σήμερα

 

25 Μάη 2026

20 Μάη αποχαιρετιστήκαμε για πολλοστή φορά και 24 Μάη με πήρε τηλέφωνο και εγώ απάντησα και μου είπες πήρα να δω τι κάνεις και αν θέλω να πάμε για καφέ, πριν πας Λευκωσία. Του είπα έλα από το σπίτι.

Είναι από αυτές τις ιστορίες που ξεκινάνε έντονα και από την πολλή την ένταση κοντεύουμε να πνιγούμε, είναι σαν να χορεύουμε οι δύο μας σε μια πίστα αλλά είναι πολύ γρήγορη η μουσική και μπερδεύουμε τα βήματα μας και σκοντάφτουμε, ξανασηκωνόμαστε και λέμε στην ορχήστρα, παίξε κάτι πιο αργό, μπας και τα καταφέρουμε να συντονιστούμε

Πριν έρθεις σκεφτόμουν πώς θα το αντιμετωπίσω. Πώς θα αντιμετωπίσω έναν άντρα που τέσσερις μέρες πριν υποτίθεται ότι πήραμε τελικές αποφάσεις, τελοσπάντων πήρα εγώ και είπαμε τέρμα.  Φάνηκα αδύναμη, δεν έδειξα αποφασιστικότητα στην τήρηση των ορίων μου. Δηλαδή μου είχε λείψει.  Λίγο δύσκολο να μένεις μακριά από κάποιον που σε ποθεί, τον ποθείς και εσύ, αν δεν την κάνει ο ένας την αρχή την κάνει ο άλλος και άντε και πάλι απ’ την αρχή. Σκεφτόμουν λοιπόν, αφού θα ερχόταν που θα ερχόταν, να αλλάξω το τροπάριο, να κρατήσω άλλη στάση, να μην πω και πολλά, ούτε να συζητήσω τα περί εμάς και το τι μέλλει γενέσθαι και απλά να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί. Και λες και το είχε και ο ίδιος στο μυαλό του έτσι, ήταν η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε και δεν μου έριξε μπηχτές ούτε εκείνος ότι θέλει να φύγει και ότι δεν θέλει να μπει στα βαθιά κράτησε το στόμα του κλειστό, το κράτησα κι εγώ και αποφύγαμε τις μεγάλες κουβέντες και τα δράματα.

Μαγειρέψαμε μαζί, πουργούρι, κολοκυθάκια με αυγά, σαλάτα.  Στην αρχή είπε ότι δεν πεινά, μετά του είπα κάτσε μαζί μου να μου κάνεις παρέα, μετά του είπα φάε και εσύ λίγο και μετά έφαγε μαζί μου.  Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου να τον αφήσω απλά να υπάρχει εκεί μέσα, στον δικό μου χώρο, να πίνει το τσάι του, να καπνίζει στο παράθυρο το τσιγάρο του, ήθελε να κάνει μπάνιο, του έδωσα μια καθαρή κόκκινη πετσέτα, του έδωσα τον χώρο του, τον χρόνο του,  να μπορεί να νιώθει χαλαρός, να ξεπεράσουμε την άσχημη ανάμνηση της προηγούμενης φοράς που ήρθε πρώτη φορά στο σπίτι μου και τον κατσιάδιασα. (Ρε μαλάκα μου είχα και εγώ τα δίκια μου αλλά έχω ένα απαίσιο τρόπο να εκφράζομαι).  Μετά το φαγητό του έφτιαξα εσπρέσο και κάπνισε ακόμα ένα τσιγάρο ενώ έπλενα τα πιάτα. Με ρώτησε αν χρειάζομαι βοήθεια. Τον ρώτησα αν θέλει να κάτσουμε λίγο στο σαλόνι, έκατσα εγώ στον τριθέσιο καναπέ και εκείνος στον διθέσιο, μακριά ο ένας από τον άλλο.  Στην τηλεόραση έπαιζαν τραγούδια, του άρεσε η Yasmin Levi. Κάποια στιγμή έβγαλε τα σανδάλια του και ξάπλωσε προσπαθώντας να χωρέσει ολόκληρος και να βολευτεί στον καναπέ και χάρηκα με την εικόνα που τα κατάφερα ευτυχώς αυτήν την φορά και ένιωσε χαλαρός και άνετος. Μετά μου είπε θα φύγω να σε αφήσω να ετοιμαστείς να πας Λευκωσία. Και σηκώθηκε να φύγει, μου έδωσε ένα φιλί. Και έφυγε. Και δεν είπαμε πότε θα ξαναμιλήσουμε ούτε πότε θα ξαναβρεθούμε ούτε αν είμαστε, τι είμαστε και αν θα είμαστε. Τα καταφέραμε αυτήν την μία μέρα να ξεκινήσουμε και να τελειώσουμε όμορφα.

Έκανα διάφορους διαλόγους με τον εαυτό μου, μια το βλέπω έτσι, μια αλλιώτικα αλλά σίγουρα κουβέντα ξανά δεν θα κάνω για τα ίδια.  Η δουλειά που έχω να κάνω είναι κυρίως με τον εαυτό μου, στα θέματα προσκόλλησης, αυτοπεποίθησης, ελέγχου. Και αυτό, να αφήνω τον χώρο στον άλλο, όποιον άλλο, αλλά και στον εαυτό μου,  να αναπνέει. Μαλάκα δεν ξέρω αν μ’αγαπά, αν θα με ξαναπάρει τηλέφωνο, αν νιώθει και τι νιώθει, ούτε μια καλημέρα δεν μου έστειλε σήμερα, αλλά ξέρεις τι. Ούτε εγώ ξέρω τι νιώθω για εκείνον  και είναι οκ. Είναι οκ. Να μην τα ξέρουμε όλα από την αρχή, να μην ξέρουμε τι προδιαγράφει το μέλλον, ας ζούμε μερικές φορές αβίαστα το σήμερα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς υποσχέσεις και μεγάλα λόγια. Αυτό που ξέρω ότι είναι ένα πλάσμα που αγαπώ ψυχικά, με τρόπο που δεν μπορώ να σου εξηγήσω, ξέρω ότι έχει πονέσει πολύ, είναι πληγωμένος, είναι φοβισμένος και διστακτικός και έχει άγχος για να μην μπει και πάλι στα βαθιά και ξαναπονέσει. Αν οι άνθρωποι είναι οι καθρέφτες μας, αυτή τη φορά το σύμπαν μου έστειλε έναν καθρέφτη που με καθρεφτίζει απόλυτα.  Κι εγώ έχω πονέσει πολύ, είμαι πληγωμένη, φοβισμένη και δισταχτική και από το άγχος ξέσπασα πολλές φορές πάνω του. Το θέμα είναι να είναι ένα καλό εργαλείο για αυτογνωσία. Ο έρωτας, τούτη η παράξενη συνθήκη μεταξύ ανθρώπων, που συνομιλούν κάποτε τα μυαλά, κάποτε οι ψυχές και κάποτε τα σώματα.

Κάποτε πρέπει να αφήσουμε τον χρόνο και την σιωπή να δώσει τις απαντήσεις. Και κυρίως και το τονίζω να ζούμε με ηρεμία, ότι όλα θα εξελιγθούν στον χρόνο τους και με τον καλύτερο τρόπο.