Σε περιμένω να ρθεις

 

Σε περιμένω να ‘ρθεις

Όπως  περιμένει  το άνυδρο χώμα την πρωινή βροχή 

Πρόσεξε όμως πώς παράξενα υγραίνονται  τα χείλη

Πριν φιληθούν

Πώς μας  βασανίζει ανελέητα η μνήμη

Ο πόθος

Και κάτι παράξενες  αισθήσεις 

*

τα μαύρα σου μάτια

γυρεύω

σε κάτι παλιές φωτογραφίες

τον τρόπο που πάντα με κοιτούσες

Το μελαγχολικό βλέμμα σου

ψάχνω

σε κάτι ξεθωριασμένες  αναμνήσεις

*

Το χαμόγελο σου

Που ομοιάζει

με  φύλλο φθινοπωρινό

Που το γυρόφερν΄ ο αέρας

Και το ακούμπησε απαλά

στο πρόσωπο σου

*

Ποιος ξέρει αν είναι η αγάπη μια βαθύτερη ανάγκη

Ή  η ανάμνηση από μια πρότερη ζωή

Που σε τούτη

Αιώνια ψάχνουμε και αποζητούμε

Ποιος ξέρει αν σ΄αγαπάω  πολύ και πάντα

Γιατί κάτι πολύ οικείο  μου θυμίζεις

*

ΜΣ 6/12/22

 

 

 

ένας απλός παρατηρητής

 είσαι ήρεμος γνωρίζοντας, ό,τι ο χρόνος θα περάσει και είτε θα σου δώσει τις απαντήσεις που χρειάζεσαι , είτε θα έχεις ωριμάσει τόσο, ώστε να μην έχεις ανάγκη καμιά απάντηση

είσαι ήρεμος γνωρίζοντας ό,τι ο χρόνος θα σου δώσει αυτό που αξίζεις και αν κάτι περίμενες και δεν το πήρες δεν ήταν γιατί δεν το άξιζες αλλά γιατί εκείνο δεν ήταν αντάξιο σου

είσαι ήρεμος γνωρίζοντας ό,τι δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι περισσότερο πέραν του να ζεις με αξιοπρέπεια, να είσαι συνεπής απέναντι στον εαυτό σου και στις αρχές σου

δεν χρειάζεται να εκβιάζεις ανθρωπους καταστασεις και συναισθήματα, το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήνεις τον χρόνο να υφάνει όσα είναι να υφάνει, με έναν μαγικό τρόπο που γίνονται όλα, όταν αφεθείς με εμπιστοσύνη στην ανώτερη σοφία του Σύμπαντος

ενθύμηση εις εαυτόν Κάθε μέρα όταν ξυπνώ πριν μπω στον αυτόματο πιλότο, πριν μπω βιαστικά στο αυτοκίνητο για να ζήσω βιαστικά και αγχωμένα ακόμα μιαν "παραγωγική" μέρα να θυμηθώ να αναπνεύσω, να ξαπλώσω στο πάτωμα, να αναπνεύσω να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου, να θυμίσω τον εαυτό μου ότι σήμερα δεν θα είμαι μια απλή μηχανή και αν υπήρξα μόνο μηχανή για πολλά χρόνια καιρός είναι να αρχίσω να μειώνω τα ποσοστά της μηχανικής μου λειτουργίας και να αυξάνω τα ποσοστά της ενσυνείδητης λειτουργίας.

Συνειδητά θα είμαι παρούσα στη ζωή μου τις ώρες που θα κρατώ για μένα για τους περιπάτους μου στο δάσος, για το περπάτημα μου στη θάλασσα, για την ώρα που θα αδειάζω το μυαλό μου από κάθε σκέψη που αφορά πράγματα που πέρασαν και γεγονότα που δεν ήρθαν, την ώρα που δακρύζεις από την όμορφιά ενός μοναδικού ηλιοβασιλέματος, εκείνη την σπάνια φορά που ξυπνώ στις πέντε το πρωί και ακούω τα πουλιά που ξυπνούν, συνειδητά είμαι παρούσα όταν ανακουφίζω ένα σώμα που πονεί, όταν συσσωρεύονται τα αποθέματα αγάπης μέσα μου και εγώ παράγω άλλους αποδέχτες από εκείνους που ανέμενα. Επιβίωση είναι η εφευρετικότητα, επιβίωση είναι η δημιουργικότητα, επιβίωση είναι να διαλύεις εκείνο που ήταν για σένα αμετάκλητο και να απαγκριστρώνεσαι από εκείνα που θεωρούσες απαραίτητα για την ζωή σου. Επιβίωση είναι να ελίσσεσαι ώστε να λειτουργείς εντός της ζωής που σου δόθηκε, ενώ ταυτόχρονα γεννάς τον εαυτό που ονειρεύεσαι , γνωρίζονται την ίδια στιγμή, ότι αυριο μεθαύριο ίσως η φαντασία σου γεννήσει κάτι άλλο. Και όλη αυτή η εναλλαγή το κάνει πολύ ενδιαφέρον και παράξενο, να γίνεσαι αιλουροειδές και να χρωματίζεις όσα είναι πάντα μαύρα γύρω σου.

Επιβίωση είναι να είσαι χαρούμενος έτσι και γιατί το θέλησες, κόντρα στις συνθήκες και στους καιρούς να είσαι ευτυχισμένος από πείσμα. Δεν με νοιάζει όμως και τόσο πλέον αφού όλα είναι περαστικά και όσο λιγότερο με λαμβάνω υπόψην τόσο πιο γρήγορα μου περνώ.

Αποταυτίζομαι από τις διαθέσεις μου και τα συναισθήματα μου Δεν είμαι ούτε ευτυχισμένη ούτε δυστυχισμένη ούτε τυχερή ούτε άτυχη

Είμαι ένας απλός παρατηρητής του ταξιδιού μέσα σε ένα σώμα που έτυχε να μπω, σε έναν αιώνα που έτυχε να γεννηθώ, σε έναν τόπο που έτυχε να ζω.

do androids dream of electric sheep

 

25 05 2022

Είναι χάλια η ενέργεια μου σήμερα. Πονώ το σώμα μου, τα κόκκαλα μου, τις κλειδώσεις μου. (τι βλακίστικη λέξη και αυτή) Κάνει ζέστη, δεν έχω όρεξη, έβαλα μια μουσική στο youtube enchance self love energy λέει και άντε να δούμε αν θα μεγαλώσει η αυτοαγάπη. Προς το παρόν ούτε να με βλέπω δε θέλω. Αν διαβάσει κανένας τα ημερολόγια και συγκρίνει την μια μέρα με την άλλη θα πει πως έχω διχασμένη προσωπικότητα, αλλά δεν ισχύει, πάντα με αγαπώ, απλά νιώθω πολύ κουρασμένη σήμερα. Είναι μέρα ωορρηξίας και καθώς γίνεται η ωορρηξία κάτι αλλάζει στις ορμόνες και σε πιάνει μια minor κατάθλιψη, το χω σημειώσει γιατί είχα την απορία γιατί το παθαίνω μέχρι που σημείωσα τις ημερομηνίες και είδα ό,τι συμβαίνει κάθε μήνα την συγκεκριμένη μέρα.

Έχει μια ειρωνία να έχεις ωορρηξία και να μην έχεις γκόμενο ή σύντροφο (όχι στον κομμουνισμό) και το σώμα σου να έχει αυτήν την αναστάτωση να εκκρίνονται οι φερομόνες και να γυαλίζει το μαλλί και να ανεβαίνει η θερμοκρασία σου και να νιώθεις διαφορετικά αλλά να έχεις να κάνεις σεξ  όπως είπε παλιά και μια άλλη φίλη από το 2^ο μνημόνιο.   Σαν θηλυκό ζωάκι μέσα στην ζούγκλα φουντώνεις τα χρώματα σου και βγάζεις στριγκλιές αλλά αρσενικό στην γύρω περίμετρο δεν έχει, είσαι είδος προς εξαφάνιση.  Υπάρχει μια ειρωνία και μια τραγωδία που το σώμα σου εκτελεί κανονικά τις προγραμματισμένες του λειτουργίες για 30-40 χρόνια και εσύ παιδί άλλο δεν θα κάνεις, σαν σίδερο που ανάβει και σβήνει αλλά ρούχο άλλο δεν έχει να σιδερώσει.  Μπορώ να σκεφτώ άπειρα παραδείγματα για πράγματα που μένουν αναμμένα άσκοπα και σπαταλούν ενέργεια. Και εμείς άσκοπα μένουμε αναμμένοι και θα μας έσωζε πολύ να υπήρχε ένας διακόπτης να έσβηνε τις ανάγκες και την μνήμη μας.  Θα συνεχίζαμε απρόσκοπτα την υπόλοιπη μας λειτουργία, να δουλέψουμε, να βγάλουμε λεφτά, να πληρώσουμε λογαριασμούς. Τι είναι αυτό λοιπόν που μας χωρίζει από τα ανδροειδή; Το ό,τι εκείνα μπορούμε να σβήσουμε τους διακόπτες τους αλλά τους δικούς μας δεν μπορούμε. Περιμένεις απλά να περάσει ο χρόνος και να αρχίσουν να σβήνουν ένας ένας από μόνοι τους, αφήνοντας σε όλο και πιο ρομπότ, όλο και πιο στεγνό, με λιγότερα πάθη, με λιγότερη μνήμη, με λιγότερη νοσταλγία. 

Πονάω το σώμα μου και μου λείπει εκείνη η αγκαλιά που κάνουν δύο άνθρωποι που χόρτασαν τον έρωτα και απλά ξαπλώνουν αγκαλιά και ανασαίνει ο ένας στον λαιμό του άλλου.  Μου λείπει η αγκαλιά και είμαι πεπεισμένη ότι δεν έχει Θεό. Να σου πώ όμως τι δε μου λείπει. Τα χρόνια που είχα έναν άνθρωπο δίπλα μου στο κρεβάτι και μου γυρνούσε την πλάτη.  Αν έχει κάτι που με παρηγορεί κάτι όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι μπορεί να είμαι μόνη αλλά γυρισμένη πλάτη δίπλα μου δεν έχω.  Κάποιες νύχτα ξαπλώνω ανάποδα και βάζω το μαξιλάρι από την κάτω πλευρά του κρεβατιού και τα πόδια μου στο κεφαλάρι και κοιτάζω έξω από το παράθυρό.  Τώρα ανοίγω και το παράθυρο μπαίνει αυτή η δροσούλα της άνοιξης τα βράδια είναι υπέροχα. Πριν κοιμηθώ όμως το κλείνω γιατί φοβάμαι μην μπει καμιά κατσαρίδα.

  Ίσως πάω να πάρω άλατα Epsom αυτά διάβασα ότι έχουν μαγνήσιο και άμα κάνεις ένα ζεστό μπάνιο και ρίξεις μέσα από αυτά τα άλατα, τραβάνε τον πόνο και ανακουφίζεσαι. Μπας και τραβήξουν και την κακή διάθεση και ηρεμήσουμε.  Τώρα που το σκέφτηκα, λες γι αυτό να έκανε τόσο συχνά ζεστά μπάνια η μάνα μου?

Έχω ζήσει τόσον πολύ καιρό με τον εαυτό μου που είμαι πλέον προβλέψιμη, τίποτα από όσα νιώθω δεν με εκπλήσσει ούτε με τρομάζει.  Άρα δε θα με λάβω και πολύ υπόψη, θα περιμένω απλά να μου περάσει.  Να πάω να ρίξω έναν υπνάκο, το απόγευμα θα πάω να φέρω την Κ. από το alexander που θα κάνει ένα μικρό σεμινάριο και απόψε θα βγω με την Ε. και τις κόρες της για δείπνο.  Ελπίζω να νιώθω καλύτερα ως τότε.

 

Μούγκα στη στρούγκα

 24 Μάη 2022

Μεσημέρι, το μικρό πράσινο αεριστηράκι πάνω στο γραφείο αναμμένο αλλά στην χαμηλή ένταση και γυρισμένο να μην χτυπά απευθείας πάνω μου γιατί παγώνει το μπράτσο μου.  Ήταν δώρο κι αυτό το μικρό αεριστηράκι έκπληξη, παραγγελία από το άμαζον.  Να ναι καλά ο αγαπημένος φίλος που μου το χάρισε, ήταν από τα πιο χρήσιμα δώρα που μου έκανε κάποιος ποτέ.

