ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΧΩΡΟ ΜΟΥ

εδώ θα βρείτε χιούμορ , φαντασία, αγάπη για τη γνώση, και πάνω απ' όλα ALMA LIBRE





Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

ΜΑΝΑ

Μια γυναίκα μπορεί να είναι καλή, πολύ καλή, αλλά όταν πρόκειται για τα παιδιά της και την ασφάλεια τους, σωματική ή ψυχική μπορεί να γίνει κακή και επικίνδυνη!!!!!!!!! Το αρχέγονο μητρικό ένστικτο είναι και το δυνατότερο !
η αλήθεια θα ακουστεί στα κλειστά σου αυτιά, η αλήθεια θα λάμψει μπρος στα κλειστά σου μάτια. 
Η αλήθεια θα σε ξυπνήσει απ' τον βαθύ σου ύπνο, θα σε σώσει απ' την γάγγραινα του μακάριου σου ύπνου
κι αν ο πόνος τώρα σου φαίνεται αβάσταχτος και ρέει το αίμα απ την καρδιά, πάρε το αίμα απ' την πληγή και γράψε τα ωραιότερα σου ποιήματα....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΒΙΑΣΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΧΕΣΕΙ

ΣΤΑΧΤΗ

Κι αν γευόμαστε τα συναισθήματα
λέμε γλυκιά την αγάπη, και πικρή τη θλίψη, αλμυρά τα δάκρυα
πες μου
όταν έχει πια περάσει η αγάπη, πάψει η θλίψη, στερέψουν τα δάκρυα
τι γεύση έχει η απώλεια ; τι γεύση έχει το κενό ; 
σκουριασμένα σίδερα και σάπια ξύλινα κουφάρια, η γεύση της στάχτης ..... 

ο ΑΓΓΕΛΟΣ

Το μικρό νεκροταφείο στεκόταν μόνο του, πάνω σε ένα λόφο λίγο έξω από τη ήσυχη πόλη. Περιστοιχισμένο από ένα ψηλό άχαρο γκρίζο τοίχο, με πράσινες κορυφές των κυπαρισσιών να ξεπροβάλλουν κοιτάζοντας πάνω από τον τοίχο με περιέργεια και δυο σιδερένιες μαύρες καγκελόπορτες που έμοιαζαν να οδηγούν στον κήπο της Εδέμ. 
Σταμάτησα το αυτοκίνητο μπροστά από την είσοδο και κατέβηκα. Ένας χρόνος έκλεινε σήμερα από το θάνατο της μητέρας μου. Τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη, είχε κιόλας δειλινιάσει και ένα ψυχρό αεράκι φυσούσε πάνω από τις ταφόπλακες δρόσιζοντας τις ψυχές. Προχώρησα διστακτικά προς το βάθος. Το νεκροταφείο είχε σχεδόν γεμίσει και για να φτάσω στη μητέρα μου έπρεπε να περπατήσω προς την άλλη άκρη. Απολάμβανα αυτό τον μικρό περίπατο και είχα πια εξοικειωθεί με το περιβάλλον και δεν μου προκαλούσε κανένα φόβο ή περίεργο συναίσθημα, ίσα ίσα που απολάμβανα την ησυχία και γαλήνη που υπήρχε στο απομονωμένο μέρος, τον αέρα που μουρμουρούσε χαμηλόφωνα τις κορυφές των κυπαρισσιών, τις γάτες που περιπλανιόντουσαν ή ξάπλωναν νωχελικά πάνω στους τάφους.
Έφτασα κοντά της. «Γεια σου μανούλα” της είπα κοιτάζοντας τη φωτογραφία της, στα τριάντα, όμορφη και χαμογελαστή σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία. Πρόσθεσα λάδι στο καντηλάκι, άναψα το θυμιατό και προσευχήθηκα. Ένα χρόνο μετά ακόμα δεν το είχα συνειδητοποιήσει, κάθε μέρα πήγαινα στο σπίτι περιμένοντας να τη δω, να την ακούσω να τραγουδάει μαγειρεύοντας, αλλά όχι η μαμά ήταν εδώ, βουβή και αμίλητη. Έκατσα κοντά της και της μίλησα, γιατί η μαμά πάντα με ακούει, κλείνω τα μάτια και νοιώθω το χάδι της στο πρόσωπο μου. Κλείνω τα μάτια και έρχονται οι πιο παράξενες αναμνήσεις, όπως τη φορά που διπλώναμε τη μπουγάδα στο υπνοδωμάτιο της και της λέω «για ξαναπες αυτό το τραγούδι μαμά» και εκείνη με ρώτησε «ποιο τραγούδι» «αυτό που μόλις τραγούδησες» και άρχισα να επαναλαμβάνω με ρυθμό τα λόγια που μόλις είχα ακούσει «του φωνάζει ο γάτος γεια σου, θα σου κόψω την ουρά σου. Πες μου και το υπόλοιπο» και η μαμά με κοίταξε αποσβολωμένη απαντώντας μου «δεν το τραγούδησα, το σκεφτόμουν μόνο, δεν άνοιξα καν το στόμα μου» «εγώ πάντως το άκουσα μαμά» της είπα «τηλεπάθεια μάλλον»
«Καλησπέρα» μια ανδρική φωνή με έβγαλε από τις αναμνήσεις μου.
«Καλησπέρα» απάντησα με τα μάτια βουρκωμένα
«έρχεσαι συχνά; δεν σε έχω ξαναδεί»
«όχι, έχει καιρό να έρθω» απάντησα νοιώθοντας ενοχές που δεν έβρισκα το κουράγιο να πηγαίνω συχνότερα στον τάφο της μάνας μου. «εσύ;» ρώτησα από ευγένεια παρά από πραγματική περιέργεια
«είναι σαν να μη φεύγω ποτέ» μου απάντησε χαμογελώντας απροσδιόριστα.
Σηκώθηκα από το πεζούλι που καθόμουν, πήρα τη τσάντα μου για να φύγω. Η παρουσία αυτού του άντρα μου προκαλούσε ταραχή. Δεν ήταν πάρα πολύ ψηλός, αλλά ήταν μελαχρινός και πανέμορφος, με πυκνά μαύρα μαλλιά και φρύδια και ένα ζευγάρι παράξενα γκρίζα μάτια που αναβόσβηναν σαν φωτάκια στο ολόλευκο αγγελικό πρόσωπο του. Φορούσε μαύρο παντελόνι και πουκάμισο, πράγμα αναμενόμενο για κάποιον που θα έχασε πρόσφατα μάλλον κάποιον αγαπημένο του. Εγώ πάλι, ποτέ δεν μπόρεσα να μαυροφορέσω, όσο κι αν πένθησα τη μάνα μου, αυτό το μαύρο πλάκωνε τη ψυχή μου παραπάνω κι απ το θάνατο.
«Πώς σε λένε;»
«Μικαέλλα»
«Χαίρω πολύ, Άγγελος» μου έδωσε το χέρι του για χειραψία. Είχε το πιο παγωμένο χέρι που είχα αγγίξει ποτέ, αλλά ήταν ήδη τέλος Σεπτέμβρη και το ύφασμα του πουκάμισου του ήταν πολύ λεπτό, ενώ εγώ είχα κιόλας ρίξει πάνω μου τη ζακέτα μου.
«Χάρηκα Άγγελε, καληνύχτα»
«Επίσης, καληνύχτα» μου είπε και προχώρησα προς την έξοδο του κοιμητηρίου γιατί σχεδόν είχε σκοτεινιάσει και άρχισα να φοβάμαι.
Μια βδομάδα αργότερα επέστρεψα και πάλι στο κοιμητήριο. Για κάποιον απροσδιόριστο λόγο αυτός ο άντρας δεν έβγαινε από το μυαλό μου και δεν ήταν μόνο η ομορφιά του που με έλκυε τόσο, ήταν κάτι άλλο, πιο βαθύ που απλά δεν μπορούσα να καταλάβω ακόμα. Έφτασα στο μνήμα της μητέρας μου, άναψα όπως πάντα το θυμιατό αλλά τα μάτια μου κοίταζαν γύρω ψάχνοντας αυτόν.
«Καλησπέρα Μικαέλλα» άκουσα τη φωνή του και γυρίζοντας το κεφάλι τον είδα πίσω μου λες και είχε εμφανιστεί από το πουθενά.
«Καλησπέρα Άγγελε» (μου) πρόσθεσα μέσα μου χαμογελώντας σαν χαζή που τον ξαναέβλεπα.
«Πώς είσαι Μικαέλλα;»
«Μια χαρά, ευχαριστώ, εσύ;»
«Όπως βλέπεις, καλά! Εδώ, όπως πάντα»
Περπατήσαμε ανάμεσα στους στενούς διαδρόμους και τα μνήματα, μιλήσαμε για το πόσο όμορφη είναι ζωή πάνω από τις φωτογραφίες αυτών που κοιμόντουσαν τον αιώνιο ύπνο. Εκείνοι ήταν περισσότεροι από εμάς, και εμείς στεκόμασταν και περπατούσαμε ακόμα ζωντανοί. Καταλήξαμε σε ένα μικρό ξύλινο παγκάκι, βαμμένο και αυτό στο χρώμα του κυπαρισσιού, καθίσαμε δίπλα δίπλα, σαν μαθητές στο διάλειμμα, και συνεχίσαμε να μιλάμε και η μια κουβέντα έφερνε την άλλη, μέχρι που νύχτωσε για τα καλά και άναψαν τα άστρα στον ουρανό, λαμπυρίζοντας με τον ίδιο ρυθμό που τρεμόσβηναν τα καντηλάκια. Βρισκόταν κολλημένος δίπλα μου και έβλεπα το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει σε κάθε αναπνοή και τα γκρίζα μάτια του να γυαλίζουν στο σκοτάδι, απαράλλαχτα με τη γάτα που καθόταν στον τάφο απέναντι. Το κρύο διαπερνούσε τη ζακέτα μου, ανατρίχιασα. Η ώρα ήταν περασμένη και το πεινασμένο μου στομάχι διαμαρτυρόταν έντονα.
«έχει περάσει η ώρα, μήπως να φεύγαμε;»
«Ναι! Έχεις δίκαιο» μου είπε και σηκώθηκε «καληνύχτα Μικαέλλα»
«Καληνύχτα Άγγελε» (μου) πρόσθεσα μέσα μου και παρακαλούσα να γίνει πραγματικά δικός μου.
Αυτή τη φορά δεν άντεξα να περιμένω μια βδομάδα για να επιστρέψω. Σε τρεις μέρες βρέθηκα εκεί και είμαι σίγουρη ότι αν με έβλεπε η μάνα μου από εκ’ εκεί πάνω θα χαμογελούσε με τον τρόπο και το μέρος που βρήκε να με χτυπήσει ο έρωτας, ίσως και να έτριβε τα χέρια της με ευχαρίστηση που όλο αυτό συνέβηκε εν μέρει εξαιτίας της. Χαμογέλασα στη σκέψη και ψήλωσα το κεφάλι προς τα σύννεφα ίσως και την έβλεπα να μου νεύει συγκατανευτικά από εκεί πάνω.
«Χαίρομαι που σε βλέπω ξανά» άκουσα τη γνωστή πια φωνή. Ήταν μπροστά μου, ήταν πανέμορφος, και έκανε την καρδιά μου να καλπάζει.
«Κι εγώ Άγγελε μου» αυτή τη φορά ξεγλύστρισε και το ‘μου’ αλλά ήταν πολύ αργά για να το πάρω πίσω. Τον είδα όμως να χαμογελά, του άρεσε.
«Σε περίμενα Μικαέλλα μου» και πήρε το χέρι μου στο δικό του, εντελώς φυσικά, λες και ήταν κάτι που έκανε εδώ και χρόνια. Περπατήσαμε και μιλήσαμε για τόσα πολλά πράγματα και πέρασε η ώρα, πέρασε η μέρα, ήρθε η επόμενη και εγώ βρέθηκα και πάλι εκεί, για να τον δω, τον Άγγελο μου, να τον δω, να του μιλήσω, να κρύψω το χέρι μου στο δικό του, για να του πω για το όνειρο μου που άρχισε να γίνεται ένα με το δικό του. Δεν επιδιώξαμε ακόμα να συναντηθούμε κάπου αλλού. Μας βόλευε η γαλήνη και η ηρεμία του χώρου αυτού. Δεν υπήρχε κανένας να μας διακόψει, καμιά ενόχληση στην όμορφη μελωδία που τραγουδούσαν τα τελευταία τριζόνια αποχαιρετώντας τις τελευταίες ζεστές μέρες του Σεπτέμβρη.
«Σ΄αγαπώ» μου είπε ένα από εκείνα τα μοναδικά βράδια ενώ καθόμασταν αγκαλιασμένοι στο παγκάκι.
«Κι εγώ σ΄αγαπώ» έστρεψα το πρόσωπο μου προς το μέρος του και με φίλησε. Κι εγώ χάθηκα στην υπέροχη αίσθηση που είχαν τα χείλη του, στην υπέροχη μυρωδιά που είχε το δέρμα του, παραδόθηκα στη θαλπωρή που ένοιωθα κουρνιασμένη στη φιλόξενη του αγκαλιά. Δεν ξέρω για πόση ώρα κράτησε το φιλί και πότε ακριβώς κούρνιασα απάνω του και αποκοιμήθηκα.
Όταν άνοιξα τα μάτια μου είχε κιόλας χαράξει. Βρισκόμουν ακόμα στην αγκαλιά του και εκείνος καθόταν κοιτάζοντας με χαμογελώντας χωρίς να έχει μετακινηθεί όλο το βράδυ.
«Δε μούδιασε το χέρι σου να με κρατάς όλη νύχτα;» ρώτησα
«Δε μου έκανε καρδιά να σε ξυπνήσω, φαινόσουν τόσο γαλήνια»
«Ναι, αλλά αποκοιμήθηκα και ποιος ακούει τώρα τις φωνές του αφεντικού» διαμαρτυρήθηκα και σηκώθηκα να φύγω βιαστικά. Προχώρησα με γοργά βήματα προς την έξοδο.
«Κάποιος έχει κλειδώσει την καγκελόπορτα Άγγελε» φώναξα
«Τι;» φώναξε καθισμένος ακόμα στο παγκάκι. Ήρθε προς το μέρος μου.
«Οι καγκελόπορτες είναι κλειδωμένες απ’ έξω. Κάποιος μας έκλεισε μέσα» επανέλαβα θυμωμένη με αυτόν τον επιτήδειο που μας έκανε τέτοια φάρσα. «Πώς θα πάω τώρα στη δουλειά μου λες; Και το χειρότερο δεν έχω στη τσάντα μου ούτε το κινητό, το άφησα καταλάθος στο αυτοκίνητο.»
«Ηρέμησε Μικαέλλα» μου είπε ήρεμα
«Πώς να ηρεμήσω Άγγελε; Για πόση ώρα θα μείνουμε εδώ μέσα κλειδωμένοι; Έχω και υποχρεώσεις εκεί έξω ξέρεις, ευθύνες, ανθρώπους που θα ανησυχήσουν αν δεν πάω στο γραφείο στην ώρα μου.» ήμουν πια εξοργισμένη με την αδιάφορη του στάση λες και τίποτα ιδιαίτερο δεν συνέβαινε.
«Ηρέμησε Μικαέλλα» επανέλαβε και αυτός ο ήπιος τόνος με εκνεύρισε ακόμα περισσότερο. «Δε θα ανοίξουν οι καγκελόπορτες»
«Τι εννοείς δε θα ανοίξουν οι καγκελόπορτες» ψήλωσα τον τόνο μου «τι είναι αυτό; Μαύρο χιούμορ πρωινιάτικα;» είχα βγει εκτός εαυτού.
«Ηρέμησε Μικαέλλα» είπε απλά για τρίτη φορά και με έβγαλε εκτός εαυτού.
«Σταμάτα να μου λες να ηρεμήσω λες και έχω δει μια κατσαρίδα. Μου έχεις σπάσει τα νεύρα. Πες μου μόνο πώς στο καλό θα βγω απ΄εδώ μέσα, εσύ μείνε όσο θες άμα γουστάρεις, εγώ θέλω να βγω αμέσως!»
«Δε θα βγεις Μικαέλλα»
«Σταμάτα Άγγελε. Γιατί το κάνεις αυτό, βλέπεις να γελώ; Δε γελώ!»
«δεν αστειεύομαι Μικαέλλα»
«άρχισες να με φοβίζεις Άγγελε. Πάψε σε παρακαλώ»
«Δεν έχεις κάτι να φοβάσαι. Όλα θα πάνε καλά»
«Ποια όλα; δεν καταλαβαίνω για ποια όλα μιλάς, πραγματικά με τρομάζεις» είπα και άρχισα να φοβάμαι μήπως είχα πέσει στα χέρια κάποιου ψυχοπαθή δολοφόνου και σε λίγο θα με έκανε κομματάκια. Κοίταζα γύρω μου με απελπισία και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάτια μου.
«Μην κλαις σε παρακαλώ» μου είπε με λυπημένη φωνή και με πλησίασε.
«μη με πλησιάζεις» του είπα αλλά αυτός είχε ήδη τυλίξει τα χέρια του γύρω μου, έφερε το κεφάλι μου στη βάση του λαιμού του, πήρα βαθιές ανάσες και ηρέμησα.
«Υπόσχομαι όλα θα πάνε καλά» μου χαίδεψε το κεφάλι «έχε μου εμπιστοσύνη»
«Σου έχω, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω»
«Θα καταλάβεις μικρό μου, πολύ σύντομα. Έλα μαζί μου»
«Που θα με πας; υπάρχει άλλη έξοδος;» επέμενα εγώ
«Θα δεις»
Περπατούσε μπροστά σίγουρος ότι τον ακολουθούσα. Θα μπορούσα να τρέξω μακριά να βρω από κάπου να σκαρφαλώσω και να γλυτώσω από αυτήν την ανεξήγητη ιστορία, αλλά όχι, τον ακολουθούσα σαν μαγεμένη. Προχωρήσαμε και πάλι στο βάθος του νεκροταφείου, σταμάτησε μπροστά σε έναν γνώριμο τάφο και έμεινε να κοιτάζει. Μου ένευσε να κοιτάξω κι εγώ.
«Ο τάφος της μητέρας μου» είπα
«Όχι εδώ, δίπλα. Θέλω να φανείς δυνατή και να κοιτάξεις Μικαέλλα»
«Δε θέλω»
«Πρέπει»
«Αρνούμαι» είπα και έκλεισα σφικτά τα μάτια.
«Κοίταξε Μικαέλλα» είπε επιτακτικά «Δεν μπορείς να το αποφύγεις, θα πρέπει να κοιτάξεις και τώρα είναι η στιγμή να αντικρίσεις την αλήθεια»
Άνοιξα τα μάτια διστακτικά. Μπροστά μου ένας φρεσκοσκαμμένος τάφος, χωρίς πλάκα, μόνο ένα μικρό βουναλάκι από χώμα καλυμμένο με στεφάνια και ανθοδέσμες που δεν είχαν προλάβει ακόμα να ξεραθούν. Μπροστά από τον τάφο ένας μικρός ξύλινος σταυρός που έγραφε. ΜΙΚΑΕΛΛΑ Ι. 13/10/1993 – 28/09/2013
«Είμαι νεκρή;»
«Ναι»
«Πώς;»
«Αυτοκινητιστικό δυστύχημα»
«Εσύ είσαι νεκρός;» δεν απάντησε «Ποιος είσαι;»
«Ο Άγγελος σου Μικαέλλα»
«Όχι» φώναξα και με όλες μου τις δυνάμεις άρχισα να τρέχω μακριά του, μακριά από αυτό τον ξύλινο σταυρό που έγραφε το όνομα μου, δεν είναι αλήθεια, δε γίνεται να είμαι νεκρή. Άρχισα να ψάχνω απελπισμένα για κάποια έξοδο, αποκλείεται, θα βρω κάποια έξοδο.
«Μικαέλλα, είναι ανώφελο να τρέχεις» άκουσα να μου φωνάζει « γύρνα πίσω Μικαέλλα»
…………………. «Γύρισες πίσω Μικαέλλα. Έτσι μπράβο μικρούλα, ξύπνα»
Ακούω κάποιον να με φωνάζει και βλέπω κάποιο αμυδρό φως βγαίνοντας αργά μέσα από ένα κατάμαυρο τούνελ. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Ένα μικρό κίτρινο φωτάκι πηγαινοέρχεται μπροστά στα μισόκλειστα μάτια μου. Αρχίζουν να φαίνονται καθαρές εικόνες.
«Γεια σου Άγγελε!» μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι μαυροφορεμένος. Φοράει ολόλευκη ποδιά και ένα στηθοσκόπιο γύρω από το λαιμό του.
«Βαλεντίνος είναι το όνομα μου και έχω την τιμή να είμαι ο προσωπικός σας νοσηλευτής μέχρι τις έξι που τελειώνει η βάρδια μου.»
«Που βρίσκομαι» ρωτώ συγχισμένη.
«Μα που αλλού; Στο νοσοκομείο;»
«Στο νοσοκομείο;» ρωτάω πάλι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου.
«Είχες αυτοκινητιστικό δυστύχημα μικρή μου, αλλά ευτυχώς ήσουν τυχερή. Επέζησες. Εδώ και μια βδομάδα είσαι σε κώμα αλλά χαίρομαι που βρίσκεσαι και πάλι μαζί μας. Απ’ εδώ και πέρα όλα θα πάνε καλά»
«Είσαι βέβαιος ότι δε σε λένε Άγγελο; Σε θυμάμαι από κάπου»
«Και βέβαια με θυμάσαι. Ήμουν ο πρώτος που έφτασα κοντά σου μετά το δυστύχημα. Είχες εγκλωβιστεί στο κάθισμα σου και σου μιλούσα, σου έδινα κουράγιο όσο οι πυροσβέστες προσπαθούσαν να σε απεγκλωβίσουν. Ήσουν πανικοβλημένη που δεν άνοιγε η πόρτα, κρατούσες το χέρι μου σφικτά και με παρακαλούσες να μη σε αφήσω. Μετά σε βάλαμε στο ασθενοφόρο, είχες εγκεφαλική αιμορραγία και σε λίγο έχασες τις αισθήσεις σου. Αλλά όπως βλέπεις δε σε άφησα, κάθε μέρα ήμουν εδώ, δίπλα σου και περίμενα να ξυπνήσεις Μικαέλλα. Φεύγω τώρα για λίγο γιατί περιμένουν κι άλλοι ασθενείς αλλά θα είμαι σε λίγο και πάλι κοντά σου» είπε κλείνοντας μου το μάτι φεύγοντας.
«Δεν ξέρω αν τον λένε Βαλεντίνο αλλά είναι πραγματικός άγγελος αυτό το παιδί.» άκουσα μια γλυκιά γυναικεία φωνή από δίπλα μου.
«Μαμά» είπα και είδα δυο δακρυσμένα μάτια να με κοιτάνε
«Καλωσόρισες κόρη μου»
«Μαμά, είσαι ζωντανή;»
«Ζωντανή είμαι αγάπη μου, εδώ δίπλα σου. Εσύ μας έφυγες για λίγο αλλά δόξα το Θεό, ξαναγύρισες κοντά μας, δυο βδομάδες μετά το δυστύχημα»
«Τι μέρα είναι σήμερα μαμά;»
«13 Οκτώβρη Μικαέλλα. Τα γενέθλια σου. Σήμερα ξαναγεννήθηκες»

