δε θέλω να κάνουμε έρωτα απόψε

 Πήγαινε πάντα πρώτος στο ξενοδοχείο και της έστελνε τον αριθμό του δωματίου

Ερχόταν ένα σκέτο μήνυμα με ένα αριθμό

Δύο η ώρα το πρωί και έμπαινε στο μικρό μαύρο αυτοκίνητο για να πάει κοντά του. Η καρδιά της κάλπαζε και το σώμα της τσίτωνε και χίλιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της εκείνα τα πέντε έξι λεπτά μέχρι να διανύσει τον άδειο δρόμο, να φτάσει στο παλιό άθλιο ξενοδοχείο, απ’ εκείνα τα παρακμιακά που πάνε εκεί μόνο πελάτες που θέλουν να πηδηχτούν.

Χίλιες σκέψεις, ταχυπαλμία, να μην κάτσει λάτσιχο, να μην πιάσει κόκκινο. Γαμώτο άναψε κόκκινο, θα αργήσω τριάντα δευτερόλεπτά. Γαμώτο, γαγώτο, γαμώτο… θα αργήσω και εκείνος θα περιμένει. Παρκάρει, μπαίνει στον σκοτεινό προθάλαμο και πατά το κουμπί του ανσανσέρ, ο ρεσεψιονίστ προσποιείται πως κοιμάται ή κοιτάει αλλού να μην φέρνει τις γυναίκες σε δύσκολη θέση.

Οι άντρες δεν νοιάζονται, πάνε πάντα πρώτοι, πάντα μόνοι, πληρώνουν πάντα προκαταβολικά, παίρνουν το κλειδί για το δωμάτιο και κοιτάνε το ρεσεψιονίστ με εκείνο το υφάκι του εκείνος ξέρει γιατί πήγε εκεί και ο άλλος ξέρει ότι ο άλλος ξέρει και χαμογελάνε με το κοινό μυστικό, ξέροντας ότι ο ένας θα περνάει καλά όσο ο άλλος θα βαράει μαλακία περιμένοντας να περάσει η νυχτερινή βάρδια του.

Ο ρεσεψιονίστ κοιτάει την ώρα και την γυναίκα που κάποτε την κουβαλά ο άλλος μαζί του και κάποτε έρχεται μόνη της δεύτερη.

Άλλες ψηλές άλλες κοντές, άλλες εισαγώμενες και άλλες ντόπιες, από το κορμί τις μετρά φάτσες ποτέ δεν βλέπει, είπαμε κρατάει μια διακριτικότητα απέναντι στα κορίτσια που έρχονται. Άλλες όμορφες άλλες όχι και τόσο αλλά όλες μα όλες είναι εκεί για ένα σκοπό. Για να περάσουν όμορφες στιγμές και να χαρίσουν όμορφες στιγμές, άλλοτε με πληρωμή και άλλοτε για λόγους βαθιάς ερωτικής επιθυμίας.

110 πρώτος όροφος, δεύτερος όροφος ένα νούμερο πάνω, ένας στενός διάδρομος, ένα φθαρμένο χαλί, μια μυρωδιά από μούχλα, 102,104,106,108,110 η πόρτα μισάνοιχτη.

Η πόρτα είναι πάντα μισάνοιχτη και εκείνη δεν χτυπά ποτέ. Μπαίνει μέσα, εκείνος έχει φυλάξει τα παπούτσια του στο ντουλάπι του δωματίου γιατί είναι νυκοκοιρεμένο παιδί και δεν θέλει τα παπούτσαι του να χαλάνε την αισθητική του κατά τα άλλα ξεχαρβαλωμένου δωματίου. Έχει ήδη κάνει ντους, το μπάνιο και ο καθρέφτης είναι γεμάτος ατμούς που βγαίνουν από την μισόκλειστη πόρτα.

Το δωμάτιο είναι σκοτεινό, εκείνος είναι ξαπλωμένος και έχει σκεπαστεί με το λευκό σεντόνι μέχρι επάνω και προσποιείται ότι κοιμάται. Η πόρτα κλείνει. Εκείνη μπαίνει στο μπάνιο, βγάζει τα ρούχα και βάζει ένα λευκό κοντό σατέν νυχτικό. Τα άλλα όλα είναι έτοιμα, έχει λουστεί από πριν, έχει βουρτσίσει τα δόντια από πριν, έχει αρωματιστεί, δεν έχει χρόνο να χάνει.

Σβήνει το φως του μπάνιου. Περπατά αργά προς την πλευρά που είναι ξαπλωμένος εκείνος κα κάθεται δίπλα του. Σκύβει και ακουμπά τα χείλη της στα δικά του. Εκείνος μισανοίγει το στόμα του. Μυρίζει όμορφα, έχει πιπιλίσει μια γλυκιά κουφέτα γιατί ξέρει ότι εκείνη σιχαίνεται τη μυρωδιά του τσιγάρου. Τα μαλλιά του είναι βρεγμένα και είναι και πάλι αμετανόητος και αξύριστος.