Η Γαβριέλλα έφτασε χθες Σικελία και θα κάτσει μέχρι τις αρχές Ιουνίου, είναι σε ένα μικρό χωριό σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι με το ερασμους. Χθες λέει ξύπνησε η Έτνα και έβγαζε καπνούς και η Γαβριέλλα έκανε κάτω από το ηφαίστειο διαλογισμό. Μου περιγράφει τα τοπία και ταξιδεύω και εγώ μαζί της, περιμένω να μου στείλει και φωτογραφίες.  Μου θυμίζει τον θείο Ματ στα Φραγκλ Ροκ που ταξίδευε στον κόσμο όλο και έστελνε τις καρτ-ποστάλ πίσω στα ανιψάκια του στον κόσμο των Φραγκλ. 

Ειναι ωραία όταν κάποιος δικός σου ταξιδεύει, ζεις και εσύ μέσα από τα δικά του μάτια τις περιπέτειες του. Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα μαθαίνω και τα νέα της μικρής, όταν θα κάνει και αυτή τα δικά της ταξίδια. Προς το παρόν μετράμε αντίστροφα ..

Το σχολείο έκλεισε, τα μαθήματα τέλειωσαν και σε 2-3 βδομάδες τελειώνουν και οι εξετάσεις. Μου έμειναν λίγες κούρσες στο μάθημα θεάτρου και 18/6 η τελευταία παράσταση που θα δώσει με την πρώτη της δασκάλα της δραματικής.  Τελευταία μαθήματα φωνητικής και εξετάσεις. Όλα βαδίζουν προς το τέλος τους και ετοιμαζόμαστε για την μεγάλη νέα αρχή, του κόσμου των σπουδών. 

Εγώ κανονίζω τα διαδικαστικά, μαζεύω τα λεφτά και κάνω τους προϋπολογισμούς μου. Πόσα θα θέλουμε για το διαμέρισμα και αν θα είναι επιπλωμένο και που θα μένουμε πριν και πόσα θα θέλουμε για να τρώμε.  Πολλές οι μαθηματικές πράξεις.  Εκείνα τα βαριέμαι ναι αλλά θα τα βγάλουμε πέρα, είμαστε καλοί στα μαθηματικά. Το μόνο που παρακαλώ και εύχομαι είναι να αντέξει την αλλαγή, να συνηθίσει στο νέο της περιβάλλον και στο νέο της σπίτι, να κάνει φίλους και να είναι δυνατή που θα είναι μακριά από την μάνα της.  Το μόνο που παρακαλώ και εύχομαι είναι να το αντέξω και εγώ και να είμαι δυνατή όταν θα πρέπει να την αφήσω και να μπω στο αεροπλάνο και να έρθω πίσω μόνη μου.

Νιώθω αδικημένη και θα στο πώ και ας το πάρει το ποτάμι.  Που δεν μου έστειλε ο Θεός έναν άνθρωπο τουλάχιστον να ξέρω ότι θα πάρω το παιδί μου να το αφήσω εκεί αλλά θα έχω κάποιον συντροφιά όταν θα έρθω πίσω. Έστω να περιμένει κάποιος και εμένα, έστω ένας φίλος απλός, να ξέρω ότι θα βγω μια Παρασκευή βράδυ, ένα Σάββατο απόγευμα και μη με κοιτάς έτσι, έχω φίλους πολλούς, αλλά όχι εκείνον τον special someone που λένε και οι Εγγλέζοι. Αλλά οκ έτσι ήρθαν τα πράγματα, έτσι τα θέλησα κι εγώ,  έτσι θα γίνει.

Θα έρθω πίσω μόνη μου και ξυπνώ πολύ πρωί να κάνω τη γυμναστική μου και θα πηγαίνω στο γραφείο, θα έχω και την απογευματινή μου απασχόληση, και θα έρχονται οι κοπέλες και θα περνάει η ώρα, θα παίρνω περίπατο τα σκυλιά και θα παίρνω τηλέφωνο τη μάνα μου, και θα βλέπω τους φίλους μου μια φορά τη βδομάδα και θα πηγαίνω συχνά να τις βλέπω και ίσως έρθει και  εκείνη η άγια μέρα που θα μου στείλει ο Θεός έναν άνθρωπο και για μένα και να κάνουμε ταξίδια μαζί.  Γιατί κακά τα ψέματα θέλεις κάποιον δίπλα σου ειδικά στο αεροπλάνο.  Δε βάζω μαύρα, ευελπιστώ και είμαι θετική γιατί η ζωή με εξέπληξε πολλές φορές ευχάριστα στο παρελθόν και ευελπιστώ ότι θα με εκπλήξει ευχάριστα και στο μέλλον. 

Α ναι θα πάω και ένα διήμερο Πάφο μόνη μου όπως την προηγούμενη φορά τον Οκτώβρη του 2020 θα το βάλω και αυτό στη σίκλα – λίστα.  Ο Μ. δεν με πήρε για να βρεθούμε αλλά και εγώ δεν χαλάστηκα. Το πήρα σαν μάθημα από το σύμπαν, να είμαι ήρεμη και στωική και στα ναι και στα όχι και να προχωρώ κανονικά με το δικό μου πρόγραμμα, ούτε να κάνω παύση ούτε να περιμένω, ούτε να αναμένω ούτε να βασίζομαι. Δεν ξέρεις ποτέ ούτε τι νιώθει ο άλλος, ούτε τι σκέφτεσαι, ούτε τι περνά, ούτε τι θέλει.  Ούτε και αν σου πει κάτι μπορείς να είσαι σίγουρος. Μπορεί να το πει εκείνη τη στιγμή, πάνω στον ενθουσιασμό και μετά να βαρεθεί, να αναθεωρήσει. Οπότε μόνο αν δείξει με πράξεις. Αυτό !  το πιο μεγάλο μάθημα της ζωής. Να παραμένεις ψύχραιμος, στωικός και να συνεχίζεις χωρίς αντιπερισπασμούς τις καθημερινές σου δραστηριότητες, χωρίς καμιά συναισθηματική αναστάτωση, είτε πάρει ο άλλος είτε δεν πάρει, είτε έρθει είτε δεν έρθει και άμα το καταφέρεις αυτό, έχεις γίνει να μην σου πω εντελώς, θα σου πω σχεδόν ΖΕΝ. Γιατί υπάρχουν και οι κατσαρίδες που δεν θα μας αφήσουν να γίνουμε εντελώς ΖΕΝ.

Είμαι καλά, πολύ καλά, είμαι όμορφη, πολύ όμορφη, είμαι έξυπνη, σέξυ και με χιούμορ. Είμαι ικανή και ανεξάρτητη.  Δεν έχω ανάγκη κανένα. Εχω επιθυμίες αλλά όχι εξαρτήσεις. Εχω επιθυμίες και λίμπιντο αλλά δεν είμαι σκλάβα τους.  Η αυτοαξία μου είναι πάρα πολύ ψηλά, το ίδιο και ο πήχης. Αυτοσεβασμός ! αυτοπεποίθηση ! μια λέξη που την ξέρω αλλά δεν τη θυμάμαι , θυμήθηκα την, αξιοπρέπεια. Τα αντίο μου ήταν τελεσίδικα σε ανθρώπους που δεν άξιζαν και είπα όχι και όχι και όχι ξανά σε επιστροφές που θα με έπαιρναν στα ίδια.  Ακόμα και πριν μια βδομάδα, ξανά αίτημα φιλίας στο ίνσταγκραμ από έναν άνθρωπο που ήρθε και έφυγε χωρίς να δώσει κάτι, ακόμα έναν αυτάρεσκο νάρκισσο.  Ξανά αίτημα φιλίας σε ένα ηλεκτρονικό μέσο για να βλέπεις φωτό ενός ανθρώπου. Αιτήματα χωρίς σκοπιμότητα. Πράξεις χωρίς συνοχή, λόγια χωρίς ουσία, απλά για να διασκεδάζεις την πλήξη σου. 

Κι εγώ λοιόν Delete χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ούτε ανάγκη καμιά να σου εξηγήσω γιατί τη φαιά μου δεν τη σπαταλώ σε ενέργειες που δε θα παράξουν κάποιο όφελος για μένα. Δεν έχει πιο μεγάλη χάσιμο χρόνου από το να αφήνεις να μπαινοβγαινει στη ζωή σου κάποιος που δεν ξέρει τι θέλει από εσένα. Στο χέρι σου είναι εφόσον ωρίμασες να ξεκαθαρίσεις εσύ ή να τους θέτεις το ερώτημα τι θέλουν στη ζωή σου. Στο χέρι σου είναι αν θα τους αφήνεις ή όχι να εισέρχονται, έτσι, για να μην κάνεις λάθος υποθέσεις, να μην πλάθεις λάθος σενάρια, να μην πληγώνεσαι άδικα από τις δικές σου λανθασμένες προσδοκίες. 

Όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου φίλος assumption is the mother of all misuderstandings. Κάπως έτσι ! και γλυτώνεις και τις παρεξηγήσεις και δεν κατηγορείς κανένα για το ότι δε σου έδωσε κάτι που ποτέ δε σου έταξε. Όλα στην τελική καταλήγουν στην σωστή επικοινωνία και όχι μόνο να τα λέμε, να λέμε και αλήθειες, να τα λέμε και να τα εννοούμε, όχι πάνω στην καύλα μας και πάνω στο άππωμα... και μετά δεν μαζεύονται. Όπως το «αγάπη μου» που ρίχνεις την ώρα που πηδάς.  Τι ιστορία και αυτή, όταν πηδάνε να τους ξεχύνεται  η τρυφερότητα ρε παιδί μου, τι αγάπη μου τι μωρό μου τι σ’ αγαπώ  και μετά το τελευταίον ασπασμόν μούγκα στη στρούγκα (που πάει να πει η σιωπή των αμνών στα Βλάχικα) Νομίζω πρέπει να απαγορευτεί το σ’ αγαπώ την ώρα του σεξ γιατί είναι το πιο γελοίο πράμα που μπορείς να πεις ή να ακούσεις εκείνη τη στιγμή.  Εκτός και αν ήταν εντελώς one night stand κατάσταση (υποθέσεις κάνω τωρα) και της λέει «αγάπη μου, αγάπη μου» επειδή δεν θυμάται το όνομα της.  Και μάλλον και εκείνη σωπαίνει γιατί το βρίσκει λίγο άσκοπο να κάτσει εκείνη τη στιγμή να του πει κοίτα με λένε Στέλλα.  

Γράφοντας Στέλλα έρχεται στο μυαλό μου το Στέλλα κρατάω μαχαίρι, και όταν σκέφτομαι μαχαίρι σκέφτομαι την φέτα του ψωμιού και τον βούτυρο και κάπου εδώ θέλω να σε ενημερώσω ότι έχει ένα δίμηνο και βάλε που δεν αγοράζω πια βούτυρο για σκοπούς καλής διατροφής. Τον έκοψα μαχαίρι που λέμε. Τώρα μου έμεινε να κόψω και κάτι άλλες μαλακίες που τρώω, και το να κοιμάμαι με το κινητό δίπλα στο κεφάλι μου ακούγοντας στο youtube βιντεάκια αστρολογίας. Κομμένος ο βούτυρος, οι μαλακίες και τα άσκοπα.

Λοιπόν !  Η ενέργεια θέλει οικονομία και δεν είμαι εδώ για να αλλάξω κανέναν, είμαι εδώ για να τα βρω με τον εαυτό μου, να γίνω όσο το δυνατόν πιο compatible με τον εαυτό μου και να ζούμε το 24ωρο μας καλά και να τα βρίσκουμε.  Να σηκώνομαι να κάνω αυτά που πρέπει και όταν κουράζομαι και θέλω να την αράξω με νετφλιξ να το κάνω απενοχοποιημένα.  

φωτό από την παραλία πίσω από το American college κάποιος έφτιαξε τα πέτρινα λουλούδια και εγώ τα φωτογράφισα 

 

 

 

 

 

για ένα καφέ για ένα τσάι ή για μαξιλαροπόλεμο

 

23 / 05 /2022

Πώς νιώθεις σήμερα?

Νιώθω καλά ! πραγματικά καλά !  Είπα, όταν κάποιος με ενδιαφέρει θα κάνω την κίνηση.

