*Not this* By Elizabeth Gilbert

 Αγαπημένοι μου

Οι περισσότεροι από εμάς, σε κάποιο στάδιο στη ζωή μας ( εκτός κι αν είμαστε ένας από αυτούς που τα χουμε φτιάξει όλα τέλεια.. δηλαδή κανένας) θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια τρομακτική στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι κάπως έχουμε φτάσει στο λάθος μέρος – ή τουλάχιστον σε κάποιο πολύ άσχημο μέρος.
Ίσως να πρέπει τότε να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε σε μια λάθος δουλειά. Ή σε μια λάθος σχέση. Ή με τους λάθος ανθρώπους γύρω μας. Ζούμε σε λάθος γειτονιά. Έχουμε λάθος συμπεριφορά. Χρησιμοποιούμε λάθος ουσίες. Προσποιούμαστε ότι πιστεύουμε σε πράγματα στα οποία πια δεν πιστεύουμε. Προσποιούμαστε ότι είμαστε κάπου που δεν προοριζόμασταν ποτέ να είμαστε.
Αυτή η στιγμή της συνειδητοποίησης σπάνια είναι ευχάριστη. Αντίθετα συχνά είναι τρομακτική.
Αποκαλώ τη στιγμή αυτή. Όχι αυτό.
Γιατί μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που γνωρίζεις, σε μια τέτοια στιγμή.
Το μόνο που γνωρίζεις είναι: Όχι αυτό.
Μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που μπορείς να γνωρίζεις.
Αυτό που ξέρεις είναι μια βαθιά δύναμη ζωής μέσα σου που λέει: ¨Όχι αυτό, και δεν μπορεί να αποσιωπηθεί.
Το σώμα σου λέει: Όχι αυτό
Η καρδιά σου λέει : Όχι αυτό
Η ψυχή σου λέει : Όχι αυτό
Αλλά το μυαλό δεν μπορεί να αποδεχτεί να πει « Όχι αυτό» γιατί αυτό θα δημιουργούσε ένα σοβαρό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το εξής: δεν διαθέτεις σχέδιο Β στα σκαριά. Αυτή είναι η μόνη ζωή που έχεις. Αυτή είναι η μόνη δουλειά που έχεις. Αυτός είναι ο μόνος σύντροφος που έχεις. Αυτό είναι το μόνο σπίτι που έχεις. Ο εγκέφαλος σου λέει «μπορεί να μην είναι θαυμάσιο, αλλά πρέπει να το ανεχτώ, γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές». Δεν γνωρίζεις πως κατέληξες εκεί – στο ΟΧΙ ΑΥΤΟ – αλλά σίγουρα δεν ξέρεις πως στο διάολο να βγεις από εκεί.
Έτσι ο εγκέφαλος συνεχίζει να λέει: «Πρέπει να το ανεχτούμε, γιατί αυτό είναι το μόνο που έχουμε.»
Όμως, χτυπώντας σαν σιωπηλό τύμπανο, το σώμα σου και η καρδιά σου και η ψυχή σου συνεχίζουν να λένε: ΌΧΙ ΑΥΤΟ…ΟΧΙ ΑΥΤΟ

