15 Απρίλη 2026
Αποχαιρέτησα την
κόρη μου σήμερα, μπαίνει στο αεροπλάνο και πάει πίσω στην Ελλάδα, μια εβδομάδα
έκατσε. Η μεγάλη ακόμα πιο μακριά ,στην Χιλή αυτήν την φορά, Λατινική Αμερική
για την ανθρωπολογική έρευνα της. Πήγα να λυπηθώ όταν την αποχαιρέτησα αλλά
τώρα που το καλοσκέφτομαι, το διαπίστωσα, ότι νιώθω λίγη μεγαλύτερη ανακούφιση
που είναι και οι δύο μακριά. Και αυτό είναι ειρωνικό και λίγο λυπηρό, μια μάνα
να προτιμά να είναι μακριά τα παιδιά της. Μια μάνα όμως προτιμά να είναι μακριά
τα παιδιά της παρά να είναι κοντά της και να είναι στο μάτι του κυκλώνα, Επεισόδια
στην Πύλα και η Πύλα δέκα λεπτά μακριά από το σπίτι μας, και να ταν μόνο αυτό.
Μια μόνιμη απειλή πάνω από το κεφάλι μας από τον καιρό που θυμάμαι τι σημαίνει
να φοβάσαι. Φόβος για κάτι που δεν έζησες, στο μετάδωσαν όμως, μέσω του dna, μέσω της συλλογικής ανάμνησης, μέσω των
αφηγήσεων, ποιος ξέρει. Μας έχει ενσταλάξει όμως η ζωή αυτήν την μόνιμη απειλή,
αυτόν τον φόβο ότι θα έρθει κάποια μέρα μια βόμβα πάνω από τα κεφάλια μας, θά
έρθουν να μας διώξουν και πάλι από τα σπίτια μας, θα έρθουν και εμείς τότε που
θα πάμε; Με κρατά σε αυτήν την γη, η αίσθηση
του καθήκοντος, της ευθύνης και δυο γονείς που έχουν ανάγκη την παρουσία μου. Αλλά
ζω σε τούτη την μόνιμη ανασφάλεια, και βλέπω όχι μόνο έναν μόνιμο πόλεμο να μαίνεται
πάντα γύρο μου, αλλά και μια πολιτεία που μέρα με την μέρα σαπίζει. Βλέπω
ανθρώπους να χάνουν πάλι τα σπίτια τους , όχι λόγω του καταχτητή, αλλά για να
τα πουλούν κάποιοι άλλοι σε πλειστηριασμούς. Νόμοι άνομοι, βιαστές και παιδεραστές,
κακοποιητές, σκάνδαλα, νέα σκάνδαλα, και όλοι να μένουν ατιμώρητοι. Ένα μόνο έχει σημασία στην ζωή του ανθρώπου,
μια είναι η βάση των πάντων και μία η αφετηρία. Το αίσθημα της ασφάλειας. Που είναι
το αίσθημα της ασφάλειας; Πώς να ονειρευτώ, έστω, πώς να προγραμματίσω για το
μέλλον μου, όταν όλα είναι ρευστά, απρόβλεπτα. Πώς; να ζω στην ουτοπία μου; Πώς
να δημιουργήσω, πώς να νιώσω μια στιγμή όμορφα χωρίς να νιώθω βαθιά μέσα μου
ενοχή όταν μέρα νύχτα ξεβράζει πτώματα η οθόνη μου; Σιχαμερό πράγμα ο πόλεμος, σιχαμερό
πράγμα η απληστία. Θέλω να φύγω από την νήσο των Αγίων, να πάω σε
μια νήσο λιγότερο άγια ίσως πιο ανθρώπινη.
