touch

Νέα μέρα νέο επεισόδιο, ακόμα εδώ

Από τις τρεις χιλιάδες σκέψεις που περνούν από το μυαλό μου κάθε μέρα καταφέρνω να περισώσω λίγες και να τις γράψω μέσα σε αυτά τα ημερολόγια.

Νιώθω ότι πλησιάζει το τέλος αν δεν ήρθε κιόλας μιας εποχής. Ζω τα τελευταία ίσως επεισόδια της προηγούμενης μου ζωής.  Μη μου ζητήσεις να σου το μετρήσω σε χρόνια. Θα μπορούσαμε να το μετρήσουμε από την ημερομηνία του δεύτερου διαζυγίου τέτοιες μέρες το 2013. Αλλά αν θέλαμε να το καταμετρήσουμε με περισσότερη ακρίβεια τότε θα υπολογίζαμε τριάντα δύο περίπου χρόνια.

Σωματικά δεν είμαι στα καλύτερα μου, είμαι λίγο πιο κάτω από το κάτω. Με έπιασε εκείνη η μελαγχολία του μόνιμου εσωτερικού μου Χειμώνα και μου αφαίρεσε πολλά.  Εκείνες τις εβδομάδες που κάποτε γίνονται μήνες εξαφανίζεται η Μαρίνα. Μένει η εργαζόμενη, η μάνα που ψωνίζει, καθαρίζει μανιωδώς το σπίτι και μαγειρεύει και μετά κάθομαι με τις ώρες πάνω στον καναπέ σαν ζόμπι και προσπαθώ να βρω κάτι να με απορροφήσει να πάω σε άλλη διάσταση, να μην υπάρχω μέσα στη ζωή μου.  Είναι κουραστικό να νιώθω ότι ζω τη ζωή μου ακόμα και τις ώρες που έχω για να ξεκουραστώ. Εδώ και χρόνια κοιμάμαι με το κινητό δίπλα μου στο κρεβάτι.

Ήθελα μανιωδώς να ακούσω ένα καλό νέο να αναπτερωθεί λίγο το ηθικό μου.  Θα σου πω κάτι άσχετο που ίσως στην πορεία των ετών να εντοπιστεί κάποιο βαθύτερο νόημα. 

Πριν όμως σου πω αυτό να σου πω ότι ήταν δύσκολος αυτός ο Χειμώνας. Είχε απώλεια, είχε πένθος, είχε μια τεράστια δόση ενοχής.  Πιο δύσκολα πλέον το σώμα γιατρεύει τις πληγές του και η νέα πληγή προστίθεται πάνω στην προηγούμενη που και εκείνη δεν έκλεισε πλέον καλά.

Με άγγιξε πριν λίγες μέρες ένας άνθρωπος, έτσι όπως περπατούσαμε, λίγα βήματα πιο μπροστά εγώ και εκείνος άπλωσε το χέρι του στον ώμο του, λίγο προστατευτικά και λίγο κάτι άλλο απροσδιόριστο και ξαφνιάστηκαν τα κύτταρα μου σαν την γάτα που πετάγονται οι τρίχες της την ώρα που απλώνεις το χέρι σου να την χαϊδέψεις όταν τρώει.

Τρεις φορές με άγγιξε με εκείνο το ανεπαίσθητο λίγο άγγιγμα λίγο σπρώξιμο να σε προσέξω γιατί διασταυρώνουμε τον δρόμο, εκείνο το άγγιγμα του είμαστε δυο άγνωστοι και απλά περπατάμε δίπλα δίπλα γιατί έτυχε αυτό το βράδυ σε αυτόν τον δρόμο να είμαστε δίπλα δίπλα χωρίς να νιώθουμε τίποτα ο ένας για τον άλλο και χωρίς να έχουμε εκφράσει κανένα συναίσθημα.

Αλλά ίσως η ανάγκη να αγγίξεις έναν άγνωστο χωρίς καμιά ερωτική πρόθεση, έτσι όπως αγγίζεις ανεπαίσθητα τα χείλη σου πάνω σε μια ιερή εικόνα, να είναι και αυτό από μόνο του ένα συναίσθημα.

Και άντε να εξηγήσεις σε εκείνον τον άνθρωπο που θα απλώσει το χέρι του επάνω σου για να σε αγγίξει, ότι πρώτα θα κλάψεις από τον πόνο των ετών που πέρασαν που έμενες ανέγγιχτος και μετά ήρεμα θα κάτσεις να απορροφήσεις το χάδι του. 

Έτσι έρχεται κάποτε εξ απροόπτου ένα χάδι, λες και ήταν μια ακτίνα του ήλιου που πάει και βρίσκει τον σπόρο που είναι βαθιά θαμμένος μέσα στο χώμα Και άντε να εξηγήσεις σε εκείνον τον άνθρωπο που θα απλώσει το χέρι του επάνω σου για να σε αγγίξει, ότι πρώτα θα κλάψεις από τον πόνο των ετών που πέρασαν που έμενες ανέγγιχτος και μετά ήρεμα θα κάτσεις να απορροφήσεις το χάδι του, απαλά και του λέει «έλα είναι ώρα να ξυπνήσεις». Έτσι ξύπνησε κι εμένα και μέχρι να πάω σπίτι θυμήθηκα πώς είναι να είσαι ζωντανή.

 

Κι άμα το θυμηθείς, το ξαναπιάνεις από την αρχή

Άνοιξη

 

 

 

 

 

21 10

 

21 Οκτώβρη 2021

Στην πόλη μου, στο νησί μου, στην καρέκλα μου.  Γενικά διαβάζοντας τα περσινά ημερολόγια πνευματικά ήμουν σε ανώτερο επίπεδο πέρσι. Φέτος με απορρόφησε η δουλειά,  η επιχείρηση, οι στόχοι, έγινα πιο business mind και λιγότερο spiritual.

Θα ήθελα γράφοντας τις σκέψεις και τα ποιήματα μου διατηρώντας το δικαίωμα της αποταύτισης από την προσωρινή μου διάθεση, σκέψη. Ακόμα και αυτά που γράφω στα ημερολόγια μου είναι τόσο προσωρινά όσο η στιγμή που τα γράφω.  Δεν είναι τελεσίδικα συμπεράσματα, είναι σκέψεις, αυτοανάλυση, μια φωτογραφία ενός επιβάτη πάνω σε ένα καράβι που φωτογραφίζει ένα λιμάνι από το οποίο έχει ήδη απομακρυνθεί.   Δεν μπορούμε να νιώσουμε καν λύπη χωρίς ενοχές.  Πολιτική ορθότητα και στην λύπη μας και φρένο.  Ξέρω ότι περνώ κάτι σοβαρό, και την ώρα που στήνω την επιχείρηση μου, την ώρα που κάνω ακόμα ένα ισολογισμό, την ώρα που χαίρομαι για το ένα και το άλλο κάτι άλλο λυπάται μέσα μου.

Απλά κουράστηκα να γράφω τα ίδια ποιήματα για ένα πόνο απαράλλαχτο εδώ και τόσα χρόνια.