Αγαπημένοι μου
Οι περισσότεροι από εμάς, σε κάποιο στάδιο στη ζωή μας ( εκτός κι αν είμαστε ένας από αυτούς που τα χουμε φτιάξει όλα τέλεια.. δηλαδή κανένας) θα έρθουμε αντιμέτωποι με μια τρομακτική στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι κάπως έχουμε φτάσει στο λάθος μέρος – ή τουλάχιστον σε κάποιο πολύ άσχημο μέρος.
Ίσως να πρέπει τότε να παραδεχτούμε ότι βρισκόμαστε σε μια λάθος δουλειά. Ή σε μια λάθος σχέση. Ή με τους λάθος ανθρώπους γύρω μας. Ζούμε σε λάθος γειτονιά. Έχουμε λάθος συμπεριφορά. Χρησιμοποιούμε λάθος ουσίες. Προσποιούμαστε ότι πιστεύουμε σε πράγματα στα οποία πια δεν πιστεύουμε. Προσποιούμαστε ότι είμαστε κάπου που δεν προοριζόμασταν ποτέ να είμαστε.
Αυτή η στιγμή της συνειδητοποίησης σπάνια είναι ευχάριστη. Αντίθετα συχνά είναι τρομακτική.
Αποκαλώ τη στιγμή αυτή. Όχι αυτό.
Γιατί μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που γνωρίζεις, σε μια τέτοια στιγμή.
Το μόνο που γνωρίζεις είναι: Όχι αυτό.
Μερικές φορές αυτό είναι το μόνο που μπορείς να γνωρίζεις.
Αυτό που ξέρεις είναι μια βαθιά δύναμη ζωής μέσα σου που λέει: ¨Όχι αυτό, και δεν μπορεί να αποσιωπηθεί.
Το σώμα σου λέει: Όχι αυτό
Η καρδιά σου λέει : Όχι αυτό
Η ψυχή σου λέει : Όχι αυτό
Αλλά το μυαλό δεν μπορεί να αποδεχτεί να πει « Όχι αυτό» γιατί αυτό θα δημιουργούσε ένα σοβαρό πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι το εξής: δεν διαθέτεις σχέδιο Β στα σκαριά. Αυτή είναι η μόνη ζωή που έχεις. Αυτή είναι η μόνη δουλειά που έχεις. Αυτός είναι ο μόνος σύντροφος που έχεις. Αυτό είναι το μόνο σπίτι που έχεις. Ο εγκέφαλος σου λέει «μπορεί να μην είναι θαυμάσιο, αλλά πρέπει να το ανεχτώ, γιατί δεν υπάρχουν άλλες επιλογές». Δεν γνωρίζεις πως κατέληξες εκεί – στο ΟΧΙ ΑΥΤΟ – αλλά σίγουρα δεν ξέρεις πως στο διάολο να βγεις από εκεί.
Έτσι ο εγκέφαλος συνεχίζει να λέει: «Πρέπει να το ανεχτούμε, γιατί αυτό είναι το μόνο που έχουμε.»
Όμως, χτυπώντας σαν σιωπηλό τύμπανο, το σώμα σου και η καρδιά σου και η ψυχή σου συνεχίζουν να λένε: ΌΧΙ ΑΥΤΟ…ΟΧΙ ΑΥΤΟ

Σκέφτομαι τους φίλους που γενναία μπήκαν σε συναντήσεις Ανώνυμων Αλκοολικών για να διαλυθούν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο ξένους και να πουν ΟΧΙ ΑΥΤΟ.
Σκέφτομαι τη φίλη που πήρε τα παιδιά της μακριά από το κατηχητικό, μια Κυριακή στην μέση της εκκλησίας επειδή δεν άντεχε άλλο την κριτική και τα ψεύτικα λόγια που δίδασκε η συγκεκριμένη εκκλησία. Ναι ήταν η κοινότητα της. Ναι ήταν η φυλή της. Ναι αλλά δεν άντεξε να βρίσκεται σε εκείνο το κτίριο πλέον, χωρίς να μην νοιώθει ότι θα εκραγεί. Δεν ήξερε που θα πήγαινε τώρα, πνευματικά ή κοινοτικά, αλλά είπε ΟΧΙ ΑΥΤΟ. και έφυγε.
Εκλογικεύοντας το, είναι τρέλα να εγκαταλείπεις μια τελείως καλή ζωή (ή τουλάχιστον μια οικεία ζωή) για να πηδήξεις στη συνέχεια σε ένα μυστήριο. Κανένας λογικός άνθρωπος δε θα σε συμβουλέψει να κάνεις τέτοιο άλμα. χωρίς σχέδιο Β να περιμένει. Υποτίθεται πρέπει να είμαστε προσεχτικοί, επιφυλαχτικοί.
Και όμως…
Και όμως..
Εάν συνεχίζεις να αγνοείς τις φωνές μέσα σου που λένε ΟΧΙ ΑΥΤΟ, απλά επειδή δεν ξέρεις τι να κάνεις, στο τέλος θα καταλήξεις να είσαι δέσμιος του ΟΧΙ ΑΥΤΟ για πάντα.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις που θα πας για να παραδεχτείς ότι εκεί που στέκεσαι τώρα είναι λάθος.
Το γενναιότερο που μπορεί να πεις είναι αυτές οι δυο λέξεις.
Τι ακολουθεί;
Δεν ξέρω. Δεν ξέρεις. Κανένας δεν ξέρει. Μπορεί να είναι χειρότερα. Μπορεί να είναι καλύτερα.
Αλλά ότι και αν είναι … Δεν θα είναι ΑΥΤΟ
Συνεχίζουμε
(μετάφραση από το κείμενο της Elizabeth Gilbert)

