ο θησαυρός σου

 σκέφτηκες ποτέ γιατί αυτό που θεωρούσες τόσο πολύτιμο την ώρα που δεν το είχες, σταματάς να το θεωρείς τόσο πολύτιμο όταν το αποκτάς;

γιατί εκείνο που ονειρευόσουν να βρίσκεται στην παλάμη σου, όταν το κρατάς πια στην παλάμη σου, χάνει αμέσως την αξία του;

και να πόσο σύντομα ο θησαυρός παύει να είναι θησαυρός, το διαμάντι γίνεται άνθρακας και το χέρι που τόσο δίψασες να κρατήσεις μέσα στο δικό σου τώρα κάνει την παλάμη σου να ιδρώνει προκαλώντας σου δυσφορία

....και εσύ αφήνεις τα δάχτυλα να ξεγλυστρίσουν ..

και όμως αυτή είναι η ουσία και η μόνη μας περιουσία, η αξία να παραμένει όταν πια έχεις αποχτήσει κάτι και όχι να μειώνεται ακριβώς επειδή επιτεύχθη ο σκοπός ..

η ουσία είναι πώς θα φερθείς εσύ στον θησαυρό σου ώστε να μεγαλώσει η αξία του..

εκεί είναι που την παθαίνουν οι περισσότεροι..ξεχνούν..ξεχνούν για τι εύχονταν, για τι προσεύχονταν, ξεχνούν τι υπέφεραν και μετά, όταν έρθουν όλα όσα περίμεναν και εκπληρωθούν τα όνειρα τους δεν έχει πια καμιά σημασία..λες και ήταν άλλοι εκείνοι που περίμεναν ..είναι η φύση του ανθρώπου λένε..η αίσθηση του ανικανοποίητου, η μήπως δεν ξέρεις αν θέλεις κάτι ή όχι μέχρι να το κρατήσεις, κι όταν πια το κρατήσεις απομυθοποιείται και δεν σου κάνει πια καμιά αίσθηση;

Ίσως πάλι να είναι και η μνήμη.. νομίζω αν κρατούσαν ένα αρχείο με εκείνα όλα που έζησαν στα πέτρινα χρόνια ίσως να εκτιμούσαν λίγο περισσότερο τις χαρές που τόσο νιώθουν τώρα ασήμαντες

Ξέρεις, εδώ και χρόνια τώρα πάω σχεδόν στο μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, κάθε μέρα, σχεδόν την ίδια ώρα, στη θάλασσα, από τον ίδιο δρόμο, σταματώ στο ίδιο σημείο, βάζω τη τσάντα μου, περπατώ μια απόσταση με τα πόδια μου στο κύμα, επιστρέφω και μετά μπαίνω μέσα και κολυμπώ. Και ποτέ, ούτε μια φορά και ούτε μια μέρα, δεν ένιωσα λιγότερη ανάγκη να πάω, ούτε την ανάγκη να πάω αλλού.

Γιατί για μένα εκείνο είναι το σταθερό σημείο αναφοράς αλλά εγώ κάθε μέρα που πάω, πάω άλλη, άλλη Μαρίνα, πέρασα τις δυσκολότερες φάσεις της ζωής μου περπατητή κάνοντας αυτήν την απόσταση, αναπνέοντας βαθιά τον αέρα της , το κύμα της και παρακολουθώντας εκείνη πώς αλλάζει με τις εποχές της, άλλοτε ήρεμη και άλλοτε φουρτουνιασμένη, πώς είναι ολοκάθαρα τα νερά της στις έξι το πρωί και πώς θολώνει τα απογεύματα όταν φυσά, πώς είναι αρχές Μαρτίου όταν είμαστε οι δυο μας και πώς μέσα του καλοκαιριού όταν γεμίζει κόσμο και νιώθω ότι φθείρουν κάτι πολύτιμο δικό μου. Εκείνο το απροσδιόριστο αίσθημα έλλειψης όταν κάνω μέρες να πάω και πώς αμέσως νιώθω πλήρης μόλις πατήσουν τα πόδια μου στην άμμο. Παρακολουθώ και εμένα πώς αλλάζω με τις εποχές μου, και θυμάμαι σαν σκηνή που παίχτηκε εκατοντάδες φορές κάθε σκέψη που έκανα, κάθε φάση της ζωής μου που έζησε σε εκείνη την διαδρομή των λίγων μέτρων και πάω εκεί λίγο πριν κλείσει η μέρα και της λέω τα νέα μου, ήρθα και σήμερα, και κοίτα κατάφερα και έζησα και σήμερα και ότι κι αν συμβαίνει ήρθα. Ένα ιερό τελετουργικό !