Μου θυμίζει η ζωή μας ένα γυμνό σώμα μπροστά σε έναν καθρέφτη

Που όσα ρούχα και αν δοκιμάσει για να δει ποια του πάνε και ποια όχι

Στο τέλος της ημέρας θα βγάλει όλα τα ρούχα και θα μείνει πάλι γυμνό

Σήμερα λογίστρια, αύριο κάτι άλλο, πάντα μάνα, πάντα κόρη

Ερωμένη του ενός, φίλη του άλλου,  δαγκώνω τα χέρια που πλησιάζουν να με αγγίξουν

Θλίψη και επιφύλαξη

Και στον Θεό έγραψα ένα γράμμα τελευταίο και του μίλησα σαν γυναίκα προς γυναίκα

Ξέρεις ποια είμαι, ξέρεις τι αξίζω και ξέρεις τι μου αξίζει

Αν έχει εκεί έξω μια πατρίδα για μένα στείλε μου εισιτήριο

Εγώ δεν πρόκειται για τα αυτονόητα ούτε να προσευχηθώ ούτε να παρακαλέσω

Αν δεν υπάρχει  σ΄ευχαριστώ  που με κρατάς μακριά από γκρεμούς

Δεν είναι ημερολόγια αυτά, είναι  κίτρινα ηλιοτρόπια ενός τρελού πάνω στους τοίχους της

φυλακής του

η μεγαλύτερη δυστυχία ενός γονιού είναι να βλέπει το παιδί του να κλαίει πικρά να ξέρει ότι θα ζήσει τις ίδιες ανησυχίες τους ίδιους καημούς και να μην μπορεί να κάνει τίποτα

έτσι για να ξέρεις γιατί δεν δημοσιεύω πια είναι γιατί η αλήθεια μου είναι πολύ σκληρή και είμαι πολύ ειλικρινής για να την αποκρύψω

μου λείπει ο ψηλός κάκτος απέναντι από την μεγάλη σου μπαλκονόπορτα, όχι γιατί σε αγάπησα πολύ περισσότερο από τους άλλους, αλλά ίσως γιατί είσαι το τελευταίο όμορφο που θυμάμαι

 

 

 

 

στην σπηλιά

 14 07 2021 σχεδόν... ένα χρόνο αργότερα

Δεν ήθελα να γίνω περισσότερο δυνατή ήθελα να γίνω λιγότερο φοβισμένη

Πόσο ακόμα θα μείνεις κλειδωμένη;

Κραυγάζει μέσα η ανάγκη μου για αγάπη. Για αγκαλιά, για συντροφιά, για έρωτα. Η δύναμη όμως του φόβου είναι μεγαλύτερη. Ο φόβος, η δυσπιστία, η κούραση.

Κούραση;

Κούραση ναι. Δεν έχω διάθεση να περάσω εκείνα τα στάδια. Ξέρεις που πρωτογνωρίζεις κάποιον και πρέπει να τον μάθεις και να μάθει εκείνος εσένα. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει προσπάθεια και υπομονή, και ψυχικό σθένος. Και δεν ξέρω αν τα έχω ποια όλα αυτά.  Κουράστηκα να βάζω λευκό φόρεμα κάθε φορά και μετά από λίγο να βλέπω το μαύρο μέσα τους.

Λευκό φόρεμα;

Δεν εννοώ βέβαια νυφικό. Εννοώ την αθωότητα που νιώθεις κάθε φορά που γνωρίζεις πρώτη φορά ένα άνθρωπο, τον ενθουσιασμό, εκείνη την λαχτάρα να ενωθείς να ξαναρχίσεις από την αρχή.  Κάθε φορά που τελειώνει μια ιστορία άδοξα, κάνεις ακόμα ένα βήμα πίσω.  Το θέμα είναι ότι ίσως έρθει εκείνη η εποχή που δεν θα ξανακάνεις το βήμα μπροστά.  Το θέμα είναι ότι ίσως έρθει εκείνη εποχή που θα λειτουργείς ανθρώπινα θα βγαίνεις στον έξω κόσμο, θα συναναστρέφεσαι κόσμο, θα δουλεύεις θα μεγαλώνεις παιδιά θα βλέπεις τους φίλους σου, αλλά θα διαγράψεις μέσα σου την πιθανότητα ότι θα είσαι με  ένα σύντροφο όπως τον ονειρεύεσαι και όπως σου αξίζει.  Το παλεύεις για χρόνια αλλά σιγά σιγά και μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες πλέον σου γίνεται πεποίθηση, πεποίθηση βίωμα.

Εδώ βρισκόμαστε;

Εδώ βρισκόμαστε. Οκτώ χρόνια μετά το διαζύγιο και ένα χρόνο πριν να φύγει και η μικρή μου κόρη για σπουδές.  Η επόμενη σημαντική ημερομηνία της ζωής μου. Σεπτέμβρης 2022.  Ένα χρόνο έμεινα μόνη μου. Κάτι που περίμενα να αλλάξει κάτι με εκείνον που ήθελα να είμαι, έδινα παράταση. Κάτι με το κολλέγιο και το νέο μου αντικείμενο. Έδινα παράταση στην μοναξιά. Κάτι που είπα ότι θέλω το μυαλό μου καθαρό μέχρι να τακτοποιηθούν τα πράγματα. Έδινα παράταση στην μοναξιά. Μετά έκανα τις νέες μου δηλώσεις, πρώτα στη μάνα μου μετά στις κόρες μου και την ίδια ώρα το έλεγα στον εαυτό μου. Δεν θα κάνω κάποια κίνηση για να κάνω νέα σχέση για τον επόμενο χρόνο. Είναι ο τελευταίος χρόνος που θα είμαστε με την μικρή, θέλει όλη την ενέργεια μου και την αφοσίωση μου. Και επιβάλλεται να είμαι καλά για κείνην. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν μπει ένας άντρας στη ζωή μου, ειδικά τον πρώτο καιρό, αναστατώνομαι, και ειδικότερα αν χωρίσουμε μετά, με πιάνει η κατάθλιψη. Άρα τι να μπαίνω σε τέτοιες διαδικασίες, ένας χρόνος που έμεινε;

Τέτοια είπες στον εαυτό σου;

Και στους δικούς μου.  Και τους έπεισα όλους και τον εαυτό μου μαζί ότι είναι βάσιμα τα επιχειρήματα μου. Με ένα παιδί στην εφηβεία και τρίτη λυκείου πρέπει να είμαι δίπλα της.

Και η αλήθεια;

Η αλήθεια είναι περίπλοκη. Υποκειμενική. Αλλάζει με τις εποχές.  Μπορώ να σου δώσω τέσσερις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αλήθειας. Θα μπορούσα να σου πω ότι φταίει ο φόβος.

Αλλά;

Αλλά δεν είναι αυτό. Είναι και ο φόβος αλλά δεν είναι αυτή η κύρια αιτία.

