Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2013

ΜΑΝΑ

Μια γυναίκα μπορεί να είναι καλή, πολύ καλή, αλλά όταν πρόκειται για τα παιδιά της και την ασφάλεια τους, σωματική ή ψυχική μπορεί να γίνει κακή και επικίνδυνη!!!!!!!!! Το αρχέγονο μητρικό ένστικτο είναι και το δυνατότερο !

η αλήθεια

η αλήθεια θα ακουστεί στα κλειστά σου αυτιά, η αλήθεια θα λάμψει μπρος στα κλειστά σου μάτια. 
Η αλήθεια θα σε ξυπνήσει απ' τον βαθύ σου ύπνο, θα σε σώσει απ' την γάγγραινα του μακάριου σου ύπνου
κι αν ο πόνος τώρα σου φαίνεται αβάσταχτος και ρέει το αίμα απ την καρδιά, πάρε το αίμα απ' την πληγή και γράψε τα ωραιότερα σου ποιήματα....
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΒΙΑΣΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΧΕΣΕΙ

ΣΤΑΧΤΗ

Κι αν γευόμαστε τα συναισθήματα
λέμε γλυκιά την αγάπη, και πικρή τη θλίψη, αλμυρά τα δάκρυα
πες μου
όταν έχει πια περάσει η αγάπη, πάψει η θλίψη, στερέψουν τα δάκρυα
τι γεύση έχει η απώλεια ; τι γεύση έχει το κενό ; 
σκουριασμένα σίδερα και σάπια ξύλινα κουφάρια, η γεύση της στάχτης .....

ο ΑΓΓΕΛΟΣ

Το μικρό νεκροταφείο στεκόταν μόνο του, πάνω σε ένα λόφο λίγο έξω από τη ήσυχη πόλη. Περιστοιχισμένο από ένα ψηλό άχαρο γκρίζο τοίχο, με πράσινες κορυφές των κυπαρισσιών να ξεπροβάλλουν κοιτάζοντας πάνω από τον τοίχο με περιέργεια και δυο σιδερένιες μαύρες καγκελόπορτες που έμοιαζαν να οδηγούν στον κήπο της Εδέμ. 
Σταμάτησα το αυτοκίνητο μπροστά από την είσοδο και κατέβηκα. Ένας χρόνος έκλεινε σήμερα από το θάνατο της μητέρας μου. Τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη, είχε κιόλας δειλινιάσει και ένα ψυχρό αεράκι φυσούσε πάνω από τις ταφόπλακες δρόσιζοντας τις ψυχές. Προχώρησα διστακτικά προς το βάθος. Το νεκροταφείο είχε σχεδόν γεμίσει και για να φτάσω στη μητέρα μου έπρεπε να περπατήσω προς την άλλη άκρη. Απολάμβανα αυτό τον μικρό περίπατο και είχα πια εξοικειωθεί με το περιβάλλον και δεν μου προκαλούσε κανένα φόβο ή περίεργο συναίσθημα, ίσα ίσα που απολάμβανα την ησυχία και γαλήνη που υπήρχε στο απομονωμένο μέρος, τον αέρα που μουρμουρούσε χαμηλόφωνα τις κορυφές των κυπαρισσιών, τις γάτες πο…

ΦΟΒΟΥ

ΦΟΒΟΥ την κοστουμαρισμένη αναλγησία
ΦΟΒΟΥ την παντός είδους «δήθεν» ευαισθησία
ΦΟΒΟΥ την καθώς πρέπει καλοκρυμμένη ανωμαλία
ΦΟΒΟΥ τα ανθρωπάκια που μισούν τη φαντασία
ΦΟΒΟΥ τα στρατιωτάκια που προσκυνούν την ηγεσία
ΦΟΒΟΥ τα καραβάκια που πλέουν σταθερή πορεία
ΦΟΒΟΥ το ιερατείο που ναι πρώτο στην αμαρτία
ΦΟΒΟΥ τους κήρυκες που συντηρούν την ανομία
ΦΟΒΟΥ τους πλαστικοποιημένους έρωτες
ΦΟΒΟΥ τις σχέσεις τις ξενέρωτες
ΦΟΒΟΥ το γάμο που η γυνή φοβάται τον άντρα
ΦΟΒΟΥ το στεφάνι που έχει αγκάθια σαράντα
ΦΟΒΟΥ τις επιλεκτικές αναμνήσεις
ΦΟΒΟΥ τις παραισθήσεις και τις ψευδαισθήσεις
ΦΟΒΟΥ τους δολοφόνους ονείρων και ιδεών
ΦΟΒΟΥ του κάθε Χίτλερ τον προσωπικό «ΑΓΩΝ»
ΦΟΒΟΥ το ένστικτο που σε οδηγεί στο λάθος
ΦΟΒΟΥ τα ημίμετρα που σκοτώνουν το πάθος
Μα πάνω από όλα ΦΟΒΟΥ τον εαυτό σου
Και το τέρας που τρέφεις και βρίσκεται εντός σου

