Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

εκδρομή

 Σάββατο,  σχεδόν εφτά το πρωί, στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια

ξέχασα να απανεργοποιήσω το ξυπνητήρι ψες, και έξι το πρωί τσίριζε, μέχρι να το βρω, είχε και πέσει κάτω από το κρεβάτι και να το σβήσω, και άντε μιας και ξύπνησα να πάω και μια τουαλέτα, και να έρθω πίσω, μετά έκατσα στο μισοσκόταδο να χαιδέψω λίγο τον Ηφο που μισοκοιμόταν στον καναπέ, όλοι μισοκοιμούνταν και οι τρεις, μια πέρασε μια σκέψη, μήπως τα καταφέρω να κοιμηθώ λίγο ακόμα, τι να σηκωνομαι Σάββατο από τα χαράματα, αλλά μέχει να ξαπλώσω ξανά, ο Ήφο σηκώθηκε που πάει να πει ότι έπρεπε να σηκωθώ κι εγώ να του ανοίξω να βγει, άρα ο ύπνος πήγε περίπατο.

Δεν πειράζει όμως, ας σηκωθώ πρωί, έχω να τακτοπ(οιήσω το σπίτι, μπας και τους παρω και κανά περπάτημα στην θάλασσα έτσι πρωί πρωί, γιατί μετά θα φύγω. Θα πάμε εκδρομή σήμερα, εγώ, ο παπάς, ο αδερφός μου και η γυναίκα του αδερφού μου που τώρα πια την φωνάζω κι εκείνη αδερφή. Την τελευταία φορά που είμασταν όλοι μαζί σε όχημα ήμασταν στον δρόμο για το Δελχί, για την επιστροφή. Πάντα ήταν αυτή η βαθιά ανάγκη μου, πρώτον να έχω μια οικογένεια, γιατί ως παιδί χωρισμένων γονιών πάντα ένιωθα να λείπει κάτι, και κάπως, με έναν παράξενο μεν, μαγικό τρόπο δε, έχω μια οικογένεια, παράξενη πολύχρωμη, ασυνήθιστη, αλλά έιμαστε αγαπημένοι, πολύ αγαπημένοι. Νομίζω κάπως, κάπου, μέσα μας βαθιά, εμείς, τα αδέρφια, το έχουμε νιώσει και κάπως το εμπεδώσαμε και ακόμα και αν δεν το είπαμε φωναχτά είναι σαν να το έχουμε προσυνεννοημένο, ότι είναι στην ανάγκη μας και στην επιθυμία μας να κάνουμε κάποια πράγματα, όλοι μαζί, σαν οικογένεια, όσο είναι ακόμα εκεί ο συνδετικός μας κρίκος, ο κοινός μας πατέρας, 

Και εγώ σαν το μεγαλύτερο παιδί του, και ο παπάς πάντα μου το τονίζει αυτό, έχω ας την πούμε μια μεγαλύτερη ευθύνη να μας φέρνω κάθε φορά κοντά, να έχω ας το πούμε την πρωτοβουλία.  ακόμα και το ταξίδι μας στην Ινδία, ήταν μια ευκαιρία για να γνωρίσουμε και την άλλη πλευρά της οικογένειας, τους γονείς και τα αδέρφια της  νύφης μου και να έρθουμε και με εκείνους πιο κοντά. Η κόρη τους έγινε η κόρη των γονιών μου και αδερφή μου και είναι διπλή η ευθύνη μας εφόσον εκείνοι είναι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και εφόσον εκείνοι με χαρά μας την έχουν παραδώσει και εμπιστευτεί, είναι ευθύνη μας λοπόν αλλά και χαρά μας και τιμή μας να είμαστε εμείς η οικογένεια της. 

Μια όμορφη μέρα ξεκινά, έχω να ετοιμάσω τα πράγματα μου, πυτζάμες για το βράδυ, καφέ για το πρωινό μας , κανά επιτραπέζιο και ζακέτα μπας και κάνει κρύο απόψε. 

θα σου στείλω φωτό από τα βουνά

καλημέρα

να θυμάσαι 

σ αγαπώ 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

εκδρομή

 Σάββατο,  σχεδόν εφτά το πρωί, στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια ξέχασα να απανεργοποιήσω το ξυπνητήρι ψες, και έξι το πρωί τσίριζε, μέχρι να...