Τότε;

Είναι εκείνος. Δεν μπορώ να σου το εξηγήσω ούτε εγκεφαλικά ούτε συναισθηματικά. Μόνο ψυχικά, ίσως, δεν ξέρω καν αν μπορώ να το βάλω στα σωστά πλαίσια.  Ας πούμε ότι δυο άνθρωποι γνωρίζονται και ξεκινούν μια σχέση.  Και μέσα από αυτή τη σχέση επικοινωνούν. Επικοινωνούν σε διάφορα επίπεδα, σε πνευματικό επίπεδο, σε συναισθηματικό, σε σωματικό. Και μετά χωρίζουν. Χωρίζουν σωματικά βέβαια και πνευματικά αφού δεν βρίσκονται πια ούτε και μιλούν. Ίσως όμως, να υπάρχει μια άλλη σύνδεση σε κάποιο άλλο επίπεδο που να διατηρείται για καιρό μετά τον χωρισμό.  Και δεν το εννοώ σαν εμμονή να μην τον ξεπερνάς ή να είσαι δυστυχισμένος γιατί δεν είσαστε μαζί. Καμία σχέση. Εννοώ ότι συμβαίνει κάτι παράξενο να το εξηγήσεις.  Είναι σαν να σου χόρτασε ένα κομμάτι της ύπαρξης σου και αυτό το χόρτασμα σε κρατά πλήρη με αποτέλεσμα να μην έχεις την ανάγκη να ψάξεις ακόμα κάτι άλλο. Το λέω απλά μια μακροχρόνια παύση. Ξανά έτυχε για τον ίδιο ακριβώς λόγο, και απλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από το να περιμένω.

Ε ναι δεν μπορείς να αναγκάσεις τον εαυτό σου να πεινάσει ότι δεν πεινάς ακόμα.

Πολύ σωστά.

Άρα ίσως, λέω ίσως, αν περάσει το χόρτασμα που νιώθεις τώρα και ξαναπεινάσεις αφήσεις στην άκρη τον φόβο και βγεις και πάλι έξω για κυνήγι;

Είπαμε η αλήθεια είναι υποκειμενική. Ϊσως και καμιά φορά να μεταμφιέζεται σε μια άλλη αλήθεια για να την αντέχουμε. Και εκείνη την παύση που θεωρούμε μια τιμή για την μνήμη μιας προηγούμενης σχέσης στην ουσία να είναι φοβία. Ίσως οι ανώτεροι μας σκοποί, οι νέοι στόχοι της χρονιάς, οι δικαιολογίες που λέμε στον εαυτό μας, πρέπει πρώτα να πετάξεις λίγα κιλά, πρέπει να εκείνο, και πρέπει το άλλο, όλα εκείνα που θεωρούμε ότι πρέπει να κάνουμε πριν βγούμε από τη σπηλιά να είναι φοβία.

Εσύ πόσο θα κάτσεις στην σπηλιά σου;

Θα κάτσω λίγο ακόμα… η ανάγκη μου δεν έγινε ακόμα μεγαλύτερη από την ανάμνηση του ή εναλλακτικά η φοβία μου ή η αίσθηση αυτοπροστασίας μου είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ανάγκη

Μ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

30/111 * αγάπη εις εαυτόν * The challenge within the challenge *

 

30/111 * αγάπη εις εαυτόν * The challenge within the challenge *

18 09 2020 είχα ραντεβού στην γυναικολόγο για ΠΑΠ τεστ και εξέταση ρουτίνας. Της αναφέρω το ινομύωμα που εντόπισε πέρσι ο γιατρός . Της αναφέρω ότι έχω πάρα πολύ πόνο κατά την περίοδο, αυξημένη αιμορραγία και αύξηση της διάρκειας στις μέρες της περιόδου. Η  γιατρός διενεργεί το ΠΑΠ τεστ και μετά με εξετάζει με υπέρηχο. Εντοπίζει κάτι που ονομάζεται πολύποδας.  Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό. Μου λέει ότι χρειάζεται αφαίρεση.

Της λέω οκ να προχωρήσουμε με επέμβαση το συντομότερο. Μου δίνει ημερομηνία 30/9. Είναι τα γενέθλια της Κατερίνας μου. Της λέω να μου δώσει άλλη ημερομηνία. Προγραμματίζεται η επέμβαση για 16/10. Κρατώ τις λέξεις κλειδιά, ολική νάρκωση, μισή ώρα, νηστική, προεγχειριτικές αναλύσεις, τεστ για κορονοιό, σημειώνω τα στο μικρό μου κίτρινο βιβλιαράκι, δίπλα από τη λίστα με τα ψώνια,  να θυμάμαι.

 Στον δρόμο προς το σπίτι διερωτούμαι αν τούτος ο πολύποδας είναι κανένα μικροσκοπικό ζωούδιν που κυκλοφορεί, τρώει πίνει και διασκεδάζει μέσα στο ενδομήτριο. Σκέφτομαι τον να κυκλοφορεί τζει μέσα τζιαι ανατρισιάζω. Στο σπίτι στέλνω μήνυμα σε έναν φίλο μου να τον αγκαζάρω να με πάρει 16/10 στην κλινική, πριν όλα τα άλλα,  λες και ήταν βία και προτεραιότητα, τακτοποιώ το πρακτικό μέρος. Να βρω κάποιον να με πάρει στην κλινική και να με φέρει γιατί θα είμαι ζαλισμένη από το υπνωτικό. Σκέφτομαι ηλιθιότητες όπως το τι θα φορώ, ότι πρέπει να πάω να κάμω πεντικιούρ την προηγούμενη ημέρα να μην είναι χάλια τα πόδια μου, αν θα αντέξω νηστική από τις 12 το προηγούμενη βράδυ, αν θα πεθάνω της δίψας, αν θα πάρω μαζί μου σερβιέτες, αν θα λαλώ μαλακίες την ώρα που θα ξυπνώ από το υπνωτικό και ότι άλλη βλακεία φανταστείς. Ο φρεντ μου με ρωτά με αν αγχώθηκα, προς το παρόν μόλις το έμαθα, δεν πρόλαβα να νιώσω οτιδήποτε.

Μπαίνω στο google να μάθω επιτέλους τι είναι τούτος ο κερατάς. Τελικά ευτυχώς δεν είναι ζωούδι που κυκλοφορεί, είναι κάτι που παράγει αυτόνομα ο οργανισμός αλλά χρειάζεται άμεση αφαίρεση. Καλά ρε ιατρική κοινότητα , γιατί το ονομάσατε πολύποδα να νομίζουμε ότι είναι ζωούδι να νεκατσιούμε; Ονομάστε το κάτι άλλο, σταφυλάκι, κνιζί, μανιταράκι,  ξέρω εγώ…. Διαβάζω και τις υπόλοιπες ορολογίες, καλοήθης όγκος, μία στις δέκα γυναίκες, 3% ποσοστό, βιοψία. Πρόσεξες ότι άμαν μπει στην πρόταση η λέξη βιοψία αλλάζει εντελώς η προοπτική σου, τίποτα άλλο δεν είναι τόσο σοβαρό πλέον, ούτε η μοναξιά, ούτε τα χρέη, ούτε σε νοιάζει τίποτε.  