Κάπως έτσι φανταζόμουν και τον έρωτα για έναν άλλο άνθρωπο, μια σχέση που παρ' όλες τις εξωτερικές αλλαγές, φουρτούνες και τρικυμίες, το κοινό σημείο θα παραμένει σταθερό, μια σχέση που δεν θα βαρεθείς να βυθίζεσαι εντός της ακόμα και αν προηγήθηκε εκατοντάδες φορές και να μη νιώθεις την ανάγκη να πάεις κάπου αλλού γιατί εκεί είναι η δική σου θάλασσα, μια θάλασσα, ένας έρωτας ένα ατέλειωτο πεδίο εξερεύνησης και μια συνεχής πρόκληση να μάθεις κάτι νέο, να κάνεις κάτι νέο, να ερωτευτείς εκ νέου και διαφορετικά..

♥

17 Ιουλ 2018, 9:13 π.μ. 

photo Full moon Le Bay Larnaca 3/8/2020

το πείραμα του ανέκφραστου πρόσωπου

 Το πείραμα του ανέκφραστου προσώπου (the still face experiment) διεξήχθη το 1975 από τον τότε διευθυντή του τμήματος ανάπτυξης παιδιού του Πανεπιστημίου του Harvant, Edward Tronick και τους συνεργάτες του.

Στόχος του πειράματος ήταν να αποδειχθεί η αλληλεπίδραση μητέρας-βρέφους στα πρώτα χρόνια της ζωής.

Στο πείραμα συμμετείχαν μία μαμά με το ενός έτους μωράκι της. Όπως θα δείτε και από το βίντεο, στη αρχή μαμά και μωρό «αλληλεπιδρούσαν» παίζοντας, κάνοντας γκριμάτσες και γελώντας. Μέχρι εκεί όλα καλά.

Τι συμβαίνει όμως όταν ξαφνικά η μαμά είναι ανέκφραστη; Πως αντιδρά το μωρό της;

Το μωρό στην αρχή δεν καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και συνεχίζει τα παιχνίδια με την μαμά του. Παρατηρεί την αλλαγή της αλλά συνεχίζει να προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή της… της γελάει, βγάζει κραυγές προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί της, απλώνει τα χεράκια του… Όταν αντιλαμβάνεται ότι η μαμά δεν συμμετέχει και δεν ανταποκρίνεται στο «κάλεσμά» του απογοητεύεται και κλαίει.

Όταν η μαμά αποκτά πάλι το παιχνιδιάρικο ύφος της, το μωρό ανταποκρίνεται αμέσως, σταματάει το κλάμα και συνεχίζει το παιχνίδι μαζί της.

Σύμφωνα με τον Edward Tronick, το συναισθηματικό «πάρε δώσε», η ψυχική αλληλεπίδραση ξεκινάει από την πρώτη ανάσα, το πρώτο βλέμμα της ζωής, τα πρώτα βρεφικά σκιρτήματα. Η φύση της ανθρώπινης ψυχής μαρτυρά από την νεογνική ακόμα ηλικία την ανάγκη της για επαφή, για ανταλλαγή συναισθημάτων, για αγάπη, χαρά και τρυφερότητα. Και αυτό που είναι σίγουρο, αυταπόδεικτο και αναμφισβήτητο είναι πως όσο πιο ζεστή κι αληθινή είναι η ανθρώπινη επικοινωνία τόσο πιο ωφέλιμη, ευεργετική και χρήσιμη είναι, ενώ η απουσία της όπως και η κακοπροαίρετα εκφρασμένη εκδοχή της, δημιουργεί δυσαρμονικές κι επώδυνες καταστάσεις με βλαπτικές και πολλές φορές μη αναστρέψιμες συνέπειες για το παιδί.

Αν το πάρουμε τώρα αυτό και το εφαρμόσουμε στην ενήλικη ζωή θα καταλάβουμε πώς ο άνθρωπος χτίζει τις μόνιμες σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους βάση προσδοκιών δοσίματος και ανταπόδωσης, έστω αυτό γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα

Έστω ότι γνωρίζεις έναν άνθρωπο και τον ερωτεύεσαι.
Τον ερωτεύεσαι κυρίως για την συμπεριφορά του απέναντι σου. Ακριβώς όπως το βρέφος συνηθίζεις στον ήχο της φωνής, στο χαμόγελο του όταν θα σε πλησιάσει, στην λάμψη που έχουν τα μάτια του όταν σε κοιτάζει, στην χαρά του που διαχέεται γύρω του κατά την παρουσία σου, στην προσδοκία του να σε δει, στην ανάγκη του να είναι κοντά σου.

