Δευτέρα βράδυ
στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια
η μουσική απόψε είναι εκείνη που μου άφησε κληρονομιά ο τελευταίος μου , ας μην βάλω τίτλο
δεν είναι παράξενο όταν πια φεύγει ένας άνθρωπος αλλά μένουν πίσω να χορεύουν στίχοι, μουσικές, νότες
η μουσική απόψε είναι η μουσική της ανατολής, της μακρινής σου πατρίδας, δέκα χρόνια ξενιτιά
θα σου γράψω απόψε μια μικρή ιστορία αγάπης
πάει κάπως έτσι
Δευτέρα μεσημέρι στις μία είπε εκείνος.
θέλεις να έρθω μαζί σου, τον ρώτησα εγώ
αν μπορείς ναι, έλα
θα έρθω
Πέρασαν γρήγορα οι μέρες και ήρθε η Δευτέρα μεσημέρι. Πήρα το αυτοκινητο μου δώδεκα και μισή και οδήγησα στο διαγνωστικό κέντρο. Φτάσαμε σχεδόν μαζί. Σταθμεύσαμε δίπλα δίπλα. Περπατήσαμε μαζί, μπήκαμε στην αίθουσα υποδοχής. Εγώ έκατσα στον μαύρο καναπέ στην γωνιά και εκείνος προχώρησε στην υποδοχή. Η κοπέλα του είπε, ναι, μπορείς να περάσεις. Ηρθε κοντά μου, μου έδωσε το πορτοφόλι, το κινητό, τα κλειδιά και τα έβαλα στην τσάντα μου, Θα πάρω ένα ηρεμιστικό μου είπε θα το βάλω κάτω από την γλώσσα μου. και το έβαλε. Προχώρησε αργά και γύρισε πίσω και με κοίταξε.
Θέλεις να έρθω μέσα μαζί σου?
Μίλησε στην κοπέλα με την λευκή ρόμπα. Μπορεί να έρθει μαζί μου
Ναι του είπε εκείνη. Μπορεί να έρθει
Και μπήκα μέσα μαζί του.
Ένα χρόνο πριν ήμουν στο ίδιο διαγνωστικό κέντρο, μόνη μου, έπαθα κρίση πανικού. Δεν ήθελα να πάθει τα ίδια
θα τον βάλω σε αυτό που είναι πιο μεγάλο, μου είπε η κοπέλα. Τον έβαλε να ξαπλώσει σε αυτό το μεταλλικο που σε κυλά μπροστά πίσω. Του τρύπησε την φλέβα του αριστερού του χεριου και του σύνδεσε ένα λαστιχάκι με μια σύριγγα, με ένα υγρό. Αν νιώθεις να αγχώνεσαι πάτα αυτό, του είπε
Του έβαλε εκείνα τα ακουστικά, που μοιάζεις λες και είσαι πιλότος του F16
Και ένα καθρεφτάκι που έτσι όπως ήταν ξαπλωμένος άμα άνοιγε τα μάτια του μπορούσε να βλέπει εμένα που στεκόμουν πίσω του
Άρχισα εκείνοι οι απαίσιοι ήχοι που έμοιαζαν με πυροβόλα. Μετά μια φωνή έδινε οδηγίες
Πάρε βαθιά αναπνοή, βγάλε τον αέρα και σταμάτα να αναπνέεις, ξανά και ξανά
ανάπνεα και εγώ μαζί του έβγαζα τον άερα και σταματούσα να αναπνέω, και μετρούσα δευτερόλεπτα
πάντα με βοηθά το μέτρημα. Οκ δεν περνούν πολλά δευτερόλεπτα, αντέχει. Έχει κάνει μαθήματα φωνητικής, έχει γερό διάφραγμα, ξέρει από αναπνοές, αντέχει. Αντέχει, αντέχω, αντέχει.
άνοιξε τα μάτια και με κοίταξε μέσα από εκείνο το θολωμένο παράξενο καθρεφτάκι
του είπα
Κόντεψες, τελειώνεις όπου και να σαι
Και τέλειωσε, και άντεξε, και εκείνα τα δέκα και κάτι λεπτά που στεκόμουν πίσω του, κοίταζα τα μάτια του, και δεν ένιωθα τίποτε άλλο από μια βαθιά επιθυμία να είναι υγιής και να σταθεί γερά στα πόδια του, Με τούτον τον άνθρωπο είμαστε ξένοι εδώ και πολλά χρόνια, αλλά τι σημααία έχει, η αγάπη δεν βλέπει χαρτιά, περνουν τα χρόνια Μαρία μου, ξεχνιούνται και οι διαφορές και οι διαφωνίες και τα πικρά λόγια που κάποτε είπαμε. Μένει κάτι άλλο, ένα ενδιαφέρον και μια προσπάθεια να προστατέψεις τον άλλο.
Αφήνω κάποια λόγια πίσω, που ίσως τα γράψω πιο μετά όταν δεν θα πονανε τόσο οι συγκρίσεις. Ένα έχω να σου. Για κάποια προσπαθούμε και για κάποια άλλα σταθήκαμε εντελώς ανίκανοι. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω να διορθώσουμε τα λάθη μας, κα για κάποια που δεν μπορέσαμε τον καιρό που έπρεπε πρέπει να ζητήσουμε συγχώρεση από εκείνον που όλα τα βλέπει και όλα τα ξέρει, αλλά να συγχωρέσουμε και τον εαυτό μας, γιατί δεν έχει πιο βαρύ φορτίο από τις ενοχές.
δεν γυρίζει πίσω
Μαρίνα Σαβεριάδου
τα ημερολόγια