ΦΟΒΟΥ

ΦΟΒΟΥ την κοστουμαρισμένη αναλγησία
ΦΟΒΟΥ την παντός είδους «δήθεν» ευαισθησία
ΦΟΒΟΥ την καθώς πρέπει καλοκρυμμένη ανωμαλία
ΦΟΒΟΥ τα ανθρωπάκια που μισούν τη φαντασία
ΦΟΒΟΥ τα στρατιωτάκια που προσκυνούν την ηγεσία
ΦΟΒΟΥ τα καραβάκια που πλέουν σταθερή πορεία
ΦΟΒΟΥ το ιερατείο που ναι πρώτο στην αμαρτία
ΦΟΒΟΥ τους κήρυκες που συντηρούν την ανομία
ΦΟΒΟΥ τους πλαστικοποιημένους έρωτες
ΦΟΒΟΥ τις σχέσεις τις ξενέρωτες
ΦΟΒΟΥ το γάμο που η γυνή φοβάται τον άντρα
ΦΟΒΟΥ το στεφάνι που έχει αγκάθια σαράντα
ΦΟΒΟΥ τις επιλεκτικές αναμνήσεις
ΦΟΒΟΥ τις παραισθήσεις και τις ψευδαισθήσεις
ΦΟΒΟΥ τους δολοφόνους ονείρων και ιδεών
ΦΟΒΟΥ του κάθε Χίτλερ τον προσωπικό «ΑΓΩΝ»
ΦΟΒΟΥ το ένστικτο που σε οδηγεί στο λάθος
ΦΟΒΟΥ τα ημίμετρα που σκοτώνουν το πάθος
Μα πάνω από όλα ΦΟΒΟΥ τον εαυτό σου
Και το τέρας που τρέφεις και βρίσκεται εντός σου 

ΓΟΡΓΟΝΑ

Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι σ’ ένα υφάλμυρο παραλληλόγραμμο λευκό φέρετρο. Άλλοι το λένε λουτρό, μα το νερό δεν φτάνει για να ξεπλύνει τη συνείδηση μου.
Μα ακόμα κι εσύ δεν τόλμησες ποτέ να βυθιστείς μαζί μου. Φοβήθηκες μη γλυστρίσεις στα παγωμένα πλακάκια, και ο ατμός αγγίξει τα κοιμισμένα κύτταρα σου.
Για φαντάσου.
Μόνο τότε, με βυθισμένο κεφάλι ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου.
Κι εγώ, χωρίς ανάσα να βουτώ και να βυθίζομαι, να κατακλύζομαι από σκέψεις, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποτε να ισορροπήσω μεταξύ νερού και γης, μα δεν ανήκα ποτέ στη γη, πάντα στο νερό θα μαι ταγμένη, να βυθίζομαι.
Στο βυθό εκεί, στους παρατημένους ωκεανούς, παρατημένη και εγώ, να γεννάω χωρίς ταίρι, σε άσπρη άμμο τα αυγά μου.
Να κολυμπάω και να πιάνομαι από τα βράχια, πλάι σε σελάχια με μυτερή ουρά.
Καμιά φορά, ακούω τα χταπόδια χωρίς παρτιτούρες να παίζουν πιάνο, και αμυδρά θυμάμαι πως κάποτε ήμουν άνθρωπος, πως υπήρχε η μουσική.
Τώρα πια, υπάρχει μόνο ένα υπόκωφο βουητό από χαμένες ψυχές που βυθίζονται, άλλες από λάθος και άλλες από πάθος, όλες σ’ αυτό το ακαταμάχητο μπλε της μάνας θάλασσας.
Γοργόνες με ξέπλεκα μαλλιά, χωρίς λαλιά, μόνο πέρλες περασμένες πάνω από τα γυμνά τους στήθη, και μάτια πέτρινα.
Καθισμένες πάνω σε άδεια από κοσμήματα σεντούκια περιμένουν καραδοκώντας για ένα ναύτη να περάσει από κοντά για να του πάρουν τη ψυχή.
Στα βράχια ξαπλωμένη, με τα νύχια μου ξεκολλώντας τους κοιμισμένους αστερίες , σε αγάπησα.
Δε σε φόβισε τόσο η ουρά μου όσο η βία με την οποία σκότωνα τα αθώα πλάσματα των βράχων για να τραφώ.
Ήσουν άνθρωπος και εγώ είχα πάψει να θυμάμαι τους τρόπους των ανθρώπων.
Όμως να ξέρεις σ’ αγάπησα.
Τώρα βυθίζομαι και πάλι γιατί ο ήλιος καίει τη γυμνή μου πλάτη και στραγγίζει τη ματωμένη μου ψυχή.
Μ’ ένα χτύπημα της ουράς μου βυθίζομαι και πάλι γιατί πάνε αιώνες που έπαψα να θυμάμαι πως να περπατώ.
Είναι πια ανώφελο να σε κρατώ… όσο εσύ θα ψάχνεις για οξυγόνο, εγώ στον ωκεανό μου θα βυθίζομαι. 

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Είμαι σε ένα δωμάτιο γεμάτος αγγέλους, στημένους σειρά στον τοίχο, σαν κέρινα ομοιώματα ή πλαστικές κούκλες, όλες κοιτάζουν προς το μέρος μου, βάζω τους αντίχειρες μου και σπρώχνω τα μάτια τους προς τα μέσα να μη με βλέπουν, τα φοβάμαι. ακούω τον εαυτό μου να κλάιω στον ύπνο μου και λέω μάμα, μάμα, ξυπνώ σε δωμάτιο ξενοδοχείου, είναι θεοσκότεινα, προσπαθώ να σηκωθώ, δε βλέπω τίποτα, προχωρώ σιγά σιγά στην είσοδο του δωματίου που είναι οι διακόπτες, ανάβω έναν ένα δεν ανάβει τίποτα, τι γίνεται, τι γίνεται, ξαναξυπνώ, κοιτάζω γύρω γύρω, είμαι στο ίδιο δωμάτιο, ξανασηκώνομαι, δεν ανάβουν πάλι τα φώτα, ουρλιάζω, δεν ανάβει τίποτε, ξαναξυπνώ, είμαι στο δωμάτιο μου, είναι σκοτεινά, η πρίζα του λαμπαντέρ δίπλα στο κρεβάτι είναι βγαλμένη, την έχω βγάλει και έχω βάλει την πρίζα του κινητού, στο διάολο, σηκώνομαι, πηγαίνω στον τοίχο, δεν είμαι γαμώτο στο δωμάτιο μου, είμαι σε εκεινο το κωλοδωμάτιο του ξενοδοχείου, στον ίδιο γαμημένο τοίχο, ανάβοντας ξανά τους διακόπτες και δεν ανάβει τίποτε. θα πεθάνω από το φόβο, φωνάζω, ανοίγω την πόρτα, τρέχω στο διάδρομο, φθάνω, σε ένα χώρο, ένα κλειστό κουτί με μια κοπέλα να παίζει μουσική, της φωνάζω , βοήθησε με, κάτω αίθουσα χορού, μουσική δυνατά, βρίσκομαι μέσα στο μπαρ, η κοπέλα εκεί είναι φίλη μου, φωνάζω και πάλι, κάνε μου ανάλυση κάτι μου έχουν κάνει, πάρε μου αίμα τώρα, φωνάζω...... ξυπνώ, είμαι στο δωμάτιο μου, μα είμαι στο δωμάτιο μου; ανοίγω τα μάτια, πετάω από πάνω μου το σκέπασμα να σιγουρευτώ, βλέπω τον τοίχο, είναι ο δικός μου τοίχος, τρέχω προς τα κει.. ανάβω το φως..3,13 π.μ

ΕΡΗΜΙΤΗΣ

Στην έρημο, κρυμμένο σε μια σπηλιά, εκεί τον βρήκα να μετράει τα αστέρια τα κρύα βράδια της Σαχάρας, αυτά που φαίνονται με μάτι γυμνό, και τα άλλα τα αόρατα που μόνο εκείνος τα βλέπει και τους δίνει ονόματα. 

Μου μίλησε για τους κόκκους κόκκινης άμμου και πως περνούσαν νωχελικά τις μέρες τους περιμένοντας την επόμενη ανεμοθύελλα που θα τους συνταράξει απ τα θεμέλια για να χτίσει πυραμίδες λίγο πιο πέρα.

Μου ιστόρησε δυο κόκκους άμμου που ερωτεύτηκαν παράφορα μα τους σκόρπισε ο άνεμος σε Δύση και Ανατολή και εδώ και αιώνες περίμεναν να ξανασυναντηθούν για ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα.

Στους τοίχους της σπηλιάς του σκάλιζε αραβουργήματα και άνθη κερασιάς, καράβια πειρατικά και κείμενα σε γλώσσα ιερογλυφική και την Θεά Ίσιδα να ξελογιάζει τον Όσιρι στις φουσκωμένες ακτές του Νείλου.

Εκεί, στην έρημο, κρυμμένο σε μια σπηλιά τον βρήκα, να μιλάει με τις σαύρες και να τραγουδάει νανουρίσματα σε ευαίσθητους σκορπιούς, να χορεύει με φίδια και να αστειεύεται με τις σαλαμάνδρες.

Με άφησε να χαιδέψω τα ροζιασμένα του χέρια και τα χιονισμένη κορφή του κεφαλιού του.
Με έμαθε να διαβάζω στην παλάμη του το μέλλον της ανθρωπότητας και των ψυχών που όμοιες με κόκκους άμμου συναντιούνται μια φορά και ποτέ ξανά.

‘Εκλαψα στην αγκαλιά του και σκούπισε τα δάκρυα μου γιατί μια κόκκος άμμου ήμουν και εγώ που με φύσηξε ο αέρας στη σπηλιά του.

Εκεί στην έρημο, στη σπηλιά του με βρήκε ο ερημίτης, παρασυρμένη απ΄των βεδουίνων τον άνεμο.

Εκεί, με κλείδωσε σε μια χρυσή κλεψύδρα, να μετράω μαζί του τους αιώνες και τα βράδια που κοιμούνται οι ανέμοι , με τοποθετεί προσεχτικά στην άκρη της σπηλιάς για να ονομάσουμε τα αόρατα αστέρια.

