Μακριά πολύ μακριά να ταξιδεύουμε

 

15 Μάη 2026

Λίγο πιο αποστασιοποιημένη σήμερα από τον ψυχικό πόνο. Δεν μου άφησε και πολλά περιθώρια η μέρα, το ότι πρέπει να έρθω γραφείο και να δουλέψω, το ότι αιμορραγώ τρεις εβδομάδες μετά την τελευταία αιμορραγία, το ότι πήρα παυσίπονα για να αντέξω να βγάλω την μέρα, και επανήλθαν οι πόνοι στο σώμα μου, στις κλειδώσεις, αυτοί οι πόνοι που συνδέονται άμεσα με την ψυχολογία μου, πονώ έτσι όταν είμαι λυπημένη. Άμα βαράει λοιπόν καμπανάκι ο σωματικός πόνος, περιμένεις να μείνεις μόνος, στο δωμάτιο σου, να σβήσεις το φως, να ξαπλώσεις, παρακαλάς να σε πάρει ο ύπνος, να σταματήσει ο εγκέφαλος να σκέφτεται, να ηρεμήσει η ψυχή σου, να χαλαρώσει το σώμα σου.

Πάντα ένιωθα ότι αν κάποιος ερωτευτεί, από μόνος του προσπαθεί να αλλάξει κάποια πράγματα για να κάνει τον σύντροφο του ευτυχισμένο και να κάνει την σχέση να δουλέψει. Ίσως όμως να μην ισχύει πάντα αυτό. Ίσως να γεννιούνται μέσα του αισθήματα για τον άλλο άνθρωπο, ίσως να θέλει πράγματι να μπει σε μια σχέση, αλλά να μην υπάρχει περιθώριο για αλλαγή.  

Αποστασιοποιημένα λοιπόν προσπαθώ να θυμάμαι, ότι αν κάποιος αρνείται να αλλάξει δεν είναι γιατί δεν ήσουν εσύ αρκετά σημαντικός για εκείνον, ή δεν σε ήθελε αρκετά ώστε να αλλάξει, ή δεν σε ποθούσε, δεν σε χρειαζόταν. Μπορεί και να τα ένιωθε όλα αυτά, μπορεί και εκείνος να πονάει και να του λείπεις, αλλά επίσης μπορεί παρόλα αυτά να μην μπορεί να αλλάξει. Ίσως να μην αντιλαμβάνεται καν, ότι υπάρχει κάτι που χρειάζεται να αλλάξει, ακόμα κι αν του το είπες, το εξήγησες. Είναι και αυτοί που όταν έρχεται ένας άνθρωπος στη ζωή τους και προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να επικοινωνήσει τις δικές του ανάγκες, τα δικά του θέλω, το εκλαμβάνουν ως αυστηρή κριτική, ως δεν είμαι αρκετά καλός, προσβάλλεται το Εγώ, το εγώ το αλάνθαστο, εκείνο που μπαίνει μπροστά και φέρνει την άρνηση. Άρνηση λοιπόν, εγώ θα είμαι όπως είμαι, θα φέρομαι όπως ξέρω και αν σου αρέσει μένεις, αν δεν σου αρέσει φεύγεις.  Αυτός είναι ο άνθρωπος που δεν θα κάνει ποτέ την μισή απόσταση για να έρθει να σε βρει και εσύ να κάνεις την άλλη μισή.

Το πώς διαμορφώνονται οι χαραχτήρες μέσα στα χρόνια είναι μέσα από μια σωρία εμπειριών. Το αν μπαίνοντας κάποιος σε μια σχέση είναι διατεθειμένος να ακούσει, να μιλήσει, να δεχτεί, να προσαρμοστεί είναι κάτι που ίσως δεν το επιτρέπει η προσωπικότητα, το επίπεδο ωριμότητας, η διάθεση να κάνει την δουλειά που χρειάζεται για μάθει τον άλλο. Δεν το επιλέγει όμως πάντα. 

Εκείνο που έχεις εσύ να διαπιστώσεις με τον εαυτό σου είναι αν ωρίμασες αρκετά έτσι ώστε να διαπιστώσεις έγκαιρα τα δικά σου θέλω, να τα εκφράσεις τα δικά σου θέλω, και  αν ο άλλος δεν έχει πρόθεση να τα ικανοποιήσει, αποδέχεσαι την απόφαση του, χωρίς θυμό, ή κατάκριση αλλά και σταματάς να προσπαθείς να τον αλλάξεις με το ζόρι. Αυτό που επιλέγεις δε εσύ, όταν ο άλλος δεν αλλάζει και στο ξεκαθαρίζει, είναι αν θα μείνεις, ή αν θα φύγεις.