Anais Nin

 Η αποστολη του ανθρώπου ,εφόσον την αποδεχτεί, είναι να συμφιλιωθει με τον εαυτό του, με το ποιος και τι είναι πραγματικά.

Να είναι περήφανος για τις σκέψεις του, την εμφάνιση του, τα ταλέντα του, τα ελαττώματα του και να σταματήσει την ψυχοφθόρα ανησυχία ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί γι αυτό που είναι.

Αναίς Νιν (21 Φεβρουαρίου 1903 - 14 Ιανουαρίου 1977)

Tennesee Williams

 «Η κόλαση είναι ο ίδιος μας ο εαυτός• και η μόνη λύτρωση είναι να παραμερίσεις τον εαυτό σου και να αισθανθείς βαθιά για κάποιον άλλον».

~ Tennessee Williams, 26 Μαρτίου 1911 - 25 Φεβρουαρίου 1983

ο δρόμος της αυτοεξάρτησης Χόρχε Μπουκάι

 Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι

Ο δρόμος της Αυτοεξάρτησης ένα βιβλίο εξαιρετικό για ανθρώπους που αποσκοπούν στην αυτογνωσία και την ανάπτυξη υγιών σχέσεων με τον εαυτό τους και τους άλλους.

Αλήθεια, διαβάζοντας τα παρακάτω θα διακρίνεις κάποια δική σου συμπεριφορά; Αλήθεια εσύ κι εγώ πόσο εξαρτημένοι είμαστε από τους άλλους;