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ

Εάν παραδόξως αποχτήσω όσα θέλω 
δε θα έχω κάτι πια για να ονειρεύομαι
έτσι προτιμώ, πάντα να λείπει αυτό το κάτι
αυτό το λίγο ή το πολύ
να μαι πάντα σε αναμονή 
για μια καθημερινή απειροελάχιστη δόση ευτυχίας

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

ΦΙΛΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ


«Φιλιά  απ’ το  Παρίσι»



ΣΚΗΝΗ 1η

(ακούγεται τηλέφωνο που χτυπά)
Αστ. Μάικ
Αστυνομικό τμήμα, παρακαλώ!


Φαίδρα
(με συγχισμένη φωνή) Ναι, καλημέρα σας.


Αστ. Μάικ
Καλημέρα κυρία μου. Tι θέλετε;


Φαίδρα
(διστακτικά) Να, ξέρετε..(παύση)


Αστ. Μάικ
Mιλήστε κυρία μου, χρειάζεστε κάτι;


Φαίδρα
Ναι, ναι. Χρειάζομαι να…να δηλώσω μια εξαφάνιση.


Αστ. Μάικ
Μάλιστα! Το όνομα σας;


Φαίδρα
Φαίδρα. Φαίδρα Αλεξιάδη.


Αστ. Μάικ
Και ποιος έχει εξαφανιστεί και από πότε απουσιάζει;


Φαίδρα
Ο σύζυγος μου και λείπει από χτες το βράδυ. Βγήκε για ένα επαγγελματικό ραντεβού και δε γύρισε καθόλου. Έχει ξημερώσει και δεν έχει φανεί καθόλου. Το αυτοκίνητο του λείπει από το γκαράζ, το κρεβάτι είναι στρωμένο, απείραχτο. Aνησυχώ μήπως έχει συμβεί κάτι.


Αστ. Μάικ
Έχετε δοκιμάσει να τον καλέσετε στο κινητό του;


Φαίδρα
Φυσικά, δοκίμασα πολλές φορές αλλά είναι απενεργοποιημένο.


Αστ. Μάικ
Καλώς. Για να μπορέσει να διεξαχθεί έρευνα για ελλείπων πρόσωπο θα πρέπει να προσέλθετε στο τμήμα και να υποβάλετε επίσημη αναφορά.  Οπότε περάστε από το τμήμα το συντομότερο για να συμπληρώσετε όλα τα απαραίτητα στοιχεία και επίσης να μας φέρετε μια πρόσφατη φωτογραφία του. Το όνομα του συζύγου σας;


Φαίδρα
Εγώ; να περάσω από το τμήμα;


Αστ. Μάικ
Αυτή είναι η διαδικασία. Γιατί υπάρχει κάποιο πρόβλημα;


Φαίδρα
Όχι, όχι, θα περάσω το συντομότερο.


Αστ. Μάικ
Και το όνομα του συζύγου σας ;


Φαίδρα
Το όνομα του είναι Ιάσονας! Ιάσονας Αλεξιάδης.



ΣΚΗΝΗ 2η



(στο αστυνομικό τμήμα επικρατεί φασαρία, ακούγονται συνομιλίες, τηλέφωνα που χτυπούν)


Αστ. Μάικ
Παρακαλώ, περάστε στο γραφείο κυρία μου.



(ακούγεται η πόρτα που κλείνει και περισσότερη ησυχία)


Φαίδρα
Ευχαριστώ! Είστε ο κύριος με τον οποίο μίλησα στο τηλέφωνο;


Αστ. Μάικ
Μάλιστα, μαζί μιλήσαμε. Αστυνόμος Μάικ Στεφάνου. Kαθίστε.


Φαίδρα
Χαίρω πολύ κύριε αστυνόμε. Ονομάζομαι Φαίδρα. Φαίδρα Αλεξιάδη.


Αστ. Μάικ
Λοιπόν κυρία Αλεξιάδη. Μου είπατε κάποια πράγματα στο τηλέφωνο αλλά πρέπει να τα πάρουμε από την αρχή για να συμπληρώσουμε και την επίσημη αναφορά εξαφάνισης.


Φαίδρα
(κλαίγοντας) Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα βρισκόμουν σε αυτή τη θέση.


Αστ. Μάικ
Σας παρακαλώ κυρία μου. Μην κλαίτε, ορίστε ένα μαντηλάκι.


Φαίδρα
(φυσά μύτη) Ευχαριστώ πολύ. Καταλαβαίνετε είμαι πολύ αναστατωμένη.


Αστ. Μάικ
Φυσικά. Αλλά πρέπει να φανείτε ψύχραιμη. Λοιπόν, αρχίζω. Έχετε φέρει κάποια ταυτότητα του συζύγου σας; Κάποιο επίσημο έγγραφο με τα στοιχεία του;


Φαίδρα
Ναι, έχω φέρει το διαβατήριο του. Υπάρχει και η φωτογραφία του μέσα.


Αστ. Μάικ
Πολύ καλά, δώστε το σε μένα. Χμ, Αγγλικό διαβατήριο βλέπω.  


Φαίδρα
Γεννήθηκε στο Λονδίνο, από γονείς μετανάστες.


Αστ. Μάικ
Γεννηθείς εις Λονδίνο. Ιάσονας Αλεξιάδης. Ημερομηνία γεννήσεως 14 Δεκεμβρίου 1970. Σημειώνω χαραχτηριστικά και επιβεβαιώνετε παρακαλώ. Ύψος 1,75


Φαίδρα
Παραμένει στο ίδιο ύψος. Μόνο που πάχυνε λίγο, καμιά δεκαριά κιλά.


Αστ. Μάικ
Άρα, να υποθέσω ότι δε θα μοιάζει και πολύ με τη φωτογραφία του διαβατηρίου, το οποίο απ’ ότι βλέπω είναι και ληγμένο. Το γνωρίζατε;


Φαίδρα
Για να δω; Ναι, δίκαιο έχετε, έχει λήξει εδώ και ένα μήνα.


Αστ. Μάικ
Μήπως υπάρχει κάποια πιο πρόσφατη φωτογραφία;


Φαίδρα
Δυστυχώς. Δεν έχω κάτι άλλο μαζί μου.


Αστ. Μάικ
Δεν πειράζει, μας κάνει κι΄ αυτή για το παρόν. Λοιπόν, μαλλιά μαύρα.


Φαίδρα
Όχι πια, άρχισαν να γκριζάρουν.


Αστ. Μάικ
Σημειώνω μαλλιά γκρίζα λοιπόν. Μάτια γαλανά;


Φαίδρα
Γαλανά. Αυτά δεν άλλαξαν καθόλου.


Αστ. Μάικ
Αναφέρατε στο τηλέφωνο ότι έχει εξαφανιστεί από ψες. Πείτε μου, είχατε καθόλου νέα του; Προσπαθήσατε να ξανακαλέσετε το κινητό του;


Φαίδρα
Πάνω από εκατό φορές, αλλά παραμένει κλειστό. Ορίστε, ο αριθμός.
Σας παρακαλώ δοκιμάστε και εσείς.


Αστ. Μάικ
Aς δοκιμάσουμε, δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε.
(πληκτρολογεί το νούμερο του τηλεφώνου και ακούγεται η φωνή της τηλεφωνήτριας) «ο αριθμός που έχετε καλέσει είναι απενεργοποιημένος, παρακαλώ δοκιμάστε αργότερα».
Δυστυχώς κυρία μου, είναι ακόμα κλειστό.


Φαίδρα
(κλαίει) Και τώρα τι κάνουμε;


Αστ. Μάικ
Μήπως σας είπε που θα πήγαινε χτες το βράδυ;


Φαίδρα
Ναι, στη ψαροταβέρνα η «Γοργόνα του Μεγαλέξανδρου».


Αστ. Μάικ
Α, ναι. Στον παραλιακό. Γνωρίζω καλά το μέρος. Θα επικοινωνήσω με τον ιδιοκτήτη, είναι φίλος. Θα μάθουμε αν ήταν εκεί ψες ο σύζυγος σας και τι ώρα έφυγε. Κάπου αλλού που συχνάζει;


Φαίδρα
Δεν έχω κάτι άλλο υπόψην.


Αστ. Μάικ
Καλώς! Σας παρακαλώ υπογράψτε το έντυπο ελλειπώντα και σημειώστε μου και ένα τηλέφωνο για να επικοινωνήσουμε μαζί σας καθώς και τη  διεύθυνση σας. Στο μεταξύ θα βγάλω ένα αντίγραφο της φωτογραφίας του συζύγου σας. (ακούγεται ο ήχος της φωτοτυπικής)


Φαίδρα
Οδό και τηλέφωνο. Κάτι άλλο;


Αστ. Μάικ
Ναι, πάρτε μια κάρτα μου σε περίπτωση που θέλετε να επικοινωνήσετε ανά πάσα στιγμή μαζί μου, μιας και εγώ θα χειρίζομαι την υπόθεση. Ότιδήποτε χρειαστείτε μην διστάσετε να με πάρετε κυρία Αλεξιάδη.


Φαίδρα
Ευχαριστώ πολύ.


Αστ. Μάικ
Να΄στε καλά, τη δουλειά μας κάνουμε. Έχετε έρθει με το αυτοκίνητο σας;


Φαίδρα
Όχι, δεν οδηγώ. Δεν οδήγησα ποτέ στη ζωή μου. ούτε καν βγαίνω από το σπίτι. Έχω έρθει με ταξί. Είναι έξω και περιμένει.


Αστ. Μάικ
Να μη σας καθυστερώ τότε. Μόλις έχω νέα θα σας ειδοποιήσω.


Φαίδρα
Ναι σας παρακαλώ, θα περιμένω. Ξέρετε ο Ιάσονας…


Αστ. Μάικ
Ναι;


Φαίδρα
Τίποτα! Απλά ελπίζω να είναι καλά.


Αστ. Μάικ
Και εμείς αυτό ελπίζουμε. Υπάρχει κάτι άλλο που θέλετε να μου πείτε; Για τον Ιάσονα; Τον απασχολούσε κάτι;  Πώς ήταν τα πράγματα με  εσάς;


Φαίδρα
Καλά! Εννοώ, όπως για κάθε ζευγάρι που είναι δέκα χρόνια παντρεμένο.


Αστ. Μάικ
Δηλαδή;


Φαίδρα
Ξέρετε τώρα.


Αστ. Μάικ
Δε θα το λεγα. Ξέρετε, εδώ στο αστυνομικό τμήμα βλέπουν πολλά και διάφορα τα μάτια μας. Άλλα ζευγάρια τσακώνονται για χρόνια και ξαφνικά μετά τη δεκαετία αποφασίζουν να τα βρουν. Άλλοι πάλι ακριβώς μετά τη δεκαετία ανακαλύπτουν ότι δεν αντέχει πλέον ο ένας τον άλλο. Οπότε κι εγώ δεν έχω καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα για το τι ακριβώς συμβαίνει τελικά μετά τα δέκα χρόνια γάμου. Εσείς τι λέτε;


Φαίδρα
Λέω είμαστε παντρεμένοι δέκα χρόνια, τα υπόλοιπα είναι μεγάλη ιστορία.


Αστ. Μάικ
Μια  ιστορία που ίσως θα θέλατε να μου διηγηθείτε κάποια στιγμή;


Φαίδρα
Οπωσδήποτε! Αλλά να πηγαίνω τώρα, δε θέλω να σπαταλώ άλλο το χρόνο σας. Καλύτερα να σας αφήσω να ξεκινήσετε την έρευνα σας.


Αστ. Μάικ
Η έρευνα έχει ήδη ξεκινήσει κυρία Αλεξιάδη, έχει ήδη ξεκινήσει. Αντίο.


Φαίδρα
Αντίο αστυνόμε.







ΣΚΗΝΗ 3η


Αστ. Μάικ
(με γλυκιά τραγουδιστή φωνή) Δημητρούλα, που είσαι Δημητρούλα;


Δήμητρα
(από μακριά με τον ίδιο τόνο) Πάνω Μάικ!  Μόλις τελείωσα το μπάνιο.


Αστ. Μάικ
Σου’  ρχομαι..


Δήμητρα
(από μακριά) Κάτσε εκεί που είσαι, κατεβαίνω εγώ.
(ακούγεται η φωνή που πλησιάζει) Πώς κι΄ έτσι νωρίς απόψε αγάπη μου;


Αστ. Μάικ
Ήρθα για καμιά δυο ωρίτσες και θα φύγω πάλι για δουλειά. Μάλλον, θα φύγουμε μαζί για δουλειά.


Δήμητρα
Τι εννοείς;


Αστ. Μάικ
Μαγείρεψες τίποτα;


Δήμητρα
Τώρα μόλις θα έφτιαχνα μια μακαρονάδα με κιμά για να φάμε.


Αστ. Μάικ
Έννοια σου. Θα σε πάρω έξω απόψε.


Δήμητρα
Α, ναι; Τι έκπληξη είναι αυτή;


Αστ. Μάικ
Θα πάμε σε μια ψαροταβέρνα, τη «Γοργόνα του Μεγαλέξανδρου».
Θέλω να κάνω κάποιες ερωτήσεις στον κύριο Θανάση, τον ιδιοκτήτη.


Δήμητρα
Α, έτσι πες μου. Είπα και γω είχαμε καμιά επέτειο και την ξέχασα.


Αστ. Μάικ
Τι λες; Θα βάλεις τα καλά σου να πάμε;


Δήμητρα
Ναι, αμέ. Γιατί όχι; Πάει καιρός να βγούμε έξω. Ας το εκμεταλλευτούμε. Να κάνω ένα καφεδάκι να πιούμε στο μεταξύ;


Αστ. Μάικ
Όχι γλυκιά μου. Απ΄τους πολλούς καφέδες που ήπια σήμερα σε λίγο στις φλέβες μου δε θα κυλά αίμα αλλά καφείνη. Φτιάξε μου ένα τσάι καλύτερα.


Δήμητρα
Τσαγάκι, αμέσως. Θα βάλω και μέλι να καλμάρει το στομάχι σου.



(ακούγεται ο βραστήρας του νερού, κουταλάκια, φλυτζανάκια κλπ)


Αστ. Μάικ
Ευχαριστώ μωρό μου.


Δήμητρα
Ορίστε αγάπη μου. Στην υγειά σου.


Αστ. Μάικ
Στην υγειά σου.


Δήμητρα
Λοιπόν, πώς ήταν η μέρα σου;


Αστ. Μάικ
Τα συνηθισμένα. Ένα τσούρμο παράνομοι αλλοδαποί που ήρθαν στο τμήμα για απέλασση, πέταξαν τα διαβατήρια τους, κι άντε τώρα να τα βρεις. Μια καλλιτέχνιδα κατήγγειλε τον εργοδότη της για κακοποίηση ο οποίος φυσικά το έπαιζε ανήξερος και αθώος και ένας τρελλός γύριζε στον παραλιακό γυμνός και τρέχαμε να τον συλλάβουμε. Τα ξέρεις.


Δήμητρα
Τα ήξερα, όχι πια ευτυχώς. Παραιτήθηκα από την αστυνομία και ησύχασα. Πόσους παράνομους να αντέξω η άμοιρη; Πόσους;


Αστ. Μάικ
Ναι  βρε Δημητρούλα. Παραιτήθηκες για να γλυτώσεις απ’ τους μπελάδες και πήγες και άνοιξες ιδιωτικό γραφείο ντετέκτιβ για να΄χεις  χειρότερους. 


Δήμητρα
Όχι και χειρότερους Μάικ μου. Έχει πλάκα τώρα η δουλειά. Παρακολουθήσεις, κοριοί, παράνομα ζευγαράκια. Με τη διαφορά ότι  τώρα εγώ επιλέγω τους πελάτες και ακριβοπληρώνομαι και από πάνω.


Αστ. Μάικ
Αλήθεια πόσα πάει η παρακολούθηση τώρα Κυρία Ντετέκτιβ;


Δήμητρα
Εξαρτάται Μάικ μου. Από την ώρα, το μέρος, τις συνθήκες. Πάντως όχι κάτω από διακόσια ευρώ.


Αστ. Μάικ
Τι λες; Πήγε τόσο ε; Μάλλον θα δώσω και εγώ παραίτηση από το σώμα και θα΄ρθω να συνεταιρέψουμε.


Δήμητρα
Να κάτσεις εκεί που είσαι. Είδες κι΄έπαθες μέχρι να γίνεις αστυνόμος. (ναζιάρικα) Εξάλλου το ξέρεις πόσο μ’ αρέσει να σε βλέπω με τη στολή.


Αστ. Μάικ
Το ξέρω μωράκι μου. (φιλί)


Δήμητρα
Δεν μου είπες όμως κύριε αστυνόμε, τι τον θέλεις τον κυρ-Θανάση;


Αστ. Μάικ
Πάραυτα να σας πω κυρία ντετέκτιβ. Να. Ήρθε κάποια σήμερα από το τμήμα για να καταγγείλει την εξαφάνιση του συζύγου της. Παράξενη γυναίκα, πολύ παράξενη.  