Και αυτό σημαίνει, μια κίνηση και έτσι πάει, μια εσύ και αν ενδιαφέρεται και ο άλλος κάνει την επόμενη και αναλόγως του ενδιαφέροντος προχωρά το πράμα ή όχι. Όχι όπως πριν χρόνια που έκανα μια πρόταση, έπαιρνα όχι για απάντηση και έκανα και δεύτερη και Τρίτη και στο τέλος φαινόμουν και ηλίθια που έτρωγα απανωτές χυλόπιτες.  Και αυτό ισχύει όχι μόνο στις ερωτικές κλπ σχέσεις ισχύει και στις φιλίες κλπ. Δηλαδή τυχαίνει και σε μια φιλία να είσαι εσύ εκείνος που πάντα στέλνεις το μήνυμα, παίρνεις το τηλέφωνο, κάνεις την πρόταση για μια συνάντηση, και αυτό γίνεται μοτίβο και συνήθεια και ο άλλος ή η άλλη δεν κάνει μια κίνηση ποτέ, μέχρι που στο τέλος λες άσε να σταματήσω να ρωτώ και να στέλνω να δω αν θα με γυρέψει και εκείνη κάποια στιγμή και δεν σε γυρεύει και απλά τραβά ο κάθε ένας τον δρόμο του.  Δεν είναι παράξενο αυτό το πράγμα.. να λέω ναι όταν θέλεις να με δεις αλλά εγώ να μην σε ψάχνω ποτέ άμα δεν με ψάξεις εσύ; Πως ονομάζεται ακριβώς αυτό; να αφήνω μια φιλία χρόνων να διαλυθεί λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος;  ‘Ετσι, αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος διαλύει σχέσεις χρόνων ή μηνών ή δεν τις αφήνει ποτέ ούτε καν να εξελιγκτούν.

Έχω πάει στην μάμα μου χθες το απόγευμα , μου έκοψε και μου έβαψε το μαλλί νιώθω όμορφα και φέρνω μια τούφα από τα μαλλιά μου στην μύτη μου και την μυρίζομαι Είναι υπέροχα, τα νιώθω πλούσια και ανανεωμένα και μυρίζουν εκείνο το αποσμητικό που έχει στην αίθουσα του σινεμά …

Νομίζω είναι η εποχή να ξανανιώσω γυναίκα, να ξεκλειδώσω όλα εκείνα τα κομμάτια μέσα μου που είχα αδρανοποιήσει, καιρός να βγω από τη σπηλιά, ήρθε ή ώρα

Έκλεισαν όλοι οι κύκλοι ;

Νομίζω έκλεισαν εκτός ο τελευταίος.

Μου λείπει ναι αλλά δεν είμαι σίγουρη αν μου λείπει γιατί ήταν εκείνος και ήμουν ακράδαντα σίγουρη ό,τι ταιριάζουμε.  Ταιριάζαμε σε ένα και αυτό έδωσε όλη τη βαρύτητα στον χρόνο στον οποίο μου πήρε να προχωρήσω. Νομίζω ό,τι αν η σχέση μας ξεκινούσε και τέλειωνε στο κρεβάτι, θα ήταν μια πολύ επιτυχημένη σχέση. Αλλά δεν ήταν , υπήρχαν και άλλα ζητούμενα.  Θέλαμε να νιώσουμε, να καταλάβουμε, να συνδεθούμε και ήταν λες και μας μάτιασαν τι στο καλό,  μια λέξη λάθος και πήγαν όλα κατά διαόλου,  και  ένιωσα λες και έκατσα να δω μια όμορφη  ταινία και έπεσε το ρεύμα και έμεινα στο σκοτάδι. και έτσι όπως ήταν σκοτάδι έφαγα και ένα χαστούκι που δεν ήξερα από που ήρθε. 

Άρα έκλεισε ό κύκλος ;

Κοίτα, αν επικοινωνούσε σήμερα μαζί μου και μου έλεγε να βρεθούμε για καφέ θα πήγαινα. Και αν έτσι όπως καθόμασταν δίπλα ο ένας από τον άλλο άπλωνε το χέρι του για να χαϊδέψει το δικό μου θα τον άφηνα. Και αν μου μιλούσε θα άκουγα. Και αν μου εξηγούσε θα καταλάβαινα. Και δε θα είχα καμιά απαίτηση για καμιά συγνώμη.  Θα συνέχιζα  από εκεί που το αφήσαμε, μόνο που εγώ θα ήμουν 22 μήνες πιο ώριμη και δεν θα έλεγα τίποτα που θα τον πλήγωνε, δεν θα είχα ερωτήσεις και απαιτήσεις και θα τον άφηνα να νιώσει όταν θα νιώσει, και να δείξει ότι θέλει όπως το θέλει και δε θα ξεσπούσα σαν μωρό παιδί.  Αν..

Αλλά εμένα οι πρώην μου γυρίζουν ακριβώς μόλις εγώ αποφασίσω να είμαι με κάποιον άλλο. Τα είδαμε, τα ζήσαμε και στο παρελθόν.

Θέλω να αγοράσω ξανά το κερί που μυρίζει κανέλα και ζάχαρη.

 Δεν ξέρω πάλι αν έχω αυτήν την φοβία να ξεκινώ κάτι με κάποιον που τώρα θα γνωρίσω και προτιμώ να πάω αν έχω την δυνατότητα σε κάποιον που ήδη γνωρίζω. Ξέρω τον χαραχτήρα μου και τα μοτίβα μου. Αλλά η ζωή δεν μου κάνει τα δικά μου, πάντα με σπρώχνει στον να αναθεωρήσω, να βγω από τα τετριμμένα μου και να υπερβώ και τις φοβίες μου.

Για να κλείσουμε με αυτήν την αναφορά και τους κύκλους πρέπει να το δεις και ως εξής

 Ότι η μνήμη έχει πάντα την ανάγκη να στραφεί σε κάποιον, κάποιον να αναπαράξει, κάποιον να θυμηθεί. Και θα πάει εκεί που νιώθει πιο όμορφα, στον εραστή που σου έδωσε τον πιο ωραίο οργασμό, εκεί που θα νιώσει καλά. Όχι εκεί που υπάρχει πόνος.

Ισχύει..

Μέχρι που θα αρχίσει να ξεθωριάζει η δύναμη της και θα θέλεις να παράξεις κάτι νέο. Αντε πάμε λοιπόν να ξεκολλήσουμε και να παράξουμε κάτι νέο. Φτάνει να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια. 

Μα και με αυτόν που άρχισες τώρα να μιλάς και αυτόν τον γνωρίζεις.

Αλήθεια ! δεν είναι πρώην όμως , τον είδα τρεις φορές, μιλήσαμε δύο, έχουμε κοινούς γνωστούς κάπως έτσι. Μου εμπνέει όμως μια αίσθηση ασφάλειας και αυτό είναι το ζητούμενο.  Αυτή η γαμημένη αίσθηση της ασφάλειας. Που ή την νιώθεις ή δεν την νιώθεις. Αυτό το να σου μιλάει και να λέει αλήθεια, να είναι ήρεμος, πράος, χωρίς εξάρσεις, να έχει σταθερές διαθέσεις και ξεκάθαρη προσωπικότητα.  Επίσης τον θαυμάζω και όπως σου είπα και προχτές, δεν γνωρίζω πλέον πολλούς που να θαυμάζω. Και αυτόν έχω πολλούς λόγους για να τον θαυμάζω. Αλλά δεν θα κάνω το λάθος αυτή τη φορά να τον κάνω μύθο, α μπα όχι, βήμα βήμα και στωικά, χωρίς εξάρσεις. 

Ας είναι.

Οπότε και εγώ είπα, αφού μου αρέσει και έχει θετική αύρα ας κάνω εγώ την πρώτη κίνηση. Και έστειλα ένα μήνυμα, γραπτό, στο μέσσεντζερ  και του είπα να πάμε για καφέ. και εκείνος απάντησε, με ένα πολύ γλυκό, φωνητικό μήνυμα ότι ήθελε πολύ να με δει και τα λοιπά.  Και περιττό να σου πω ότι ήμουν όλη μέρα μέσα χαρούμενη και με ένα χαζό χαμόγελο.  

Και θυμήθηκα πώς είναι ρε γαμώτο μου να έχεις εκείνη την χαρά και την ανυπομονησία όταν θα δεις κάποιον πόσο αλλάζει η διάθεση σου, πόσο ενέργεια γεμίζεις να κάνεις πράγματα, να κάνεις τις δουλειές σου, να φτιάξεις το μαλλί, να ανοίξεις το κουτί που ήταν καταχωνιασμένο μέσα στην αποθήκη και να βγάλεις τον εαυτό σου από μέσα.

Μαλακία να ζεις χωρίς να νιώθεις έτσι κάθε μέρα και απλά τις υπόλοιπες μέρες να πρέπει να αυτοφορτίζεσαι, με την ελπίδα ότι θα έρθει εκείνη η μέρα που θα σε ξαναφορτίσει κάποιος άλλος, με εκείνον τον υπέροχο τρόπο, τόσο θετικά. 

Δεν βρεθήκαμε τελικά χτες αλλά δεν έχει σημασία. Η μέρα μου κύλησε όμορφα. Και το βράδυ μου έστειλε ακόμα ένα φωνητικό μήνυμα λέγοντας μου πάλι, με την γλυκύτατη του φωνή ό,τι αν ισχύει η πρόταση να βρεθούμε εντός της βδομάδας και θα έρθει εκείνος Λάρνακα.  Και ναι ισχύει και ναι περιμένω να τον δω με πολλή χαρά. Χωρίς προσδοκίες ή απαιτήσεις αλλά μόνο με απλή ανθρώπινη χαρά, που θα έρθει ένας άνθρωπος να πάμε για έναν καφέ, να πούμε πέντε πράγματα για μας, να νιώσουμε όμορφα. Όμορφα και απλά. Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Από κοντά, πρόσωπο με πρόσωπο. Να ακούσεις τη φωνή να βλέπεις τις εκφράσεις του προσώπου, να έρχεται να σε αγγίζει η αύρα του σώματος του, να σε ακουμπά η άκρη από το πουκάμισο του και να χαμογελάς χαριτωμένα.  Να σου λέει αστεία και εσύ να πνίγεσαι από το γέλιο και να βάζεις το χέρι μπροστά από το στόμα.  Και να ναι τα μάτια του, όμορφα, πολύ όμορφα. Και η ψυχή του. 

Να σου πω κάτι και να μην κάτσει δεν πειράζει, ας μην βρεθούμε κι ας ήταν όλο αυτό μια εισαγωγή χωρίς κύριο θέμα. Δε με νοιάζει πραγματικά στο λέω, φτάνει που κάτι πατήθηκε, μέσα μου ξύπνησε κάτι και νιώθω όμορφα.. 

Θέλω να αγοράσω ξανά το κερί που μυρίζει κανέλα και ζάχαρη.

 

 

 

στο ντιβάνι

 

20/5/2022

-Τι άλλαξε από χτες?

-Από χτες όχι και πολλά αλλά πρόσφατα έκανα μια σημαντική διαπίστωση.

-Ακούω

-Είχα κάποτε ερωτευτεί κάποιον. Στο είχα ξαναπεί.  Ήταν μπορείς να πεις ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου. Ζυγίζοντας όμως από την μια πλευρά την αγάπη που ένιωσα και από την άλλη τον πόνο που ένιωσα, ο πόνος ήταν μεγαλύτερος.  Νομίζω ήταν ένας πόνος που νιώθουν οι τοξικομανείς όταν αποκόπτονται από τα ναρκωτικά, μόνο έτσι μπορώ να σου τον περιγράψω. 

Πάνε χρόνια όμως που συνέβη αυτό έτσι?

Πολλά χρόνια.

Και πώς το θυμήθηκες τώρα?

Το θυμήθηκα τώρα γιατί τώρα είμαστε λίγους μήνες πριν φύγει η μικρή για σπουδές. Και τότε που το περνούσα όλο αυτό , τον πόνο, την θλίψη, τις κρίσεις, ήταν η περίοδος που έφευγε η μεγάλη για σπουδές.  Και εγώ αντί να είμαι δίπλα της να την στηρίζω, στην τόσο μεγάλη σημαντική και κρίσιμη περίοδο της ζωής της, εγώ ήμουν αλλού. Σωματικά ήμουν εκεί, έμενα στο σπίτι, την έπαιρνα στο προσκοπείο,  πλήρωνα τα φροντιστήρια, ήμουν στην αποφοίτηση της, την ετοίμασα για τις σπουδές, την πήρα στο αεροδρόμιο, αλλά συναισθηματικά δεν ήμουν εκεί.  Έκλαια και θρηνούσα για έναν παρολίγον παράδεισο.