«Συνεξαρτημένο» είναι ένα άτομο που υποφέρει από μια εξάρτηση όμοια με οποιαδήποτε άλλη, με μόνη διαφορά (στην πραγματικότητα ασήμαντη), ότι το «ναρκωτικό» του είναι μια συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων, ή ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ακριβώς όπως σε οποιοδήποτε άλλο σύνδρομο εξάρτησης, ο εξαρτημένος, ως προσωπικότητα είναι επιρρεπής στις εξαρτήσεις και μπορεί, ανάλογα με την περίπτωση , να προβεί σε ενέργειες σχεδόν ( ή εντελώς) παράλογες για να προμηθευτεί «το ναρκωτικό» του. Και όπως συμβαίνει με τις περισσότερες εξαρτήσεις αν ξαφνικά το στερηθεί μπορεί να εμφανίσει στερητικά συμπτώματα, καμιά φορά πολύ έντονα.
Η συνεξάρτηση είναι υπερθετικός βαθμός της παθολογικής εξάρτησης. Η τρυφερή υπερεκτίμηση κρύβει από πίσω της την εξάρτηση, και η εξαρτημένη συμπεριφορά κολλάει πάνω στην προσωπικότητα όπως η ιδέα ότι: «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».
Το επιχείρημα είναι πάντοτε «…μα αν αγαπώ κάποιον και τον αγαπάω ολόψυχα δεν είναι βέβαιο ότι δεν θα μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν;» Και η δική μου απάντηση είναι: «όχι, και βέβαια όχι»
Η αλήθεια είναι ότι μπορώ πάντοτε να ζήσω χωρίς τον άλλον. Πάντοτε, και είναι δύο αυτοί που πρέπει να το ξέρουν: εγώ και ο άλλος. Μου φαίνεται φοβερό κάποιος να σκέφτεται ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν, ή να νομίζει ότι, αν εκείνος αποφασίσει να φύγει, εγώ θα πεθάνω… Από την άλλη, με τρομάζει η ιδέα να ζω με κάποιον που με θεωρεί απολύτως απαραίτητο στη ζωή του.
Αυτές είναι πάντοτε σκέψεις χειρισμού, που υποδηλώνουν φοβερή απαίτηση.
Η αγάπη, αντιθέτως, είναι πάντοτε θετική και υπέροχη δεν είναι ποτέ αρνητική. Ωστόσο μπορεί να είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιώ για να καταλήξω εξαρτημένος.
Γι αυτό λέω συχνά ότι ο συνεξαρτημένος δεν αγαπάει. Χρειάζεται, απαιτεί, εξαρτάται, αλλά δεν αγαπάει.
Καλό θα ήταν να ξεπεράσουμε την εξάρτηση μας από συγκεκριμένα πρόσωπα, να εγκαταλείψουμε αυτές τις συμπεριφορές και να βοηθήσουμε τον άλλο να ξεπεράσει κι αυτός την δική του εξάρτηση.
Θα μου άρεσε πολύ να με αγαπάνε όσοι αγαπώ. Εάν όμως κάποιος δε με αγαπάει, θα ήθελα να μου το πει και να φύγει (ή να μη μου το πει, αλλά και πάλι να φύγει). Γιατί δε θέλω να είμαι δίπλα σε κάποιον που δε θέλει να είναι μαζί μου…
Πονάει πολύ. Ωστόσο αυτό είναι πολύ καλύτερο από το να μένεις και να υποκρίνεσαι.
Ο Αντόνιο Πόρτσια λέει στο βιβλίο του Φωνές: «Έπαψαν να σε εξαπατούν, όχι να σε αγαπάνε, κι εσύ πονάς σαν να έπαψαν να σ’ αγαπάνε»
Προφανώς, όλοι θα θέλαμε να αποφύγουμε τη φοβερή ματαίωση που αισθάνεται κανείς όταν πιστεύει ότι δεν τον αγαπάνε. Καμιά φορά για να μη φτάσουμε ως εκεί, γινόμαστε χειριστικοί. Χειρίζομαι την κατάσταση έτσι ώστε να εξαπατώ τον εαυτό μου, να πιστεύω ότι εξακολουθείς να μ’ αγαπάς, ότι συνεχίζεις να είσαι το στήριγμα μου, το μπαστούνι μου.