Δήμητρα
Τι εννοείς;


Αστ. Μάικ
Δεν ξέρω, λες και βρισκόταν στον κόσμο της. Ήταν εκεί, αλλά όχι ακριβώς. Τελοσπάντων, μου είπε ότι χτες το βράδυ ο άντρας της θα έβγαινε με πελάτες στην ταβέρνα του κυρ-Θανάση. Δεν επέστρεψε όμως.  
Λέω να πάω να τον ρωτήσω αν έχει δει τον τύπο ψες και αν θυμάται κάτι.


Δήμητρα
Δεν το πιστεύω. Ήρθε και στο γραφείο μου μια πελάτισσα σήμερα για να καταγγείλει μια εξαφάνιση.


Αστ. Μάικ
Και αυτηνής εξαφανίστηκε ο σύζυγος της;


Δήμητρα
Όχι ο σύζυγος της Μάικ μου. Κοίτα να δεις πως μου τον είπε ακριβώς «ο εγαστής» της με την πιο παράξενη γαλλική προφορά που άκουσες ποτέ .
Άκου τι έγινε ακριβώς. Ήταν περίπου έξι το απόγευμα και ήμουν έτοιμη να σχολάσω όταν μπήκε μια κοπέλα με γυαλιά και ντυμένη στα μαύρα…



(παρεμβαλλόμενη σκηνή – στο γραφείο της Δήμητρας - κουδούνι)


Δήμητρα
Παρακαλώ;



(η Βιβιέν μιλά σπαστά Ελληνικά με Γαλλική προφορά)
Βιβιέν
Καλησπέγα. Με συγχωγείτε που έγχομαι χωγίς πγοειδοποίηση.


Δήμητρα
Παρακαλώ, περάστε. Καθίστε.


Βιβιέν
Ονομάζομαι Βιβιέν Κλωντέ και είμαι όπως καταλάβατε από το Παγίσι. Είστε η κυγία Δήμητγα Στεφάν;


Δήμητρα
Ακριβώς. Δήμητρα Στεφάνου, αλλά μπορείτε να με φωνάζετε Δήμητρα. Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;


Βιβιέν
Α, έχω κάποιο σοβαγό πγόβλημα και θα ήθελα τη βοήθεια σας.


Δήμητρα
Αν μπορώ πολύ ευχαρίστως. Αλλά πρώτα να σας ρωτήσω που με βρήκατε; Ποιος σας έστειλε κοντά μου;


Βιβιέν
Κανείς. Σας εντόπισα στον κατάλογο. Δεν ήθελα να πάω σε άντγα ντετέκτιβ. Πγοτιμώ γυναίκα, νοιώθω πιο άνετα.


Δήμητρα
Πολύ καλά. Αλλά πριν προχωρήσουμε να σας ενημερώσω για τις χρεώσεις μου. Ορίστε ο κατάλογος. Ξέρετε τι λένε, οι καλές εξηγήσεις…


Βιβιέν
Χγυσή μου τα ευγώ δεν είναι πγόβλημα, να σου βγάλω ένα τσεκ;


Δήμητρα
Α, δυστυχώς, δεν παίρνω επιταγές. Μόνο μετρητά. Αλλά αν δεν ευκαιρείτε τώρα δεν έχει κανένα πρόβλημα, με πληρώνετε αργότερα.  Πείτε μου όμως τι μπορώ να κάνω για σας, να ξέρω τουλάχιστον περί τίνος πρόκειται.


Βιβιέν
Έχει εξαφανιστεί κάποιος.


Δήμητρα
Όταν λέμε κάποιος; Κάποιος φίλος; Συγγενής;


Βιβιέν
Φίλος. Πολύ στενός φίλος. Αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Εγαστής.


Δήμητρα
Και από πότε εξαφανίστηκε ο «εγαστής» σας μαντάμ; Πάνε μέρες;


Βιβιέν
Έχω να τον δω εδώ και τγεις μέγες. Αλλά μιλούσαμε όλη μέγα στο κινητό. Κάθε ώγα σχεδόν. Ψες μου είπε ότι θα πήγαινε σε μια ψαγοταβέγνα με πελάτες και μετά θα πεγνούσε από το ξενοδοχείο μου. Αλλά δεν πέγασε. Τον περίμενα όλο το βγάδυ, του τηλεφωνούσα αλλά δεν απαντούσε.


Δήμητρα
Να σας ρωτήσω κάτι. Ο φίλος σας αυτός είναι μήπως παντρεμένος;


Βιβιέν
Ναι, είναι. Μα εσείς πως το καταλάβατε;


Δήμητρα
Το φαντάστηκα. Και είσαστε αρκετό καιρό μαζί;


Βιβιέν
Ένα μήνα πεγίπου. Αλλά είμαστε πολύ εγωτευμένοι. (παθιασμένα)  Πγώτη φογά νοιώθω έτσι στη ζωή μου. έχω ξετγελλαθεί μαζί του. Δεν θέλω να φανταστώ ότι έχει πάθει κάτι.. θα τγελλαθώ, με τγώει η αγωνία.


Δήμητρα
Γιατί λέτε ότι μπορεί να έχει πάθει κάτι;


Βιβιέν
Δεν ξέγω…(ανήσυχα) το ένστικτο μου, μου λέει ότι κάτι κακό έχει πάθει.


Δήμητρα
Μμμ, μαντάμ Κλωντέτ, καταλαβαίνω ότι ανησυχείτε. Αλλά έχετε σκεφτεί    το ενδεχόμενο να έκανε ο φίλος σας δεύτερες σκέψεις για τη σχέση σας;
Ίσως να αποφάσισε να διακόψετε αλλά ντρέπεται να σας το πει στα ίσια.


Βιβιέν
(επιτακτικά) Νο, ποτέ. Μ΄αγαπάει, είναι τγελλός για μένα. Το αποκλείω.


Δήμητρα
Δεν αμβισβητώ το σθένος του έρωτα σας κυρία Κλωντέτ, αλλά δεν παύει ο έρωτας σας να είναι παράνομος. Ίσως να έχει γίνει κάτι στο σπίτι που δεν το γνωρίζετε εσείς. Με τη σύζυγο του.


Βιβιέν
Ω μοντιέ, αυτό νομίζω και εγώ. Ότι έχει γίνει κάτι με τη γυναίκα του. ίσως, ίσως έμαθε για μας και.. Ω, Θεέ μου, δεν μπορώ ούτε να το πω. Μου είπε ότι είναι πολύ ζηγιάγα. Είμαι σίγουγη ότι του έχει κάνει κακό.


Δήμητρα
Όχι απαραίτητα. Μπορεί απλά μένει μακριά σας μέχρι να δει τι θα κάνει.


Βιβιέν
Μα έτσι; Χωγίς ένα αντίο; Χωγίς ένα μήνυμα; Μια εξήγηση; Αδύνατον. Μ΄αγαπάει πάγα πολύ για να με άφηνε έτσι στα κγύα του λουτγού. Σας το λέω, κάτι έχει πάθει. Ψάχτε το παγακαλώ. Μάθετε τι έχει συμβεί.


Δήμητρα
Θα το ψάξω, μην απελπίζεστε. Τι στοιχεία έχουμε για το φίλο σας;


Βιβιέν
Εδώ έχω τον αγιθμό του κινητού του και τη διεύθυνση του. Βοηθήστε με!


Δήμητρα
Σας το υπόσχομαι. Θα κάνω ότι μπορώ για να τον βρω. Το όνομα του;


Βιβιέν
(συγκινημένη) Το όνομα του είναι Ιάσον. Ιάσον Αλεξιάδης.



(τέλος παρεμβαλλόμενης σκηνής)


Αστ. Μάικ
Ρε Δημητρούλλα, τον ίδιο τύπο ψάχνουμε. Και τον δικό μου, Ιάσονα Αλεξιάδη τον λένε.


Δήμητρα
Αποκλείεται να είναι συνωνυμία. Λίγο τραβηγμένο δεν το βρίσκεις να έχουν εξαφανιστεί δύο Ιάσονες ταυτόχρονα; Ο ίδιος είναι.


Αστ. Μάικ
Βρε τον γκομενιάρη τον Ιάσονα που μου έχει και φιλενάδα απ΄το Παρίσι. Και να πεις η γυναίκα του είναι καμιά άσχημη. Είναι κουκλάρα η κυρία.


Δήμητρα
(ψευτο-θυμωμένα) Μάικ! Θα με κάνεις να αρχίσω να ζηλεύω τώρα.
Πόσο κουκλάρα είναι δηλαδή η κυρία Αλεξιάδη;


Αστ. Μάικ
Τι να σου πω κορίτσι μου. Άσε, χοντρή,  κακάσχημη, με κάτι κρεατοελιές.


Δήμητρα
Ναι, μη μου τα γυρίζεις τώρα. Έλα, έλα λέγε γρήγορα..


Αστ. Μάικ
Είναι ψηλή, περίπου 1,65. Λίγο γεματούλα αλλά με όμορφα χαραχτηριστικά. Κοκκινομάλλα, πράσινα μάτια.


Δήμητρα
Κοκκινομάλλα; Περίεργο. Και η Γαλλιδούλλα κοκκινομάλλα ήτανε.


Αστ. Μάικ
Θα το΄χει βίτσιο φαίνεται ο τύπος με τις κοκκινομάλλες.


Δήμητρα
Γενικά βιτσιόζος μου φαίνεται ο τύπος. Ακουγόταν ξετρελλαμένη μαζί του η Παριζιάνα.


Αστ. Μάικ
(αστεία) Έτσι είναι Δήμητρα μου. Το΄ χουμε εμείς οι Μεσογειακοί άντρες.


Δήμητρα
Έλα, έλα. Αμέσως εσύ. Καζανόβα της Μεσογείου.


Αστ. Μάικ
Γιατί μωρό μου, έχεις παράπονο;


Δήμητρα
Όχι, κανένα παράπονο.


Αστ. Μάικ
Να σου πω; Τι λες πριν πάμε στην ταβέρνα να πάμε να ξαπλώσουμε λίγο να ξεκουραστούμε; Ήταν δύσκολη η μέρα μου, θέλω ένα διάλειμμα.


Δήμητρα
Άσε τα διαλείμματα τώρα και τελείωνε να ετοιμαστούμε γιατί πιάσαμε την κουβέντα και θα κλείσει και η ψαροταβέρνα.
Τι νόμισες; Εμάς θα περιμένει ο κυρ-Θανάσης; Διάλειμμα μετά.



ΣΚΗΝΗ 4η



ΣΤΗΝ ΤΑΒΕΡΝΑ  (ακούγεται μουσική, φασαρία, κουβέντες κλπ)


Αστ. Μάικ
Κυρ-θανάση! Για έλα εδώ που σε θέλω.


Θανάσης
Τι έγινε αστυνόμε; Γεια σου Δημητρούλλα μου. Στις ομορφιές σου όπως πάντα.


Δήμητρα
Καλησπέρα κυρ-Θανάση.


Θανάσης
Τι έγινε παιδιά; όλα καλά με το φαί; κανένα πρόβλημα;


Δήμητρα
Όλα μια χαρά όπως πάντα.


Αστ. Μάικ
Τα φαγητά είναι μια χαρά. Άλλο σε θέλω κυρ-Θανάση. Κάτσε ένα λεπτό να σε ρωτήσω κάτι.


Θανάσης
Λέγε αστυνόμε. Τι μπορώ να κάνω για σένα;


Αστ. Μάικ
Ένα κύριο Ιάσονα Αλεξιάδη, τον ξέρεις;


Θανάσης
Πώς δεν τον ξέρω, τακτικός πελάτης. Γλεντζές ο τύπος, χουβαρντάς. Έρχεται συχνά στο μαγαζί. Κάποτε με φίλους κάποτε με άλλη παρέα, αν κατανοείς.


Αστ. Μάικ
Πώς, πως κατανοώ πλήρως. Πες μου, ψες πέρασε καθόλου;


Θανάσης
Ψες; Όχι αστυνόμε, δεν ήρθε.


Δήμητρα
Είσαι σίγουρος κυρ-Θανάση. Δεν ήρθε καθόλου;


Θανάσης
Σιγουρότατος κορίτσι μου, θα το θυμόμουν. Με θέλετε τίποτε άλλο;


Αστ. Μάικ
Όχι κυρ-Θανάση μου. Πήγαινε στη δουλειά σου.


Θανάσης
Παναγιώτη, ένα μπουκάλι κρασί στα παιδιά από το μαγαζί κερασμένο.


Δήμητρα
Παράξενο, πολύ παράξενο. Είπε και στις δύο ότι θα ερχόταν εδώ. Άρα είπε και στις δυο ψέμματα. Και είναι και το άλλο.  


Αστ. Μάικ
Ποιό;


Δήμητρα
Αυτό που μου είπε η Παριζιάνα. Ότι φοβάται μήπως έχει πάθει ο Ιάσονας κάτι κακό. Εσύ πιστεύεις ότι μπορεί να ισχύει κάτι τέτοιο;


Αστ. Μάικ
Δήμητρα μου, η εμπειρία τόσων χρόνων με έχει διδάξει ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μπορούν να ισχύουν τα πάντα. Δεν αποκλείω ποτέ τίποτα.


Δήμητρα
Πως προχωρούμε λοιπόν;


Αστ. Μάικ
Αύριο κιόλας θα κάνω μια επίσκεψη στο σπίτι της κυρίας Αλεξιάδη.  Πρέπει να μάθουμε περισσότερα για τον κύριο Ιάσονα Αλεξιάδη εκτός από το ότι του αρέσουν οι κοκκινομάλλες. Χρειαζόμαστε και άλλα στοιχεία.



Σκηνή 5η



(ακούγεται κουδούνι που χτυπά)


Βιολέτα
Παρακαλώ;


Αστ. Μάικ
Καλημέρα σας. Είναι μέσα η κυρία Φαίδρα Αλεξιάδη;


Βιολέτα
Μάλιστα, ποιος να της πω ότι τη ζητεί;


Αστ. Μάικ
O αστυνόμος Μάικ Στεφάνου. (ακούγεται το κινητό του Μάικ που χτυπά) Έλα Δήμητρα.


Δήμητρα
Έλα αγάπη μου, δε σε πρόλαβα το πρωί.


Αστ. Μάικ
Κοιμόσουν όταν έφυγα μωρό μου, δεν ήθελα να σε ενοχλήσω.


Δήμητρα
Κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Και σ΄ευχαριστώ για την υπέροχη βραδιά. 


Αστ. Μάικ
Ήταν πράγματι υπέροχη. Λες να βοήθησαν τα μύδια; (γέλια) 


Δήμητρα
Τα μύδια, τα στρείδια, θα πρέπει να πηγαίνουμε συχνότερα στην ταβέρνα. Λοιπόν . Τι έγινε; Πήγες εκεί που έλεγες;


Αστ. Μάικ
Μόλις έφτασα! Περιμένω στην είσοδο.


Δήμητρα
Καλώς,  σε κλείνω και με κρατάς ενήμερη, έτσι;


Αστ. Μάικ
Ναι, ναι μόλις έχω κάτι νέο θα σου πω. Εσύ τι σκοπεύεις να κάνεις;


Δήμητρα
Εγώ θα περάσω από το γραφείο του στη διεύθυνση που μου έδωσες . Να δω τι γίνεται, να μιλήσω με τους συναδέλφους του.


Αστ. Μάικ
Εντάξει, πάρε όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείς. Σε κλείνω τώρα.


Βιολέτα
Παρακαλώ περάστε κύριε. Η κυρία σας περιμένει στο σαλόνι.


Φαίδρα
Καλημέρα αστυνόμε. Περάστε παρακαλώ. Υπάρχουν καθόλου νέα;


Αστ. Μάικ
Δυστυχώς κυρία μου, καμία σημαντική εξέλιξη. Προς το παρόν γίνονται έρευνες σε διάφορες κατευθύνσεις, αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή. Χρειάζομαι όμως περισσότερες πληροφορίες.


Φαίδρα
Δηλαδή;


Αστ. Μάικ
Κάποια περαιτέρω στοιχεία για τον σύζυγο σας. Για το γάμο σας.


Φαίδρα
Ο γάμος ποια σχέση έχει;


Αστ. Μάικ
Αλίμονο κυρία μου, φυσικά και έχει. Είστε το κοντινότερο του πρόσωπο.


Φαίδρα
Με κατηγορείτε ότι έχω σχέση με την εξαφάνιση του δηλαδή;


Αστ. Μάικ
Καθόλου. Είναι απαραίτητο όμως αφού ψάχνουμε κάποιον άνθρωπο,  να θέλουμε να γνωρίζουμε κάποια περισσότερα πράγματα για τις συνήθειες του, το χαραχτήρα του.


Φαίδρα
Το χαραχτήρα του;


Αστ. Μάικ
Ναι. Ακριβώς! Πώς συμπεριφερόταν στο σπίτι, στη δουλειά, μαζί σας.