Και μου το χτύπησε μου το είπε μου το έκανε παράπονο και εγώ έκατσα και άκουσα και έσκυψα το κεφάλι και πάλι δεν κατανόησα τι έλεγε το παιδί. Ντράπηκα και ένιωσα ενοχές γι αυτά τα οποία μου καταλόγιζε και ζήτησα συγνώμη αλλά μετά κατάλαβα τι εννοούσε. Τώρα κατάλαβα τι εννοούσε. Τώρα που είμαι ήρεμη, που δεν μου λείπει κανένας, που δεν αγχώνομαι για κανέναν, που δεν κοιτάζω το κινητό αν έρθει μήνυμα, που δεν τρώγομαι από ανασφάλειες, τώρα που είμαι αφοσιωμένη στο δεύτερο παιδί μου την ώρα που φεύγει.

Αναθεώρησα λοιπόν.  Ένιωθα πάντα ότι άξιζε ο πόνος που ένιωσα για εκείνον τον άνθρωπο, σε αντιστάθμισμα όλων όσων μου έδωσε.  Αλλά δεν άξιζε γιατί με έκανε κακή μάνα.  Έβαλα την γυναικά πάνω από την μάνα και άφησα έναν έρωτα επώδυνο να μου αφαιρέσει την προσοχή από το μεγάλωμα των παιδιών μου.   Από την στιγμή που κλείνεις την πόρτα του δωματίου σου και κλείνεις τα παιδιά σου απ έξω δεν έχει σημασία αν είναι για να χτυπήσεις ένεση, αν έπεσες σε λήθαργο λόγω υπνωτικών ή αν είναι για να κλάψεις στα κρυφά έναν χαμένο έρωτα.  Έλεγα πάντα ότι δεν θα πάρω ναρκωτικά, ποτέ δεν ήπια και ποτέ δεν τα εγκατέλειψα αλλά να που βρέθηκε κάποιος να με βυθίσει στην εξάρτηση.  Ήταν σιχαμερό.  Και πόσο μάλλον όταν είχα περάσει και εγώ τα ίδια ακριβώς σαν παιδί.

Να λέμε ευτυχώς που μας συγχωρούν, να λέμε ευτυχώς που μας δίνουν μια ακόμα ευκαιρία, να λέμε ευτυχώς που ξυπνάμε κάποτε από τον λήθαργο και βλέπουμε τις πράξεις μας. 

-θα της ζητήσεις ξανά συγνώμη?

-το έκανα ήδη πάρα πολλές φορές αλλά άμα προκύψει να γίνει η συζήτηση ίσως να γίνει. Αλλά η κυρία μεταβολή ήταν στην πλάστιγγα όπως σου είπα της ζυγαριάς. Του ότι πάντα ένιωθα ότι, όσο και αν πόνεσα ήταν κάτι που άξιζε και τώρα λέω όχι δεν άξιζε. Αφού ήταν η αιτία να στερήσω το παιδί μου από την μάνα του γιατί η μάνα του ήταν μαραζωμένη και έκλαιε δεν άξιζε.  Δεν έχει περιθώριο για παιχνίδια , για δήθεν απωθημένα, άμα κάτι είναι λάθος δεν θα το κάνεις λίγο γιατί το λίγο είναι ασφαλές.  Δεν μπορείς να βουτήξεις το δάχτυλο του ποδιού σου λίγο στην ρουφήχτρα. Θα σε τραβήξει ολόκληρο και θα σε πνίξει και άντε μετά να βγεις από μέσα ζωντανός.

-Ανθρώπινα λάθη

-Όπως το είπες, αλλά ο χρόνος δε γυρίζει πίσω, το παιδί σου φεύγει και ο χρόνος που θα έπρεπε να περνούσατε μαζί έχει πάει χαμένος.

-Το παιδί σου σε έχει συγχωρέσει?

- Νομίζω ναι !

- Εσύ συγχώρεσες τον εαυτό σου?

- Όχι για όλα. Δεν ξέρω αν υπάρχει μέσα μας η δυνατότητα να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας ή τους άλλους για όλα. 

-τι εννοείς;

- Είναι μια μνήμη, μια εικόνα που υπάρχει εκεί, που με έχει τραυματίσει για κάτι που έγινε σαν παιδί. Κάτι που είδα, κάτι που έζησα, κάποιος το προκάλεσε.  Και ναι έχω μεγαλώσει, ναι είμαι 45 ναι δεν έχω θυμό για πίκρα μέσα μου για κανέναν, ναι έχω συνειδητοποιήσει ότι έχουν το χαραχτήρα τους και δεν κανένας δεν είναι τέλειος και τους δέχομαι ατελείς αλλά

- ¨Όταν έρχεται εκείνη η εικόνα που είναι  σαν μικρού μήκους ταινία στην μνήμη μου και παίξει ξανά για λίγα δευτερόλεπτα πάλι μπροστά μου, μαζί της έρχονται και εκείνα που ένιωσα εκείνη την μέρα εκείνη τη στιγμή. Είναι αποθηκευμένα και τα συναισθήματα που ένιωσα και παίζουν μαζί και τα συναισθήματα.

-Κατάλαβα. Όπως θυμάσαι την φαγούρα που ένιωθες όταν έπαθες ανεμοβλογιά, όπως θυμάσαι τον πόνο στο λαιμό σου όταν αφαίρεσες τις αμυγδαλές σου.  Αυτή είναι η μνήμη μια μεγάλη αποθήκη με πληροφορίες από όλα όσα ζήσαμε.

-Και τα παιδιά μου ίσως να έχουν καλές και άσχημες εικόνες.

-Σίγουρα θα έχουν και καλές και άσχημες εικόνες. Αλλά θα μεγαλώσουν και θα μάθουν όπως μάθαμε και εμείς ότι ακόμα και η μνήμη είναι υποκειμενική και σαν προβολέας άλλοτε ενισχύει τις όμορφες εικόνες και άλλοτε τις άσχημες.  Ίσως , αφού μας συγχώρεσαν τα παιδιά μας και μας αγαπάνε ακόμα και αν έχουν κάποιες άσχημες εικόνες, ίσως λέω, κάποια στιγμή να κάτσουμε να τα βρούμε και με το άλλο παιδί που είναι μέσα μας.  Ίσως να κάτσουμε να κάνουμε μια λίστα, πόσα όμορφα έζησα και έχω μέσα στην μνήμη μου και πόσα άσχημα έζησα και ίσως αν κάνω τη λίστα διαπιστώσω ότι τα όμορφα είναι περισσότερα αλλά η μνήμη επιμένει να επαναφέρει συχνότερα τα άσχημα ίσως να έχει κολλήσει ίσως να τα μεγαλοποιεί, ίσως να θέλει να μας κρατάς δέσμιους σε μια υποκειμενική αναπαράσταση που δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα.

-Ισχύει

- Για να βγεις από το ρόλο του θύματος πρέπει να μην γίνεσαι δούλος και δέσμιος ούτε μιας υποκειμενικής μνήμης ούτε υποκειμενικών συναισθημάτων.  Γιατί δεν τα θυμάσαι όπως τα έζησες εσύ αλλά τα θυμάσαι όπως τα έζησε ένα παιδί που συγκατοικεί μέσα σου.

- Βοηθά το να λιγοστεύεις το δράμα επίσης. Αντί να πιάνεις τον πόνο και να τον συντηρείς για να παράξεις ποιήματα που θα τα γράφεις κλαίγοντας και θα τα διαβάζουν και οι άλλοι κλαίγοντας …. δεν θέλω ούτε στο δράμα θέλω να είμαι δούλα.  Ορθολογισμός όπως λέει και η Κέιτ ..

 

 

 

 

 

 

 

 

Σ αυτό το στάδιο

 

17 05 2022 

Χθες η Κ. έδωσε το πρώτο μάθημα για παγκύπριες. Είμαστε στην τελική ευθεία για τις σπουδές. Μου φαίνεται λίγο σαν ψέμα. Κάποιες στιγμές το σκέφτομαι λίγο πιο έντονα και βουρκώνουν λίγο τα μάτια μου και μετά το προσπερνώ και συνεχίζω με τις δουλειές μου.

Το απόγευμα είχα 2 ραντεβού αλλά στο 2^ο πόνεσα το χέρι μου. Αυτό με φοβίζει.. Θέλω να είμαι υγιής για να μπορώ να κάνω αυτό που αγαπώ αλλά για να κάνω αυτό που αγαπώ θέλει καλή φυσική κατάσταση. Η 2^η μου πελάτισσα που είναι δασκάλα χορού μου είπε κάτι πολύ σημαντικό. Το σώμα μου είναι ο ναός μου.. Εγώ μάλλον το σώμα μου δεν το χειρίζομαι σαν ναός. Μάλλον σαν σκουπιδότοπο. Απαίτησα πολλά από το σώμα μου αλλά δεν του ανταποδίδω. Πρέπει να αρχίσω από την αρχή σε αυτό το θέμα. Και με τη διατροφή και με την άσκηση και με το πρωινό ξύπνημα. Πρέπει να ξαναμπώ σε μια σειρά. Να αντιμετωπίσω τα τελευταία θανάσιμα αμαρτήματα μου.

Αφού τελειώσαμε με την Α.Μ. κάτσαμε και τα είπαμε και κανά μισάωρο και αυτό είναι ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν με την ασχολία αυτή. Το ότι με κάποιες από τις κοπέλες αποχτήσαμε μια άλλη σχέση και μια πιο μεγάλη οικειότητα και αυτό με παρηγορεί κάπως γιατί όταν θα φύγει η Κ. για σπουδές για έχω αυτές τις κοπέλες να έρχονται και να μιλούμε και κάπως θα περνάει η ώρα.

Όταν έφυγε και η Α.Μ πήρα τα σκυλιά περπάτημα. Είχα μέρες να τους πάρω αφού κάθε βράδυ είμαι διαλυμένη από την κούραση και δεν είχα την ενέργεια να τους πάρω ένα απλό περπάτημα στην γειτονιά. Αλλά ψές κάπου κάπως βρήκα το κουράγιο.  Περπάτησα από το σπίτι προς την θάλασσα και απέναντι στον ουρανό ήταν μια τεράστια βαθύ πορτοκαλί πανσέληνος, η πιο μεγάλη πανσέληνος που έχω δει ποτέ, μου θύμιζε στρογγυλή φέτα από παπάγια. Φυσούσε λίγο και ήταν ψύχρα και φόρεσα την μπλε μου φόρμα από πάνω και ήμουν χαρούμενη που ήταν λίγο ψύχρα και δεν μας έπιασε ο καύσωνας από νωρίς όπως γίνεται συνήθως. Ήμουν χαρούμενη και γιατί μου έστειλε ο Μο ένα μήνυμα ρωτώντας με αν είμαι καλή στο μασάζ και αν έκλεινε ραντεβού αν θα του περνούσαν οι πονοκεφάλοι. Του απάντησα πώς  είναι και αυτό μια τέχνη και όταν αγαπάς την τέχνη σου είσαι και καλός και κάτι άλλες εξυπνάδες που σκέφτηκα να γράψω με καλογραμμένο τρόπο. Δεν του είπα ότι δεν κάνω μασάζ σε άντρες. Έτσι και αλλιώς ήταν υποθετική η συζήτηση και όχι επίσημο αίτημα για ραντεβού. 

Μου λείπει ακόμα ο Γ. μου λείπει ο τρόπος που νοιαζόταν χωρίς να λέει πολλά. Εκείνη η under cover τρυφερότητα.  Όταν είδε το ερεθισμένο μου δέρμα και με ρώτησε τι είναι αυτό και του είπα το παθαίνω από την ζέστη και μου είπε «θυμίσου πριν φύγεις να σου δώσω να πάρεις μαζί σου την Bebanthol» και φυσικά την ξέχασα. Το γάλα μπλε που πήρε για να μου χτυπά τον αφρό του καπουτσίνο γιατί εκείνος γάλα δεν έπινε. Και μιλώντας χτες για αποστάσεις και για εκείνον που η απόσταση γι αυτόν ήταν μεγάλη για να έχει επαφές μαζί μου θυμήθηκα τον Γ. Και την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε, εν καιρώ πανδημίας, εν καιρώ λοκ ντάουν. Με ένα μήνυμα, εκείνος δήθεν για να πάει θάλασσα και εγώ δήθεν για ψώνια και ήρθε από την πόλη του στην πόλη μου για να με δει πρώτη φορά και συναντηθήκαμε για πρώτη φορά τον χώρο στάθμευσης της υπεραγοράς. Στάθμευσα δίπλα του και κατέβηκα από το αυτοκίνητο μου και έκατσα στο δικό του στην θέση του συνοδηγού και τον κοίταξα για πρώτη φορά.  Φορούσε μια μπλούζα λιλά και μπλε τζιν  και τα μάτια του ήταν μελισσιά.   Έχω πολλά να θυμάμαι από αυτόν τον άνθρωπο και μόνο χαμόγελο. Ήταν μια σύντομη σχέση, τρεις μήνες κράτησε και γεμάτη ον και οφ και διαλείμματα όμως μόνο όμορφα έχω να θυμηθώ και τίποτα άσχημο.  Όμορφες εικόνες, όμορφες μυρωδιές, όμορφες στιγμές, κάτι πολύ γνήσιο και καθαρό. Αυτήν την λέξη έψαχνα που να τον περιγράφει όταν τον σκέφτομαι.