Και αρχίζει ο κατήφορος. Κατεβαίνω σε ένα πηγάδι όλο και πιο σκοτεινό, αναζητώντας το φως της «συνάντησης».
Το πρώτο σκαλοπάτι, είναι η προσπάθεια να σου γίνω απαραίτητος.
Γίνομαι ο εκλεκτός σου προμηθευτής: σου δίνω ό,τι θελήσεις, φροντίζω να σε ικανοποιώ, είμαι στη διάθεση σου για ότι χρειαστείς, προσπαθώ να σε κάνω να με έχεις ανάγκη. Αγωνίζομαι να δημιουργήσω μια σχέση υποτέλειας, αντικαθιστώ την επιθυμία μου να μ’ αγαπάς με την επιδίωξη να με χρειάζεσαι. Γιατί, το να με χρειάζεσαι, μοιάζει τόσο πολύ καμιά φορά με το να μ’ αγαπάς.. Με φωνάζεις, σου λείπω, μου αναθέτεις τις υποθέσεις σου και φτάνω να πιστέψω ότι μ΄αγαπάς.
Ωστόσο, καμιά φορά, παρά τα όσα κάνω για να με έχεις ανάγκη, εσύ δεν δείχνεις να με χρειάζεσαι. Και τότε τι κάνω; Κατεβαίνω ακόμη ένα σκαλοπάτι.
Προσπαθώ να σε κάνω να με λυπηθείς…
Γιατί και η λύπηση μοιάζει λίγο σαν να μ’ αγαπάς…
Οπότε, κάνω το θύμα: «Εγώ που σ΄αγαπάω τόσο πολύ..κι εσύ δεν μ΄αγαπάς» και που ξέρεις…
Σ’ αυτόν τον δρόμο βαδίζουν οι άνθρωποι πάρα πολύ συχνά. Πράγματι κατά κάποιον τρόπο, όλοι μας έχουμε παίξει αυτό το παιχνιδάκι. Ίσως όχι με τόση επιμονή ώστε να μας λυπηθούν, αλλά υπάρχει κανείς που δεν έχει πει: «Δεν το περίμενα αυτό από σένα, είμαι τόσο απογοητευμένος…» «Νοιώθω τόσο πληγωμένος…» «Δεν μ’ ενδιαφέρει αν εσύ δε μ΄αγαπάς…εγώ, πάντως, σ’ αγαπώ».
Και η κατηφόρα συνεχίζεται…
Και αν δεν καταφέρω να με λυπηθείς, τι κάνω. Ανέχομαι την αδιαφορία σου;
Ποτέ!
Αφού έφτασα ως εδώ , θα προσπαθήσω τουλάχιστον να σε κάνω να με μισήσεις.
Μερικές φορές παραλείπει κανείς μια φάση… κατεβαίνει δύο σκαλιά μαζί και πετάγεται από την προσπάθεια να γίνει αναγκαίος κατευθείαν στο μίσος, χωρίς κάτι ενδιάμεσο. Γιατί, αυτό που δεν αντέχει είναι η αδιαφορία.
Συμβαίνει όμως να πέσουμε σε ανθρώπους τόσο, μα τόσο κακούς, που…δεν θέλουν να μας μισήσουν! Άκους εκεί! Οι παλιάνθρωποι.
Φτάνω να θέλω να με μισήσεις και δεν τα καταφέρνω.
Οπότε…Βρίσκομαι στον πάτο του πηγαδιού. Και τώρα τι κάνω;
Με δεδομένο ότι εξαρτώμαι από εσένα και το βλέμμα σου, κάτι θα υπάρχει για να μη χρειαστεί να υποφέρω την αδιαφορία σου. Και πολλές φορές κατεβαίνω το τελευταίο σκαλί γα να σε κάνω να κρέμεσαι από μένα:
Προσπαθώ να σε κάνω να με φοβάσαι.
Να φοβάσαι ως που μπορώ να φτάσω, τι μπορεί να κάνω σε σένα ή στον εαυτό μου (φαντασιώνομαι ότι θα νοιώθεις ενοχές, θα με σκέφτεσαι)
Όταν η αναζήτηση του βλέμματος σου γίνεται εξάρτηση, η αγάπη μετατρέπεται σε αγώνα εξουσίας. Μπαίνουμε στον πειρασμό να θέσουμε τον εαυτό μας στην υπηρεσία του άλλου, να εκβιάσουμε τον οίκτο του, να τσακωθούμε μαζί του, και φτάνουμε στο σημείο να τον απειλήσουμε με εγκατάλειψη, με κακομεταχείρηση, ή με τη δική μας συντριβή.
Η συνεξάρτηση αντιμετωπίζεται και θεραπεύεται, με μοναδική προυπόθεση την ειλικρινή επιθυμία να ξεπεραστεί η εξάρτηση.