Εκείνος τραβάει πιο μέσα και της κάνει χώρο. Εκείνη ξαπλώνει δίπλα του και με γυρισμένη ην πλάτη κολλάει το σώμα της στο δικό του. Το σώμα του είναι παγωμένο ακόμα δεν πρόλαβε να ζεσταθεί κάτω από το λεπτό λευκό σεντόνι. Εκείνη είναι πιο ζεστή και απλώνεται επάνω του η θερμοκρασία της και τον περιτυλίγει. Εκείνος κρύβει το πρόσωπο του στα μαλλιά της και παίρνει ανάσα βαθιά και την τραβά πιο κοντά του.

Εκείνη ψιθυρίζει χαμηλόφωνα

-Δε θέλω να κάνουμε έρωτα απόψε

- οκ ! λέει εκείνος.

Τραβάει αργά το νυχτικό της από τον γοφό προς τα πάνω, εκείνη ανασηκώνεται και κάθεται για λίγο στο κρεβάτι σηκώνοντας τα χέρια προς τα πάνω, εκείνος τραβά το ύφασμα προς τα πάνω αργά και αποκαλύπτει εκατοστό εκατοστό το γυμνό κορμί της στο λιγοστό φως που μπαίνει από το παράθυρο. Ξαπλώνει και πάλι και εφαρμόζει δίπλα του.

- Δε θέλω να κάνουμε έρωτα απόψε, επαναλαμβάνει εκείνη.

- Οκ ! λέει εκείνος.

Την αγκαλιάζει σφικτά ενώ στο κάτω μέρος την ακουμπάει η στύση του.

- Δε θέλω, επαναλαμβάνει εκείνη.

- Το ξέρω ! λέει εκείνος

Στις εφτά το πρωί γυρίζει στο σπίτι. Εκείνος φεύγει πρώτος και εκείνη δεύτερη. Βρίσκονται στα φώτα . Εκείνος είναι σταματημένος μπροστά της και εκείνη πίσω του. Την κοιτάζει από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου. Το κινητό της χτυπά.

- Γιατί είσαι εδώ τέτοια ώρα και γιατί μόλις σε είδα να βγαίνεις από εκείνο το φτηνο ξενοδοχείο; Έχεις γκόμενο; την ρωτάει και την κοιτάζει από το μπροστινό αυτοκίνητο.

- Δεν μπορώ να μιλήσω τώρα οδηγώ. Κλείσε.

- Καλώς θα τα πούμε στο σπίτι.

- Θέλω καφέ.

- Θα φέρω

Μαρίνα Σαβεριάδου

Μικρές ερωτικές ιστορίες

Love in Rome

Και τότε εκείνος είπε, άσε με να σε πάρω αγκαλιά, ο φωτογράφος περιμένει

Εκείνη συναίνεσε

Συναίνεση δεν είναι πάντα το ναι, το κούνημα το κεφαλιού, η θετική ανταπόκριση

Συναίνεση είναι όταν, τη στιγμή που εκείνος θέλει να σε αγκαλιάσει, γιατί κάποιος τρίτος ζήτησε να σας βγάλει μια φωτογραφία, δεν αρνείσαι, δεν μετακινείσαι, δεν κάνεις εκείνο το ένα βήμα πίσω

Έτσι, εκείνος την αγκάλιασε με την απελπισία του ανθρώπου που κρατάει κάτι που δεν του ανήκει πια

Και εκείνη, πολύ αργά, γύρισε το κεφάλι ελαφρώς αριστερά, να απομακρύνει τα χείλη της από τα χείλη του, με μια ελαφριά αποστροφή στο βλέμμα

 Έμοιαζαν, έμοιαζαν πολύ, τα ξανθά τους μαλλιά, τα πέτσινα τους σακάκια, το πάθος που ξεχείλιζε από τα σώματα τους

Έμοιαζαν σε όλα εκτός από ένα. Εκείνος ήταν ακόμα εκεί ενώ εκείνη είχε φύγει

 Ένα κορίτσι καθισμένο στα σκαλιά της πλατείας κοίταζε το αγκαλιασμένο ζευγάρι

 Η έκφραση της θύμιζε παιδάκι που περιμένει γεμάτο συγκίνηση και στωικά να αδειάσει το αλογάκι στο λούνα παρκ για να έρθει και η δική του σειρά

 Φαινόταν να είναι η πιο ευτυχισμένη από τους τρεις τους

 Μαρίνα Σαβεριάδου 12/05/2020 Inspired by a streetphoto by Y. S.

σ αγαπώ ψυχή μου

Οι άνθρωποι δεν έχουν μεγάλες διαφορές.. κάνουν τις ίδιες δουλειές, λένε τα ίδια αστεια, συχναζουν στα ίδια μέρη. 

Κι όμως κάποτε κάποιος συναντά κάποια, η το αντίθετο και τότε αυτός ο καποιος η κάποια ξαφνικά γίνεται ξεχωριστος, ιδιαίτερος . 

