Άγιος Έρωτας

 Και εκεί που ήμουν, τώρα πώς να την αποκαλέσω, χειρότερη, αθλιότερη, φάση της ζωής μου, κάτι άλλαξε. Μου έφταιγαν όλα, οι ορμόνες, η προ εμμηνόπαυση, η λίμπιντο  μου ήταν στο 1%, έτρωγα όπως το γουρούνι, δεν με ένοιαζε για το βάρος μου, για την υγεία μου, η διάθεση μου ήταν χάλια, η ενέργεια μου χάλια, και η ψυχολογία μου χάλια.

Και μετά κάτι άλλαξε. Χτύπησε το παράθυρο στην αρχή, εγώ δεν πήρα είδηση, μετά βροντούσε την πόρτα, εγώ, τίποτα, φορούσα ακουστικά και, μετά πήρε φόρα και έριξε την πόρτα κάτω. 

Ώπα λέω μεγάλε ποιος είσαι και έρχεσαι απρόσκλητος;

Ο έρωτας μου λέει και δεν θα σου δώσω και λογαριασμό.  Με χρειάζεσαι, σήκω, θα σε φτιάξω.

Σηκώθηκα λοιπόν, τι να κάνω, είναι τσαχπίνης και δεν παίρνει από όχι. Ο έρωτας είναι ένα παράξενο ον, ποτέ δε ρωτάει και αν το παίζεις δύσκολη και χίλια όχι να πεις και να επιμένεις, άμα είναι να σε αρπάξει θα σε αρπάξει. Από την μέση, από τους ώμους, από το μαλλί, τελοσπάντων θα σε αρπάξει και θα σε πάρει μαζί του. Το σεξ, ναι, θέλει συναίνεση, ο έρωτας, όμως δεν ρωτά, έρχεται, μπαίνει, στρογγυλοκάθεται και καταγράφει σε ένα ντοσιέ της καθημερινές αλλαγές σου.  Μμ, ανησυχία, άγχος, αγωνία, συγκίνηση, άγγιγμα, το μαλλί γυαλίζει, τα μάτια γίνονται σαν λίμνες, το σώμα, το σώμα λοιπόν αλλάζει, έχω ακούσει για εκείνους που κόβουν το φαί όταν χωρίζουν, εγώ το κόβω όταν αρχίζω να ερωτεύομαι, δεν πεινώ πια, είμαι χορτάτη από άλλες αισθήσεις. Δεν έχω την ανάγκη να γεμίσω με τοξικές θερμίδες την άδεια ύπαρξη μου. Είμαι γεμάτη, καταλαβαίνεις, γεμάτη! Μπαίνει το αίμα στο κανάλι του, οι ορμόνες ανάβουν σαν τα παιχνίδια ενός λούνα παρκ που είναι όλα στην θέση τους, που ήταν χρόνια κλειστό και τώρα ανοίγει, και είναι όλα στην θέση τους, και οι πάγκοι γεμάτοι από λούτρινα, και ο πλανώδιος πωλητής με το μαλλί της γριάς, και τα παιχνίδια φρεσκομπογιατισμένα, τα μπαλόνια φουσκωμένα και ο κόσμος περιμένει με ανυπομονησία στην είσοδο να μπει και να τα γυρίσει όλα. Έτσι μας τα ανάβει όλα από την αρχή ο έρωτας και γινόμαστε και πάλι λειτουργίσιμοι.

 Και δεν λέω ότι είσαι χαρούμενος όλη μέρα, αντιθέτως, πάνω σε εκείνο το τρενάκι είσαι, ξέρεις εκείνο το rollercoaster που μόνο οι πολύ ριψοκίνδυνοι βγαίνουν πάνω. Εκεί πάνω είσαι, και πιάνει την ανηφόρα και η καρδιά σου πάει να σπάσει από αγωνία, και μετά βουτάει στο κενό και σκέφτεσαι ότι τώρα, θα ξεκουμπωθεί η ζώνη ασφαλείας σου και θα ξεχυθείς στο κενό.  Αυτή είναι η διαδρομή του έρωτα, ενώ μέχρι προ λίγου ήσουν μέσα στην βαρκούλα και κυλούσες αμέριμνα σε ένα ήσυχο ποταμάκι και δεν είχες έγνοια καμιά. Α ρε μπαγάσα, πώς με έπεισες και βγήκα εδώ πάνω, και τρομάζω και θα μου φύγει η ψυχή. Κράτα γερά, λέει εκείνος καθισμένος από δίπλα και γελά. Βγήκες τώρα, το τρενάκι δεν σταματά.

Από όλους τους Θεούς ο μεγαλύτερος θα έπρεπε να είναι ο Έρωτας γιατί είναι ο μόνος που μας ανασταίνει και μας βγάζει από τα τάρταρα, από την κατάθλιψη και δεν ξέρω από ποια άλλη τρύπα ήμασταν βυθισμένοι. Είναι μετάγγιση αίματος, όρεξης για ζωή, είναι σαν να πίνεις πολυβιταμίνες και μαγνήσιο μαζί, σαν να άκουσες τα καλύτερα νέα του κόσμου, σαν να νιώθεις, ότι αξίζει και πάλι η ζωή σου και δεν είναι μια απλή αστική υποχρέωση. Δεν ξέρω πόσο θα κάτσει, αλλά απολαμβάνω την χαρά του και τον πόνο του και πίστεψε με τα νιώθω όλα τόσο έντονα, και ταυτόχρονα, και είναι και τα δύο ηδονικά, τόσο που απολαμβάνω και τις στιγμές της αγωνίας μου, της ζήλειας μου. Τα απολαμβάνω γιατί είναι δικός μου, δικός μου καταλαβαίνεις, δικός μου ο πόνος, δική μου και η στιγμή και η χαρά, δεν κάθομαι και να μαραζώνω για τα άσχημα νέα που έρχονται μέσα από την οθόνη, δεν ανησυχώ γιατί πάει κατά διαόλου η ανθρωπότητα, δεν ασχολούμαι με τις ειδήσεις, δεν με νοιάζει, είμαι αδιάφορη και εγωίστρια και θέλω να ζω στον μικρόκοσμο μου. 

Εγώ, εσύ και το σύμπαν μας. Και ας φύγεις, ας χαθείς, δεν με νοιάζει, φτάνει που με θύμισες τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος φυσιολογικός, με πόθο, με πάθος, με ανάγκες, με οργασμούς, με κρατήματα απαλά, με χάδια τρυφερά, με ανάσες στο σβέρκο, με ατέλειωτα κοιτάγματα στα μάτια. Φτάνει με μου θύμισες ότι υπήρχε το σώμα μου και ήταν ακόμα ζωντανό, που τόσο βιάστηκα να το θάψω.  Αυτός μάλιστα, μας φέρνει την Άνοιξη μιας πιάνει από το χέρι σαν την Περσεφόνη και μας βγάζει από τον Άδη. 

Άγιος Ερωτας