Αυτό που προτείνω είναι : Να εγκαταλείψουμε κάθε εξάρτηση.

αποσπάσματα

 Όχι, δεν σου λείπει η αγάπη αυτού που φεύγει.

Σου λείπει όμως αυτή η αγάπη που ποτέ δεν έριξε άγκυρα στην ψυχή σου. Που ποτέ δεν στέριωσε μέσα σου.

Σου λείπει αυτό το κομμάτι του εαυτού που δεν γνώρισες, δεν σχετίστηκες με επίγνωση μαζί του.
Δεν σου λείπει αυτός και αυτό που έφαγες με το κουτάλι. Δεν νιώθεις στέρηση γι αυτόν και αυτό που χόρτασες.
Συχνά σου λείπει ο πόνος που η καρδιά σου από δισταγμό προσπέρασε.
Η νοσταλγία της βαθιάς χαρακιάς που ακόμα δεν ψηλάφισες με τις άκρες των δαχτύλων σου...

Δρ Γρηγόρης Βασιλειάδης

"πες μου να έρθω και όλα τα αφήνω ..αλλά πες μου" ένα υπέροχο βιβλίο του Αλμπερτ Εσπινόσα

 Μέσα από τις λιγοστές ομολογουμένως σελίδες του βιβλίου του καταφέρνει να αποδείξει πως οι διαφορετικοί ταιριάζουν με τους διαφορετικούς τους οποίους απεγνωσμένα αναζητούν στη διάρκεια της ζωής τους για να κερδίσουν έστω ελάχιστες στιγμές πολύτιμης ταύτισης, κατανόησης και επικοινωνίας. Αυτή η συναισθηματική και νοητική συγγένεια με λίγους κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ύπαρξης αποδεικνύει, κατά τον Εσπινόσα και τη μοναδικότητα του ανθρώπου.

Αυτοί οι σκόρπιοι που με λαχτάρα ανταμώνουν – αν ανταμώσουν, που έχουν συνήθως αλλιώτικες μορφές, ηλικίες, φύλο ή σωματική διάπλαση αναγνωρίζονται μέσα από την κοινή οπτική υπό την οποία αντιμετωπίζουν τη ζωή και διαχειρίζονται το οπλοστάσιο των εμπειριών τους.
Σαν συγκοινωνούντα δοχεία, ανταλλάσσουν ενέργειες και παίρνουν κουράγιο για να υπομείνουν έναν κόσμο που μοιάζει εχθρικός για τα δεδομένα τους.
Τα μηνύματα πολλά.
Πρώτο και καλύτερο, το δυσεπίτευκτο της ανθρώπινης αυτογνωσίας που με άρτια συμπύκνωση το διατυπώσει στη φράση: «πρέπει να χάσεις πρώτα τον εαυτό σου για να τον βρεις. Και είναι καλύτερα να τον χάσεις μικρός, για να μην τον χάσεις μεγάλος».
Δευτερευόντως, η αξία της ανθρώπινης συντροφικότητας και η υπερνίκηση των φόβων σου προκειμένου να είσαι αυτός που χρειάζεται ο άλλος για να μπορέσει να σου προσφέρει αντίστοιχα αυτό που χρειάζεσαι εσύ.
Όμως το αληθινό μέγεθος του βιβλίου φαίνεται στο τρίτο κυρίαρχο νόημα: στην ουσία και στο δίδαγμα κάθε απώλειας την οποία παρουσιάζει ο Εσπινόσα ως προϋπόθεση ενηλικίωσης.
Η συμφιλίωση με τις απώλειές μας και η συνειδητοποίηση της δυνατότητάς μας να «ψηλώνουνε» όταν στα αλήθεια το προσδοκούμε, αποτελεί ένα μήνυμα διαχρονικό που κυριαρχεί σε όλη τη διάρκεια του αναγνώσματος.