Κι αν σε ρωτήσουν τι το ιδιαίτερο εχει θα δυσκολευτεις να βρεις κάτι, δεν είναι οτι εχει τιποτα ξεχωριστο κι όμως.. ενώ είναι ένας απλός άνθρωπος...

Σε κοίταξε εκείνη την πρωτη φορά με τρόπο ξεχωριστο

Σου μιλησε και σου μιλάει πάντα με τρόπο ξεχωριστο

Σε άγγιξε και σε αγγίζει με τρόπο ξεχωριστο 

Και σε κανει πάντα μα πάντα εσένα, ενα κόκκο της άμμου στα εκατομμύρια ανθρώπων, να νοιώθεις μοναδικός και ξεχωριστος κι αυτό το τιποτα που νόμιζες οτι εισαι παίρνει αξία και υπόσταση γιατί για καποιον εισαι τωρα σημαντικός και σημαινεις πολλά.
Και αυτο είναι που ξεχωρίζει έναν απλό άνθρωπο από ολους τους άλλους, ο μοναδικός και ξεχωριστος τρόπος που αγαπά εσένα
Και βλεπεις ανθρώπους, που ζουν ασήμαντες ζωές, χωρις πλούτη, χωρίς πολυτέλειες κι όμως αν αγαπούν κι αγαπιούνται αληθινά, και έχουν διπλα τους έναν σύντροφο ζωής, σύμμαχο και συμπαραστάτη , είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο, ικανοποημενοι και ολιγαρκεις. 

Δεν τους λείπει τιποτα
Έχουν αυτό το σ αγαπω ψυχή μου κι αυτό το σ αγαπω είναι αρκετό, αυτή η μόνη ανάσταση !

χωρίς ρήμα

Τα πιάτα στο νεροχύτη

Ο ιδρώτας στο πρόσωπο της

τα σκυλιά στην αυλή

η μισάνοιχτη πόρτα

τα γαυγίσματα

το αυτοκίνητο στη στροφή

η αγωνία

η βρεγμένη ποδιά

το απαλό κλείσιμο της πόρτας

το δυνατό χτύπημα της καρδιάς

το παγωμένο νερό στη βρύση

ο ζεστός ιδρώτας στο πρόσωπο της

Τα κλειδιά στο τραπέζι

Τα αργά βήματα

Η λυμένη κοτσίδα

Το παγωμένο νερό στη βρύση

Η ζεστή ανάσα στο λαιμό της

Η λυμένη κοτσίδα

Το ιδρωμένο του σώμα

το φόρεμα στο πάτωμα

Το παγωμένο νερό στη βρύση

Τα βρεγμένα μαλλιά της

Μαρίνα Σαβεριάδου (μικρές ερωτικές ιστορίες)