Τις επόμενες ημέρες ξαναδιαβάζω αρκετές φορές τα άρθα του γκούκλι για τον πολύποδα μπας και έχει καμιά λέξη που μου ξέφυγε.  Έχω και εγώ τις φοβίες μου. Ο πόνος δεν με απασχολεί, ούτε θεωρώ ότι θα είναι κάτι επώδυνο. Εκείνο που με φοβίζει είναι η απώλεια του ελέγχου, η στιγμή που θα με κοιμίσουν. Τούτο με ενοχλεί.  Η απώλεια συνείδησης. Αλλά ενοχλεί με δεν με ενοχλεί, φοβίζει με δε με φοβίζει,  η οκκά είναι τετρακόσια. Είναι κάποιες εμπειρίες που θα περάσουμε μόνοι μας, και το περπάτημα μέσα στο σκοτεινό τούνελ της απώλειας συνείδησης είναι μια από αυτές. Δεν έχει θέλω ή δε θέλω.  Απλά πάω και το κάμνω.  

Δεν είμαι λυπημένη όχι. Βαθιά μέσα μου ένιωθα ότι κάτι ερχόταν, κάτι σημαντικό, ότι θα έπρεπε να περάσω κάτι. Το ότι ξεκίνησα την διατροφή τέλη Ιούλη δεν ήταν τυχαίο. Προετοίμασα το σώμα μου, απέβαλα τοξίνες και θα πάω να χειρουργηθώ με δέκα κιλά λιγότερα που αυτό σημαίνει λιγότερο κίνδυνο από το υπνωτικό και καλύτερη ανάρρωση. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Τα αυτόνομα νοσήματα, το τι προκαλεί ο κάθε άνθρωπος στον οργανισμό του, με την χρόνια θλίψη, με τον θυμό, με την ανακυκλωμένη τοξικότητα του, όλα τα ανέκφραστα αισθήματα που κρατάει μέσα του για χρόνια. Τίποτα δεν ειναι τυχαίο. Το μηνύματα που σου στέλνει το σώμα σου εκείνα που σου δείχνει, η ώρα που η συσσωρευμένη τοξικότητα γίνεται ένα όγκος και  η απόφαση σου να αλλάξεις και να αφαιρέσεις οτιδήποτε βρίσκεται μέσα σου αλλά δεν είναι σώμα σου, οτιδήποτε παρασιτεί και μπορεί να εξελιγκτεί σε ένα καρκίνωμα.  Το ότι έγιναν όλα όσα έγιναν, το ότι άλλαξα τρόπο σκέψης και ζωής τώρα και όχι πριν ή μετά δεν ήταν τυχαίο. Τη στιγμή που αποφασίζω να απαλλαχτώ από τον θυμό από την θλίψη, από την χαμηλή αυτοαξία, το σώμα μου με ενημερώνει ότι βρίσκομαι σε καλό δρόμο, αλλά υπάρχει ακόμα κάτι από το οποίο πρέπει να απαλλαχτώ και όλα θα πάνε καλά. 

Η πρόκληση που είχα βάλει στον εαυτό μου ήταν να είμαι πειθαρχημένη σε κάποιους κανόνες που έβαλα στον εαυτό μου για να καλυτερεύσει η υγεία μου και η ψυχολογία μου. Η νέα πρόκληση που μου βάζει η ζωή είναι να παραμείνω πειθαρχημένη κατά την διάρκεια της περιόδου μέχρι την επέμβαση , να παραμείνω δυνατή, θετική, να παραμείνω ήρεμη. Αποδεχτή η πρόκληση, θεέ μου σ’ ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να το βιώσω και αυτό να βγω νικήτρια και να νιώσω περισσότερη ευγνωμοσύνη για την κάθε μέρα που μου δίνεται.

Τούτο το ταξίδι αλλάζει μορφή και πλαίσιο, μεταμορφώνεται από κάτι που ήταν απλά μια προσπάθεια αυτοβελτίωσης, σε μια πιο βαθιά ιερή πνευματική εμπειρία που στρέφεται εντός ! ο γήινος μου εαυτός φοβάται αλλά ο ανώτερος μου εαυτός αντιλαμβάνεται, καταλαβαίνει και αποδέχεται την μέγιστη αλήθεια ότι 

                                    τίποτε δε συμβαίνει σε Εμένα αλλά όλα συμβαίνουν για εμένα

 

 

 

 

 

 

 

 

 

29/111 αγάπη εις εαυτόν * be a diamond *

 29/111 * a new unexpected challenge*

Ημέρα 29η από τις 111 ημέρες  του challenge μου. 

Αν θυμάσαι, που θυμάσαι πάρα πολύ καλά γιατί ξέρω ότι με παρακολουθείς,  σου είπα, ότι είναι γεγονός, ακριβώς όπως τους νόμους του Μέρφι, ότι τη στιγμή που συνειδητά αποφασίζεις να αλλάξεις τρόπο ζωής και να κάνεις βήματα προς την άλλη κατεύθυνση, αρχίζει και η δοκιμασία εκ του άνωθεν.

 Μου θύμισε αυτή η διαδικασία, τις βιογραφίες Αγίων, όχι ότι θα αγιάσω, ήντα τσανς, αλλά, μου θύμισε πραγματικά κάτι ιστορίες που διαβάζαμε για κάποιον που αποφάσιζε να στραφεί προς τον Θεό και την ενάρετη ζωή και με το που το αποφάσιζε άρχιζαν να παρουσιάζονται πειρασμοί.. ειναι σαν να κάμνεις δίαιτα τζιαι να έρκεται η Ανέτ με ένα κουτί κοκ, τρουφούδες τζιαι τάρτες που τον Ζορπά. 

 Οι πειρασμοί είναι πολλών ειδών και περάσαμε πολλούς και δώσαμε εξετάσεις και περάσαμε στην επόμενη τάξη.  Κάποια στιγμή έρχεται και πάλι ένα εμπόδιο και άμα είναι από αυτά που πέρασες πολλές φορές στο παρελθόν και το μάθημα το έχεις μάθει καλά δεν επηρεάζεσαι, το περνάς χωρίς δυσκολία. Γιατί το μάθημα το έχεις περάσει με άριστα όταν πλέον εκείνο που θα σου συμβεί, που φαινομενικά είναι κάτι κακό – άσχημο – μια ταλαιπωρία, αυτό λοιπόν τη στιγμή που θα σου συμβεί δεν θα σε επηρεάσει αρνητικά, ή τουλάχιστον όχι τόσο αρνητικά όσο θα σε επηρέαζε πριν από μερικά χρόνια.

 

Ο «σκοπός» είπαμε και ξεκαθαρίζουμε δεν είναι η ευτυχία, που είναι άπιαστο όνειρο αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη γαλήνη και ηρεμία, η οποία αποσκοπεί στο εξής. 

 

Και για να το βάλω κάτω και να το εξηγήσω σωστά πρέπει να το θέσω σαν μια απλή λογιστική πράξη.

 

1)      Εχω x χρόνια να ζήσω

2)      Εχω κάποιες υποχρεώσεις στις οποίες πρέπει να αντεπεξέλθω οικονομικά και συναισθηματικά

3)      Για να αντεπεξέλθω στις πιο πάνω υποχρεώσεις πρέπει να βρίσκομαι στην καλύτερη δυνατή κατάσταση στην υγεία μου και στην ψυχολογία μου. Αναγνωρίζω ότι για να βρίσκομαι στην καλύτερη κατάσταση σωματικά πρέπει να είμαι καλά ψυχολογικά.  Αναγνωρίζω ότι για να είμαι καλά ψυχολογικά πρέπει να είμαι καλά σωματικά. Για να γίνει αυτό εξαρτάται μόνο από εμένα. 