El Mundo για το βιβλίο του Εσπινόσα

Το καλύτερο με τις αναμνήσεις ειναι οτι μπορείς να επιστρέψεις όταν το επιθυμείς, κανεις δε μπορεί να σ το κλέψει αυτό η να σ εμποδίσει.
Ισως αυτό που μου κανει περισσοτερη εντύπωση να ειναι που, κάθε φορά που επιστρέφεις, η ανάμνηση είναι διαφορετική.
Κι αν η ανάμνηση είναι διαφορετική, τότε και εσυ εισαι διαφορετικός, γιατί εκεί βρίσκονται οι ρίζες σου, και αν οι ρίζες σου αλλάζουν, αλλάζει κι ο κορμός...

Είναι φορές που ενα ζευγάρι σέρνει τόσα μαζί του, ώστε ούτε ο έρωτας δεν είναι αρκετός

Το θυμάμαι σαν να ειναι τωρα που μου είπε :

"Δε θελεις να μπορέσεις να ευτυχησεις από κάθε άποψη στη ζωή σου; Να μην πρέπει να δέχεσαι τιποτα από αυτά που δε σ ευχαριστούν ; Να νοιώθεις πως ελέγχεις τη ζωή σου και όχι πως τρέχεις πίσω της;"

Δεν απάντησα
Και δεν είπα τιποτα, διότι, όταν επί σειρά ετών αποδέχεσαι πως η ζωή είναι κάτι που σου συμβαίνει και όχι αυτό που φαντάζεσαι.. ε τότε, δυστυχώς, συνηθίζεις.

Στο τέλος με κοίταξε και μου πέταξε τις τρεις ερωτήσεις που χρονια τωρα ήθελα να μου κανει κάποιος:
" θέλεις η δε θέλεις να ελέγχεις τη ζωή σου; θελεις η δε θέλεις να εισαι κύριος της κάθε στιγμής; Θέλεις;"

Και είπα ναι, το πιο δυνατό και βροντερό ναι που είχε βγει ποτε από το στόμα μου αυτά τα σαράντα χρονια που βρισκόμουν στη ζωή .

Άλμπερτ Εσπινοσα

Ίρβιν Γιάλομ ¨πλάσματα μιας ημέρας "

μια σύντομη αναφορά σε αυτόν τον Ανθρωπο, επιστήμονα και φιλόσοφο

Εκείνο που κάνει ο συγγραφέας και ο κάθε συγγραφέας είναι να μεταφέρει τις εμπειρίες του και τα συναισθήματα του τη στιγμή που τα βιώνει ακόμα και τις φοβίες του, τους προβληματισμούς του , ίσως τα συναισθηματικά του κενά, τα αδιέξοδα του

συνοδοιπόροι στην οδύνη όπως είπε και ο Σοπενάουερ το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βοηθήσει ο ένας τον άλλο να γίνει η οδύνη πιο ανεκτή

Ο Γιάλομ μέσα από τα βιβλία του, γεμάτα από τις προσωπικές του εμπειρίες και βιώματα ως ψυχοθεραπευτής έπραξε ακριβώς αυτό, δεν μοιράστηκε μόνο τις εμπειρίες του μέσα από τις συνεδρίες του με τους ανθρώπουν που κατέφυγαν κοντά του για βοήθεια , κατά την διάρκεια των ετών αλλά και απαλύνει τους φόβους μας και παραδέχεται ότι ακόμα και ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να θεραπεύει άλλους, την ίδια στιγμή έχει και ο ίδιος να παλέψει την θνητότητα του και τον χρόνο που μετρά αντίστροφα. 

στην αυτοβιογραφία του σημειώνει ότι έγινε ψυχοθεραπευτής γιατί ήταν η πιο άμεση οδός να γνωρίσει καλά την ανθρώπινη ψυχή για να επιτεύξει τον κύριο σκοπό του που ήταν να γίνει καλός συγγραφέας

και δεν γίνεσαι καλός συγγραφέας αν δεν γνωρίσεις καλά τη δική σου ψυχή και την ψυχή των άλλων