Ανδρομέδα

Tα βράδια κοιμάται η ομορφότερη των ομορφότερων η Ανδρομέδα
σε αραχνούφαντα σεντόνια και πουπουλένια μαξιλάρια ξαπλώνει το κορμί της
μα να είσαι η ομορφότερη των ομορφότερων είναι βαριά κατάρα
Σαράντα φύλακες απ έξω στέκουν έξω από την κάμαρα που κοιμάται η Ανδρομέδα
με ακονισμένα τα σπαθιά, φυλάνε την ανέγγικτη παρθένα
μα απ το ανοιχτό παράθυρο, κατάμαυρο πουλί, κρατάει στο στόμα το κλουβί της
με μάτια κλειστά, βήματα αργά, σαν πουλί που το σφίγγει του θανάτου χέρι
ταξιδεύει προς τον βασιλιά του Βάλτου, τον άρχοντα του Σκότους
για κείνην στρώνει στον βάλτο χρυσά χαλιά για να πατήσει
ανάβει δάδες το σκότος να φωτίσει, έρχεται η βασίλισσα του η Ανδρομέδα
ο θάνατος σε καλωσορίζει, της λέει και προσκυνά
Καλώς σε βρήκα θάνατε μου, του λέει και σκύβει το κεφάλι χαμηλά
ο θάνατος απόψε ζει για σένα, της λέει το χέρι απλώνει
η ζωή απόψε πεθαίνει για σένα, του λέει και στο κρεβάτι του ξαπλώνει
κλείσε τα μάτια Ανδρομέδα, αν με κοιτάξεις θα πετρώσω
δεν έχω μάτια, δεν έχω σώμα, δεν έχω ζωή
για να ρθω σε σένα , τα αφήνω όλα πίσω, για να μπω σε ετούτο το κλουβί
γιατί δε μ΄αγαπάς ποτέ στου ήλιου το φως θάνατε μου;
Αλίμονο βασίλισσα μου, για σένα, αγάπη μου για σένα
από κείνη τη μέρα που ήμουν ακόμα άνθρωπος και συναντηθήκαμε στο δάσος
αλίμονο ομορφιά μου, η ομορφότερη των ομορφότερων σε κάλεσα Θεά μου
την αλήθεια ζήλεψαν η Θεά του Δάσους, η Θεά των Θεών και η Θεά της ομορφιάς
και με καταράστηκαν να ζω στους βάλτους , στον θάνατο να μοιάζω
να μη δω ποτέ ξανά του ήλιου το φως, μα να που το βλέπω στον ερχομό σου
Θεά μου Ανδρομέδα, κι ας με καταραστούν όσοι είναι εκεί πάνω οι Θεοί
Δικό τους δημιούργημα δεν είσαι ; το δικό τους δημιούργημα εξυμνώ
Αλλά έτσι είναι οι Θεοί, ζηλεύουν των ανθρώπων την ευτυχία
Και στέλνουν κατάρες, σπέρνουν συμφορές και χωρίζουν αυτούς που αγαπιούνται
Αγάπη μου, μην ανοίγεις τα μάτια, ορκίσου να μη με κοιτάξεις ποτέ σου Ανδρομέδα
να με θυμάσαι όμορφο και νέο θέλω, όπως ήμουν εκείνη την πρώτη μέρα που με είδες
ορκίσου να με θυμάσαι όπως ήμουν, ορκίσου όπως τότε να με αγαπάς
Θάνατε μου
άφησε να απλωθεί το σκότος στους βάλτους, σβήσε τις δάδες, βασιλιά μου σβήσε τα κεριά
όπως διατάζεις βασίλισσα μου, αν με δεις μη με μισήσεις, ορκίσου όπως τότε να μ΄ αγαπάς
τα μάτια ανοίγω και να που σε κοιτάζω, μα εσύ είσαι πανέμορφος βασιλιά μου
δεν είδα πιο όμορφο φεγγάρι από αυτό που λάμπει στα μάτια του Θανάτου μου
αγάπησε με βασιλιά μου όσο μπορεί να αγαπήσει ο θάνατος τη ζωή
σε λατρεύω βασίλισσα μου, όσο μπορεί ο θάνατος να αγαπήσει τη ζωή
Κοίμησε με στην αγκαλιά σου θάνατε μου, πριν το φως φανεί
Κοιμίσου στην αγκαλιά μου και εγώ θα παρακαλώ τον ήλιο να αργεί
Ξημερώνει ……Κατάρα στον ήλιο που ξημερώνει αγάπη μου πριν ονειρευτείς
Ξημερώνει… Κατάρα στο φως που σπεύδει πριν στην αγκαλιά μου αποκοιμηθείς
Πρέπει να φύγω βασιλιά μου..
Μην κλαίς βασίλισσα μου, άσε εμένα ποτάμια να κλάψω να πνίξουν τον ήλιο και τη μέρα
Δεν αντέχω άλλο να φεύγω όταν ξημερώνει..
Φύγε να χαρείς μη σε βρει το ξημέρωμα εδώ, στο φως της μέρας δεν πρέπει να με δεις ποτέ
Γύρνα την πλάτη και φύγε , ο ήλιος δε θα σταματά ποτέ να ξημερώνει
η μοίρα μας έχει γραφτεί , να μαι εγώ ο θάνατος και εσύ η ζωή
στο έρεβος μόνο να μας αφήνουν οι Θεοί να αγαπιόμαστε Ανδρομέδα
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

20 Αυγ 2014, 10:55 μ.μ.

όπως ένα μικρό παιδάκι χρειάζεται κάθε μέρα να το παίρνεις αγκαλιά και να του λες σ΄αγαπώ
έτσι και η γυναίκα χρειάζεται μια μικρή ερωτική εξομολόγηση
ένα τρυφερό μήνυμα όσο είσαι στη δουλειά
ένα χάδι...
ένα λουλούδι που το έκοψες κρυφά από έναν κήπο
ένα φιλί στο πίσω μέρος του λαιμού την ώρα που σου φτιάχνει το δείπνο
να την πάρεις τρυφερά αγκαλιά από τη μέση
να της δώσεις κρυφά ένα ερωτικό φιλί κρυμμένοι πίσω από την πόρτα του ψυγείου..
να τη φιλήσεις στο μέτωπο όσο αυτή κοιμάται
να της αφήσεις ένα ραβασάκι το πρωί πριν φύγεις για δουλειά για να το βρει στο κομοδίνο όταν ξυπνήσει ..
να μπεις κρυφά μαζί της στο μπάνιο και να της λούσεις τα μαλλιά, να τυλίξεις γύρω της την πετσέτα αγκαλιάζοντας την τρυφερά
να της πεις πόσο όμορφη είναι
πόσο σημαντική είναι για σένα
πόσο περίμενες να έρθεις σπίτι για να την δεις
πόσο την αγαπάς
αν την αγαπάς
να σαι σίγουρος ξέρει και νοιώθει αν την αγαπάς
γιατί μια γυναίκα νιώθει πότε είναι ποθητή και κυρίως πότε αγαπιέται από τον άντρα
κουράστηκα να ακούω ότι ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, η συμβίωση κουράζει, όχι διαφωνώ και θα διαφωνώ όσο ζω. Απλά εμείς σκοτώνουμε τον έρωτα και την αγάπη, γιατί τα εγκαταλείπουμε όπως εγκαταλείπουμε ένα δέντρο άποτο στην αυλή μας και μετά διερωτούμαστε γιατί ξεράθηκε .
ΜΣ

13 Αυγ 2014, 10:14 μ.μ.

