ατιτλο

Σ έχω διώξει, έχεις φύγει και σε θέλω ακόμα. Έχεις φύγει μα έχουν μείνει όλα αναμμένα. Σε θέλω, σε θέλω, σε θέλω, και σε μισώ που είσαι έτσι. Ξεροκέφαλος, αγύριστο κεφάλι, αμετανόητος. Η μελανιά είναι πάνω στο στήθος μου από τα ρουφήγματα σου και ο εγκέφαλος μου ντοπαρισμένος από τα κύμματα ηδονής που με γέμιζες κάθε φορά που καρφωνόσουν βαθιά μέσα μου. Πες μου ρε γιατί να έπρεπε να γίνει και αυτό μια μάχη εξουσίας και να μην είσαι ένα υπάκουο αγόρι που θα μου ικανοποιεί όλα τα καπρίτσια. Γιατί έπρεπε να είσαι πατριαρχικό αρχίδι και να θέλεις να εξουσιάζεις;

 Τα κατάφερες, εξουσίαζες, ανέβαινες πάνω μου και εγώ άνοιγα τα πόδια μου και ξεκινούσε το ταξίδι. Γιατί με κοιτάζεις με εκείνα τα μαύρα σου διαολεμένα σου μάτια, με φιλάς και εγώ απλώνω τα χέρια πίσω από το κεφάλι σου και εσύ τα σπρώχνεις κάτω και με κρατάς ακινητοποιημένη. Μαρίνα, εγώ είμαι ο αρχηγός, μου λες και νευριάζω, μισώ τα αρχηγηλίκια και τους αρσενικούς που θέλουν να είναι αρχηγοί, αλλά είναι πολύ αργά, είμαι κιόλας από κάτω, είσαι κιόλας μέσα μου και με πηδάς τόσο γλυκά, τόσο αργά και τα σώματα μας συντονίζονται και χαλαρώνει το σώμα μου, η σκέψη μου σταματά, η αναπνοή μου γίνεται πιο αργή, αρχίζω να βγάζω βογγητά, μπαίνεις μέσα μου, ξανά, πιο αργά, πιο αργά, και εγώ λιώνω και παραδίνομαι ξανά.

Θέλω να παίξουμε, σου λέω και βγάζω την λευκή σατέν ζώνη από την ρόμπα μου. Είσαι ξαπλωμένος απέναντι μου, στο αριστερό σου πλευρό, το σώμα σου είναι ανάμεσα στα πόδια μου και μπαινοβγαίνεις μέσα μου.  Με κοιτάς στα μάτια συνεχώς. Κρατώ το ύφασμα στα χέρια μου, την περνάω γύρω από τον λαιμό σου, και την σφίγγω μπροστά σε θηλιά. Εσύ μπαινοβγαίνεις μέσα μου, εγώ σφίγγω τη θηλιά, με κοιτάς, μισοκλείνεις τα μάτια, και συνεχίζεις να κινείσαι μέσα μου, λες και μου μιλάς με τα μάτια, εσύ πνίξε με αν θες εγώ θα πηδώ το μουνί σου. Μπαίνεις μέσα μου, και εγώ δεν μπορώ άλλο αυτή την καύλα, χαλαρώνω την ζώνη, θα σε πνίξω άλλη φορά.

 Με πηδάς και με κοιτάς στα μάτια, να βλέπεις τις εκφράσεις μου και κάθε κύμα ηδονής που με κάνει να βογγώ, να φτιάχνομαι, να ζαλίζομαι, να μουγκρίζω, να βγάζω κάτι μικρές άναρθρες κραυγές σγίγγοντας την πλάτη σου και να δαγκώνω το μαξιλάρι. Ξαπλώνεις ολόκληρος επάνω μου και σε νιώθω να τρίβεσαι και είναι τόσο όμορφη αυτή η επαφή.