Φαίδρα
Θα πιείτε κάτι να σας κεράσω; Ένα καφέ; Εγώ δεν έχω πιει τίποτα ακόμα. (φωνάζει) Βιολέτα;


Αστ. Μάικ
Αν πιείτε και εσείς.


Βιολέτα
Μάλιστα κυρία.


Φαίδρα
Φέρε μας καφέ. Εμένα ένα καπουτσίνο φουντουκιού.
Εσείς κύριε αστυνόμε, πίνετε τον καπουτσίνο φουντουκιού;


Αστ. Μάικ
Θα προτιμήσω έναν ελληνικό σκέτο αν γίνεται.


Φαίδρα
Έναν καπουτσίνο και έναν ελληνικό σκέτο. Και ζέστανε μου αρκετά τον καφέ μου, όχι σαν χθες που τον έφερες σχεδόν κρύο. Κατάλαβες;


Βιολέτα
Μάλιστα κυρία.


Φαίδρα
Λοιπόν που ήμασταν;


Αστ. Μάικ
Ο πίνακας πίσω σας. Είναι Σαλβαντόρ Νταλί;  


Φαίδρα
Ναι, από τους λιγότερο γνωστούς.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα είστε φίλος της τέχνης κύριε αστυνόμε.


Αστ. Μάικ
Γιατί; Αποκλείεται ένας αστυνόμος να έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες; Αυτός εδώ; Μονέ;


Φαίδρα
Πολύ ενημερωμένο περί εικαστικών σας βρίσκω. Με εκπλήσσετε. Ναι πράγματι είναι Μονέ. Και αυτός εδώ Ρέμπραντ, πίσω σας ένας Λωτρέκ και στο υπνοδωμάτιο μου, ένας Πικάσσο, από τους σπανιότερους.


Αστ. Μάικ
Υπνοδωμάτιο σου; Όχι υπνοδωμάτιο σας;


Φαίδρα
Πολύ παρατηρητικό σας βρίσκω αστυνόμε.


Βιολέτα
Ο καφές σας κυρία.


Φαίδρα
Πάντα σερβίρουμε τους ξένους πρώτους Βιολέτα. Πόσες φορές στο είπα;


Βιολέτα
Μάλιστα κυρία. Ο καφές σας κύριε.


Αστ. Μάικ
Ευχαριστώ, πως σε είπαμε, Βιολέτα. Να΄σαι καλά κορίτσι μου.


Βιολέτα
Ευχαριστώ κύριε. Ο καφές σας κυρία. Θέλετε κάτι άλλο;


Φαίδρα
Όχι Βιολέτα, άντε τώρα στην κουζίνα να ετοιμάσεις το μεσημεριανό.


Βιολέτα
Αρνάκι φρικασέ κυρία;


Φαίδρα
Όχι άλλαξα γνώμη. Προτιμώ κάτι ελαφρύ. Φτιάξε κοτόπουλο με ρύζι.


Βιολέτα
Δεν έχουμε κοτόπουλο κυρία.


Φαίδρα
Να πας να φέρεις Βιολέτα, τι σε πληρώνω; Έλα πάρε λεφτά και πήγαινε δίπλα στου κυρ-Αντρέα να πάρεις ένα κοτόπουλο και ότι άλλο χρειάζεσαι.


Βιολέτα
Μάλιστα κυρία, πάω αμέσως.


Φαίδρα
Συγνώμη αστυνόμε, αλλά μερικές φορές αυτό το κορίτσι…


Αστ. Μάικ
Μα τι σας έχει κάνει το κορίτσι; Μια χαρά το βρίσκω.


Φαίδρα
Μερικές φορές νομίζω ότι το μυαλό της είναι πάνω απ’ το κεφάλι της. Είναι τόσο δύσκολο στις μέρες μας να βρει κανείς μια καλή βοηθό. Αλλά τώρα επίτηδες την έδιωξα, καλύτερα να μην κρυφακούει, καταλαβαίνετε…


Αστ. Μάικ
Πως, μα και βέβαια καταλαβαίνω. Δεν μου είπατε όμως, οι πίνακες σας, είναι αυθεντικοί ή καλές απομιμήσεις;


Φαίδρα
Με προσβάλλετε. Μα και βέβαια είναι αυθεντικοί, αυθεντικότατοι. Βλέπετε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, ο Θεός αναπάψει τη ψυχή του, σπατάλησε ολόκληρη περιουσία για να αποκτήσει σπάνιους πίνακες. Και όχι μόνο αυτούς αλλά και δεκάδες άλλους που δυστυχώς δεν κατέχω πια.


Αστ. Μάικ
Γιατί; Τους δωρίσατε σε κάποιο μουσείο;


Φαίδρα
Όχι, δεν αποχωρίστηκα την κληρονομιά του πατέρα μου για τόσο αλτρουιστικούς λόγους. Αναγκάστηκα να πουλήσω πολλούς από τους πίνακες μου, λόγω οικονομικών δυσκολιών.
Αυτοί εδώ που βλέπετε είναι όσοι μπόρεσα να περισώσω.


Αστ. Μάικ
Να περισώσετε;


Φαίδρα
Ακριβώς. Να περισώσω. Προηγουμένως με ρωτήσατε για το χαραχτήρα του Ιάσονα. Ήρθε η ώρα λοιπόν να μάθετε μερικά πράγματα για κείνον.
Όταν τελείωσα το Λύκειο ο πατέρας μου με έστειλε για σπουδές στην Οξφόρδη. Εκεί γνώρισα τον Ιάσονα. Σπούδαζε οικονομικά και εμπόριο. Εγώ ήμουν πρωτοετής, εκείνος τελειόφοιτος. Επιστρέψαμε μαζί και εγώ τρελά ερωτευμένη έβγαλα απ’ το μυαλό μου πανεπιστήμιο και σπουδές.


Αστ. Μάικ
Έρως ανίκατε μάχαν. Και πώς προχώρησε το ειδύλλιο;


Φαίδρα
Με τον Ιάσονα πτυχιούχο και εμένα μοναδική κληρονόμο του μπαμπά δεν είχαμε κανένα εμπόδιο. Ο γάμος τελέστηκε σε έξι μήνες.
Ο πατέρας μου ενθουσιάστηκε με τον γαμπρό του, τον έβλεπε σαν τον γιο που δεν είχε ποτέ. Και ο Ιάσονας ήταν πανέξυπνος, ήξερε να κερδίζει τους ανθρώπους εύκολα.
Πολύ σύντομα έπεισα τον πατέρα μου να τον διορίσει διευθυντή στις επιχειρήσεις του. Στην αρχή ο Ιάσονας κέρδισε τις εντυπώσεις. Οι δουλειές πήγαιναν άψογα, οι πωλήσεις αυξάνονταν ραγδαία, το ίδιο και τα κέρδη.


Αστ. Μάικ
Στη συνέχεια;


Φαίδρα
Στη συνέχεια, ανατράπηκαν τα πάντα. Ο Ιάσονας άρχισε να τζογάρει μανιωδώς. Από τον καιρό που τον γνώρισα στην Αγγλία είχε αδυναμία στο πόκερ, αλλά τώρα το αθώο χόμπυ εξελισσόταν σε κάτι πολύ επικίνδυνο.
Έπαιζε ανεξέλεγκτα ποσά. Εκμεταλλευόμενος τη θέση του μέσα σε ένα χρόνο  σχεδόν καταχράστηκε όλα τα κεφάλαια που είχε η εταιρία.
Μέχρι να το ανακαλύψουν οι ελεγκτές  ήταν ήδη πολύ αργά, δεν είχε μείνει σχεδόν τίποτα. Μόνο χρέη, απλήρωτα δάνεια και εξαγριωμένοι πιστωτές.


Αστ. Μάικ
Τι μου λέτε;


Φαίδρα
Ο καημένος ο πατέρας μου, που με τόσο κόπο δημιούργησε τις επιχειρήσεις του, μόλις το έμαθε έπαθε καρδιακή προσβολή. Και να σκεφτείς λογάριαζε να αφήσει στον Ιάσονα  την διεύθυνση των επιχειρήσεων και να αφυπηρετήσει επιτέλους ο ίδιος. Είχε ανάγκη να ξεκουραστεί, να απολαύσει τις απλές χαρές της ζωής. Να ταξιδέψει, να πάρει ένα καλάμι και να πηγαίνει ψάρεμα.  Αλίμονο, δεν πρόλαβε να χαρεί τίποτα απ’ αυτά. Πέθανε μετά από σαρανταοκτώ ώρες και ήταν μόλις εξήντα χρονών.


Αστ. Μάικ
Πραγματικά λυπάμαι πολύ που το ακούω.


Φαίδρα
Εγώ να δείτε πόσο λυπήθηκα που ήμουν η αιτία που πέθανε ο πατέρας.


Αστ. Μάικ
Η αιτία εσείς; Γιατί;


Φαίδρα
Εγώ δεν διάλεξα τον Ιάσονα; Εγώ δεν τον έφερα στην οικογένεια; Εγώ δεν ζήτησα από τον πατέρα μου να τον μπάσει στις επιχειρήσεις;


Αστ. Μάικ
Μήπως ξέρατε και εσείς;


Φαίδρα
Αυτό να μου πείτε. Ευτυχώς όμως, ο πατέρας μου κύριε αστυνόμε, που ήταν ο πιο έξυπνος από όλους μας, απέτρεψε την τελική μου καταστροφή.


Αστ. Μάικ
Δηλαδή τι έκανε;


Φαίδρα
Πριν παντρευτώ τον Ιάσονα, ετοίμασε ένα προγαμιαίο συμβόλαιο. Ένα συμβόλαιο που ανέφερε ρητά ότι σε περίπτωση διαζυγίου ο Ιάσονας δεν θα έπαιρνε τίποτα από την περιουσία μου. Απολύτως τίποτα.
Γι’ αυτό και ο Ιάσονας προσπάθησε να πάρει ότι μπορούσε μέσω της άλλης οδού. Επίσης ο πατέρας μου λίγο πριν πεθάνει, κάλεσε τον καλό του φίλο και δικηγόρο, και μεταβίβασε όλους τους πίνακες του στο όνομα μου.


Αστ. Μάικ
Προσπάθησε να προστατέψει εσάς ή τους πίνακες;


Φαίδρα
Αγαπούσε εξίσου και εμένα και τους πίνακες, κύριε αστυνόμε. 


Αστ. Μάικ
Και τότε, γιατί πουλήσατε τους υπόλοιπους;


Φαίδρα
Σας είπα, αναγκάστηκα. Μετά το φιάσκο που πάθαμε, με βαριά καρδιά  έβγαλα σε πλειστηριασμό τους περισσότερους πίνακες. Χρειαζόμουν επειγόντως ρευστό για να ξοφλήσω τα δάνεια, τους πιστωτές. Να πληρώσω το μισθολόγιο του προσωπικού που δεν έπρεπε να μάθει τίποτε.
Έτσι κατάφερα στο παρά πέντε να σώσω την επιχείρηση του πατέρα μου.


Αστ. Μάικ
Και ο Ιάσονας;


Φαίδρα
Παρέμεινε διευθυντής.


Αστ. Μάικ
Παρέμεινε;


Φαίδρα
Mόνο στον τίτλο. Χωρίς να έχει δικαίωμα να υπογράφει επιταγές ή να κάνει αναλήψεις. Μόνο ένα μισθό κάθε τέλος του μηνός, όπως κάθε άλλος υπάλληλος της εταιρίας. Καθόλου ευκαταφρόνητο μισθό, αλλά κανένα άλλο δικαίωμα.


Αστ. Μάικ
Και ο ίδιος;  Πως αντέδρασε μετά από αυτές τις ριζικές αλλαγές;


Φαίδρα
Αυτό έλειπε να μου ζητήσει και τα ρέστα.


Αστ. Μάικ
Θέλετε να πείτε δεν αντέδρασε καθόλου; Ούτε ζήτησε συγνώμη;


Φαίδρα
Συγνώμη ζητά κάποιος που αναγνωρίζει το λάθος του αστυνόμε, όχι κάποιος που νομίζει ότι είναι υπεράνω όλων.
Όχι μόνο δε ζήτησε συγνώμη, αλλά πληγώθηκε και ο εγωισμός του θανάσιμα. Τόσο που μάζεψε τα πράγματα του και από τότε  κοιμάται σε ξεχωριστό υπνοδωμάτιο και με αγνοεί παντελώς.


Αστ. Μάικ
Και παρόλα αυτά, εννοώ, τα ξεχωριστά δωμάτια, εσείς παρόλα αυτά μένετε μαζί του;


Φαίδρα
Μένω μαζί του βέβαια.


Αστ. Μάικ
Και εκείνος μαζί σας;


Φαίδρα
Βέβαια!


Αστ. Μάικ
Μα δεν καταλαβαίνω το λόγο. Αφού δεν είσαστε πραγματικά μαζί. Δεν είμαι υπέρ των διαζυγίων, αλλά εξηγήστε μου, πώς λειτουργείτε έτσι;


Φαίδρα
Υποθέτω ότι στην αρχή πληγώνεσαι, σε ενοχλεί, πονάς. Μετά συνηθίζεις σιγά-σιγά και η συνήθεια είναι πιο δυνατή από κάθε άλλο συναίσθημα. Είναι σαν την χρόνια ημικρανία. Ξυπνάς κάθε πρωί και πίνεις δυο χάπια για να σηκωθείς απ΄το κρεβάτι. Αλλά μαθαίνεις να ζεις με τον πόνο.


Αστ. Μάικ
Και οι ανάγκες σας; Eννοώ είσαστε νέοι, θα πρέπει να΄χετε ανάγκες. Έτσι;


Φαίδρα
Ασφαλώς!


Αστ. Μάικ
Δηλαδή;


Φαίδρα
Αγαπητέ, θα ήμουν το πιο λίγο αφελής αν δεν παραδεχόμουν ότι ο Ιάσονας ικανοποιεί τις «ανάγκες» του με άλλες. Το κάνει εδώ και πολλά χρόνια.


Αστ. Μάικ
Το γνωρίζετε λοιπόν; Κι΄ αυτό δεν σας ενοχλεί;


Φαίδρα
Θα ήμουν αναίσθητη αν έλεγα ότι δεν με ενοχλεί. Αλλά θα με ενοχλούσε πολύ περισσότερο εάν με κάποια δική μου ζηλότυπη σκηνή εξανάγκαζα τον Ιάσονα να φύγει. Είναι πολύ εγωιστής και δεν ανέχεται τις σκηνές.
Ας κάνει ότι θέλει λοιπόν, φτάνει να μη ξέρω τις λεπτομέρειες. 


Αστ. Μάικ
Καταλαβαίνω. Εσείς όμως;


Φαίδρα
Εγώ τι; Ποιο είναι ακριβώς το ερώτημα; Εάν  έχω ανάγκες;


Αστ. Μάικ
Περίπου.


Φαίδρα
Θα υποκρινόμουν αν έλεγα ότι όπως κάθε γυναίκα δεν έχω και εγώ ανάγκες. Ξέρετε πόσο χρονών είμαι κύριε αστυνόμε;


Αστ. Μάικ
Ποτέ δε θα ρωτούσα..


Φαίδρα
Μόλις έκλεισα τα τριανταπέντε. Και εδώ και δέκα χρόνια κοιμάμαι μόνη.
Αλλά η αξιοπρέπεια μου, και η μνήμη του πατέρα μου δεν μου επιτρέπουν να εξευτελίζομαι σε ένα φτηνό ξενοδοχείο με έναν οποιοδήποτε τυχόντα,    απλά και μόνο για να ικανοποιώ τις ανάγκες μου.


Αστ. Μάικ
Έχετε κάποιους φίλους τουλάχιστον, καθόλου κοινωνική ζωή;


Φαίδρα
Να μου λείπουν και οι φίλοι και η κοινωνική ζωή. Σας το είπα και χτες.   Δεν βγαίνω καθόλου. Για να καταφέρω να βγω χτες και να έρθω στο τμήμα πήρα δύο ηρεμιστικά και δύο αγχολυτικά.


Αστ. Μάικ
Μα γιατί έχετε καταδικάσει τον εαυτό σας σ΄αυτήν την απομόνωση;


Φαίδρα
Δεν θα το λεγα καταδίκη, μάλλον συνειδητή επιλογή. Καραδοκούν τόσοι κίνδυνοι έξω που δεν το ρισκάρω πια να βγω. Το σπίτι είναι το καταφύγιο μου. Εξάλλου δείτε τι όμορφο είναι. Τι ωραίοι οι πίνακες. Γιατί να φύγω; Που να πάω; Φοβάμαι να τα αφήσω. Φοβάμαι ότι θα τα χάσω έτσι ξαφνικά, σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, όπως έχασα και τον μπαμπά.
Για ελάτε μαζί μου αστυνόμε.


Αστ. Μάικ
Τι είναι εδώ;


Φαίδρα
Σ΄αυτό το δωμάτιο βρίσκεται ο αγαπημένος μου πίνακας.