Louise Hay

https://youtu.be/bvN6kK5O5jA

we every move we make we either move towards love or away from love

a poem by Linda Goodman

your icy voice put out the stars
it cracked my heart, and broke it in splinters
your tone as cold as Colorado winters
but I promise to soon forget
the contract we almost made...you'll feel
the swift response of an equal
as the dream begins to fade
I'll drown you in pseudo kindness
and a casual, friendly glance
I can almost imagine your blindness
as I watch and wait
for the chance
to suddenly - cruelly - make you know
how easy it was to let you go

By Linda Goodman - From Venus Trines at Midnight

ποια σαρκική επαφή ανδρός και γυναικός είναι πραγματικά ευχάριστη και υπέρτατη ηδονική χωρίς την αφοσίωση του ενός προς τον άλλον ; Ξενοφών

ποια σαρκική επαφή ανδρός και γυναικός είναι πραγματικά ευχάριστη και υπέρτατη ηδονική χωρίς την αφοσίωση του ενός προς τον άλλον ; Ξενοφών

ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

«Ήμουν αυτό που λένε αισθηματίας. Συγκινιόμουν με ένα σωρό χαζά πράγματα: γυναικεία παπούτσια κάτω από ένα κρεβάτι, μια ξεχασμένη φουρκέτα στο νεροχύτη, από τον τρόπο που έλεγαν «πάω να κατουρήσω», από τις κορδέλες τους, όταν τις έβλεπα να διασχίζουν το δρόμο 1.30 το απομεσήμερο, από τα ατέλειωτα βράδια του συντροφικού πιοτού, από τους καβγάδες, τις ψιλοκουβέντες, τότε που σκέφτεται κανείς την αυτοκτονία.

Και ακόμα έλιωνα όταν ένιωθα να συντελείται το θαύμα, όταν καθόμουν μαζί τους στο αμάξι μου, όταν αναθυμιόμουν τους έρωτές μου στις 3 τα ξημερώματα, όταν μου έλεγαν ότι ροχαλίζω, όταν άκουγα τα ροχαλητά τους, όταν μόνος μου σε ένα εστιατόριο διάβαζα την εφημερίδα μου και ήθελα να ξεράσω γιατί σκεφτόμουν πως τώρα είναι παντρεμένη με έναν διανοητικά ανάπηρο οδοντίατρο. Όταν έπινα, όταν χόρευα. Όταν φλέρταρα, όταν φλέρταραν. Όταν κοιμόμουν μαζί τους...» «Και η αγάπη;» Ρώτησε η Βάλερι.

«Η αγάπη δεν παρουσιάζει προβλήματα σε εκείνους που ξέρουν να αντέξουν την ψυχική φόρτιση. Είναι σαν να προσπαθείς να κουβαλήσεις έναν σκουπιδοτενεκέ στην πλάτη σου πάνω από ένα ποτάμι αφρισμένα κάτουρα.» «Οι ερωτευμένοι συχνά είναι νευρωτικοί, επικίνδυνοι. Χάνουν κάθε αίσθηση προοπτικής και χιούμορ. Γίνονται υστερικοί, ψυχωτικοί, ανιαροί. Καμιά φορά γίνονται και δολοφόνοι.»

«Έτσι και αλλιώς οι ανθρώπινες σχέσεις είναι αδιέξοδες. Μόνο οι δυο πρώτες βδομάδες έχουν ενδιαφέρον, μετά τα πράγματα γίνονται επίπεδα, πλαδαρά. Οι μάσκες πέφτουν και εμφανίζονται τα αληθινά πρόσωπα: τρελοί, ηλίθιοι, παρανοϊκοί, εκδικητικοί, σαδιστές, δολοφόνοι. Η σύγχρονη κοινωνία έχει δημιουργήσει ανθρώπους που κατασπαράσσουν ο ένας τον άλλον. Κανίβαλοι. Τα πάντα μοιάζουν με μονομαχία μέχρι θανάτου που διαδραματίζεται πάνω σε ένα τραπέζι μπιλιάρδου... Η μεγαλύτερη διάρκεια που μπορούμε να ελπίζουμε για μια σχέση μας είναι δυόμισι χρόνια.»

ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