Καθαρό, αυτό. Καθαρή ψυχή, καθαρό μυαλό, καθαρή ενέργεια. Τίποτα μαύρο.  Αν νιώσω κάτι θα στο πω και αν δεν νιώσω δεν θα στο πω και αυτή είναι μια συμπεριφορά που εκ των υστέρων εκτιμάς.

Πολλές φορές σκέφτομαι τους x και αναρωτιέμαι αν γνώριζα κάποιον από αυτούς τώρα αν θα ξαναέμπαινα στην διαδικασία. Η απάντηση είναι όχι. Όχι σε όλους εκτός από έναν. Αυτόν αν τον ξαναγνώριζα θα ξαναέβγαινα μαζί του και αν ήμουν λιγότερο φοβισμένη, περισσότερο ώριμη και πνιγόμουν στην αυτοανάλυση και στην υπερβολική σκέψη, ίσως να άφηνα τα πράγματα να εξελιχτούν μόνα τους να εξελίσσονταν καλύτερα.  Αλλά πνίγηκα.

Το άσχημο με τις σχέσεις που σου διδάσκουν πράγματα και σε κάνουν καλύτερο είναι ότι γίνεσαι καλύτερος αντιλαμβάνεσαι τα λάθη σου και τα αναγνωρίζεις αφού σκάσεις τον άλλο και τον κάνεις να φύγει. Και με τον επόμενο πώς θα είσαι ούτε ξέρεις γιατί ο επόμενος μπορεί να σου κάνει trigger κάποια άλλα πράγματα και να έχεις εσύ διορθώσει κάποια κομμάτια του χαραχτήρα σου αλλά να σε ενοχλούν κάποια άλλα και πάει λέγοντας. Γιατί στο τέλος με όποιον και να κάνεις σχέση κάτι θα σου αρέσει και κάτι όχι και σε εκείνον κάτι θα αρέσει και κάτι όχι και ο μόνος τρόπος να δουλέψει η σχέση και να διατηρηθεί είναι να μάθετε να επικοινωνείτε . Να μάθουμε να μιλάμε, να μάθουμε να ακούμε, να μάθουμε να δεχόμαστε κριτική, να μάθουμε ό,τι χρειάζεται χρόνος να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον άλλο. 

Και κάποιοι έχουν τη διάθεση να κάνουν την απόσταση για να έρθουν να σε δούν αλλά δεν έχουν τη διάθεση να βάλουν τον κόπο για να σε καταλάβουν. Ή σε φοβούνται, όταν αντιδράς υπερβολικά, όταν κλαις, όταν είσαι φορτισμένος συναισθηματικά.  Και εκείνοι  που ίσως σε καταλαβαίνουν περισσότερο, με εκείνους με τους οποίους έχεις λίγες περισσότερες ομοιότητες στον τρόπο έκφρασης να απομακρύνονται ακριβώς επειδή είναι πολλές οι ομοιότητες.

Ψες που μου έστειλε το μνμ ο Μ. σκέφτηκα παναγία μου ελπίζω να μη θέλει να μου στείλει άλλα μηνύματα και ήμουν προετοιμασμένη να του πω κοίτα αν θες να μιλήσουμε να βρεθούμε από κοντά. Προτιμώ να κάνω τη διαδρομή και να έρθω να βρεθούμε να περπατήσουμε να πιούμε καφέ και να μιλήσουμε. Είμαι 45 πλέον. Δεν κάνω ούτε για μέσσεντζερ ούτε για βιντεοκλήσεις, ούτε για πολλές κουβέντες από το τηλέφωνο. Είμαι πολύ κουρασμένη πια για τέτοια.  Αν θες να με γνωρίσεις πρόσωπο με πρόσωπο να σε βλέπω και να με βλέπεις και ότι έχουμε να πούμε να το πούμε από κοντά. Αυτό θα του έλεγα. Με λίγο πιο ευγενικό τρόπο.

 Ευτυχώς δε μου έστειλε άλλο μήνυμα. Δε θέλω να μιλώ από μηνύματα. 

Μου έχει λείψει το να καθόμαστε με έναν άνθρωπο αγκαλιά και να μην έχουμε ανάγκη να λέμε τίποτα. Μακάρι να υπήρχε ένα μαγικό κουμπί να το πατούσαμε και να περνούσαμε απευθείας σε αυτό το στάδιο.

 

 

 

21 10

 

21 Οκτώβρη 2021

Στην πόλη μου, στο νησί μου, στην καρέκλα μου.  Γενικά διαβάζοντας τα περσινά ημερολόγια πνευματικά ήμουν σε ανώτερο επίπεδο πέρσι. Φέτος με απορρόφησε η δουλειά,  η επιχείρηση, οι στόχοι, έγινα πιο business mind και λιγότερο spiritual.

Θα ήθελα γράφοντας τις σκέψεις και τα ποιήματα μου διατηρώντας το δικαίωμα της αποταύτισης από την προσωρινή μου διάθεση, σκέψη. Ακόμα και αυτά που γράφω στα ημερολόγια μου είναι τόσο προσωρινά όσο η στιγμή που τα γράφω.  Δεν είναι τελεσίδικα συμπεράσματα, είναι σκέψεις, αυτοανάλυση, μια φωτογραφία ενός επιβάτη πάνω σε ένα καράβι που φωτογραφίζει ένα λιμάνι από το οποίο έχει ήδη απομακρυνθεί.   Δεν μπορούμε να νιώσουμε καν λύπη χωρίς ενοχές.  Πολιτική ορθότητα και στην λύπη μας και φρένο.  Ξέρω ότι περνώ κάτι σοβαρό, και την ώρα που στήνω την επιχείρηση μου, την ώρα που κάνω ακόμα ένα ισολογισμό, την ώρα που χαίρομαι για το ένα και το άλλο κάτι άλλο λυπάται μέσα μου.

Απλά κουράστηκα να γράφω τα ίδια ποιήματα για ένα πόνο απαράλλαχτο εδώ και τόσα χρόνια.

Μου θυμίζει η ζωή μας ένα γυμνό σώμα μπροστά σε έναν καθρέφτη

Που όσα ρούχα και αν δοκιμάσει για να δει ποια του πάνε και ποια όχι

Στο τέλος της ημέρας θα βγάλει όλα τα ρούχα και θα μείνει πάλι γυμνό

Σήμερα λογίστρια, αύριο κάτι άλλο, πάντα μάνα, πάντα κόρη

Ερωμένη του ενός, φίλη του άλλου,  δαγκώνω τα χέρια που πλησιάζουν να με αγγίξουν

Θλίψη και επιφύλαξη

Και στον Θεό έγραψα ένα γράμμα τελευταίο και του μίλησα σαν γυναίκα προς γυναίκα

Ξέρεις ποια είμαι, ξέρεις τι αξίζω και ξέρεις τι μου αξίζει

Αν έχει εκεί έξω μια πατρίδα για μένα στείλε μου εισιτήριο

Εγώ δεν πρόκειται για τα αυτονόητα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω

Αν δεν υπάρχει  σ΄ευχαριστώ  που με κρατάς μακριά από γκρεμούς

Δεν είναι ημερολόγια αυτά, είναι  κίτρινα ηλιοτρόπια ενός τρελού πάνω στους τοίχους της

φυλακής του

η μεγαλύτερη δυστυχία ενός γονιού είναι να βλέπει το παιδί του να κλαίει πικρά να ξέρει ότι θα ζήσει τις ίδιες ανησυχίες τους ίδιους καημούς και να μην μπορεί να κάνει τίποτα

έτσι για να ξέρεις γιατί δεν δημοσιεύω πια είναι γιατί η αλήθεια μου είναι πολύ σκληρή και είμαι πολύ ειλικρινής για να την αποκρύψω

μου λείπει ο ψηλός κάκτος απέναντι από την μεγάλη σου μπαλκονόπορτα, όχι γιατί σε αγάπησα πολύ περισσότερο από τους άλλους, αλλά ίσως γιατί είσαι το τελευταίο όμορφο που θυμάμαι

 

 

 

 

Αγαπημένη μου κόρη

 αγαπημένη μου κόρη

Μου είπες  χτες ό,τι φοβάσαι.

Και είναι απόλυτα φυσιολογικό, σε μια φάση μεγάλων αλλαγών στην ζωή σου, να φοβάσαι το αύριο, το άγνωστο, εκείνο που δεν έχεις ζήσει ακόμα.  Είναι πράγματι μια συγκλονιστική στιγμή, μια μέρα απλά να φεύγεις. Να βάζεις τα πράγματα σου σε μια βαλίτσα, και να πηγαίνεις σε ξένο τόπο, μακριά από το σπίτι σου, το παιδικό υπνοδωμάτιο σου, από την γειτονιά σου, μακριά από όσα ήξερες μέχρι σήμερα.

Είναι το πρώτο μεγάλο μάθημα της ζωής.. Εμάς στην ηλικία σου μας μάθαιναν άλλα .. και το μάθημα πήγαινε κάπως έτσι. Να κάνεις σπουδές, να βρεις μια καλή δουλειά, ένα καλό παιδί να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά, να αγοράσεις ένα όμορφο σπίτι σε μια καλή γειτονιά και ριζώσεις εκεί γερά.

Τα χρόνια όμως πέρασαν κόρη μου και τα μαθήματα αλλάζουν από γενιά σε γενιά.. Γι αυτό εγώ δε θα σου πω τα πιο πάνω.  Ζούμε στον 21^ο αιώνα είμαστε τυχεροί που η ιατρική και η τεχνολογία μας επιτρέπουν να ζούμε πολλά χρόνια. Πολλά περισσότερα από τους παππούδες και τις προγιαγιάδες μας. Αυτά τα χρόνια ζήσε τα με ουσία, ζήσε τα καλά. Ζήσε πάνω και πέρα από τις κοινωνικές παρακαταθήκες.  Η ζωή δεν είναι μια απόφαση που παίρνουμε σήμερα και μας καθορίζει μέχρι το τέλος. Η ζωή είναι γεμάτη αναθεωρήσεις, μια συνεχής αλλαγή, μια ροή. Αν το καταλάβεις αυτό από την αρχή δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι.

Ότι αποφασίσεις σήμερα για τις σπουδές σου, δικαιούσαι ανά πάσα στιγμή να το αναθεωρήσεις.  Ή γεύση μιας εμπειρίας, δεν έχει πάντα την ίδια γεύση με αυτή που φαντάζεσαι. Αν λοιπόν η γεύση δεν είναι όπως την είχες φανταστείς , αν η γεύση είναι άσχημη και σε δηλητηριάζει, να μην διστάσεις να την φτύσεις. Δικαιούσαι να αλλάξεις στόχους, να κάνεις νέα όνειρα, να ξεντύνεσαι αυτά που δεν σε αντιπροσωπεύουν πλέον και να ντύνεσαι κάτι άλλο. Δικαιούσαι να βγαίνεις από σχέσεις, από γάμους, από ρόλους, να παραιτείσαι από δουλειές που δεν κάνεις με αγάπη, δικαιούσαι να φεύγεις, να αλλάζεις πατρίδα, να κάνεις νέους φίλους, να γνωρίζεις  νέα μέρη, νέους ανθρώπους, να ταξιδέψεις.  Αν σε φοβίζει το τελεσίδικο γνώριζε λοιπόν, ότι τίποτα δεν είναι τελεσίδικο.

 Όλα αναθεωρούνται, όλα αλλάζουν και όλα εξελίσσονται. Το μόνο που θα μείνει αναλλοίωτο είναι η αγάπη μου για σένα, η οποία είναι άνευ όρων και χωρίς προϋποθέσεις, είτε φέρεις ψηλό γενικό είτε χαμηλό, είτε μπεις σε σχολή είτε δεν μπεις, είτε πάρεις πτυχίο είτε δεν πάρεις, είτε παντρευτείς είτε μείνεις ελεύθερη και ωραία, είτε κάνεις παιδιά είτε δεν κάνεις, είτε έρθεις πίσω στην πατρίδα σου, είτε ζήσεις στο μέρος που εσύ θα αποκαλέσεις πατρίδα.  Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και ζώντας ανάμεσα μας κάνεις αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο.  