4)      Για να γίνει αυτό χρειάζεται ανακατεύθυνση της ενέργειας μου από τις αρνητικές δραστηριότητες.

5)      Αποκλείω από τη ζωή μου οτιδήποτε μου προκαλεί αρνητικότητα, μου σπαταλά εγκεφαλικά κύτταρα άσκοπα, με λυπεί, με στενοχωρεί, με κάνει να νιώθω τοξικά συναισθήματα, ζήλεια, φθόνο, μειωμένη αυτοπεποίθηση κλπ.  Έχω μετακινήσει τον εαυτό μου μακριά από οποιαδήποτε μέσα ήταν τοξικά και λέω όχι στην υπερέκθεση.  Έχω ξεπεράσει τους εθισμούς των λάικ και των κόκκινων σημάτων.

6)      Εντάσσω στη ζωή μου ωφέλιμες δραστηριότητες.  Αναπνέω, περπατώ, ασκούμαι στην ευγνωμοσύνη, περνώ χρόνο με την φύση, με τον εαυτό μου, με το όλο.

7)      Κάνω οικονομία ενέργειας.  Τούτο σημαίνει ότι σταματώ να νευριάζω με πράγματα άσκοπα και πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω και φυλάω την ενέργεια μου και τις δυνάμεις μου για εκείνα, που θα συμβούν κάποια μέρα αναπόφευκτα και όταν θα συμβούν θα πρέπει να είμαι δυνατή.  Και μιλώ για τους γονείς μου που γερνούν και έχουν να αντιμετωπίσουν τα θέματα υγείας τους και τον χρόνο που πέρασε, μιλώ για τα παιδιά μου που έχουν μια ζωή μπροστά τους και είναι στην εκκίνηση, μιλώ για τα αδέρφια μου και τον στενό μου κύκλο και τους ανθρώπους μου.  

Αυτό με την εξοικονόμηση ενέργειας ήταν κάτι που άκουσα στο σεμινάριο που πήγαμε με τον δάσκαλο πολεμικών τεχνών και μου άρεσε και το κράτησα.  Το να μην νευριάζεις  άσκοπα, να μην μουρμουράς άσκοπα και να μην μπλέκεσαι με τοξικούς ανθρώπους και καταστάσεις για χάριν της περιπέτειας είναι μεγάλη σοφία.  Αποσκοπεί στην ηρεμία σου, που συνεισφέρει στην υγεία σου, που θα σε κρατήσει γερό και δυνατό για όσα μέλλουν και για τις μάχες που θα έχεις να δώσεις την ώρα που θα πρέπει να τις δώσεις.  

 

Εκείνες τις μάχες από τις οποίες θα πρέπει να βγεις νικητής.  Και κάπου εδώ πάμε πίσω στην αρχή, στην «αρχή» που λέει ότι το μάθημα είναι ότι πρέπει να παραμένεις ήρεμος, ακόμα και κατά τη διάρκεια της μάχης, και σαν καλός καπετάνιος να κρατάς το πηδάλιο σφικτά και να μην ξεφεύγεις από την ρότα σου. Αυτό σημαίνει την ώρα που θα συμβεί το ξαφνικό το εμπόδιο και το απρόβλεπτο και θα έχεις την τάση να επιστρέψεις στους εθισμούς σου για να απαλύνεις τον πόνο το σοκ το άγχος σου, εκείνη είναι η στιγμή που θα πρέπει  να αποφύγεις την παγίδα.  Ξυπνά το μωρό μέσα σου που δε θέλει να του βάλουν δύσκολα

 

-          Συνέβη αυτό και κοίτα πόσο κρίμα είμαι. Και αφού είμαι κρίμα και αφού συμβαίνουν πάντα δύσκολα σε μένα, άφησε με να φάω – να πιω (αν είσαι αλκοολικός  ) – να πάω να πάρω τη δόση μου και η δόση μπορεί να είναι ένα τσιγάρο που θα καπνίσεις μετά που το έχεις κόψει για έξι μήνες, μπορεί να είναι ένας πρώην που θα πάρεις τηλέφωνο, γιατί ξέρεις ότι θα σου πει εκείνα που θέλεις να ακούσεις και θα νιώσεις για λίγο καλύτερα.  Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση για έναν πρώην, που δεν μπόρεσε να είναι νυν, να δει το τηλέφωνο σου στην οθόνη του και να νιώσει ότι τον «χρειάζεσαι»  παίρνει εκείνος αξία γιατί ακόμα τον *χρειάζεσαι*  ή τον *χρειάστηκες* και σίγουρα θα τρέξει προς την υπηρεσία σου και για να σε εξυπηρετήσει ή για να σε παρηγορήσει αλλά ξέρετε και οι δύο πολύ καλά ότι αυτό θα οδηγήσει σε κάτι άλλο και ενώ ο συναισθηματικός και ενεργειακός δεσμός είχε κοπεί, τον επαναφέρεις, και ξανανοίγεις ένα κεφάλαιο μεταξύ δύο ανθρώπων, που θα κληθούν να παίξουν ξανά ίδιες σκηνές από μια ταινία που την ξέρουν καλά, μια ταινία που δεν είχε καλό τέλος γιατί αν είχε καλό τέλος αυτοί οι δύο θα ήταν μαζί και δεν θα θυμόνταν ο ένας τον άλλο όταν *χρειάζονται* κάτι.  

Είναι πολύ σημαντικό και ήταν και αυτό κάτι που κατάλαβα πρόσφατα ότι πρέπει να είναι ξεκάθαρη η κάθε παρουσία του  κάθε ενός ανθρώπου στη ζωή μας, όπως ξεκάθαρη πρέπει να είναι και η απουσία του.  Δεν λέω ότι δύο πρώην δεν μπορούν να έχουν ρόλο ο ένας στην ζωή του άλλου αλλά αν υπάρχουν συναισθηματικά υπολείμματα ή στον έναν ή στον άλλο ή και στους δύο απλά εκείνο που γίνεται είναι μια αναπαραγωγή – επανάληψη μιας αυταπάτης , το άνοιγμα μιας πληγής που θα έπρεπε να είχε κλείσει. 

Ναι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι εθισμοί, οι μεγαλύτεροι εθισμοί θα έλεγα απλά παίρνει λίγο περισσότερο χρόνο ή χρόνια να αντιληφθείς το fixation την δόση αυτοπεποίθησης, ικανοποίησης,  ηδονής σου δίνει ο κάθε ένας αλλά και το τι καλείσαι να πληρώσεις σε αντάλλαγμα.  Δεν παύει να είναι ένα fix μια γρήγορη δόση η επίδραση της οποίας θα κρατήσει μόνο για λίγο. Μια δόση με επιφανειακά αποτελέσματα προσωρινής ανακούφισης  που θα σε αφήσει  όμως να ξεκινάς από εκεί που το άφησες την προηγούμενη φορά.