Έκαναν έρωτα και εκείνη τον τραβηξε από πάνω της και άρχισε να κλαίει με λυγμούς. Έκλαιγε γιατί κατάλαβε εκείνη τη στιγμή, που γίνονταν ένα, ότι αυτός ήταν. Και αυτός την κράτησε σφικτά αγκαλιά, της χάιδεψε τα μαλλιά και την άφησε αμίλητος να κλάψει. Γιατί εκείνος κατάλαβε πολύ πιο πριν, από την πρώτη φορά που την είδε στο φως του φεγγαριού, με ένα μακρύ πράσινο φόρεμα να ανάβει έξι μικρά κερακια γύρω από δύο άγνωστες ψυχές που αγαπιουνταν εδώ και αιώνες και ξανασυναντιουνταν δίπλα στο κύμα για πρώτη φορά, ότι αυτή ήταν. Ναι, μάρτυρας το φεγγάρι που τους έβλεπε, τα κεριά που έκαιγαν χωρίς να τα σβήσει το κύμα η ο αέρας μέχρι την ανατολή, μάρτυρας η θάλασσα που ξεπλυνε τα διψασμενα κορμιά τους και ο ήλιος που τους ανέτειλε για να δουν ο ένας τα μάτια του άλλου για πρώτη τους φορά, αυτοί ήταν και αυτοί θα είναι σε κάθε ζωή ...... ΜΣ

11 Αυγ 2014, 10:08 μ.μ.

Αγαπη

Αγάπη …
χρόνια σε περιμένω
το ρολόι δε σταματάει
κι η απουσία σου τρομάζει
πώς να ζει κανείς χωρίς εσένα …
Αγάπη..
έλα για πάντα
έλα να μείνεις
έλα δίπλα μου να στεριώσεις
γίνε αλήθεια κι έλα
Αγάπη..
και σαν θα χουμε γεράσει
ίσως και να χει ο ένας το όνομα του άλλου πια ξεχάσει
υποσχέσου μου
να μου κρατάς σφικτά το ρυτιδιασμένο χέρι
να με κοιτάς βαθιά στα μάτια
και να σαι σίγουρη
Αγάπη..
για σένα θα λάμπουν ακόμα
υποσχέσου μου
να σαι εκεί
Αγάπη..
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

10 Αυγ 2014, 2:16 μ.μ.

Και γράφουν στιχάκια για τον έρωτα οι ποιητές μέχρι να ρθει στο δρόμο τους εκείνος ο έρωτας , εκείνη η αγάπη που δεν θα την χωρέσουν ποτέ οι λέξεις Ότι γράφουν από εκεί και πέρα είναι απλά μυθοποιηματα φαντασίας, για τη μεγάλη τους μεγαλη ερωτική ιστορία αφήνουν την πένα κάτω και λευκό το χαρτί. Την μεγάλη αγάπη είναι ύβρις να την λερωνεις προσπαθώντας να την περιγράψεις με χιλιοειπωμενες λεξεις. Την κρατάς μόνο για σένα πολύτιμη , όσο το όνομα της. ΜΣ

7 Αυγ 2014, 8:06 μ.μ.

