε που ήσουν τριών και…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1 ΤΑ ΠΡΟΚΑΤΑΡΤΙΚΑ

Εισαγωγή Ο Γιάννης και η Μαρία είναι ένα ζευγάρι κυπρίων γύρω στα τριάντα η Μαρία, τριανταπέντε ο Γιάννης , ας δούμε λοιπόν τις περιπέτειες τους…
-Μαρία -Ναι Γιάννη μου -πάμε να πέσουμε ; -Μα που τα τωρά Γιάννη μου; Εν να τελειώσουν τα νέα τζιαι να αρκέψουν οι σειρές μου τωρά. -Μαρία, άφηστα μπαλόνια τζιαι το μπρούσκο τζιαι τα σύννεφα αλήτες τζιαι πάμε να ππέσουμε…είπα….. -Α..έτσι πε μου, έσιεις ορέξεις Γιάννη μου; -E, έχω Μαρία, για να σου λαλώ ! -Να πάμε Γιάννη μου , να πάμε, όμως.. -Τι Μαρία, με μου πεις έσιεις πονοτζέφαλο; -Όι Γιάννη μου είμαι μια χαρά. -Ήρτεν η θκεια σου; -Προχτές έφυεν, πάλε; -Τι Μαρία; -Έτο Γιάννη μου, προχτές εμίλουν με τις φιλενάδες μου. -Ωχ… τι σου είπαν πάλε Μαρία τζιαι εν να βρω τον μπελά μου εγώ; -Εσυζητήσαμεν για το θέμα του σεξ -Μπράβο ρε Μαρία, ωραίες κουβέντες αννοίετε. Αντί να σου δώκουν καμιά συνταγή να κάμεις κανένα φαί του χαιρκού μιλάτε ο νους σας εν πάνω στον..κ…… -Γιάννη ! Μιλώ σοβαρά -Ε, άτε πε μου Μαρία να τελειώνουμε αν θα γαμ.. -Γιάννη …