Είμαι μια περήφανη μάνα  δύο υπέροχων, ανεξάρτητων, πανέξυπνων  κοριτσιών που κρατούν την ζωή και το μέλλον τους στα χέρια τους και κάνουν περήφανο το γυναικείο φύλο.  Αν είχε κάτι να σας δώσει αυτός ο αιώνας ήταν το δικαίωμα σας να ζείτε ελεύθερα, ανυπότακτες, οικονομικά ανεξάρτητες, με σεβασμό, με αξιοπρέπεια, κάνοντας τις δικές σας επιλογές,  για σας, τον εαυτό σας, τη ζωή σας. 

Καλό είναι να ριζώνετε αλλά καλύτερο είναι να πετάτε.  Καλό είναι να έχεις  ένα σπίτι , μια καλή δουλειά, κλπ αλλά αυτός ο αιώνας  και τα επιπλέον χρόνια που μας δίνονται απαιτούν από εμάς  να βρούμε και ένα νόημα, ένα άλλο νόημα έξω από το Εγώ μας, ένα νόημα που δεν θα είναι μόνο ένα, θα είναι άλλο ένα νόημα ανά ηλικία, ανά πενταετία ή δεκαετία, ένα κίνητρο, μια κινητήριος δύναμη που θα μας κάνει να βάζουμε μπρος κάθε φορά.

Έξυπνος άνθρωπος κόρη μου είναι αυτός που επανα- εφευρίσκει ένα νόημα ζωής κάθε φορά που πλησιάζει το τέλος στο προηγούμενο.  Σοφός άνθρωπος είναι αυτός που απολαμβάνει τις μεγάλες παύσεις  που ζεις απλά, χωρίς μεγάλους στόχους και νοήματα. Εκείνος που ξέρει ότι η ζωή είναι πολύ πιο σημαντική από το οποιοδήποτε νόημα προσπαθούμε να της δώσουμε.  Να θυμάσαι να αναπνέεις, να κοιτάς συχνά τη θάλασσα, να χαμογελάς, σ΄αγαπώ.

 

 

 

ο σπόρος

Το πιο δύσκολο ίσως πράγμα για μένα, για μας, είναι να αφήνω ή να αφήνομαι 

Υπάρχει ένα κουμπί που έχει πατηθεί εδώ και χρόνια, αυτό της αυτοσυντήρησης και του εαυτού μου και αυτών που εξαρτούνται από εμένα.  Είναι μια ζωή μάχη, ένας αγώνας επιβίωσης, όταν έχεις γεννηθεί όχι στην ανέχεια, αλλά στην μέση τάξη, αυτήν στην οποία επιβιώνεις με, αλλά πάντα με αυστηρό προυπολογισμό

Δεν τα γράφω αυτά ούτε με πόνο ούτε με μεμψιμοιρία. Αγάπησα και αγαπώ κάθε πτυχή της ζωής μου και όλα τα βλέπω από μια οπτική και μια φιλοσοφία του ό,τι ζούμε μας εξελίσσει, μας μαθαίνει, μας γαλουχεί. Ναι, ναι ξέρω σε πιάνει κάποτε το παράπονο αλλά μετά ανασκουμπώνεσαι, ξανασηκώνεσαι και βαθιά μέσα σου νιώθεις ικανοποίηση γιατί όλα καλώς πήγαν όπως πήγαν. 

Ξέρω ότι πλησιάζει το τέλος ενός μεγάλου κύκλου της ζωής μου, ξερω ότι σαν ταλαντούχος μαέστρος λίγο πριν κλείσει ο ένας, άνοιξα για μένα έναν άλλο κύκλο, έτσι για να χω κάτι να με κρατά, κάτι να μου κινεί το ενδιαφέρον, κάτι να ερωτευτώ, κάτι και όχι κάποιον, από επιλογή, ένα νέο "παιδί" να μεγαλώσω την ώρα που ετοιμάζομαι να αποχαιρετήσω το δεύτερο μου παιδί που φεύγει.. 

έχει ένα τραγούδι που λέει, γι αλλού κινήσαμε γι΄αλλου και αλλού η ζωή μας πάει .. το μάθαμε καλά

στην αρχή κλωτσάμε και μετά αφού μάθουμε το μάθημα μας, αφηνόμαστε να μας πάει εκεί που θέλει να μας πάει.. 

υπάρχει η φάση στη ζωή σου που πρέπει να ενεργήσεις και η φάση που πρέπει να αφήσεις 

υπάρχει η φάση που πρέπει να φυτέψεις τον σπόρο και μετά να αφήσεις τον χρόνο να κάνει τη δουλειά του. Εκεί είναι που την παθαίνουμε οι περισσότεροι, δεν ξέρουμε πότε να σταματήσουμε, πότε έχει ολοκληρωθεί η εργασία, πότε να πούμε φτάνει, τέλος, έκανα ό,τι μπόρεσα, τώρα απλά πρέπει να περιμένω.  

Πες το υπερβολική ανάγκη ελέγχου, πες το έλλειψη πίστης προς τους άλλους ή προς το σύμπαν, ό,τι κι αν είναι ή έλλειψη υπομονής δρα εκιβιαστικά και στα άλλα άτομα και στα γεγονότα και στο τέλος αφαιρεί και την ουσία της ζωής 

Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα

Δεν καλώ τον εαυτό μου θρησκευόμενο άτομο αλλά κάποιες προτάσεις μπορούμε να τις δούμε πιο φιλοσοφικά 

Αφήνω τον εαυτό μου και τους άλλους σε μια άλλη ανώτερη δύναμη και εγκαταλείπω την ανάγκη ελέγχου των άλλων Που δεν σημαίνει ότι δεν ενεργώ, κάνω τις ενέργειες μου αλλά ξέρω και πότε πρέπει να σταματήσω, να αναπνεύσω, να ηρεμήσω, να πω ότι απλά πλέον αφήνω και αφήνομαι. 

Ακομα και ένα σποράκι να φυτέψεις, προετοιμάζει καλά το χώμα, το φυτεύεις με αγάπη και το ποτίζεις αλλά μετά αφήνεις το σποράκι μόνο του, να πάρει το χρόνο του, να βλαστήσει και να μεγαλώσει. 

αυτό είναι το μάθημα ! 

Το μασάζ ως θεραπευτική ολιστική προσέγγιση

Ο σωματικός πόνος δεν εκδηλώνεται πάντα ως συνέπεια της εντατικής δραστηριότητας ή κούρασης. Πολλές φορές είναι παρουσιάζεται ως σύμπτωμα μια ψυχοσωματικής ασθένειας.  Οι περισσότεροι άνθρωποι ενεργούν κατά τη διάρκεια της ημέρας σαν κουρδισμένες μηχανές και τους βρίσκει το τέλος της ημέρας εξαντλημένους αλλά και θλιμμένους.   Θλίψη νιώθεις όταν κάνεις μόνο όσα πρέπει και δεν βρίσκεις χρόνο να κάνεις κάτι για σένα, κάτι που σε κάνει να νιώθεις όμορφα, δεν βρίσκεις χρόνο να ηρεμήσεις, να χαλαρώσεις να αναπνεύσεις.

Το μασάζ είναι ίσως η μόνη ανθρώπινη δραστηριότητα στην οποία  ο θεραπευόμενος θα εξ-αναγκαστεί να χαλαρώσει, να αναπνεύσει, να χαμηλώσει τους καρδιακούς του παλμούς και να μείνει αμίλητος, ακίνητος για μια ώρα.  Για πολλούς ακόμα και αυτό είναι δύσκολο. Έχουν συνηθίσει να δρουν σε τόσο έντονους ρυθμούς που πραγματικά τους είναι αδύνατον να μείνουν ακίνητοι, αμίλητοι και χαλαροί για μια ώρα. 

Είμαστε πολίτες του 21^ου πρώτου αιώνα και ζούμε σε έντονους και γρήγορους ρυθμούς. H τεχνολογία μας επιτρέπει να κάνουμε τα πάντα σε χρόνο ρεκόρ, να επικοινωνούμε με εμαιλ, με sms, να κάνουμε συναντήσεις με zoom και να βλέπουμε σε μια οθόνη ανθρώπους που ζουν χιλιόμετρα μακριά.  Ίσως γι αυτό ακριβώς τον λόγο να χρειάζεται περισσότερο από ποτέ, να απομακρύνεσαι για λίγο, να βρίσκεις λίγο χρόνο για τον εαυτό σου, για μια αποτοξίνωση από όλη αυτήν την τοξική έντονη δραστηριότητα και να επανέρχεσαι στη βάση σου, στον πυρήνα σου, αυτό που ονομάζεται γαλήνη και ηρεμία της ψυχής.

Υπάρχουν αρκετοί τρόποι. Υπάρχει η γιόγκα, το πιλάτες, ο διαλογισμός, υπάρχουν και πιο απλοί τρόποι όπως να κολυμπήσεις ήρεμα, να πάς για ένα περίπατο στη φύση, να κλείσεις τα μάτια και να ακούσεις μουσική. Υπάρχει και το μασάζ. Η διαφορά με το μασάζ όσον αφορά την θεραπευτική προσέγγιση είναι στην ευθύνη που έχει ο / η μασέρ απέναντι στον θεραπευόμενο. Η ευθύνη του / της είναι να έχει ο / η ίδια φτάνει σε ένα ψυχικό /ενεργειακό επίπεδο γαλήνης και ψυχικής ηρεμίας.  Η ευθύνη του είναι την μία ώρα που θα βρίσκεται υπό την φροντίδα του ο οποιοσδήποτε άνθρωπος ο ίδιος να μπορέσει να του μεταδώσει μέσω του αγγίγματος θετική ενέργεια, αγάπη, φροντίδα και θαλπωρή.

Για να είσαι καλός μασέρ προϋποθέτει όχι μόνο να κατέχεις την τεχνική του μασάζ όπως την διδάχτηκες αλλά κυρίως να είσαι άνθρωπος ψυχικά ώριμος και συναισθηματικά συνειδητοποιημένος. Να αντιληφθείς τον λόγο για τον οποίο έρχεται κοντά σου ένας άνθρωπος. Να είναι προετοιμασμένος σωστά, και ο χώρος σου αλλά και το σώμα σου έτσι ώστε να μπορείς να προσφέρεις στον  φιλοξενούμενο σου τα μέγιστα αποτελέσματα στην ώρα που θα σου χαρίσει από τη ζωή του για να δουλέψεις εσύ πάνω στο σώμα του.

Για να γίνεις καλός μασέρ πρέπει όχι μόνο να αγαπάς τον άνθρωπο αλλά πρέπει να έχεις ήδη αποβάλει εσύ από μέσα σου οποιαδήποτε αρνητικά ή τοξικά συναισθήματα, πρέπει να είσαι ενεργειακά καθαρός, ήρεμος , και  ισορροπημένος.  Τα χέρια σου να είναι καθαρά και δεν εννοώ μόνο να τα έχεις αποστειρώσει από πριν. Εννοώ ότι τα καθαρά χέρια είναι η επέκταση μιας καθαρής ύπαρξης που θα μεταφέρει μια καθαρή ενέργεια από το ένα σώμα στο άλλο.  

 

 

 

 

 

 

 

στην σπηλιά

 14 07 2021 σχεδόν... ένα χρόνο αργότερα

Δεν ήθελα να γίνω περισσότερο δυνατή ήθελα να γίνω λιγότερο φοβισμένη

Πόσο ακόμα θα μείνεις κλειδωμένη;

Κραυγάζει μέσα η ανάγκη μου για αγάπη. Για αγκαλιά, για συντροφιά, για έρωτα. Η δύναμη όμως του φόβου είναι μεγαλύτερη. Ο φόβος, η δυσπιστία, η κούραση.

Κούραση;

Κούραση ναι. Δεν έχω διάθεση να περάσω εκείνα τα στάδια. Ξέρεις που πρωτογνωρίζεις κάποιον και πρέπει να τον μάθεις και να μάθει εκείνος εσένα. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει προσπάθεια και υπομονή, και ψυχικό σθένος. Και δεν ξέρω αν τα έχω ποια όλα αυτά.  Κουράστηκα να βάζω λευκό φόρεμα κάθε φορά και μετά από λίγο να βλέπω το μαύρο μέσα τους.