Όταν μπήκε στην αίθουσα του σινεμά τα φώτα ήταν ακόμα αναμμένα. Στην αίθουσα δεν υπήρχε κανένας άλλος. Κάθισε στο κέντρο της τελευταίας σειράς. Σε λίγο μπήκε στην αίθουσα αυτός. Ανέβηκε τα σκαλιά και έκατσε διπλα της. Το αριστερό μπράτσο του άγγιξε το δικό της. Γυρισε και την κοίταξε χαμογελώντας. Γεια σου. Ελπίζω να μη σε ενοχλεί που κάθισα δίπλα σου. Έχω ένα κόλλημα να κάθομαι πάντα στο κέντρο της τελευταιας σειράς. Κι εγώ το ίδιο, είπε εκείνη, ευτυχώς που τις βρήκαμε κενές. Σε λίγο ξεκίνησε η ταινία. Ήταν μια ασπρόμαυρη κλασσική ταινία του πενήντα. Οι ήρωες εζησαν για λίγες μέρες τον πιο παραφορο τους έρωτα. Στην τελευταία σκηνή αποχαιρετηθηκαν στην πλατφόρμα 13 ενός σιδηροδρομικου σταθμού. Αφού αγκαλιαστηκαν και φιληθηκαν παθιασμενα εκείνη ανέβηκε στο τρένο αφήνοντας τον να στέκει στη βροχή. Μπήκε σε μια μικρή κουκέτα, και στάθηκε ψάχνοντας τον έξω από το μικρό παράθυρο. Το τρένο σφύριξε και ξεκίνησε να κινείται αργά. Δεν τον έβλεπε πουθενά. Τα μάτια της γέμισαν δακρυα. Ήθελε να τον έβλεπε εκεί. Να του κουνήσει το χέρι να του φωνάξει σ αγαπώ τελευταία φορά. Αλλά αυτός την είχε εγκαταλείψει. Ξάφνου ένοιωσε δύο χέρια να την αγγίζουν και ένα πρόσωπο να κρύβεται στα μαλλιά της. Γύρισε προς το μέρος του. Σ αγαπώ της είπε και τη φίλησε. Όπου πας θα ρθω κι εγώ. Δεν με νοιάζει ο προορισμός, ο προορισμός μου είσαι εσύ. Η ταινία τελείωσε και οι ήρωες έμειναν αιώνια να κάνουν έρωτα στο πάτωμα μιας μικρής κουκετας, στο τελευταίο βαγόνι ενός ξεχασμενου τρένου χωρίς προορισμό. Εκείνος και εκείνη σηκώθηκαν με βουρκωμένα μάτια , και χωρίστηκαν φεύγοντας από διαφορετική πλευρά. Αυτό που δεν ήξεραν είναι πως σ αυτή την αίθουσα, αυτού του σινεμά, έμπαιναν μόνο δύο θεατές κάθε φορά, ένας άντρας και μια γυναίκα που η μοίρα τους τοποθετούσε σε διπλανές θέσεις, έτσι ώστε να αγγιζονται τα μπράτσα τους, να συντονίζονται οι ψυχές τους και να πρωταγωνιστούν σε ένα έργο σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ήρωες και θεατες για όσα ονειρεύονταν και η ζωή απαγορευε έξω από τούτη την αίθουσα. ΜΣ μικρές ερωτικές ιστοριες

5 Αυγ 2014, 10:29 μ.μ.

Γνωρίστηκαν στην ακρογιαλιά, ξάπλωσαν αγκαλιά και ερωτεύτηκαν δίπλα στο κυμα. Κρατήθηκαν χέρι χέρι και περπάτησαν μαζί στη θάλασσα. Εκεί αγαπήθηκαν για ένα μόνο βράδυ. Τώρα είναι ξένοι και σαν περάσουν χρόνια ίσως τη ψάξει για να δει μια φορά ακόμα το χρώμα των ματιών της, τη στιγμή που ανατέλλει ο ήλιος, δε θα ξέρει που να τη βρει, γιατί δε ρώτησε ποτέ το όνομα της κι ας την αγάπησε πολύ κι αυτή έφυγε χωρίς να αφήσει σημάδι γιατί τον αγάπησε πολυ . ΜΣ

4 Αυγ 2014, 4:31 μ.μ.