Μετά ξαπλώνεις δίπλα μου και λες ανέβα επάνω μου. Γίνε εσύ η αρχηγός. Σε καβαλλάω και ξεκινά το επόμενο ταξίδι, της υπέρτατης ηδονής, του σώματος μου που κινώ εγώ όπως θέλω, στον ρυθμό που θέλω, πάνω στο δικό σου σώμα, που υπηρετεί εμένα. Μόνο που εσύ, μέσα μου, κάνεις ακόμα κουμάντο, όταν εγώ σταματώ για λίγα δευτερόλεπτα γιατί είναι πολλή η καύλα για να την αντέξω, και τότε με μια κίνηση προς τα πάνω, μπαίνεις ακόμα πιο βαθιά μέσα μου και τελειώνω, νιώθω ένα οργασμό που ξεκινά από εκεί που με αγγίζει το σώμα σου και προχωρά από την πλάτη μου προς τα πάνω και τελειώνει στην βάση του σβέρκου μου. Πιάνω τα μαλιά μου κοτσίδα, δεν θέλω να πέφτουν τα μαλλιά μου δεξιά και αριστερά και να μην μπορώ να σε βλέπω, σε βλέπω και είναι πάντα τα μάτια σου ανοιχτά και με καρφώνουν, με καρφώνεις ολόκληρος. Φοράω την λευκη μου ρόμπα και κρατάς την ζώνη και με τραβάς. Μην σταματάς, μου λες, συνέχισε, μην σταματάς. Και εγώ δεν σταματώ, συνεχίζω, είσαι το πιο υπέροχο αγόρι όταν με αφήνεις να ανεβαίνω επάνω σου και με αφήνεις, έστω λίγο, να το παίξω κι εγώ αρχηγός.

Που να είναι τώρα η λευκή μου ρόμπα, την μάζεψες ή την άφησες ακουμπημένη στην καρέκλα.  Είναι η λευκή μου η ρόμπα, οι κρέμες, ένα ποίημα που έγραψα και ένα σχέδιο που ζωγράφισα στο σημειωματάριο σου. Όλη μου η κληρονομιά, που άφησα στο διαμέρισμα σου πριν φύγω. Α, ναι και το άρωμα μου στα σεντόνια. Είσαι όμορφο παιδί, αλλά όταν κάνουμε έρωτα και σε κοιτάζω νιώθω τόση έλξη, κάτι μου κάνει το κοίταγμα σου, το πρόσωπο σου, το μούσι σου. Ίσως να σε ερωτευόμουν λίγο, αν δεν ήσουν τέτοιο αρχίδι και δεν μου αρνιόσουν ότι σου ζητώ, τι παραξενιά και αυτή ρε μαλάκα, όχι να μην μπορεις, να μπορείς αλλά να μην θέλεις. Τέτοιος ασυμβίβαστος άντρας, στραβός και ανάποδος, εγωιστής και άκαμπτος, και τόσο μα τόσο μόνιμα καυλωμένος.

Σ έχω διώξει, έχεις φύγει και σε θέλω ακόμα, όχι πως θα σου πω ποτέ να έρθεις πίσω, τι να σε κάνω τέτοιος που είσαι, τι να σε κάνω που δεν θέλεις να αλλάξεις, θα μου λείψεις ναι, τέτοια χημεία δεν την ξαναένιωσα, ούτε τέτοιο κοίταγμα να με καρφώνει, βλέμμα σαν δόντια φιδιού που χύνουν ηδονή μέσα μου. Μα ότι και να νιωσα και να νιώθω ακόμα, δεν θα σου πω ποτέ να έρθεις πίσω, γιατί τι να σου κάνω που και εγώ τέτοια είμαι, ούτε που θέλω να αλλάξω, ξεροκέφαλη κι αμετανόητη κι εγώ, ούτε που θα δεχτώ αρσενικό να μην μου κάνει τα καπρίτσια και τα χατήρια, μεγαλύτερη ηδονή για μένα είναι αν δεν γίνει το δικό μου , να μην γίνει ούτε το δικό σου και αντί να κερδίσεις εσύ, ας χάσουμε και οι δυό