Αστ. Μάικ
Φρίντα Κάλο;


Φαίδρα
Ακριβώς. Η Φρίντα και εγώ έχουμε πάρα πολλά κοινά αστυνόμε. Η Φρίντα στην εφηβεία της είχε ένα μοιραίο τροχαίο ατύχημα. Δεν μπόρεσε ποτέ να κάνει παιδιά και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της καθηλωμένη σε ένα στενό κορσέ. Για μένα ο κορσές μου είναι οι τέσσερις τοίχοι αυτού του σπιτιού, αλλά όσο και αν ασφυκτιώ με αποτρέπουν από το να καταρρεύσω εντελώς.


Αστ. Μάικ
Να σας θυμήσω και κάτι άλλο που είπε η Φρίντα αγαπητή κυρία Αλεξιάδη. «τι τα χρειάζομαι τα πόδια εφόσον έχω φτερά να πετάξω;» στο χέρι σας είναι να βγάλετε τον κορσέ και να ανοίξετε τα φτερά σας.


Φαίδρα
Καλύτερα να πηγαίνετε αστυνόμε. Δεν αισθάνομαι πολύ καλά. Ελπίζω να βρείτε τον Ιάσονα, αλλά λυπάμαι, δεν έχω να σας πω κάτι άλλο.


Αστ. Μάικ
Αν σας αναστάτωσα, πραγματικά λυπάμαι. Γεια σας.


Φαίδρα
Στο καλό, αστυνόμε. Και ενημερώστε με παρακαλώ αν έχετε νέα.  Βιολέτα; Βιολέτα; Φέρε μου τα χάπια για την ημικρανία. Μα πού είναι;


Βιολέτα
(φωναχτά) Έρχομαι κυρία. (σιγά και συνομωτικά) Ψστ, κύριε αστυνόμε.


Αστ. Μάικ
Ορίστε.


Βιολέτα
Θέλω να σας μιλήσω.


Αστ. Μάικ
Πείτε μου, ακούω.


Βιολέτα
Όχι τώρα, όχι εδώ.


Αστ. Μάικ
Καλώς, πάρε μια κάρτα μου και πάρε με όποτε μπορείς και πες μου που θες να βρεθούμε για να μιλήσουμε. Εντάξει;


Βιολέτα
Εντάξει.


Φαίδρα
Βιολέτα; Μα δεν ακούς που σου φωνάζω; Τα χάπια μου, περιμένω..


Βιολέτα
Έρχομαι κυρία.


Αστ. Μάικ
Πήγαινε τώρα στην κυρία σου που φωνάζει. Και όπως είπαμε.













Σκηνή 5η
Αστ. Μάικ
Δήμητρα;


Δήμητρα
(από την κουζίνα) Πέρασε στο γραφείο Μάικ, φτιάχνω καφέ θέλεις;


Αστ. Μάικ
Θέλω!


Δήμητρα
(απόμακρα) Πως πήγε το ραντεβού; Είχαμε καμιά αποκάλυψη;


Αστ. Μάικ
Πολλές, φτιάξε τον καφέ και θα στα πω.


Δήμητρα
(απόμακρα) Κλείσε  την πόρτα να μιλήσουμε με την ησυχία μας.


Αστ. Μάικ
Την έχω κιόλας κλείσει.


Δήμητρα
Να κι ο καφές. Λέγε λοιπόν, τι έγινε; Τι έμαθες;


Αστ. Μάικ
Θα στα πω εν συντομία. Καταρχάς η κυρία κολυμπάει στα λεφτά. Μιλάμε για πολλά λεφτά. Έχει μια σπιταρόνα πεντακόσια τετραγωνικά και βάλε.
Ο κύριος δε απ’ ότι κατάλαβα την παντρεύτηκε για την περιουσία και της έφαγε την περισσότερη,


Δήμητρα
Πώς;


Αστ. Μάικ
Τζόγος, Δημητρούλλα μου.


Δήμητρα
Τζόγο, γκόμενες. Και ντάμες και ρήγες. Όλα τα καλά τα΄χε ο λεγάμενος.
Της έφαγε πολλά;


Αστ. Μάικ
Απ’ ότι μου είπε πάρα πολλά. Κόντεψε να τους χρεοκωπήσει. Αλλά του έκοψε τη φόρα. Του δίνει μόνο ένα μισθό και του απαγόρευσε να έχει οποιαδήποτε πρόσβαση στα κεφάλαια της επιχείρησης.


Δήμητρα
Καλά του έκανε. Και για τη γκόμενα. Σου είπε αν γνώριζε τίποτα;


Αστ. Μάικ
Απ’ ότι κατάλαβα πρέπει να΄χει χρόνια που τραβιέται με άλλες. Ενώ αυτής της κρατάει μούτρα από τότε που τον τιμώρησε για τις ατασθαλίες του και δεν κοιμάται μαζί της.


Δήμητρα
(πνίγεται με τον καφέ) Σιγά ρε Μάικ, θα με πνίξεις. Πως τα πετάς έτσι;
(χτυπά το τηλέφωνο του γραφείου της Δήμητρας)
Ιδιωτικό γραφείο ντετέκτιβ, λέγετε παρακαλώ;
Ναι η ίδια. Ναι, γεια σας κυρία μου πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
Ναι, κάνουμε και παρακολουθήσεις. Μάλιστα, περί τίνος πρόκειται;
Αχα…ναι… καταλαβαίνω…δυστυχώς ..δεν θα μπορέσω να σας βοηθήσω.
Κοιτάξτε κυρία μου, η νομοθεσία δεν μας επιτρέπει να παρακολουθούμε ανήλικους.
Ναι, για οποιοδήποτε πρόβλημα αντιμετωπίζετε με τον έφηβο γιο σας καλύτερα να αποταθείτε στην αστυνομία ή στις κοινωνικές υπηρεσίες.
Ναι, ναι, ούτε άλλος συνάδελφος δε θα μπορεί, είναι θέμα νομοθεσίας.
Σας είπα, θα πρέπει να πάτε στην αστυνομία κυρία μου. Παρακαλώ.
Γεια σας κυρία μου.


Αστ. Μάικ
Κατάλαβα, την πάσαρες σε μένα, ευχαριστώ πολύ, να’σαι καλά.


Δήμητρα
Άντε, αντί να με ευχαριστείς που σου βρίσκω πελάτες. Στο θέμα μας όμως.  Ώστε την έχει βάλει σε μαύρη λίστα. Και δεν κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι;


Αστ. Μάικ
Ούτε καν στον ίδιο όροφο. Αλλά όπως βλέπεις ότι και να συμβαίνει δεν το κουνάει από το σπίτι κανένας απ’ τους δυο τους.
Η μια δε ούτε καν βγάζει το πόδι της απ την εξώπορτα. Έχει φοβίες λέει.
Για να καταλάβεις, για να μπορέσει να βγει από το σπίτι και να έρθει στο τμήμα για  να συμπληρώσει την αναφορά, πήρε δύο ηρεμηστικά, α, ναι και δυο αγχολυτικά. Έτσι μου είπε.


Δήμητρα
Τη λυπάμαι. Είναι φριχτό να ζει κάποιος τη ζωή του μέσα σε τέσσερις τοίχους γιατί φοβάται να βγει έξω.


Αστ. Μάικ
Καλά δεν είναι και τέσσερις τοίχοι, ολόκληρο παλάτι είναι.


Δήμητρα
Τι σχέση έχει; Άμα δεν μπορεί να βγει έξω το παλάτι θα μοιάζει με φυλακή. Αυτός όμως, γιατί δεν τη χώρισε αφού δεν θέλει καν να τη βλέπει;


Αστ. Μάικ
Α, εδώ είναι το ωραίο. Έχουν υπογράψει προγαμιαίο συμβόλαιο και αν τη χωρίσει θα μείνει στη ψάθα ο τύπος. Δε θα πάρει απολύτως τίποτα.


Δήμητρα
Μάλιστα, κατάλαβα. Και οι δύο φυλακισμένοι δηλαδή, σε ένα γάμο που δεν τους προσφέρει τίποτα.


Αστ. Μάικ
Φυλακισμένος ή όχι καλά την κάνει τη ζωούλα του με την Παριζιάνα.


Δήμητρα
Όπως και πολλοί άλλοι που κάνουν τη ζωούλα τους. Ρώτα και μένα πόσοι και πόσοι έρχονται στο γραφείο και τι πράγματα και θάματα ανακαλύπτουν για τους συντρόφους τους. Απ΄τα σύννεφα πέφτουν.


Αστ. Μάικ
Εσύ τι έκανες τελικά; Πέρασες από το γραφείο του;


Δήμητρα
Ναι, πέρασα. Αυτός δεν πάτησε το πόδι του εκεί. Αλλά δεν μου φάνηκε να  πολυνοιάστηκε και κανείς από την απουσία του.



(ακούγεται το κινητό του Μάικ – εισερχόμενη κλήση)


Αστ. Μάικ
Ναι…ο ίδιος. Ναι, το ξέρω το μέρος. Σε δέκα λεπτά θα είμαι εκεί.


Δήμητρα
Ποιος ήταν;


Αστ. Μάικ
Ξέχασα να σου πω. Στο σπίτι της κυρίας Αλεξιάδη δουλεύει μια νεαρή, γύρω στα εικοσιπέντε την κόβω. Μου φάνηκε ήσυχο κορίτσι.  Φεύγοντας μου είπε ότι θέλει οπωσδήποτε να μου μιλήσει, θα συναντηθούμε σε δέκα λεπτά στο πάρκο «Μουσικής».


Δήμητρα
Λες να΄χει κάτι σημαντικό να σου πει; Άντε βιάσου, πήγαινε…


Αστ. Μάικ
Ναι, φεύγω. (φωνάζει από μακριά)
Δε σου είπα και το καλύτερο. Είναι κι’ αυτή κοκκινομάλλα.



(ακούγεται η πόρτα που κλείνει)


Δήμητρα
(στον εαυτό της) Τι στο καλό; Κοκκινομάλλα και αυτή; Θα τρελαθούμε.



Σκηνή 6η



(στο πάρκο - ακούγονται πουλιά κλπ)


Βιολέτα
Σ΄ευχαριστώ που ήρθες αστυνόμε.


Αστ. Μάικ
Που κρύφτηκες εδώ ρε κορίτσι μου, πέντε λεπτά γυρίζω να σε βρω.


Βιολέτα
Ήρθα εδώ που είναι πιο απόμερα, μακριά από τα αδιάκριτα μάτια.


Αστ. Μάικ
Μπορείς να μιλήσεις άνετα, γι΄αυτό είμαι εδώ.


Βιολέτα
Φοβάμαι κύριε αστυνόμε.


Αστ. Μάικ
Φοβάσαι;


Βιολέτα
Δεν ξέρω αν πρέπει να μιλήσω.


Αστ. Μάικ
Κοίταξε Βιολέτα. Ο κύριος Ιάσονας έχει εξαφαναστεί εδώ και δυο μέρες. Εάν γνωρίζεις οτιδήποτε γι΄αυτό το θέμα είναι υποχρέωση σου να το αναφέρεις. Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτε.
Είσαι υπό την προστασία της αστυνομίας. Κατάλαβες;


Βιολέτα
Δεν ξέρω. Νομίζω καλύτερα να φεύγω, δεν έκανα καλά που ήρθα.


Αστ. Μάικ
Βιολέτα. Εάν γνωρίζεις κάτι και δεν το αποκαλύψεις τότε θα κατηγορηθείς για απόκρυψη πληροφοριών. Είναι προς το συμφέρον σου να μιλήσεις.


Βιολέτα
Εντάξει, θα μιλήσω.


Αστ. Μάικ
Μίλα λοιπόν.



(αλλάζει εντελώς το ύφος της και μιλά με τρόπο ύπουλο και επιθετικό)
Βιολέτα
Όταν ήρθατε σήμερα το πρωί στο σπίτι και μιλήσατε με την κυρία Φαίδρα. Σας είπε το παραμύθι που λέει σε όλους;


Αστ. Μάικ
Ποιο παραμύθι;


Βιολέτα
Ότι ο κύριος Ιάσονας έπαιζε χαρτιά και έφαγε την περιουσία του πατέρα της  και αυτή έκανε ότι μπορούσε για να σώσει την περιουσία;


Αστ. Μάικ
Ναι, μου πάνω κάτω αυτά μου είπε. Εσύ που το ξέρεις;


Βιολέτα
Το ίδιο παραμύθι λέει σε όλους. Σε όποιον έρχεται στο σπίτι.
Παρουσιάζει τον κύριο Ιάσονα σαν ένα τέρας και την ίδια σαν το θύμα.
Ε, λοιπόν δεν έγιναν καθόλου έτσι τα πράγματα.


Αστ. Μάικ
Και πως έγιναν τα πράγματα;


Βιολέτα
Αυτή ήταν που αγαπούσε τον τζόγο. Δεν άφηνε καζίνο για καζίνο. Κάθε βράδυ έφευγε φορτωμένη κοσμήματα και επέστρεφε πρωί πανί με πανί.
Όταν τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο και ο πατέρας της ανακάλυψε ότι έλειπαν όλα τα λεφτά από την εταιρία, τότε αυτή  κατηγόρησε τον κύριο Ιάσονα.


Αστ. Μάικ
Μη μου πεις. Και αυτός γιατί δεν υπερασπίστηκε τον εαυτό του;


Βιολέτα
Δεν άνοιξε το στόμα του και ανέλαβε την ευθύνη για να μην καταλάβει ο πεθερός του ότι η κόρη του έφταιγε για όλα.  Την τιμώρησε ο Θεός όμως.
Πέθανε ο πατέρας της και αυτή ορκίστηκε ότι δε θα ξαναβγεί από το σπίτι. 


Αστ. Μάικ
Γι΄αυτό δεν βγαίνει απ’ το σπίτι.


Βιολέτα
Για να μην περάσει ποτέ ξανά έξω από καζίνο.


Αστ. Μάικ
Και εσύ που τα ξέρεις όλα αυτά; Έγιναν πριν από πολλά χρόνια.


Βιολέτα
Κρυφάκουσα μια μέρα τον κύριο Ιάσονα που μιλούσε με την αδερφή του στο τηλέφωνο. Της έλεγε ότι δε θα συγχωρούσε ποτέ την γυναίκα του γι΄αυτό που έκανε. Που άφησε να περάσουν τόσα χρόνια χωρίς να πει την αλήθεια και να άφησε το όνομα του σπιλωμένο, χωρίς αυτός να φταίει.


Αστ. Μάικ
Στην ίδια δεν έλεγε κάτι;


Βιολέτα
Τους άκουγα συχνά να το συζητούν. Την παρακαλούσε ο κύριος Ιάσονας, έστω και τώρα ν΄αποκαλύψει την αλήθεια.


Αστ. Μάικ
Και αυτή;


Βιολέτα
Πάντα αρνιόταν κατηγορηματικά. Μέχρι που στο τέλος μάλωναν. 


Αστ. Μάικ
Όταν λες μάλωναν;


Βιολέτα
Σαν το σκύλο με τη γάτα, φώναζαν άγρια, έσπαζαν πιάτα και ποτήρια και εγώ κρυβόμουν στην κουζίνα μου και έβγαινα μετά την μπόρα να σκουπίσω τα σπασμένα. Μόνο που προψές…


Αστ. Μάικ
Προψές τι; Τι έγινε;


Βιολέτα
Πήγα στο δωμάτιο μου για ύπνο γύρω στις οκτώ. Μετά από κανένα μισάωρο άκουσα φωνές και φασαρία. H κυρία Φαίδρα ήταν έξαλλη.


Αστ. Μάικ
Γιατί;


Βιολέτα
Ανακάλυψε ότι ο κύριος Ιάσονας είχε φιλενάδα.


Αστ. Μάικ
Νόμιζα ότι ήξερε για τις φιλενάδες του και ότι δεν του έκανε σκηνές.


Βιολέτα
Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά τα πράγματα.


Αστ. Μάικ
Γιατί;


Βιολέτα
Είπε στην κυρία ότι ερωτεύτηκε μια Γαλλίδα και της ζήτησε διαζύγιο. Της είπε ακόμα ότι σε λίγες μέρες θα έφευγε από το σπίτι και θα μετακόμιζε με τη φιλενάδα του στο Παρίσι.


Αστ. Μάικ
Κατάλαβα. Και όλα αυτά τα άκουσες απ΄το δωμάτιο σου;


Βιολέτα
Φώναζαν πολύ δυνατά κύριε αστυνόμε, όλη η γειτονιά τους άκουσε.


Αστ. Μάικ
Και μετά;


Βιολέτα
Μετά ησύχασαν τα πράγματα. Άκουσα την κυρία Φαίδρα να του λέει ότι δε θα του έφερνε άλλο αντίρρηση και θα του έδινε το διαζύγιο. Στη συνέχεια του ζήτησε να την πάει κάπου με το αυτοκίνητο.