Έρωτας
Να τον έχεις κοιτάξεις στα μάτια και να νοιώθεις ότι αυτός είναι και αυτό το συναίσθημα να μη χωρά καμιά αμφισβήτηση, να σου αποκλείει κάθε ανάγκη να κοιτάξεις δεξιά ή αριστερά για να βρεις κάτι καλύτερο. να την έχεις κοιτάξει στα μάτια και να λάμπει ολόκληρη γιατί βλέπει εσένα. γιατί είσαι εσύ ο έρωτας της και μαζί σου ομορφαίνει μέρα με τη μέρα. και θα ομορφαίνει να σαι σίγουρος όσο εσύ την αγαπάς, γιατί η αγάπη είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το νερό που το ποτίζει. Κι όσο αγαπάς μεγαλώνει και ανθίζει και μοσχομυρίζει.
Δεν έχει μεγαλύτερη πράξη αγάπης από το να δείχνεις στον άλλο πως τον αγαπάς. με κάθε τρόπο, με κάθε λέξη, με κάθε στιγμή, και όσο ο άλλος νοιώθει ότι αγαπιέται ανταποδίδει και είναι αυτή μια όμορφη αλληλένδετη πράξη, δύο συγκοινωνούντα δοχεία που ανταλλάζουν ενέργεια. Πρέπει να σαι αποφασισμένος για δύο πράγματα εξ αρχής. Ότι αυτός είναι ο ένας το ένα. Και αν αυτός είναι ο ένας είσαι εκεί, στις όμορφες στιγμές, στις δύσκολες στιγμές, στα πάνω και στα κάτω, και η μόνη δέσμευση δεν είναι αν σας συνδέει ένα χαρτί ή ένα στεφάνι αλλά αν σας συνδέει πραγματική και βαθιά αγάπη, που συνεπάγεται θαυμασμό, σεβασμό, πόθο και πάθος του ενός προς τον άλλο. Γι αυτό πρέπει να ναι ο ένας. Για να περιμένεις όπου και να είσαι, ότι και να κάνεις, να έρθει η στιγμή που θα επιστρέψεις σ΄αυτόν. Γιατί αυτός είναι το σπίτι της ψυχής σου, η αυλή της καρδιάς σου και εκεί όπου θα κατοικήσει το κορμί σου.
Η δέσμευση είναι πάνω απ όλα ψυχική και δεν χωράει αμβισβήτηση ή συμβιβασμό. Πρέπει να βλέπεις τον άλλο και να νοιώθεις ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο γύρω ή μέσα σου, διαφορετικά δεν είναι αυτός ο ένας. Τότε μην κάνεις τον κόπο να πεις πως αγαπάς. Κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Και ο έρωτας ; O έρωτας θα μείνει ζωντανός όσο εσύ θέλεις, όσο θέλετε και οι δύο. Κι αν είναι όπως λένε μια φωτιά , η φωτιά θέλει δύο πράγματα , υλικό να καίγεται και οξυγόνο να αναπνέει, ελευθερία δηλαδή, να είσαι στη σχέση σου γιατί θέλεις είσαι , γιατί δεν θα είσαι πουθενά αλλού πιο όμορφα και οικεία και μένεις γιατί γουστάρεις όχι γιατί είσαι υποχρεωμένος. Αν υπάρχει ελευθερία τότε υλικό είναι απλό, φαντασία, πρωτοτυπία και όρεξη. και να μην θεωρείς ποτέ ότι έχεις κερδίσει, να μη θεωρείς ποτέ τον άλλο δεδομένο, ο έρωτας είναι μια μικρή όμορφη διαδικασία που θέλει λίγο πονηράδα, λίγο πιπέρι και αλάτι. Να διώξεις στο διάολο τη ρουτίνα. Κι αν στερέψουν τα ξύλα που κρατούν τη φλόγα αναμμένη, ξέρεις τι, πέφτετε μέσα μαζί και να δεις τότε πως ανάβουν οι φλόγες. Κανένας δεν ανήκει κανενός.
Ο έρωτας είναι μια μικρή ηθελημένη αυτοπαράδοση στην πιο μεγάλη εξουσία.
ΜΣ

29 Ιουλ 2014, 7:35 μ.μ.

Και σήμερα θα υφάνω την ύπαρξη μου πάνω στο λευκό σου φανελάκι και το χαμόγελο σου που πήρα μέσα από μια εικόνα και το βαλα στα όνειρα μου.
Μη στέκεσαι πολύ κοντά μου, από μακριά θα σε κοιτώ, έτσι, σαν μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία από καλοκαιρινές διακοπές που βγάλαμε μόλις χτες.
Δε θα’ σαι ένας ακόμα έρωτας, θα είσαι ο παιδικός μου έρωτας γιατί ήρθες όσο καθόμουν μόνη στην αυλή και μου άπλωσες το χέρι και παίξαμε μαζί όλο το απόγευμα.
Μετά μοιραστήκαμε ένα παγωτό χωνάκι, αλλά εσύ όλο το άφηνες να λιώνει και στερέωνες το χωνάκι στην άκρη της μύτης σου ακροπατώντας σε οριζόντιους κορμούς και στην παιδική σου ανεμελιά.
Και εγώ όλο γελούσα και σε κοιτούσα να μου ξεφεύγεις και να χάνεσαι κρυμμένος μέσα σε στάχυα, μόνο για να με ξαφνιάσεις κλείνοντας μου τα μάτια και εγώ τότε προσποιούμουν ότι δεν ήξερα ποιος είναι και με άλλα ονόματα σε φώναζα, μόνο για να μείνεις λίγες παραπάνω στιγμές κοντά μου, να νοιώσω το στήθος σου να λαχανιάζει και τα ιδρωμένα χέρια σου στα δικά μου πριν μου κρυφτείς και πάλι.
Και σήμερα θα υφάνω τα όνειρα μου πάνω στο λευκό σου φανελάκι και τα χαρούμενα μάτια σου.
Κι αν σε φοβίζουν τα σκοτάδια σου, έλα μαζί μου στην άκρη της Σαλίνας να κάτσουμε δίπλα στην αρχαία λίμνη σαν δυο φλαμίνγκο που δεν μετανάστευσαν ακόμη και να φτιάξουμε δαχτυλίδια από ασημένια χαρτάκια τσίχλας σφραγίζοντας την παιδική μας αγάπη.
Μόνο μη μεγαλώσεις … το λευκό σου πάει πολύ!
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

24 Ιουλ 2014, 9:17 μ.μ.

Κι αν ζούσαμε στο μεσαίωνα,θα μας καταδίκαζαν σιγουρα οι Ιεροεξεταστές γιατί μαγεία είναι να ερωτεύεσαι το άπιαστο , πλατη με πλάτη σε ένα πασαλλο θα μας εκαιαν, μα η πυρά καθόλου δε θα μας εκαιε, παρά μόνο αν προλάβαμε να φιληθουμε τελευταία φορά..... ΜΣ

22 Ιουλ 2014, 6:51 μ.μ.