 

Για να μην είσαι εξαρτημένος από μια σχέση, είτε γονική, είτε συντροφική είτε φιλική πρέπει να βασίζεται σε μια ισόποση και ισότιμη συναλλαγή , απαλλαγμένη από οποιεσδήποτε υποχθόνιες τάσεις  εκμετάλλευσης και χειριστικότητα.  Και για να επιτευχθεί αυτό και για να έχεις υγιείς συναλλαγές με τους γύρω σου πρέπει να έχεις επακριβή αίσθηση της «αξίας» σου και να  θεωρείς τον εαυτό σου ένα ατόφιο διαμάντι ανεκτίμητης αξίας του οποίου η τιμή δεν είναι διαπραγματεύσιμη.   Και γιατί λέω διαμάντι. Γιατί άμα το σκεφτείς το διαμάντι είναι ο πιο ακριβός πολύτιμος λίθος όχι γιατί λάμπει περισσότερο από τους άλλους αλλά γιατί είναι ο μόνος λίθος που δεν χαράσσεται από κανέναν άλλο και η ίδια η ονομασία του είναι από τη λέξη «αδάμας» που σημάνει αδάμαστος.  Διαμάντι λοιπόν.  like a diamond που λέει και η Ριάνα. Τίποτε λιγότερο.

Let’s get back to basics. Θα συμβούν πολλά που θα είναι παγίδες και σαν γοργόνες με όμορφη φωνή θα σε καλούν να επιστρέψεις στους εθισμούς σου, όποιοι και αν είναι αυτοί. Ο κάθε ένας τους δικούς του τους ξέρει, είναι επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Το θέμα είναι να δεις ποιο είναι το μοτίβο, τι κάνεις, τι σου προσφέρει και τι συνέπειες υπάρχουν.  Επίσης να αντιληφθείς την τάση που έχεις , όταν κάτι συμβαίνει, να το χρησιμοποιείς ως δικαιολογία και άλλοθι,  έτσι ώστε να κάνεις εκείνο που ξέρεις ότι δεν θα έπρεπε να κάνεις.  Γιατί ξέρεις τι πρέπει και τι όχι

 

Καλημέρα μας και καλή βδομάδα πάντα με αγάπη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

23/111 'αγάπη εις εαυτόν' postdated grief

Postdated grief 23/111

Σήμερα δεν ήταν και τόσο καλή η μέρα. Όχι ότι συνέβη κάτι ιδιαίτερο αλλά γιατί ήρθε και με χτύπησε κάτι που ονομάζεται μεταχρονολογημένη θλίψη.  Κάποια μέρα, κάποια ώρα, έρχεται έτσι απροειδοποίητα και δεν ξέρω χωρίς να ξέρω τι φταίει, απλά θέλω να κλάψω. Η θλίψη άλλους τους χτυπά στο στομάχι, άλλους τους προκαλεί πονοκέφαλο, εμένα όταν με πιάσει, πονάνε όλες οι κλειδώσεις στο σώμα μου, λες και με έχουν χτυπήσει παντού.  Χάνεται η ενέργεια μου, η δυνατότητα συγκέντρωσης και φυσικά η όρεξη για δουλειά, ή για οτιδήποτε άλλο.  Είναι λες και αντί για αίμα μέσα στις φλέβες να κυλά ένα μαύρο τοξικό υγρό που μεταφέρει αυτόν τον πόνο παντού.

Χτες ήμουν καλά. Έκανα την γυμναστική μου το πρωί, έκανα τις κούρσες το απόγευμα, πήρα την μικρή στο μάθημα, ήρθα στο σπίτι, πήρα τα σκυλιά και πήγαμε για περίπου μια ώρα περπάτημα, άκουγα μουσική στα headphones και τραγουδούσα. Κοιμήθηκα νωρίς. Δεν έκανα ατασθαλίες στη διατροφή μου. Ήταν μια μέρα που βαθμολόγησα με καλή βαθμολογία τον εαυτό μου. Σήμερα το πρωί ξύπνησα στις έξι, έκανα τη γυμναστική μου, πήρα την μικρή σχολείο, πήγα στην υπεραγορά, πήρα σταφύλι και γιαούρτι για να έχω στο γραφείο, ήρθα δουλειά. Γύρω στις 9 με χτύπησε. Με ακινητοποίησε.  Θα συνέβαινε κάποια στιγμή.

Συσσωρευμένη κούραση, συσσωρευμένη υπερπροσπάθεια να είμαι καλά, μετά από αλεπάλληλα γεγονότα που συνέβαιναν και δεν είχα τον χρόνο και το περιθώριο να αντιδράσω γιατί έπρεπε να διαχειριστώ εγώ τα γεγονότα. Είναι εκείνα που συμβαίνουν και την ώρα που συμβαίνουν είσαι υπερβολικά ψύχραιμος, υπερβολικά θετικός, υπερβολικά συγκροτημένος. Έτσι έπρεπε να είμαι και έτσι έγινα.  Αλλά σήμερα ήθελα να κλάψω και δεν ήξερα το γιατί.  Γιατί τα έθαψα όλα μέσα μου σε έναν κοινό τάφο και δεν ήξερα ποια ήταν νεκρά πραγματικά και ποια ακόμα όχι. Και κάτι φωνάζει ακόμα μέσα μου και δεν ξέρω ποια φωνή είναι απ’ όλες.  o θάνατος, η ασθένεια, το ασθενοφόρο έξω από το σπίτι του γείτονα, η παγωμένη μου στάση όταν όλα περνούν μπροστά μου και η ενσωματωμένη μου στωικότητα. Consiousness .. να ζεις με πλήρη συνειδητότητα.. πριν μιλάς να σκέφτεσαι, πριν πράττεις να σκέφτεσαι, το γιατί, να θυμώνεις τη σωστή στιγμή, με το σωστό άτομο, για τον σωστό λόγο ή ακόμα καλύτερα να μη θυμώνεις με κανένα, να μην κρατάς κακία σε κανένα, να μην συμπεριφέρεσαι άσχημα.  Να δείχνεις κατανόηση, να αγαπάς! να έχεις υπομονή ! να έχεις επιμονή ! να είσαι ήρεμος !

Έκανα μεγάλο αγώνα για να παράξω μέσα μου τη θετικότητα. Την αυτοπεποίθηση, την πειθαρχία, την εγκράτεια, να παλέψω με τους εθισμούς μου για να μπορώ να λέω μπράβο στον εαυτό μου. Μπράβο που τα κατάφερες και σήμερα. Μπράβο που είσαι καλύτερη από χτες. Έπρεπε να παράξω πολλά πράγματα με την δύναμη της θέλησης με την δύναμη της σκέψης.  Εκείνο όμως που δεν μπορώ να παράξω με καμιά δύναμη είναι εκείνον, να με πάρει αγκαλιά, την ώρα που το έχω τόσο ανάγκη.  Εκείνη η αγκαλιά είναι αναντικατάστατη.  Δεν παραγγέλνεται, δεν εκμαιεύεται, δεν επιβάλλεται, δεν παζαρεύεται, δεν υποχρεώνεται. Υπήρχε και δεν υπάρχει και θα νιώσεις τη στέρηση κατά καιρούς μέχρι να υπάρξει ξανά. Και όχι δεν υπάρχει σύγκριση της όποιας αγκαλιάς με της άλλης ολοκληρωτικής αγκαλιάς. Ανάσα ! βυθός ! κατάδυση! Σήμερα θα πάω να δώσω αίμα, πέρασαν κιόλας τέσσερις μήνες από την τελευταία φορά και μου έχουν στείλει δύο φορές σήμερα ειδοποίηση στο κινητό ότι δεν υπάρχουν αποθέματα. Δεν ξέρω, αν είναι αμαρτία να είσαι λυπημένος χωρίς κάποιο προφανή λόγο, όταν κάποιοι συνάνθρωποι μας εκεί έξω περνάνε πολύ πιο δύσκολα και παλεύουν για τη ζωή τους. Σίγουρα δεν είμαστε μηχανές και δεν μπορούμε πάντα να είμαστε καλά και αν είμαστε κάποτε λυπημένοι για έναν όχι τόσο σοβαρό λόγο, δεν είναι γιατί δεν είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε, είναι απλά μια υπερβολίκή κούραση και κάτι τόσο ασήμαντο όσο η έλλειψη μιας αγκαλιάς. 