Αστ. Μάικ
Πού;


Βιολέτα
Αποφάσισε ότι ήθελε να επισκεφτεί τον τάφο του πατέρα της.
Ζήτησε από τον κύριο Ιάσονα, να την πάει με το αμάξι στο κοιμητήριο.


Αστ. Μάικ
Βραδιάτικα; Και την πήγε;


Βιολέτα
Ήταν περίπου δέκα η ώρα. Η κυρία φόρεσε το παλτό της και μπήκαν μαζί στο αυτοκίνητο. Εγώ περίμενα ξύπνια στο δωμάτιο μου, δεν μπορούσα με καμιά δύναμη να κοιμηθώ. Γύρω στα μεσάνυχτα άκουσα το αυτοκίνητο να επιστρέφει στο σπίτι. Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Η κυρία κατέβηκε μόνη. Την άκουσα να μπαίνει στο σπίτι, σηκώθηκα να τη ρωτήσω αν χρειάζεται κάτι. Εκείνη ξαφνιάστηκε μόλις με είδε. Ήταν σαν να έβλεπε φάντασμα. Με έδιωξε. Μετά κλείστηκε στο μπάνιο και έκλαιε για ώρα.


Αστ. Μάικ
Κατάλαβα.  Έχει κάτι άλλο που θέλεις να μου πεις;


Βιολέτα
Ναι κύριε αστυνόμε.
Η κυρία Φαίδρα στο συρτάρι της πάντα φύλαγε ένα μικρό πιστόλι.


Αστ. Μάικ
Πιστόλι; Τι πιστόλι;


Βιολέτα
Δεν ξέρω τι πιστόλι είναι κύριε. Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν είναι πια μέσα στο συρτάρι. Έχει εξαφανιστεί.


Αστ. Μάικ
Εντάξει Βιολέτα. Απλά έχε υπόψη σου ότι για όλα αυτά που μου είπες θα  χρειαστώ τη γραπτή σου μαρτυρία. Θα συνεργαστείς μέχρι τέλους;


Βιολέτα
Δεν ξέρω κύριε. Φοβάμαι. Θα χάσω τη δουλειά μου;


Αστ. Μάικ
Βιολέτα, το τελευταίο πράγμα για το οποίο πρέπει να φοβάσαι είναι η δουλειά σου. Πρώτα πρέπει να προστατέψεις τη ζωή σου. Κατάλαβες;


Βιολέτα
Μάλιστα κύριε.


Αστ. Μάικ
Λοιπόν, άκουσε με λίγο τώρα. Όταν επιστρέψεις στο σπίτι, δε θέλω να αναφέρεις σε κανέναν τη συνάντηση αυτή. Μέχρι να έρθω, εντάξει;


Βιολέτα
Εντάξει κύριε αστυνόμε.



-------------------------------------------


Αστ. Μάικ
(ήχος ασυρμάτου)    Εδώ αστυνόμος Στεφάνου καλεί κέντρο.
Παρακαλώ όπως στείλετε ενισχύσεις στην οδό Πραξιτέλους 7, είμαι στο δρόμο για σύλληψη ύποπτης για φόνο. Όβερ. ( ο Μάικ καλεί την γυναίκα του στο κινητό) Έλα Δήμητρα, είχαμε εξελίξεις.


Δήμητρα
Τι έγινε;


Αστ. Μάικ
Μην τον ψάχνεις άλλο τον τύπο. Η κυρία τον έχει καθαρίσει. Είμαι στο δρόμο τώρα, πάμε να την συλλάβουμε. Κλείνω τώρα.


Δήμητρα
Μάικ, να προσέχεις.



------------------------------------------

(ακούγεται η σειρήνα του περιπολικού)


Βιολέτα
Περάστε!


Αστ. Μάικ
Που είναι η κυρία σου;


Βιολέτα
Εκεί που την αφήσατε σήμερα το πρωί.


Αστ. Μάικ
(ο αστυνόμος μπαίνει στο σαλόνι και βήχει για να τραβήξει την προσοχή)


Φαίδρα
Καλησπέρα αστυνόμε. Περάστε παρακαλώ. Έχουμε νέα;


Αστ. Μάικ
Συλλαμβάνεστε για το φόνο του Ιάσονα Αλεξιάδη


Φαίδρα
Τι;


Αστ. Μάικ
Έχετε το δικαίωμα να μη μιλήσετε


Φαίδρα
Τι είναι αυτό; θα αστειεύεστε βέβαια..


Αστ. Μάικ
Εάν μιλήσετε, οτιδήποτε πείτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σας.


Φαίδρα
(γελά υστερικά) Έχει όρεξη για χιούμορ ο αστυνόμος.


Αστ. Μάικ
Έχετε το δικαίωμα να διορίσετε δικηγόρο για την υπεράσπιση σας. Εάν δεν έχετε την οικονομική ευχέρεια να διορίσετε δικηγόρο η πολιτεία θα διορίσει για εσάς.


Φαίδρα
(γελά υστερικά) Να διορίσει η πολιτεία δικηγόρο για μένα, εξωφρενικό. Έχω τόσα πολλά λεφτά που μπορώ να αγοράσω όχι μόνο ένα δικηγόρο αλλά όλο τον Άρειο Πάγο…
Μα, μου περνάτε χειροπέδες, εμένα; Αν είναι ποτέ δυνατόν, μια Φαίδρα Αλεξιάδη με χειροπέδες; λες και είμαι μια εγκληματίας;


Αστ. Μάικ
Περάστε στο περιπολικό παρακαλώ, προσέχετε το κεφάλι σας.


Φαίδρα
Θα σας κινήσω αγωγή, θα σας πάρει και θα σας σηκώσει, γιατί με συλλαμβάνετε, δεν έκανα τίποτα. (ακούγεται η σειρήνα του περιπολικού που φεύγει ) δεν σκότωσα τον Ιάσονα σας λέω, ο Ιάσονας έχει εξαφανιστεί…..



Σκηνή 7η

(στο αστυνομικό τμήμα)
Αστ. Μάικ
Ομολογήστε κυρία μου, σκοτώσατε τον άντρας σας;


Φαίδρα
Είναι ο Ιάσονας νεκρός; Για τ΄όνομα του Θεού, είναι ο άντρας μου νεκρός;


Αστ. Μάικ
Μην μου κάνετε την ανήξερη.


Φαίδρα
Πιστέψετε με, δεν έχω ιδέα για τι μου μιλάτε.


Αστ. Μάικ
Σκοτώσατε τον άντρα σας, αυτό σας ρωτάω και θέλω μια απάντηση.


Φαίδρα
Για χιλιοστή φορά σας λέω όχι. Δεν σκότωσα τον Ιάσονα.



-----------------------------------------------


Δήμητρα
Ήρθα όσο πιο σύντομα μπορούσα. Τι γίνεται; Πως είναι τα πράγματα;


Αστ. Μάικ
Άσχημα. Πολύ άσχημα.


Δήμητρα
Γιατί; Τι έγινε; δεν ομολόγησε ακόμα;


Αστ. Μάικ
Όχι μονάχα δεν ομολόγησε ακόμα, αλλά δεν έχουμε τίποτα στα χέρια μας.


Δήμητρα
Δηλαδή;


Αστ. Μάικ
Έστειλα τους άνδρες μου στο κοιμητήριο. Χτένισαν την περιοχή, δεν βρήκαν κανένα πτώμα.


Δήμητρα
Μα πώς;


Αστ. Μάικ
Ούτε και το φονικό όπλο βρέθηκε πουθενά. Τζίφος.


Δήμητρα
Ούτε πτώμα, ούτε φονικό όπλο;


Αστ. Μάικ
Και ακόμα δεν σου είπα και το χειρότερο. Η μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, αυτή η νεαρή υπηρέτρια, η Βιολέτα, έχει χαθεί από προσώπου γης. Την ψάχνω για να υπογράψει την κατάθεση της και δεν την βρίσκω πουθενά. Εξαφανίστηκε.


Δήμητρα
Και τι θα κάνεις τώρα;


Αστ. Μάικ
Χωρίς  κανένα στοιχείο και γραπτή μαρτυρία,  θα πρέπει ν΄αφήσω την κυρία Αλεξιάδη ελεύθερη.  Το πολύ μέχρι αύριο το πρωί.



---------------------------------------------------------


Φαίδρα
(ειρωνικά) Ω, καλημέρα κύριε αστυνόμε. Πως και μας κάνατε την τιμή να μας επισκεφτείτε στο κελί μας πρωί πρωί;


Αστ. Μάικ
Καλημέρα κυρία Αλεξιάδη. Είμαι εδώ για να σας ενημερώσω ότι δεν έχει προκύψει κάτι εναντίον σας .


Φαίδρα
Πραγματικά πιστέψατε ότι θα μπορούσα εγώ να σκοτώσω τον άντρα μου;


Αστ. Μάικ
Είστε ελεύθερη να επιστρέψετε στο σπίτι σας , με την προϋπόθεση ότι δεν θα απομακρύνεστε από την περιοχή.


Φαίδρα
Δεν θα απομακρυνθώ αστυνόμε. Δεν έχω και πουθενά να πάω. Εσείς όμως τι θα κάνετε;
Θα βρείτε επιτέλους τον Ιάσονα; Θέλω να ξέρω, είναι ζωντανός;


Αστ. Μάικ
Οι έρευνες θα συνεχιστούν, αυτό είναι το μόνο που μπορώ να σας πω.



ΣΚΗΝΗ 9η

(ακούγεται τηλέφωνο που χτυπά)


Αστ. Μάικ
Αστυνομικό τμήμα, παρακαλώ!


Φαίδρα
(έξαλλη) Ναι, καλημέρα σας. Ο αστυνόμος Στεφάνου;


Αστ. Μάικ
Ο ίδιος κυρία μου. Πείτε μου, τι θέλετε;


Φαίδρα
Κύριε Στεφάνου, η Φαίδρα Αλεξιάδη ομιλεί.


Αστ. Μάικ
Παρακαλώ κυρία Αλεξιάδη, πείτε μου, τι συμβαίνει;


Φαίδρα
Έχω μόλις φθάσει στο σπίτι. Και, και δεν μπορώ…περιμένετε να πάρω ακόμα ένα ηρεμιστικό..νομίζω θα το πάθω εγκεφαλικό, δεν το γλυτώνω…


Αστ. Μάικ
Ηρεμήστε και πείτε μου επιτέλους τι συμβαίνει σας παρακαλώ.


Φαίδρα
Θα σας πω κύριε αστυνόμε, θα σας πω…τους έχουν πάρει όλους…


Αστ. Μάικ
Τι πράγμα;


Φαίδρα
Αυτό που ακούσατε κύριε αστυνόμε. Όλους.


Αστ. Μάικ
Ποιους όλους κυρία μου;


Φαίδρα
Τους πίνακες μου κύριε. Τον Νταλί, τον Μονέ, τον Ρέμπραντ, τον Λωτρέκ. Όλους σας λέω. Ακόμα και τον Πικάσσο από το υπνοδωμάτιο.


Αστ. Μάικ
Κυρία μου μιλάτε σοβαρά;


Φαίδρα
Κύριε Στεφάνου, ειλικρινά, θα αστειευόμουν ποτέ για κάτι τέτοιο;


Αστ. Μάικ
Όταν φθάσατε το πρωί στο σπίτι, βρήκατε παραβιασμένη την εξώπορτα;


Φαίδρα
Αστυνόμε, νομίζω καλά κάνετε να περάσετε από το σπίτι για τα υπόλοιπα.


Αστ. Μάικ
Έρχομαι αμέσως κυρία Αλεξιάδη.


Φαίδρα
Και αστυνόμε;


Αστ. Μάικ
Ναι;


Φαίδρα
Πείτε και στη σύζυγο σας να έρθει. 


Αστ. Μάικ
Στη σύζυγο μου; Τι σχέση έχει η Δήμητρα;


Φαίδρα
Μην αργείτε αστυνόμε. Σας περιμένω!



ΣΚΗΝΗ 10η



(χτυπά του κουδούνι της πόρτας – περνά λίγη ώρα)


Φαίδρα
(ειρωνικά) Ω, καλώστον κύριο αστυνόμο  Ιαβέρη μας.
Και αυτή η αξιαγάπητη κοπέλα πρέπει να είναι η σύζυγος σας Δήμητρα;


Δήμητρα
Ακριβώς.


Φαίδρα
(ειρωνικά) Τι κάνεις χρυσή μου; Τα συγχαρητήρια μου, να χαίρεσαι τον άντρα σου. Σπουδαίος αστυνομικός. Παράδειγμα προς μίμηση.
Πάντα πιστός στο καθήκον, πάντα πιστός στο καθήκον.


Αστ. Μάικ
Ότι μπορούμε κάνουμε κυρία Αλεξιάδη, ότι μπορούμε κάνουμε.


Φαίδρα
Μα περάστε παρακαλώ, μη στέκεστε στην πόρτα. Περάστε στο σαλόνι.


Δήμητρα
Ευχαριστούμε.


Φαίδρα
Μα κοίτα αγαπητή μου. Κοίτα πόσο γυμνό είναι τώρα το σαλόνι. Να, εδώ ήταν ο Νταλί μου, απέναντι ο Μονέ και δίπλα ο Ρέμπραντ και ο Λωτρέκ. Ευτυχώς ο αστυνόμος πρόλαβε και τους είδε. Τώρα έχουν μείνει μόνο γυμνοί τοίχοι.


Δήμητρα
Λυπάμαι πολύ κυρία Αλεξιάδη.


Φαίδρα
Έχεις παιδιά αγαπητή μου;


Δήμητρα
Όχι…


Φαίδρα
Τότε μη μου λες ότι λυπάσαι πολύ. Δεν ξέρεις τι σημαίνει να χάνεις κάτι που έζησες μαζί του μια ζωή.


Αστ. Μάικ
Κυρία Αλεξιάδη, έχετε υπόψη σας ποιος μπορεί να πήρε τους πίνακες;


Φαίδρα
Μα, αγαπητέ μου. τι σόι αστυνομικός είστε; δεν το καταλάβατε ακόμα;


Αστ. Μάικ
Να καταλάβω τι κυρία Αλεξιάδη;


Φαίδρα
Εσύ αγαπητή μου, είστε και εσείς του επαγγέλματος, ντετέκτιβ σωστά;


Δήμητρα
Σωστά.


Φαίδρα
Μήπως κατάλαβες κάτι εσύ;


Δήμητρα
Κάπου πάει ο νους μου. Μάλλον θα ρωτούσα η υπηρέτρια σας, που είναι;


Φαίδρα
Χαχα, το λεγα ότι φαίνεσαι έξυπνο κορίτσι. Νομίζω αντί για εξηγήσεις καλύτερα να ακούσετε αυτό. Θα το βρείτε πολύ ενδιαφέρον


Αστ. Μάικ
Τι να ακούσουμε ακριβώς;


Φαίδρα
Ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα που αφορά όλους, μια αποκάλυψη θα΄λεγα



