ο άνθρωπος μου

 

17 μάη 2026

Κυριακή στο μικρό μου σπίτι στο Λιβάδι, στο σαλόνι μου, τα πουλιά κελαηδούν έξω

Άργησα να ξυπνήσω σήμερα, δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά ψες, ανήσυχος ύπνος, διακεκομμένος, όχι δεν ένιωθα λύπη, ούτε έκλαψα ψες, ένιωθα κάτι σαν ένταση, ανησυχία.

Είναι κάποιες ώρες που είναι πιο δύσκολες όταν χωρίζεις, οι ώρες που πας για ύπνο και ύπνος δεν σε πιάνει, και η ώρα που μόλις ανοίγεις τα μάτια σου και είσαι μεταξύ ύπνου, ξύπνιου, και αντί για χαρά σε νιώθεις ένα κενό λες και σε έριξαν μέσα σε πηγάδι δίχως πάτο και πέφτεις, πέφτες ασταμάτητα.  Απλώνεις το χέρι, πιάνεις το κινητό, δεν ήρθε μήνυμα ούτε σήμερα το πρωί.

Εβδομη μέρα μετά. Πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Είναι η μέρα που αρχίζει και περνά εκείνος ο έντονος πόνος, και την θέση του πιάνει μια συνειδητοποίηση. Ότι όλα εκείνα που έλπιζες να γίνουν δεν θα γίνουν. Υπάρχει πάντα μέσα μια εικόνα που κάνει κάθε ένας που τσακώνεται ότι ο άλλος θα το μετανοιώσει, θα του λείψεις, θα πονάει αφόρητα, τόσο που θα μπει στην διαδικασία να κάνει την αυτοκριτική του, και να αλλάξει και ότι θα έρθει πίσω, με σπασμένο εγώ και μετανοημένος, να ζητήσει συγνώμη, να σου πει ναι είχες δίκαιο, ναι είχα λάθος εγώ, θα αλλάξω, θα προσπαθήσω, θα κάνω ότι μπορώ για να μην σε χάσω. Κάτι τέτοια σενάρια κάνει το Εγώ και κρατιέται περιμένοντας.

Μετά όμως περνά μια εβδομάδα και καταλαβαίνεις ότι μάλλον τίποτα από τα πιο πάνω δεν θα γίνει. Ειδικά αν ο άλλος ούτε καν νιώθει ότι έκανε κάποιο λάθος, αν πιστεύει ότι λάθος έχεις εσύ. Αυτά κάνουν οι εγωισμοί, όλοι νομίζουν είναι σωστοί, κανένας δεν νομίζει ότι έκανε λάθος, όλοι έχουν την δική τους άποψη για την ιστορία και την δική τους όψη του νομίσματος. Είναι εκείνη η αφορμή ,εκείνο το μπαμ που γίνεται και διαλύονται σε μια στιγμή όλα, δεν ήταν όμως παρά μόνον η αφορμη. Τα αίτια όμως είναι διάφορα, πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις αβεβαιότητα και ανασφάλεια και αυτά θα τα δεις όταν περάσει ο πόνος εντελώς.

Σήμερα δεν θέλω πολλά πολλά, ούτε στην μάνα μου δεν θα πάω μάλλον το μεσημέρι για φαί. Θέλω ησυχία, να μείνω σπίτι, να κάνω τις δουλειές που έμειναν, να ακούσω μουσική, να μην μιλήσω κανέναν. Θέλω να δω πώς προχωρώ με την ζωή μου, τι αλλαγές πρέπει να κάνω για να μένα, την διατροφή μου, την εμφάνιση μου, τον επόμενο μήνα να ξεκινήσω γυμναστήριο, και σιγά σιγά, να μπω σε μια σειρά.  Χθες ήταν η νέα σελήνη στον ταύρο, ημέρα που έπρεπε να κάνω μανιφεστ τι θέλω από το μέλλον μου και από την ζωή μου. Μάνιφεστ λοιπόν, αυτοαγάπη, οικονομική ανεξαρτησία, έναν άντρα να με αγαπά όπως το αξίζω και το ονειρεύομαι, με αγκαλιά, με πάθος, με φροντίδα, με χάδι, με νοιάξιμο, να είμαι η προτεραιτότητα του και εκείνος η δική μου. Υπάρχει κάπου έξω αυτός ο άντρας, ο δικός μου, ο άνθρωπος μου, που είναι ευτυχισμένος με την ζωή του και θέλει να δώσει και σε μένα ευτυχία, οικονομικά ανεξάρτητος, δίπλα μου, με πολλές ελεύθερες ώρες για να περνάμε μαζί, χωρίς σκιές, χωρίς σύννεφα, χωρίς μελαγχολία, να είναι χαρούμενος, να του αρέσει η μουσική και ο χορός, να λατρεύει τον έρωτα, να είναι δοτικός, παντού, και να είμαι εκείνη που θα θέλει να της τα δώσει όλα. Καλόψυχος, πιστός, αφοσιωμένος και γενναιόδωρος. Και να γελάμε, να γελάμε, να συζητάμε, να παίξουμε, να πηγαίνουμε εκδρομές και ταξίδια και να λατρεύουμε τις ώρες που περνάμε μαζί, και τις ώρες αυτές να είμαστε μαζί, οι δυο μας.  Είναι εκεί έξω, υπάρχει και τον περιμένω !

Εκείνο που πρέπει να θυμάμαι όμως είναι ότι ο νόμος της έλξης λέει ότι δεν έλκεις αυτό που επιθυμείς αλλά αυτό που εσύ ο ίδιος είσαι. Πάω στον καθρέφτη λοιπόν να δω πώς είμαι και τι θα κάνω για να γίνει ακόμα σαν αυτόν που θέλω να έρθει, ευχισμένη, για να έχω να δώσω ευτυχία και όλα τα άλλα ...