Κοίτα, τα μωρά που πήραν δώρο μια αλατιέρα πιπεριέρα που αγκαλιάζονται και τις έχω στο τραπέζι !

 

 

 

 

 

 

happy birthday to my Bmf

22/111 * our guardian angels and our soul tribes*

Σίγουρα θα έχεις ακούσει τον όρο soul mate. Τον άκουσα και εγώ, διάβασα γι αυτόν τον όρο και επίσης για τον όρο soul tribe. Soul mate ή αλλιώς ψυχικός σύντροφος είναι ένας άνθρωπος που θα συναντήσεις στη ζωή σου και θα σου προσφέρει ένα σημαντικό μάθημα. Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι άντρας ή γυναίκα, μπορεί να είναι στη ζωή σου είτε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα είτε για πολλά χρόνια και δεν χρειάζεται απαραίτητα η σχέση να είναι ρομαντικής φύσης.  Soul tribe είναι η ομάδα των ανθρώπων που σε περιβάλλουν, νιώθεις μια ιδιαίτερη σχέση μαζί τους, νιώθεις ότι έχετε κάποια κοινά χαραχτηριστικά ως προς την προσωπικότητα, τον τρόπο δράσης και σκοπό ζωής και υπάρχει μια ωφέλιμη αλληλεπίδραση μεταξύ σας αλλά και η μεταξύ σας σχέση είτε δύο ατόμων είτε μιας ομάδας δημιουργεί ένα θετικό αποτέλεσμα προς την κοινωνία.

Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη σε έναν guardian angel μου, έναν soul mate μου, ένα σημαντικό μέλος του δικού μου soul tribe. My bmf (όχι bff) Αντρέας.  Δεν είναι τυχαίο που είναι φίλος μου και όχι μόνο αλλά τον θαυμάζω, τον εκτιμώ και τον σέβομαι απεριόριστα.

Τον θαυμάζω γιατί.

Είναι αυτοδημιούργητος.  Βρίσκεται εκεί που βρίσκεται μετά από σκληρή δουλειά, θέληση και πειθαρχία. Χρησιμοποίησε το μυαλό του και απέκτησε μια σημαντική θέση στην εργασία του, έχτισε μια σημαντική και αξιοθαύμαστη καριέρα, μια θέση όπου τον σέβονται όλοι γύρω του, για το ήθος του και την ακεραιότητα του. Αγαπά τη δουλειά του και όταν αγαπάς αυτό που κάνεις το κάνεις και σωστά αλλά και μεταφέρεις την αγάπη σου και στους άλλους.

Η ύπαρξη του όλη είναι αφιερωμένη στην αγάπη του για τον συνάνθρωπο του. Και αυτό φαίνεται από το επάγγελμα που έχει επιλέξει να κάνει με τόση αγάπη αλλά και όλες τις άλλες δραστηριότητες στις οποίες αφιερώνει τον προσωπικό του χρόνο.  Έχει δημιουργήσει εθελοντική ομάδα, την KORCY, που είναι αφιερωμένη στην καθαριότητα του περιβάλλοντος και άλλες εθελοντικές δράσεις και έχει συσπειρώσει και επιτάξει συγγενείς και φίλους και έγινε το παράδειγμα για όλους μας ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι και εμείς, όπως και όποτε μπορούμε. 

Είναι ανήσυχος και θέλει συνεχώς να επιμορφώνεται, να αναπτύσσει το πνεύμα του και να κάνει κάτι περισσότερο, κάτι καινούργιο. Με την δράση του, γίνεται συνδετικός κρίκος και φέρνει ανθρώπους κοντά, γίνεται εκείνος η αιτία να έρθουν άλλοι άνθρωποι πιο κοντά και στηρίζει έμπρακτα το κοινωνικό σύνολο.

Τον θαυμάζω γιατί νοιάζεται. Νοιάζεται για τους πελάτες τους, για τους συγγενείς του, για τους φίλους του. Νοιάζεται και δεν απογοήτευσε ποτέ κανένα γιατί είναι ότι χρειαστούμε είναι εκεί.

Τον θαυμάζω γιατί μας στηρίζει. Όταν η μια του φίλη έχει παρουσίαση λέει στους άλλους δέκα, και όταν εγώ είχα την έκδοση του βιβλίου μου, πήρε για να το πάρει δώρο σε κάποιους άλλους, και όταν η άλλη του φίλη είχε εγκαίνια για το κατάστημα ρούχων της, πάλι ενημερώνει όλους τους υπόλοιπους και κάπως έτσι στηρίζει μια τον ένα και μια τον άλλο αλλά και μας διδάσκει το ένας για όλους και όλοι για έναν.

Τον θαυμάζω γιατί είναι θετικός, δεν παραπονιέται και έχει πάντα κάτι καλό να πει. Είναι η όμορφη πλευρά του νομίσματος της ανθρωπότητας. Είναι εκείνος που παρακολουθώντας τον να ζει, να υπάρχει και να δημιουργεί  σκέφτεσαι ότι ναι, υπάρχει ελπίδα και καλοσύνη.

Τον θαυμάζω και τον αγαπώ. Γιατί είναι πάνω από όλα ο εαυτός του. Γιατί την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε, πίνοντας τον πρώτο μας καφέ στα Λιβάδια, φεύγοντας μου είπε πάμε στο αυτοκίνητο να σου δώσω τα μέσπιλα που σου έφερα.  Λίγα χρόνια μετά, εν καιρώ καραντίνας ήμασταν κλεισμένοι με την Κατερίνα στο σπίτι. Ενα άσπρο αυτοκίνητο σταμάτησε έξω από το σπίτι μας, ένας άντρας πλησίασε το παράθυρο, και άφησε μια τσάντα πάνω στο περβάζι, μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε.  Βγήκα έξω, και βρήκα μια τσάντα μέσπιλα πάνω στο παράθυρο. Εξ αποστάσεως μεν αλλά τα μέσπιλα μέσπιλα.  Είναι αυτά τα μικρά, τα σημαντικά. 