(ακούγεται ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα)
Βιολέτα
Παρασκευή 4 Απριλίου ώρα..χμμ.. 10 το βράδυ
Προς αστυνόμο Μάικ Στεφάνου, Δήμητρα Στεφάνου και την αγαπημένη μου κυρία Φαίδρα προς την οποία με τόση αγάπη απευθύνομαι για τελευταία φορά
Αχ αγαπητή κυρία Φαίδρα,
Θα ήθελα να σ΄ευχαριστήσω από τα βάθη τις καρδιάς μου για τα τελευταία πέντε υπέροχα χρόνια που είμαι στην υπηρεσία σας κατά τα οποία με κάνατε να καταλάβω τι σημαίνει «σκύλα» …Ναι μια μεγάλη «σκύλα»
Μια πλούσια, ψηλομύτα, ιδιότροπη και εκκεντρική σκύλα την οποία έπρεπε να υπηρετώ, να τρέχω ξοπίσω και να της ικανοποιώ κάθε επιθυμία χωρίς να ακούω ποτέ ένα ευχαριστώ.
Θα ήθελα να σε ενημερώσω λοιπόν αγαπητή κυρία ότι εκτέλεσα στο έπακρον τα οικιακά μου καθήκοντα για όσο καιρό ήμουν στην υπηρεσία σας. Σας ενημερώνω επίσης ότι εκτός από το σφουγγάρισμα, ξεσκόνισμα και λοιπές εργασίες τα τελευταία δύο χρόνια ικανοποιούσα και τις σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα σας, τις οποίες ως γνωστό δεν μπαίνατε στον κόπο να ικανοποιήσετε εσείς.
Αχ τι κρίμα που δεν είμαι εκεί για να δω το ύφος όταν το μαθαίνετε αυτό.
Μάθετε λοιπόν ότι το εκτέλεσα το καθήκον μου με μεγάλη μου χαρά γιατί ο κύριος Ιάσονας ως γνωστό και πολύ σέξι άντρας είναι αλλά το κυριότερο  και δεν μου κακοφάνηκε καθόλου να περνάω ερωτικές στιγμές μαζί του γνωρίζοντας ότι εσείς κοιμόσασταν τον ύπνο του δικαίου στον πιο κάτω όροφο. Εννοείται με  το αζημίωτο βέβαια. Έπαιρνα και τα δωράκια μου από τον κύριο Ιάσονα που μπορώ να πω ότι υπήρξε εξαιρετικά γενναιόδωρος μαζί μου. Είχε μόνο ένα βίτσιο όμως, ήθελε να βάψω τα μαλλιά μου κόκκινα, αλλά τι να κάνουμε. Μια μικρή απαραίτητη θυσία.
Όλα όμως έχουν ένα τέλος και εγώ ήθελα κάτι περισσότερο από τη ζωή μου από το να με πηδά η κυρία το πρωί και ο κύριος το βράδυ. Γι΄αυτό και διερωτήθηκα τι θα μπορούσα να κάνω για να υψώσω ανάστημα. Ξαφνικά μου ήρθε η επιφώτηση. Και ενημέρωσα και τον κύριο Ιάσονα που πραγματικά ενθουσιάστηκε με την ιδέα μου να το σκάσουμε.
Το σχέδιο ήταν έτοιμο και κάπου εδώ θα πρέπει να εκφράσω τις ευχαριστίες μου τόσο στον αστυνόμο Στεφάνου όσο και στην γλυκύτατη γυναίκα του που με βοήθησαν στην εκτέλεση του. (μιλά κοροϊδευτικά με την Γαλλική προφορά) «Ω, μα ναι αγαπητή Δήμητγα, εγώ ήμουν που ήγθα στο γγαφείο σας, και σας κογοίδευα κανονικά. Εγώ ήμουν η Βιβιέν Κλωντέτ και πγοτίμησα εσένα γιατί ήξεγα ότι είσαι παντγεμένη με τον αστυνόμο και θα του έλεγες για την Παγιζιάνα εγωμένη του Ιάσονα». Το σχέδιο λοιπόν ήταν να κρυφτεί ο Ιάσονας για λίγες μέρες, να σας πείσω ότι υπάρχει μια Γαλλίδα ερωμένη που θα το έσκαγε μαζί της και ότι τον έχει δολοφονήσει η απελπισμένη γυναίκα του για να μην την εγκαταλείψει.
Ομολογώ κύριε αστυνόμε ότι δεν ήταν καθόλου δύσκολο να σας πείσω. Συλλάβατε χωρίς καθόλου στοιχεία την κυρία Φαίδρα που ως γνωστό  με καμιά δύναμη δεν ξεκολλούσε από το σπίτι. Κι έτσι μου αδειάσατε όλοι τη γωνιά στο πι και φι και άδειασα και εγώ με την ησυχία μου τους τοίχους από τους ωραιότατους πίνακες. Περιττό να πω πόσα εκατομμύρια θα μου αποφέρουν. Ναι, δεν ακούτε λάθος, θα μου αποφέρουν, μόνη μου θα τα φάω τα εκατομμύρια.
Ο Ιάσονας κάπου στην πορεία διαγράφηκε από το σχέδιο. Ήταν καλός εραστής για λίγο καιρό αλλά ο καημένος δεν είχε καθόλου φαντασία, δεν υπήρχε λόγος να τον πάρω μαζί μου. Α, και να μην ξεχάσω. Μην τον ψάχνετε άλλο. Θα τον βρείτε κρυμμένο σε ένα πανδοχείο, πάνω από την ταβέρνα «Η Γοργόνα του Μεγαλέξανδρου» στο δωμάτιο 6. (γελά) Ο χαζούλης, μάλλον θα με περιμένει ακόμα. Ενημερώστε τον παρακαλώ   ότι άλλαξαν τα σχέδια και τελικά έκανα μόνη μου το ταξίδι που λέγαμε.
Α, ναι του έχω αφήσει κι΄ένα ραβασάκι, παρακαλώ όπως του το δώσετε. Σας ευχαριστώ όλους θερμά.
Με αγάπη Βιολέτα η υπηρέτρια ή αλλιώς Βιβιέν Κλωντέτ. Ο ρε βουάρ.


Αστ. Μάικ
Είμαι βλάκας, ηλίθιος. Πως μπόρεσα να φανώ τόσο κοροΐδο;


Φαίδρα
Όπως διαπιστώνετε κύριε αστυνόμε πέσατε κατά πολύ έξω. Ο Ιάσονας ευτυχώς δεν είναι νεκρός, όπως νομίζατε, και εγώ δεν είμαι δολοφόνος.


Αστ. Μάικ
Λυπάμαι πολύ κυρία Αλεξιάδη και σας ζητώ συγνώμη για όλη την ταλαιπωρία.


Δήμητρα
Και στο λεγα Μάικ. Είναι πολλές οι κοκκινομάλλες για να΄ ναι σύμπτωση.


Φαίδρα
Απ’ ότι αντιλαμβάνομαι όμως και εσύ χρυσή μου έπεσες στην παγίδα της.


Δήμητρα
Πραγματικά. Όλοι πέσαμε στην παγίδα της δυστυχώς. Παίξαμε το παιχνίδι της σαν καλές μαριονέτες. Σας ζητώ και εγώ ταπεινά συγνώμη κυρία μου.


Φαίδρα
Ας το πάρει το ποτάμι. Πίστεψε με. Το μόνο που με νοιάζει είναι που είναι ο Ιάσονας καλά.


Δήμητρα
Και οι πίνακες;


Φαίδρα
Μου κακοφάνηκε βέβαια. Αλλά όσο και να ομόρφαιναν το χώρο δεν είναι παρά μόνο άψυχα αντικείμενα


Αστ. Μάικ
Εμείς πάντως θα προσπαθήσουμε να τους εντοπίσουμε και τους υπόλοιποιυς. Και εννοείται να οδηγήσουμε και την ένοχη στη δικαιοσύνη.


Φαίδρα
Κάντε ότι μπορείτε.


Αστ. Μάικ
Υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω για σας; Για να επανορθώσω;


Φαίδρα
Φέρτε μου πίσω τον Ιάσονα.


Αστ. Μάικ
Τον Ιάσονα; Βεβαίως , αφού μου εξηγήσετε κάτι προηγουμένως..


Δήμητρα
(αποτρεπτικά) Μάικ …


Φαίδρα
Αφήστε τον χρυσή μου να ρωτήσει..αν και ξέρω τι θα πει.
Θέλετε να μάθετε ποιος πραγματικά φταίει έτσι δεν είναι;


Αστ. Μάικ
Θα ήθελα να ξέρω την αλήθεια πριν μιλήσω με τον Ιάσονα, ναι.


Φαίδρα
Ε,ναι λοιπόν. Είναι καιρός να σταματήσει αυτό το παραμύθι και να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους. Εξάλλου εδώ που φτάσαμε δεν μας παίρνει άλλο.


Δήμητρα
Δεν χρειάζεται να δώσετε σ΄εμάς εξηγήσεις.


Φαίδρα
Όχι καλή μου,  είναι ώρα να πω την αλήθεια. Γιατί λέγοντας το ίδιο παραμύθι τόσα χρόνια τώρα κόντεψα να το πιστέψω και η ίδια.
Εγώ λοιπόν ήμουν αυτή που έφταιγε για όλα. Εγώ ήμουν η χαρτοπαίχτρα. Η μανιακή με τον τζόγο. Εγώ κατασπατάλησα την περιουσία του πατέρα μου και εγώ ήμουν η αιτία που πέθανε. Εγώ και κανένας άλλος.


Αστ. Μάικ
Δε νοιώθετε καλύτερα τώρα που επιτέλους είπατε την αλήθεια;


Φαίδρα
Αν μη τι άλλο νοιώθω ανακούφιση. Τώρα θα μιλήσετε και στον Ιάσονα; 


Αστ. Μάικ
Τι να του πούμε ακριβώς;


Φαίδρα
Ότι αναλαμβάνω όλη την ευθύνη και ελπίζω να μην είναι πολύ αργά.


Αστ. Μάικ
Θα του το πω αλλά θα του πω και κάτι άλλο όπως θα το πω και σε σας. Ποτέ δεν φταίει μόνον ο ένας κυρία μου, χρειάζονται δύο για το ταγκό.


Δήμητρα
Νομίζω αυτό που εννοεί ο Μάικ είναι ότι αρκετά τιμωρηθήκατε και οι δύο, καιρός να δώσετε ο ένας στον άλλο συγχώρεση. Τι λες Μάικ, πάμε;


Αστ. Μάικ
Ναι, νομίζω ώρα να πηγαίνουμε.


Φαίδρα
Που αστυνόμε;


Αστ. Μάικ
Στο πανδοχείο πάνω από την ταβέρνα «Η Γοργόνα του Μεγαλέξανδρου»
Νομίζω δωμάτιο έξι αν δεν κάνω λάθος.


Φαίδρα
Όχι, δεν κάνετε λάθος. Δωμάτιο έξι. Τώρα που το σκέφτομαι, θα μπορούσα να έρθω μαζί σας;


Αστ. Μάικ
Νόμιζα ότι φοβάστε να βγείτε από το σπίτι.


Φαίδρα
Όχι πια! Νομίζω καιρός να πετάξω τον κορσέ και να ανοίξω τα φτερά μου.



Σκηνή 11η


Ιάσονας
(χτυπά η πόρτα)Παρακαλώ;


Αστ. Μάικ
Ανοίξτε κύριε Αλεξιάδη, αστυνομία. (ανοίγει) σίγουρα δεν μας περιμένατε


Ιάσονας
Μα το Θεό, όχι.


Αστ. Μάικ
Περιμένατε την Βιολέτα ίσως; Λυπάμαι που θα σας απογοητεύσω……


Ιάσονας
Μα, τι….


Αστ. Μάικ
Αγαπητέ μου, ξέρω, ξέρω… αλλιώς τα σχεδιάσατε..αλλά τι να κάνουμε.


Ιάσονας
Δηλαδή θέλετε να πείτε…


Αστ. Μάικ
Θέλω να πω αγαπητέ Ιάσονα πως η Βιολέτα παγίδεψε όλους. Και εσάς, και εμάς. Βρίσκεται ήδη εκτός χώρας. Θα προσπαθήσουμε να την εντοπίσουμε μέσω της Ιντερπόλ, αλλά για τους πίνακες δεν παίρνω όρκο..


Ιάσονας
Είμαι βλάκας, ηλίθιος. Πώς μπόρεσα να φανώ τόσο κοροΐδο;


Αστ. Μάικ
Ακριβώς τα ίδια σκεφτόμουν κι΄εγώ. Α και να μην ξεχάσω. Έχει αφήσει κάτι για εσάς. Ένα ραβασάκι. Ορίστε!


Ιάσονας
Σας ευχαριστώ..


Αστ. Μάικ
Επιτρέπεται να ρωτήσω τι γράφει;


Ιάσονας
Ορίστε διαβάστε τι γράφει.


Αστ. Μάικ
(Γελά)  Εκτός από μυαλό είχε και χιούμορ η μικρή.
Λοιπόν  κύριε Αλεξιάδη.  Έξω είναι η γυναίκα σας και θέλει να σας δει.


Ιάσονας
Πώς; Η Φαίδρα; Μα νόμιζα ότι δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι.
Ντρέπομαι να την αντικρύσω. Φαντάζομαι έμαθε τα πάντα.


Αστ. Μάικ
Έμαθε τα πάντα, ναι. Έχει αναλάβει όμως και η ίδια τις ευθύνες της, Ξέρετε η αγωνία της για την τύχη σας την ταρακούνησε πολύ. Θα τη δείτε;


Ιάσονας
Ναι!


Αστ. Μάικ
Αντίο από μένα…


Ιάσονας
Αντίο και ευχαριστώ…(παύση) Γεια σου Φαίδρα, πέρασε μέσα (πόρτα)


Φαίδρα
Γεια σου Ιάσονα, χαίρομαι που βλέπω ότι είσαι καλά. (κλαίει)


Ιάσονας
Μα, Φαίδρα, κλαις; συγνώμη αγάπη μου, δεν ήθελα να σε στενοχωρήσω.


Φαίδρα
Φοβήθηκα πολύ μήπως έπαθες κάτι.


Ιάσονας
Φαίδρα κοίταξε με. Είμαι καλά, απλά ηλίθιος είμαι. Μην κλαις.


Φαίδρα
Όχι Ιάσονα, εγώ ήμουν ηλίθια. Που έκανα ότι έκανα και έριξα σε σένα την ευθύνη. Σκεφτόμουν τον εαυτό μου, το όνομα μου, και όχι τη σχέση μας.
Αλλά όλα θα αλλάξουν τώρα, στο υπόσχομαι. Θα διορθώσω το λάθος μου.


Ιάσονας
Πάνε τώρα αυτά. Εγώ εξάλλου έκανα πολύ χειρότερα. Σε πρόδωσα με τον χειρότερο τρόπο, σε πλήγωσα, σε εξευτέλισα. Θα μπορέσεις ποτέ να με συγχωρέσεις; Και το χειρότερο, στάθηκα η αιτία να χάσεις τους πίνακες σου που τόσο αγαπούσες.


Φαίδρα
Ας παν στο διάολο οι πίνακες Ιάσονα. Εδώ χάσαμε τόσα χρόνια απ’ τη ζωή μας για βλακείες και παλιοεγωισμούς. Έπρεπε να πιστέψω ότι ήσουν νεκρός για να καταλάβω πόσο σημαντικός είσαι για μένα και πόσο ασήμαντοι είναι οι πίνακες. Εσύ θα με συγχωρέσεις ποτέ;


Ιάσονας
Ναι καρδιά μου….


Φαίδρα
Θα΄ρθεις πίσω στο σπίτι μας; Σε παρακαλώ…


Ιάσονας
Ναι γλυκιά μου…


Φαίδρα
Θα΄ρθεις και πίσω στο υπνοδωμάτιο μας;  στο κρεβάτι μας;


Ιάσονας
Θα έρθω…. αλλά έχει και εδώ κρεβάτι.. και δεν θέλω να χάνουμε άλλο χρόνο…μου΄λειψες πολύ.


Φαίδρα
(ναζιάρικα) Ιάσονα….


Ιάσονας
Αγάπη μου….



--------------------------------------------

(ο Μάικ μπαίνει στο αυτοκίνητο)
Δήμητρα
Τι έγινε; τον βρήκατε;


Αστ. Μάικ
Τον βρήκαμε.


Δήμητρα
Και η κυρία Αλεξιάδη;


Αστ. Μάικ
Την άφησα πάνω μαζί του και την έκανα ταχέως με ελαφρά πηδηματάκια.


Δήμητρα
Λες να τα ξαναβρούν;


Αστ. Μάικ
Έτσι πιστεύω. Ο τύπος ήταν ερωτευμένος τρελά με την γυναίκα του αν και δεν το παραδεχόταν. 


Δήμητρα
Άσχημο πράγμα ο εγωισμός…


Αστ. Μάικ
Και επιπλέον Δημητρούλα μου, ο άνθρωπος είναι πλάσμα της συνήθειας. Άμα συνηθίσει στη φωλίτσα του δύσκολο να την αφήσει.
Κι αυτοί που δηλώνουν ότι θα ζήσουν ελεύθερα πουλιά κι όχι κοροΐδα στα κλουβιά, ανοίγουν την πορτούλα, κάνουνε δυο τρεις γύρους να ξεμουδιάσουν τα φτερά τους και έρχονται πίσω πάλι να φάνε το κανναβούρι τους και να κουρνιάσουν στην φωλίτσα τους.


Δήμητρα
Α, ναι;  Ώστε έτσι κύριε Μάικ;


Αστ. Μάικ
Για τους άλλους μιλάω μωρό μου, εγώ δεν ..


Δήμητρα
Εσύ καλά κάνεις να μην πετάς πολύ μακριά…..


Αστ. Μάικ
Που να τολμήσω, παντρεμένος με γυναίκα ντετέκτιβ, τρελλός είμαι;


Δήμητρα
Έτσι μπράβο. Άντε πάμε τώρα και εμείς πίσω στη φωλίτσα μας.
Και που ΄σαι κύριε αστυνόμε;


Αστ. Μάικ
Ναι κυρία ντετέκτιβ.


Δήμητρα
Σ’ αγαπάω.


Αστ. Μάικ
Και εγώ σ΄αγαπάω Δημητρούλλα μου, κι εγώ σ΄αγαπάω.


Δήμητρα
Δε μου είπες όμως, τι έγραφε το ραβασάκι που άφησε η Βιολέτα για τον Ιάσονα;


Αστ. Μάικ
(γελά) Καλό, πολύ καλό. Εκτός από μυαλό είχε και χιούμορ η μικρή.


Δήμητρα
Λέγε λοιπόν..


Αστ. Μάικ
Έγραφε «Φιλιά  απ’ το Παρίσι»

(γέλια)