Λευκό φόρεμα;

Δεν εννοώ βέβαια νυφικό. Εννοώ την αθωότητα που νιώθεις κάθε φορά που γνωρίζεις πρώτη φορά ένα άνθρωπο, τον ενθουσιασμό, εκείνη την λαχτάρα να ενωθείς να ξαναρχίσεις από την αρχή.  Κάθε φορά που τελειώνει μια ιστορία άδοξα, κάνεις ακόμα ένα βήμα πίσω.  Το θέμα είναι ότι ίσως έρθει εκείνη η εποχή που δεν θα ξανακάνεις το βήμα μπροστά.  Το θέμα είναι ότι ίσως έρθει εκείνη εποχή που θα λειτουργείς ανθρώπινα θα βγαίνεις στον έξω κόσμο, θα συναναστρέφεσαι κόσμο, θα δουλεύεις θα μεγαλώνεις παιδιά θα βλέπεις τους φίλους σου, αλλά θα διαγράψεις μέσα σου την πιθανότητα ότι θα είσαι με  ένα σύντροφο όπως τον ονειρεύεσαι και όπως σου αξίζει.  Το παλεύεις για χρόνια αλλά σιγά σιγά και μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες πλέον σου γίνεται πεποίθηση, πεποίθηση βίωμα.

Εδώ βρισκόμαστε;

Εδώ βρισκόμαστε. Οκτώ χρόνια μετά το διαζύγιο και ένα χρόνο πριν να φύγει και η μικρή μου κόρη για σπουδές.  Η επόμενη σημαντική ημερομηνία της ζωής μου. Σεπτέμβρης 2022.  Ένα χρόνο έμεινα μόνη μου. Κάτι που περίμενα να αλλάξει κάτι με εκείνον που ήθελα να είμαι, έδινα παράταση. Κάτι με το κολλέγιο και το νέο μου αντικείμενο. Έδινα παράταση στην μοναξιά. Κάτι που είπα ότι θέλω το μυαλό μου καθαρό μέχρι να τακτοποιηθούν τα πράγματα. Έδινα παράταση στην μοναξιά. Μετά έκανα τις νέες μου δηλώσεις, πρώτα στη μάνα μου μετά στις κόρες μου και την ίδια ώρα το έλεγα στον εαυτό μου. Δεν θα κάνω κάποια κίνηση για να κάνω νέα σχέση για τον επόμενο χρόνο. Είναι ο τελευταίος χρόνος που θα είμαστε με την μικρή, θέλει όλη την ενέργεια μου και την αφοσίωση μου. Και επιβάλλεται να είμαι καλά για κείνην. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν μπει ένας άντρας στη ζωή μου, ειδικά τον πρώτο καιρό, αναστατώνομαι, και ειδικότερα αν χωρίσουμε μετά, με πιάνει η κατάθλιψη. Άρα τι να μπαίνω σε τέτοιες διαδικασίες, ένας χρόνος που έμεινε;

Τέτοια είπες στον εαυτό σου;

Και στους δικούς μου.  Και τους έπεισα όλους και τον εαυτό μου μαζί ότι είναι βάσιμα τα επιχειρήματα μου. Με ένα παιδί στην εφηβεία και τρίτη λυκείου πρέπει να είμαι δίπλα της.

Και η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι περίπλοκη. Υποκειμενική. Αλλάζει με τις εποχές.  Μπορώ να σου δώσω τέσσερις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αλήθειας. Θα μπορούσα να σου πω ότι φταίει ο φόβος.

Αλλά;

Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι και ο φόβος αλλά δεν είναι αυτή η κύρια αιτία.

Τότε;

Είναι εκείνος. Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω ούτε εγκεφαλικά ούτε συναισθηματικά. Μόνο ψυχικά, ίσως, δεν ξέρω καν αν μπορώ να το βάλω στα σωστά πλαίσια.  Ας πούμε ότι δυο άνθρωποι γνωρίζονται και ξεκινούν μια σχέση.  Και μέσα από αυτή τη σχέση επικοινωνούν. Επικοινωνούν σε διάφορα επίπεδα, σε πνευματικό επίπεδο, σε συναισθηματικό, σε σωματικό. Και μετά χωρίζουν. Χωρίζουν σωματικά βέβαια και πνευματικά αφού δεν βρίσκονται πια ούτε και μιλούν. Ίσως όμως, να υπάρχει μια άλλη σύνδεση σε κάποιο άλλο επίπεδο που να διατηρείται για καιρό μετά τον χωρισμό.  Και δεν το εννοώ σαν εμμονή να μην τον ξεπερνάς ή να είσαι δυστυχισμένος γιατί δεν είσαστε μαζί. Καμία σχέση. Εννοώ ότι συμβαίνει κάτι παράξενο να το εξηγήσεις.  Είναι σαν να σου χόρτασε ένα κομμάτι της ύπαρξης σου και αυτό το χόρτασμα σε κρατά πλήρη με αποτέλεσμα να μην έχεις την ανάγκη να ψάξεις ακόμα κάτι άλλο. Το λέω απλά μια μακροχρόνια παύση. Ξανά έτυχε για τον ίδιο ακριβώς λόγο, και απλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από το να περιμένω.

Ε ναι δεν μπορείς να αναγκάσεις τον εαυτό σου να πεινάσει ότι δεν πεινάς ακόμα.

Πολύ σωστά.

Άρα ίσως, λέω ίσως, αν περάσει το χόρτασμα που νιώθεις τώρα και ξαναπεινάσεις αφήσεις στην άκρη τον φόβο και βγεις και πάλι έξω για κυνήγι;

Είπαμε η αλήθεια είναι υποκειμενική. Ϊσως και καμιά φορά να μεταμφιέζεται σε μια άλλη αλήθεια για να την αντέχουμε. Και εκείνη την παύση που θεωρούμε μια τιμή για την μνήμη μιας προηγούμενης σχέσης στην ουσία να είναι φοβία. Ίσως οι ανώτεροι μας σκοποί, οι νέοι στόχοι της χρονιάς, οι δικαιολογίες που λέμε στον εαυτό μας, πρέπει πρώτα να πετάξεις λίγα κιλά, πρέπει να εκείνο, και πρέπει το άλλο, όλα εκείνα που θεωρούμε ότι πρέπει να κάνουμε πριν βγούμε από τη σπηλιά να είναι φοβία.

Εσύ πόσο θα κάτσεις στην σπηλιά σου;

Θα κάτσω λίγο ακόμα… η ανάγκη μου δεν έγινε ακόμα μεγαλύτερη από την ανάμνηση του ή εναλλακτικά η φοβία μου ή η αίσθηση αυτοπροστασίας μου είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ανάγκη

Μ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γονιός κάθε μέρα

Το καλοκαίρι του 2021 με βρίσκει σε βαθιά περισυλλογή αλλά ήρεμη 

Είναι η πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου που έχω απαλλαγεί από το ενοχλητικό συναίσθημα της μοναξιάς. Είναι η πρώτη φορά που συνειδητά άφησα πίσω το θέμα «σχέσεις» Και όχι γιατί πάτησα ένα κουμπί και διέγραψα τις ανάγκες μου έστω σωματικές έστω συναισθηματικές, η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και συντροφιά είναι πάντα υπαρκτή. Όμως άλλο  να υπάρχει μια ανάγκη και να την αναγνωρίζεις και άλλο η ανάγκη αυτή να σου γίνεται έμμονη ιδέα που όχι μόνο να μη σε αφήνει να χαρείς όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου αλλά σου αφαιρεί και την ενέργεια από το να εκτελείς σωστά τον πιο βασικό σου ρόλο.

Ο γονικός ρόλος.  Αν έχω ένα ρόλο που με αντιστοιχεί στη ζωή μου από το 1996 μέχρι και το τέλος της ζωής μου είναι αυτός της μάνας. Και αν όλα τα άλλα σταματήσω κάποτε να είμαι, μάνα θα είμαι πάντα.  Αυτός είναι ένας ρόλος που διάλεξα για μένα και για τη ζωή μου, αλλά είμαι και η μάνα που διάλεξα για να έχουν τα δύο μου παιδιά. Το να είσαι γονιός δεν έχει εκπτώσεις, δεν έχει μέρες που θα βάλεις άδεια, δεν έχει να παραιτηθείς, είναι η πιο δύσκολη δουλειά στη ζωή ενός ανθρώπου και η μόνη δουλειά για την οποία δεν εκπαιδεύτηκες, δε σε δίδαξε κανένας και δεν έχεις προηγούμενη κατάρτιση.  Είναι ένα πεδίο στο οποίο μαθαίνεις όσο προχωράς.

Σκέψου λοιπόν να φέρνεις αυτά τα παιδιά στον κόσμο και να τα χρεώνεις με ένα γονιό που ο ίδιος δεν είναι καλά.  Ότι και αν σημαίνει να μην είσαι καλά. Πίνεις πολύ; Καπνίζεις; μαζοχίζεσαι σε ένα γάμο που σε κάνει δυστυχισμένο; Χωρίζεις και μετά μαζοχίζεσαι μέσα σε  σχέσεις και πάλι είσαι δυστυχισμένος; Με λίγα λόγια αναλώνεσαι ;  Έχασες την αίσθηση της προτεραιότητας; Έφερες παιδιά στον κόσμο, εσύ τα πάραξες, δεν σου τα χάρισε κανένας ούτε σου τα φόρτωσε με το ζόρι. Εσύ όμως κατά καιρούς τα φορτώνεις με την στενοχώρια σου, το άγχος σου, τα ξεσπάσματα σου , την θλίψη σου.  Τα κλείνεις έξω από την κλειστή σου πόρτα για να μείνεις μόνος με τη λύπη σου και τα αναπάντητα σου γιατί. Και επειδή να είσαι σίγουρος/η ότι κάποια μέρα θα λογοδοτήσεις για όλα, και να ξέρεις ότι τα παιδιά μας είναι οι αυστηρότεροι κριτές φρόντισε, όσο το νωρίτερο, να επαναπροσδιορίσεις τις προτεραιότητες σου.  Και η προτεραιότητα σου είναι το παιδί που έφερες στον κόσμο, να το παραδώσεις στον κόσμο με τα περισσότερα εφόδια. Η αγάπη που θα του δώσεις, η αίσθηση ασφάλειας, η ανάπτυξη της προσωπικότητας του.

Εσύ είσαι εκείνος που θα διδάξεις τα παιδιά σου τι σημαίνει ζωή. Όχι με ημερήσια κηρύγματα αλλά με το παράδειγμα σου. Εκείνο που θα βλέπουν στο πρόσωπο σου, στην διάθεση σου, στην ρουτίνα σου, εκείνο θα διδάσκονται. Αν βλέπουν ένα άνθρωπο που ξυπνά με όρεξη για ζωή, που χαμογελά, που έχει προγραμματίζει μια όμορφη και ενδιαφέρουσα δραστηριότητα, έναν άνθρωπο που θέλει να μαθαίνει, να εξερευνά, που έχει φίλους και κοινωνική ζωή. Έναν άνθρωπο που δεν τα βάζει κάτω, που δεν παύει να ελπίζει όσα προβλήματα και αν αντιμετωπίζει, όχι έναν άνθρωπο που χτίζει γύρω τους μια ψεύτικη προστατευτική φούσκα τελειότητας, αλλά έναν άνθρωπο που θα τους μιλήσει με ειλικρίνεια, με αλήθεια, σαν ίσους προς ίσο. Πρώτα όμως είναι ευθύνη σου και καθήκον να είσαι ο ίδιος καλά. Ότι και αν σημαίνει αυτό για εκείνα. Ότι και αν σημαίνει αυτό για σένα.

Τα παιδιά θα σου συγχωρέσουν πολλά πράγματα αλλά δεν θα συγχωρέσουν ποτέ το να κάνεις εν συνείδηση κακό στον εαυτό σου. Είναι προσβολή προς την ίδια την ύπαρξη των παιδιών σου τα οποία έχουν μόνο εσένα για να τα φροντίσεις.  Είναι συνειδητή εγκατάλειψη. Άκουσα και εγώ από το στόμα των παιδιών μου μάμα να φροντίζεις τον εαυτό σου, που στην πραγματικότητα σήμαινε, μάμα σε θέλουμε καλά και κοντά μας.

Τα παιδιά μας είναι στην πρώτη θέση ευθύνης και οι γονιοί στην δεύτερη θέση καθήκοντος. Η ευθύνη του να έχεις καλή σχέση με τους γονιούς σου εξαρτάται και από τους δύο αλλά το να έχεις καλή σχέση με τα παιδιά σου εξαρτάται κυρίως από εσένα σαν γονιός. Θα έρθει η στιγμή που θα ακούσεις σκληρή κριτική, θα έρθει  η στιγμή που θα έρθει η αλήθεια να σε χτυπήσει σαν χαστούκι. Υπάρχει η στιγμή που θα πρέπει να δεις την άλλη πλευρά της ζωής που έζησες, από τα μάτια του παιδιού σου. Υπάρχει η στιγμή που θα πρέπει να σταματήσεις να κηρύττεις και απλά να ακούσεις. Υπάρχει η στιγμή που θα πρέπει να κατέβεις από το βάθρο του «είμαι η μάνα/πατέρας σου και εγώ ξέρω καλύτερα» και να αντιληφθείς ότι δεν τα ξέρεις όλα και υπάρχουν πράγματα που θα σε διδάξουν τα παιδιά σου.