ΓΟΡΓΟΝΑ

Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι σ’ ένα υφάλμυρο παραλληλόγραμμο λευκό φέρετρο. Άλλοι το λένε λουτρό, μα το νερό δεν φτάνει για να ξεπλύνει τη συνείδηση μου.
Μα ακόμα κι εσύ δεν τόλμησες ποτέ να βυθιστείς μαζί μου. Φοβήθηκες μη γλυστρίσεις στα παγωμένα πλακάκια, και ο ατμός αγγίξει τα κοιμισμένα κύτταρα σου.
Για φαντάσου.
Μόνο τότε, με βυθισμένο κεφάλι ακούς τους χτύπους της καρδιάς σου.
Κι εγώ, χωρίς ανάσα να βουτώ και να βυθίζομαι, να κατακλύζομαι από σκέψεις, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάποτε να ισορροπήσω μεταξύ νερού και γης, μα δεν ανήκα ποτέ στη γη, πάντα στο νερό θα μαι ταγμένη, να βυθίζομαι.
Στο βυθό εκεί, στους παρατημένους ωκεανούς, παρατημένη και εγώ, να γεννάω χωρίς ταίρι, σε άσπρη άμμο τα αυγά μου.
Να κολυμπάω και να πιάνομαι από τα βράχια, πλάι σε σελάχια με μυτερή ουρά.
Καμιά φορά, ακούω τα χταπόδια χωρίς παρτιτούρες να παίζουν πιάνο, και αμυδρά θυμάμαι πως κάποτε ήμουν άνθρωπος, πως υπήρχε η μουσική.
Τώρα πια, υπάρχει μόνο ένα υπόκωφο βουητό από χαμένες ψυχές που βυθίζονται, …

ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Είμαι σε ένα δωμάτιο γεμάτος αγγέλους, στημένους σειρά στον τοίχο, σαν κέρινα ομοιώματα ή πλαστικές κούκλες, όλες κοιτάζουν προς το μέρος μου, βάζω τους αντίχειρες μου και σπρώχνω τα μάτια τους προς τα μέσα να μη με βλέπουν, τα φοβάμαι. ακούω τον εαυτό μου να κλάιω στον ύπνο μου και λέω μάμα, μάμα, ξυπνώ σε δωμάτιο ξενοδοχείου, είναι θεοσκότεινα, προσπαθώ να σηκωθώ, δε βλέπω τίποτα, προχωρώ σιγά σιγά στην είσοδο του δωματίου που είναι οι διακόπτες, ανάβω έναν ένα δεν ανάβει τίποτα, τι γίνεται, τι γίνεται, ξαναξυπνώ, κοιτάζω γύρω γύρω, είμαι στο ίδιο δωμάτιο, ξανασηκώνομαι, δεν ανάβουν πάλι τα φώτα, ουρλιάζω, δεν ανάβει τίποτε, ξαναξυπνώ, είμαι στο δωμάτιο μου, είναι σκοτεινά, η πρίζα του λαμπαντέρ δίπλα στο κρεβάτι είναι βγαλμένη, την έχω βγάλει και έχω βάλει την πρίζα του κινητού, στο διάολο, σηκώνομαι, πηγαίνω στον τοίχο, δεν είμαι γαμώτο στο δωμάτιο μου, είμαι σε εκεινο το κωλοδωμάτιο του ξενοδοχείου, στον ίδιο γαμημένο τοίχο, ανάβοντας ξανά τους διακόπτες και δεν ανάβει τίποτε. θα…

ΕΡΗΜΙΤΗΣ

Στην έρημο, κρυμμένο σε μια σπηλιά, εκεί τον βρήκα να μετράει τα αστέρια τα κρύα βράδια της Σαχάρας, αυτά που φαίνονται με μάτι γυμνό, και τα άλλα τα αόρατα που μόνο εκείνος τα βλέπει και τους δίνει ονόματα. 

Μου μίλησε για τους κόκκους κόκκινης άμμου και πως περνούσαν νωχελικά τις μέρες τους περιμένοντας την επόμενη ανεμοθύελλα που θα τους συνταράξει απ τα θεμέλια για να χτίσει πυραμίδες λίγο πιο πέρα.

Μου ιστόρησε δυο κόκκους άμμου που ερωτεύτηκαν παράφορα μα τους σκόρπισε ο άνεμος σε Δύση και Ανατολή και εδώ και αιώνες περίμεναν να ξανασυναντηθούν για ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα.

Στους τοίχους της σπηλιάς του σκάλιζε αραβουργήματα και άνθη κερασιάς, καράβια πειρατικά και κείμενα σε γλώσσα ιερογλυφική και την Θεά Ίσιδα να ξελογιάζει τον Όσιρι στις φουσκωμένες ακτές του Νείλου.

Εκεί, στην έρημο, κρυμμένο σε μια σπηλιά τον βρήκα, να μιλάει με τις σαύρες και να τραγουδάει νανουρίσματα σε ευαίσθητους σκορπιούς, να χορεύει με φίδια και να αστειεύεται με τις σαλαμάνδρες.

Με άφησε να χαιδέψω τα …

ΠΑΡΑΔΟΞΩΣ

Εάν παραδόξως αποχτήσω όσα θέλω 
δε θα έχω κάτι πια για να ονειρεύομαι
έτσι προτιμώ, πάντα να λείπει αυτό το κάτι
αυτό το λίγο ή το πολύ
να μαι πάντα σε αναμονή 
για μια καθημερινή απειροελάχιστη δόση ευτυχίας

ΦΙΛΙΑ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

«Φιλιά  απ’ το  Παρίσι»


ΣΚΗΝΗ 1η
(ακούγεται τηλέφωνο που χτυπά) Αστ. Μάικ Αστυνομικό τμήμα, παρακαλώ!

Φαίδρα (με συγχισμένη φωνή) Ναι, καλημέρα σας.

Αστ. Μάικ Καλημέρα κυρία μου. Tι θέλετε;

Φαίδρα (διστακτικά) Να, ξέρετε..(παύση)

Αστ. Μάικ Mιλήστε κυρία μου, χρειάζεστε κάτι;

Φαίδρα Ναι, ναι. Χρειάζομαι να…να δηλώσω μια εξαφάνιση.

Αστ. Μάικ Μάλιστα! Το όνομα σας;

Φαίδρα Φαίδρα. Φαίδρα Αλεξιάδη.