Και μετά ξαφνικά ο άνθρωπος σου γίνεται ανέκφραστος; Πως αντιδράς εσύ, ο ενήλικας ;

Ακριβώς όπως το βρέφος στο πείραμα

Στην αρχή δεν καταλαβαίνεις τι έχει συμβεί και συνεχίζει τα παιχνίδια. Παρατηρείς την αλλαγή αλλά συνεχίζεις να προσπαθεί να τραβήξεις την προσοχή του… γελάς, βγάζεις κραυγές προσπαθώντας να επικοινωνήσεις μαζί του, απλώνεις τα χέρια σου… Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ο άλλος δεν συμμετέχει και δεν ανταποκρίνεται στο «κάλεσμά» του απογοητεύεσαι και κλαίεις. Μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι πείραμα !

Δεν είναι ο άνθρωπος που σου λείπει, είναι εκείνος που ήταν, εκείνο που αντιπροσώπευε !

Αυτό που θέλουν είναι εκείνο που πρωτοένιωσαν για τον άνθρωπο, εκείνο που έζησαν με εκείνον τον άνθρωπο.. την θετική αλληλεπίδραση που είχε ο ένας για τον άλλο
και όταν εκείνο φύγει, εκείνοι θρηνούν ακόμα κι αν ο άνθρωπος είναι εκεί..
στη μια γωνία ο ίδιος άνθρωπος αλλά όχι εκείνος ..στην άλλη εσύ αλλα όχι εσύ ...

γι αυτό ο διακόπτης πέφτει και για τους δύο μόλις πέσει για τον ένα

http://www.imommy.gr/vrefos/anaptiksi/article/4441/binteo-eseis-gnwrizete-to-peirama-toy-anekfrastoy-proswpoy/

ΜΣ

published on FB 18 Ιουλ 2018, 10:45 π.μ.

The art of living

White as the color of innocence, white as the canvas you have in front of you each time you start working on a painting or other art form.

just like every other artist you work on your art  in stages.

You begin and all you have in front of you is this white, empty canvas, or a white paper if you are a writer in my case.

There it is, in front of you, and a few hours later, or a few days later, or maybe even years later you have the finished result. Many people think that art is born when the artist conceives an idea and he manages to put it down successfully and present it to the world. 

This is not the whole truth, the artist does not put down simply ideas, what he does is bringing out a feeling, for art is always about feelings, feelings we are not able to express in other ways.

Something that hurt you in the past, something that might still hurt you, something you experienced and has moved your world inside out, it might be sadness, passion, desire, or your hidden hopes and dreams.

This is art, bringing out a piece of one’s soul primarily to release his own soul and then to share it with someone else.

Just like painting our own life begins with an empty white canvas. The only difference is that though we are all born white and innocent as this empty canvas, there is a period of our lives that other people draw or paint on us.

These are the first critical years of our childhood, and if we have a happy childhood we have a happy start off with lovely colors on our canvases, beautiful flowers and pink butterflies, a yellow bright sun in the corner of the page, a bright blue sky and white seagulls. In a few words if you have a happy colorful canvas to start with, then it’s easier to have a healthy adulthood with happy colors to continue.

But really, how many people out there have had happy childhoods? I’ m not really sure, but I’m sure that there are people who have not had such colorful childhoods, neither rainbows, blue skies and butterflies!

So did you start with a black canvas? blue? grey? and what are the odds of getting brighter colors on your life’s canvas at your adulthood? Do you have a chance or are you stuck with black, blue and grey for the rest of your life?

There will come one day in your life that you will have to make a decision.  The options are always there and you do have a choice! You always have a choice, but you are the one who has to decide first if you want to continue letting others coloring your life’ s  painting or if you are going to do it yourself.

 And then, the day you decide it is you who is in charge, it is your own life, it is your own responsibility, no one else’s, you are the one holding that pen and drawing every line,  you are the one making a small and big decision every day, how to live your life, where to live, with whom, then, when you decide to take life in your hands, it doesn’t matter what you decide to be, a white demon, a black angel, just as long as you hold the paintbrush every step of the way.

Holding the pen or the paintbrush gives you the freedom and the responsibility that comes with it, at any given stage of your life to take a few steps back, take a look at your life’s canvas, and ask yourself.

Am I happy with what I have designed so far?

Do I like this picture? Do I want to make a small or big change? So, if you are feeling sad, unhappy, stressed, if you don’t like the picture, you know, that you have the right and the power to change it, delete parts of it and recreate new ones, correct mistakes and start again, on a new canvas, with new colors, better colors, brighter colors, and this is the true beauty of being alive and enjoy the art of Living.