Και μένα ήρθαν τα παιδιά μου να με διδάξουν κάτι πολύ σημαντικό για μένα.. ήμουν και ίσως είμαι υπερευαίσθητη και υπερβολικά ευαίσθητη στην κριτική.  Πέρασα όλη μου τη ζωή προσπαθώντας να είμαι όσο πιο τέλεια μπορώ, στις υποχρεώσεις μου απέναντι στα παιδιά μου, στα ρούχα τους, στις ανάγκες τους , στα σχολεία τους, στα χόμπι τους. Όμως δεν δεχόμουν ποτέ να μου πουν ότι «δεν είναι καλά» και δεν δεχόμουν να μου πουν ότι έκανα λάθος. Χρειάστηκε πολλή δουλειά από την πλευρά μου και ακόμα το δουλεύω, γιατί εντός μου υπήρχε ένα υπερευαίσθητο μοναχοπαίδι που είχε ανάγκη να νιώθει τέλειο, και αναστατωνόταν υπερβολικά με μια μικρή  παρατήρηση.  Χρειάστηκε δουλειά  για να φτάσουμε στο σημείο να μπορούν να μου μιλήσουν τα παιδιά μου, να μπορέσουμε να κάνουμε ένα διάλογο και να μην ανταποκριθώ με το να νιώθω ότι προσβλήθηκα, ότι πληγώθηκα και να κάνω πισινή.. να τα αφήσω να μου μιλήσουν και να εκφραστούν όπως έχουν ανάγκη να εκφραστούν, χωρίς να δράματα, χωρίς κλάματα, χωρίς να νιώθω κακή μάνα.

Ίσως είμαστε και εμείς μεγάλα παιδιά που έτυχε και έφεραν στον κόσμο άλλα παιδιά. Και ίσως αυτά τα παιδιά έρχονται για να μας μάθουν ένα δυο πράγματα πέραν αυτών που θα τα μάθουμε εμείς. Εμείς θα τους μάθουμε να δένουν τα κορδόνια τους και να χρησιμοποιούν το πιρούνι σωστά, τις πρώτες τους λέξεις και τα πρώτα τους βήματα. Και εκείνα μας μαθαίνουν το πιο σημαντικό, ότι οι σχέσεις που μας κάνουν καλύτερους είναι εκείνες που πρέπει να κάτσουμε όλοι εκεί και να το παλέψουμε, εκείνες οι σχέσεις από τις οποίες δεν μπορείς να δραπετεύσεις.

Τα γεγονότα που έζησα από τον Αύγουστο του 2020 και μετά ήταν το ίδιο νόμισα από όλες του τις όψεις.  Η ίδια σκηνή με διάφορους ηθοποιούς σε άλλο ρόλο κάθε φορά. Εγώ να προσπαθώ να μιλήσω στην μάνα μου, οι κόρες μου να προσπαθούν να μιλήσουν σε μένα. Τα παιδιά μου εκπαιδεύουν εμένα και εγώ βλέπω μέσα από την σχέση μου με τις κόρες μου, το πώς συμπεριφέρθηκα και εγώ σαν κόρη στην δική μου μάνα, μαλακώνω και εγώ την κριτική μου, δείχνω περισσότερη κατανόηση όταν εκείνη στενοχωριέται και πληγώνεται ίσως ακούοντας τα παιδιά γίνω όχι μόνο καλύτερη μάνα αλλά και καλύτερη κόρη και κατ επέκταση ίσως γίνω καλύτερη στις σχέσεις μου και με τους ανθρώπους που δεν είναι μέλη της οικογένειας μου. Το σίγουρο είναι ότι οι σχέσεις θέλουν δουλειά, συντροφικές σχέσεις, φιλίες κλπ. Χρειάζεται δυνατότητα, ικανότητα και πρόθεση και ταπεινότητα. Γιατί χωρίς πρόθεση δεν γίνεται τίποτε. 

Και ξέρεις τι άλλο και τώρα απευθύνομαι σε σένα που άφησες ανθρώπους  πίσω λόγω τελειομανίας και γιατί δεν σήκωνε ο οργανισμός σου να σου πουν ότι είχες το παραμικρό λάθος. Θα σου πω κάτι που μου είπαν και εμένα τα παιδιά μου. Χρειάζεται δύναμη και κουράγιο για να έρθει ένας άνθρωπος να σου μιλήσει.  Εκείνος ο άνθρωπος που έρχεται να σου μιλήσει, με κίνδυνο και κόστος να σε κακοφανίσει, να σε πληγώσει και να σε χάσει, το κάνει γιατί θεωρεί ότι η βάση μιας σωστής σχέσης είναι η ειλικρίνεια και θέλει να ανοίξει εκείνη την δίοδο επικοινωνίας που θα σας φέρει πιο κοντά. Τη στιγμή που αποφασίζει να σου μιλήσει είναι γιατί επιλέγει μια σκληρή αλήθεια παρά ένα ωραίο ψέμα.  Όχι γιατί θέλει να σου ασκήσει κριτική, ότι είσαι ατελής και αδιόρθωτος. Αν ήσουν χάλια, απλά δεν θα έμπαινε στον κόπο να μιλήσει. Αποφασίζει να σου μιλήσει ακριβώς επειδή έχεις  ένα πλεόνασμα θετικών στοιχείων και ακριβώς επειδή θέλει να μείνει και  παίρνει την απόφαση να φέρει στην επιφάνεια στοιχεία τα οποία θεωρεί ότι εμποδίζουν στην μεταξύ σας σχέση. Θέλει να σου μιλήσει ίσως απλά για να δει αν του αναγνωρίζεις το δικαίωμα να σου μιλήσει. Ίσως μερικές φορές στην προσπάθεια μας να επι-κοινωνήσουμε την αλήθεια μας να γίνεται λίγο άγαρμπα, ίσως σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο, ίσως να κουβαλά η αλήθεια μας το στοιχείο της υπερβολής, ίσως να φορτίζεται υπερβολικά εκείνη η στιγμή με υπερβολικό συναίσθημα και η αλήθεια να μην εκφράζεται όπως θα θέλαμε να φτάσει στον άλλο.

Ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ. Ο άνθρωπος είναι ένα ον σε μια διαρκή διαδικασία αυτοκριτικής και αυτοβελτίωσης. Βλέπει, ακούει, αναγνωρίζει, παραδέχεται και μετά αλλάζει. Προσπαθεί. Δεν παύει όμως η ίδια η προσπάθεια να είναι άξια εκτίμησης. Η προσπάθεια να μιλήσεις , να πεις την αλήθεια σου, με κίνδυνο ακόμα και να σε μηδενίσουν και να πάρεις διαγραφή. Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία, θέλει ακόμα περισσότερη τόλμην να μιλάς και θέλει ταπεινότητα και ωριμότητα να ακούεις. Και ίσως αυτό να είναι η αγάπη.  όταν ο άλλος βρει την δύναμη να έρθει να μου μιλήσει να βρω και εγώ την δύναμη να ακούσω και να πω και ένα ευχαριστώ, γιατί αν δεν έβρισκες τη δύναμη να μου μιλήσεις ίσως να μην αναγνώριζα ποτέ αυτό το χαραχτηριστικό στην προσωπικότητα μου. Ευχαριστώ που με βοηθάς να γίνω καλύτερος. 

Και η σχέση, οποιαδήποτε σχέση, γονική, φιλική η συντροφική θέλει δύο να θέλουν να παραμείνουν στην σχέση και να προσπαθούν και οι δύο.  Θα προσπαθήσω λοιπόν περισσότερο, θα είμαι καλύτερος, θα ακούω με προσοχή με στωικότητα, θα είμαι δίκαιος και απέναντι σου και απέναντι στον εαυτό μου, χωρίς να κουβαλώ ενοχές του παρελθόντος, χωρίς υπερβολικούς συναισθηματισμούς και απαιτήσεις, θα αγαπώ εσένα όσο και εμένα.

8 Ιούνη και αφήνω πίσω τα φαντάσματα του παρελθόντος και αφήνω τις πόρτες που έκλεισαν κλειστές 

ακόμα ένα μάθημα του τελευταίου ενάμισι χρόνου είναι να κοιτάζω μόνο μπροστά. Να μην κλαίω χαμένες Ιθάκες και να μην γυρίζω πίσω να κοιτάζω τα μήπως και τα γιατί. ότι τέλειωσε καλώς τέλειωσε. Ο χρόνος που σπαταλάς να σκέφτεσαι ανθρώπους που έφυγαν είναι ο χρόνος που στερείς από τους ανθρώπους που είναι ακόμα εδώ  και οι άνθρωποι που είναι εδώ αξίζουν  όλο το χρόνο, την ενέργεια και την αγάπη σου.  τα παιδιά σου αξίζουν έναν χαρούμενο γονιό. Είσαι η βάση τους, η ασπίδα τους, η ασφάλεια τους, η πυξίδα τους, η αγκαλιά , το κάστρο τους. Βεβαιώσου ότι θα είσαι ! Και το τελευταίο είναι ίσως και το σημαντικότερο. Τα παιδιά μας είναι ξεχωριστές οντότητες που ναι μεν προήλθαν απο΄το σωμα μας αλλά έχει μέρες που δεν θα είναι καλά και αυτό δεν είναι προσωπική μας ευθύνη και λόγος για ενοχές και ταμπέλωμα. Υπάρχουν μέρες που δεν θα θέλουν να μας μιλήσουν και αυτό είναι εντάξει. Κάθε παιδί έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα και για κάθε ξεχωριστιή προσωπικότητα πρέπει να κάνουμε και διαφορετικό δρόμο για το κάθε παιδί για να γνωριστούμε, να επικοινωνήσουμε και να συνυπάρξουμε. Κάθε ηλικία είναι διαφορετική και κάθε παιδί διαφορετικό και διαφορετικά πρέπει να εξελισσόμαστε και εμείς μαζί τους για να συμβαδίζουμε. Υπάρχουν εκατό πράγματα που κάναμε σωστά αλλά και δέκα που ίσως καναμε λάθος και αυτό είναι εντάξει.  Τα παιδιά θα μας συγχωρέσουν αν τα ακούσουμε με ταπεινότητα και ζητήσουμε συγνώμη, κατόπιν όμως πρέπει και εμείς κυρίως να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας και να καταλάβουμε ότι πράξαμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε, στις συνθήκες που ζήσαμε, με τα θέματα που και οι ίδιοι κουβαλούσαμε, και καλύτεροι και ωριμότεροι προχωρούμε. 

Είναι δύσκολο να είσαι γονιός. Είναι δύσκολο να ζεις κάθε μέρα για 18 χρόνια με ένα παιδί και μετά μια μέρα ανοίγεις την πόρτα για να φύγει. Είναι δύσκολο και δεν αντέχεται η απουσία, αλλά ξέρεις ότι πρέπει να ανοίξει τα φτερά του. Είναι δύσκολο μετά το ξανακαλωσόρισμα. Είναι δύσκολο γιατί λείπει για μήνες και εσύ προσπαθείς να προσασμοστείς σε ένα σπίτι όπου ένα παιδί λείπει, και όταν γυρίζει πίσω για μια ή δύο βδομάδες δεν είναι πια το δεκαοχτάχρονο που έφυγε τότε, είναι ένας άλλος άνθρωπος που έχει αλλάξει με ραγδαίους ρυθμούς, που κομμάτια του ξέρεις και άλλα τώρα πρέπει να γνωρίσεις .. Είναι δύσκολο και μερικές φορες επώδυνο γιατί για τον ενήλικα που επιστρέφει πρέπει να αποχαιρετήσεις το παιδί που ήξερες  και μεγάλωνες.. εκείνο το μικρό αθώο, ανυπεράσπιστο πλάσμα σου μετατρέπεται σε άνθρωπο με λόγο, θέση και άποψη που έχει ανάγκη την ανθρώπινη του αξία να αποδείξει πρώτα σε εσένα. Πλέον πρέπει να σωπαίνεις και να ακούεις περισσότερο, αλλά και αυτό είναι εντάξει !!