Ασυμφωνία ενηλίκων

Aσυμφωνία ενηλίκων

Όταν το ίσως γίνεται όχι, όταν έρθει η τελική ρήξη, εκείνη η μέρα που λες την τελευταία λέξη, ο τελευταίος τσακωμός, η γυρισμένη πλάτη και η ραγισμένη καληνύχτα.

Τι υπέροχα μάτια Θεέ μου, θα τα βλέπω μέχρι να μου περάσει.  

Λες και είναι η εμπειρία που έζησες μια μηχανή ψευδαισθήσεων που μπήκες μέσα, έκατσες λίγες ώρες ή μέρες, έζησες την εμπειρία και βγήκες και πάλι και επέστρεψες στην ζωή σου.

Τι είναι τούτες οι μέρες όταν γίνεται όχι το ίσως. Ένας περίπατος τελευταίος στην άδεια σκηνή, όταν έχουν σβήσει τα φώτα, όταν έχει τελειώσει η παράσταση. Μια σκέψη που την κάνεις για να μην γυρίσεις σελίδα και να νιώθεις πως δεν την έκανες. Γιατί είσαι «fixer» από την φύση σου, παιδί χωρισμένων γονιών, παιδί που ψάχνεις ένα άλλο παιδί να γίνει η οικογένεια σου, ο fixer, δεν ήξερα τι είναι αυτός, είναι αυτός που μεγαλώνει μέσα σε σπασμένα κομμάτια και μεγαλώνοντας, μπαίνοντας μέσα σε σχέσεις μένει πάντα περισσότερο από όσο πρέπει. Ψάχνει μέσα του, μήπως κάπου φταίει, μήπως μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω και δεν το έκανε, είναι εκείνος που προσπαθεί να καταλάβει, να δείξει εν συναίσθηση, να νιώσει, να μαντέψει, να γιατρέψει τις πληγές του άλλου, κι ας μην άνοιξε εκείνος τις πληγές. Ο Fixer, βάζει τον εαυτό του δεύτερο, να στήσει τον άλλο στα πόδια του, μπας και όταν στηθεί ο άλλος στα πόδια του μπορέσει κι αγαπήσει. Ο fixer προσπαθεί και προσπαθεί και φεύγει μόνο αν ένιωσε ότι έκανε ότι μπορούσε.

Έρχεται εκείνη η μέρα όμως που την καταπίνεις και την τελευταία πικρή αλήθεια. Μπορεί να έχεις όλη την καλή διάθεση αλλά θα σου προκύψει ένα θέμα για το οποίο δεν θα μπορείς να συμβιβαστείς.  Μπορεί να κάνεις εσύ ό,τι μπορείς, ο άλλος όμως να μην μπορεί, ή ακόμα να μην θέλει. Και εσύ, μεγάλωσες πια, ξέρεις ότι δεν μπορείς να αναγκάσεις κανένα να κάνει κάτι αν δεν το μπορεί, πόσον μάλλον αν δεν το θέλει. Κανένας δεν μπορεί να αγαπάει και για τους δύο.

Αποδοχή λοιπόν, παίρνω μια βαθιά ανάσα και αποδέχομαι ότι δεν μπορώ να αλλάξω. Μετρώ τα βήματα μου που απομακρύνονται, επιτρέπω στον εαυτό μου να επισκέπτεται το παρελθόν και τις αναμνήσεις, μέχρι να μην τις έχω πια ανάγκη.

Επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώσει ότι είναι να νιώσει, αν και τώρα που σου γράφω δεν νιώθω έντονα συναισθήματα, είναι μια λύπη παράξενη, μια λύπη που δεν πονάει και τόσο, ίσως όταν νιώθεις ότι πλέον δεν έχεις κάτι να παλέψεις να χαλαρώνει κάτι μέσα σου, είσαι εσύ, είναι το γεγονός, και είσαι ανίκανος και ανίσχυρος πλέον. Ανακούφιση ίσως που αφήνεις και εκείνον τον άνθρωπο ελεύθερο να συνεχίζει την ζωή του, προχωράς και εσύ με τη δική σου, χωρίς θυμό και άσχημα συναισθήματα.

Αν θα κλάψω για κάτι είναι που ζω για πολλοστή φορά αυτό το σενάριο, εκείνες τις πρώτες μέρες με τον ενθουσιασμό, εκείνο το θα πάμε εκεί, θα δούμε αυτό, θα πάμε εκδρομή,   θα πάμε στα αγάλματα, θα πάμε Λεύκαρα, θα πάμε στο βουνό, θα δούμε ηλιοβασιλέματα, πανσέληνους, ονειρεύεσαι, ονειρεύεσαι και τα ονειρεύεσαι όλα με τούτο το παιδί που ήρθε στην ζωή σου.  

Για αυτό θα κλάψω ναι, γιατί για μια ασυμφωνία ενηλίκων, χάνεις ένα άνθρωπο, που μέσα του είχε ένα παιδί, που θα έκανε καλή παρέα στο δικό σου μέσα σου παιδί. Παιδιά είμαστε που βρεθήκαμε ένα απόγευμα σε μια παραλία και πριν προλάβαμε να παίξουμε μα άρπαξαν βίαια από το χέρι και μας χώρισαν. Τούτοι οι ρόλοι μας μας στερούν τις καλύτερες μας σχέσεις. Παιδιά που μεγαλώσαμε και αλλάξανε τα σώματα μας, οι ορμόνες μας, οι ανάγκες μας, οι απαιτήσεις μας, και δεν  μιλάμε πια την ίδια γλώσσα.  

Αν θα κλάψω για κάτι, θα είναι γιατί εκεί που αποφασίζω να μην ασχολούμαι και κάθομαι στην ησυχία μου και κάθομαι όπως τότε που ήμουν μικρό κοριτσάκι κα έπαιζα μόνη μου, έρχεται από το πουθενά ένα πλάσμα και λες μπας και αλλάξει κάτι αυτήν την φορά και θα παίξουμε μαζί, μπας και πάμε μαζί στη βρύση και πιούμε νερό, αλλά, μάντεψε, πάλι η ζωή θα μας πάρει ως εκεί και θα μας αφήσει άποτους. u know.... η ζωή έχει χιούμορ, κάποτε σαρκαστικό, κάποτε μαύρο, αλλά η πουτάνα συνεχίζεται

Μαρίνα Σαβεριάδου

Τα ημερολόγια

13 Μάη 2026