Και μοιάζει η αιωνιότητα μια ονειροπαγιδα που την κρεμμαμε στο προσκέφαλο μας και μας κλέβει τις πιο όμορφες στιγμές......


21/07/2014 (χωριό Γιόλου)

Για όλες τις λέξεις που είχαμε ακόμα να πούμε μην ψάξεις , για όλα όσα είχαμε ακόμα να κάνουμε μην κλάψεις, μεγάλη μου αγάπη.....τα τελευταία μου λόγια κράτησε μόνο στην καρδιά σου...... Και να δεις που πρόλαβα και στο είπα, πόσο τυχερή ήμουν φαντάσου.. χαρά μου πάψε να λυπάσαι "σ αγαπώ να το θυμάσαι"

20 Ιουλ 2014, 3:35 π.μ.

ΑΦΗΝΕ ΜΕ
άφηνε με να μπαίνω λίγο..σαν αεράκι κάτω απ’ την πόρτα, λίγο μόνο..
να βλέπω ότι είσαι εκεί, να ξέρω ότι είσαι καλά
τι κι αν πάντα είσαι μακριά,
με τα δικά μου χρώματα σε ζωγράφισα
έτσι όπως μεγαλώνεις το παιδί και το αφήνεις να φύγει
έτσι όπως γιατρεύεις του πουλιού τη σπασμένη φτερούγα και το αφήνεις να πετάξει
κάνε ότι μπορείς για να’ σαι εντάξει
έχει ανηφόρα η ζωή
και εγώ από μακριά θα σου μιλάω
από μακριά θα σ’ αγαπάω
μα ξέρεις πολύ καλά
εκείνες τις δύσκολες τις ώρες
που περπατάς και χάνεσαι στα δάση
θα είμαι δίπλα σου εκεί
εκείνες της μοναξιάς τις ώρες
που αναζητάς με παράπονο τα χρόνια που φύγαν
που ατενίζεις με φόβο τα χρόνια που θα’ ρθουν
θα είμαι εκεί
εκείνες της μοναξιάς τις ώρες που θα κάνεις έρωτα με τις αναμνήσεις
εκείνες τις σκληρές νύχτες που θα ψάχνεις αφόρητα ένα χάδι για να νοιώθεις πως αγαπιέσαι
θα είμαι εκεί
μακριά
μα δίπλα σου εκεί
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

19 Ιουλ 2014, 9:41 μ.μ.

Τις μεγάλες αγάπες δεν τις σβήνει η απόσταση , ούτε ο χρόνος που περνά, της ψυχής ο δεσμός ούτε πεθαίνει ούτε γερνα, κι αν σε τούτη τη ζωή χωρίζουν δύο κορμιά, αχωριστες μένουν αιώνια οι ψυχές, τις μεγάλες αγάπες, καρδιά μου, μην τις κλαις.....

18 Ιουλ 2014, 4:52 μ.μ.

Τσιγγάνοι στου χρόνου το καραβάνι
σε αντίθετες πάντα ταξιδεύουν τροχιές
μέχρι το βράδυ που οι αστερισμοί διασταυρώνουν
οι τσιγγάνοι ανάβουν στο στερέωμα φωτιές
κάθε που επαληθεύονται πανάρχαιοι χρησμοί
αρχίζουν να πάλλονται ταυτόχρονα οι καρδιές
γνωστό το λίκνισμα του φιδίσιου κορμιού της
αμαρτωλό σαν τον όφη στων πρωτόπλαστων τον κήπο
γνωστή η μελωδία και του τραγουδιού του ο πόνος
μαντείου πανάρχαια αποκάλυψη και μύθος
«σήκω και χόρεψε μαζί μου τσιγγάνε»
«έλα και δώσ’ μου φιλί μάγισσα μου, διάβασε της ζωής μου τη μοίρα γυναίκα»
«το πεπρωμένο σου άντρα είναι ένα, να καίγεσαι όσο ζεις στη φωτιά μου»
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

9 Ιουλ 2014, 9:04 μ.μ.

Και να που ήρθες αγάπη
Χωρίς τυμπανοκρουσίες και πανηγύρια
Χωρίς μεγάλες εισόδους και φωνές
Απλά ήρθες
Όπως σε φαντάστηκα , όπως σε περίμενα
Με ένα ζευγάρι θάλασσες μάτια
Με ένα ζευγάρι κουρασμένα χέρια
Με ένα αγέρωχο κορμί
Με μια ζεστή καρδιά
Με μια περήφανη ψυχή
Με έναν άσβεστο πόθο
Όπως σε ζωγράφισα, όπως σε ονειρεύτηκα
Έτσι ήρθες
Χωρίς επιτηδευμένα λόγια, χωρίς ενοχές
Χωρίς υποσχέσεις κι ανταμοιβές
Να που ήρθες αγάπη
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

9 Ιουλ 2014, 9:09 π.μ.