Είναι από τους λίγους άντρες που ξέρω, που είναι τόσο καλά με τον εαυτό του, που η αυτοπεποίθηση του σε κάνει να νιώθεις τόσο άνετα όταν είσαι κοντά του. Δεν τον νοιάζει να εντυπωσιάσει, δεν προσποιείται ποτέ, δεν θα σου πει ποτέ τίποτε ψεύτικο και υπερβολικό για να κερδίσει εντυπώσεις.

Μου πήρε πολλούς μήνες ίσως και κανένα δυο χρόνια να τον εμπιστευτώ. Όχι γιατί έκανε κάτι λάθος εκείνος αλλά επειδή εγώ, βγήκα μετά από ένα διαζύγιο, προβληματική και προβληματισμένη έξω στον κόσμο και έβλεπα τα πάντα και τους πάντες με σκεπτικισμό  και μου ήταν δύσκολο να πιστέψω ότι ένας άντρας σου προσφέρει την φιλία του γιατί έχει καλή καρδιά και δεν θέλει κάτι για αντάλλαγμα.  Το να αφεθώ και να εμπιστεύομαι και πάλι ήταν κάτι που μου το δίδαξε αυτό το πλάσμα.

Μου δίδαξε πώς η πραγματική φιλία χτίζεται με υπομονή και ότι ο άντρας που αγαπά και θαυμάζει μια γυναίκα, δεν φεύγει τόσο εύκολα. Και ο Ανδρέας δεν έφευγε. Δεν ξέρω πόσες φορές κακοφανίστηκα για βλακείες και πόσες φορές του «την είπα» και όντως κακοφανιζόμουν για βλακείες και γιατί ο Αντρέας δεν απάντησε στο μεσσεντζερ σήμερα και απάντησε την επόμενη μέρα και γιατί πήγε να δει το Χόμπιτ μόνος του και για να τον εκδικηθώ πήγα και εγώ και είδα μια ταινία που είπαμε ότι θα πάμε μαζί να την δούμε, μόνη μου και πολλά άλλα. Με πείραζε, κρατούσα μούτρα, του έκαμνα παράπονα, του έλεγα θέλω λίγη απόσταση και μου απαντούσε οκ όπως νιώθεις και μετά από λίγες μέρες ερχόταν το μήνυμα του.  Μαρινάκι μου είσαι καλά; και με έλιωνε και ένιωθα τύψεις που ήμουν έτσι και εκείνος έδειχνε ανωτερότητα και τα ξεχνούσαμε όλα και δεν εγκαταλείψαμε κανένας μας αυτή τη σχέση και  σιγά σιγά έμαθα κάποια πράγματα που δεν καταλάβαινα πριν.

Ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο και τα μικρά τετράγωνα κουτάκια που είχα στο μυαλό μου και οι κανόνες για το πώς θα πρέπει να συμπεριφέρονται οι άνθρωποι είναι δικοί μου κανόνες, αλλά ο κάθε άνθρωπος έχει τους δικούς του κανόνες και τον δικό του τρόπο συμπεριφοράς, τον δικό του τρόπο ζωής, τον δικό του τρόπο που θα σε αγαπήσει. με δίδαξε να σέβομαι τον χρόνο του άλλου και τον τρόπο του, ότι δεν είναι απαραίτητο να γίνονται όλα με τον τρόπο που θα σκέφτομαι εγώ. Mε δίδαξε να μην συμπεριφέρομαι σαν κακομαθημένο και να μην περιμένω ο άλλος να μαντέψει τι σκέφτομαι και πώς νιώθω και απλά να μάθω να επικοινωνώ σωστα και να εκφράζω τα θέλω μου. 

Το πιο σημαντικό  όπως που με δίδαξε ήταν ότι εκείνος που θα σε αγαπήσει, δε θα εγκαταλείψει με την πρώτη ευκαιρία, ότι και να πεις εσύ, όσες ανασφάλειες και αν έχεις,  όσες άμυνες και αν έχεις, όσο και αν κλωτσάς, θα κάτσει εκεί, θα επιμένει, μέχρι που σιγά σιγά, θα διαλύσει και την δυσπιστία σου και τις ανασφάλειες σου και θα σε πείσει ότι ναι, υπάρχουν άντρες που μπορούν να σε αγαπούν χωρίς να ζητούν τίποτε άλλο από την αγάπη και τη φιλία σου.

Αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που με δίδαξε και είμαι ευγνώμων γι αυτό.

Αν ήταν αδερφός μου θα ήμουν πολύ περήφανη να λέω ότι είναι αδερφός μου.  Δεν είναι αδερφός μου αλλά είναι ο bmf μου, είναι ο άνθρωπος που από την μέρα που γνωριστήκαμε δεν έχασε θεατρική παράσταση της κόρης μου, που με συνόδευσε σε σημαντικές εκδηλώσεις όταν χρειαζόμουν συνοδό και οδηγό. Που δεν μου χάλασε ποτέ χατήρι. Έχει ένα γέλιο που γελάς απλά γιατί τον ακούεις να γελά, δεν σταματά να κρατά το κινητό στο bowling και πάντα κοιμάται όταν έχουμε movie night αλλά οκ λαλούμεν του τι έγινε όταν τελειώσει η ταινία. είναι η υπηρεσία πληροφοριών για ότι χρειαστώ, από μηχανικό μέχρι φυσιοθεραπευτή και το πιο σημαντικό στις κρίσιμες στιγμές είναι πάντα δίπλα μου. 

Αντρέα my dear friend σήμερα κλείνεις 30 και σαν μεγαλύτερη έχω να σου πω πολλά πολλά μπράβο για ότι κατάφερες μέχρι σήμερα και να σου δώσω μια μόνο μικρή συμβουλή. Εκτός από την αγάπη σου και την φροντίδα σου για όλους εμάς κράτα και λίγη ενέργεια για τον εαυτό σου. Κάνε πράγματα και αφιέρωνε ώρες και μέρες αποκλειστικά για σένα και όχι μόνο για τους άλλους.  Οι άλλοι στην τελική έχουν την ευθύνη της ζωής τους και θα κάνουν τις επιλογές τους και η ευθύνη σου είναι πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και στη δική σου ζωή.  Φρόντισε να δίνεις και σε σένα όσα δίνεις σε εμάς. 

Love u lots thank you for everything Thank you for teaching me friendship 

 

 

 

 

Η Σκατοπούτα

 

H Σκατοπούτα ή αγγλιστί “η Shitderella”

Προειδοποίηση * Χριστίνα μεν το θκιάβασεις ώρα δουλειάς

Παρασκευή βράδυ και ετοιμάζομαι για έξοδο. Θα πάμε με τον bmf και την Κέιτ στο Tree of Life να παρακολουθήσουμε τον Dr. Carem που θα μας μιλήσει για τις πολεμικές τέχνες και την θέση τους στον σύγχρονο κόσμο.  Ο bmf τυπικότατος στις 6,30 έξω από την πόρτα, εγώ έτοιμη και η Κέιτ, να στεγνώνει ακόμα το μαλλί και να μουρμουρά γιατί δεν της είπα να κάμνει ποιο γρήγορα.  Είπα, να ενταχθώ στο πνεύμα της βραδιάς  και να ντυθώ με τη φούστα μου από ανακυκλωμένο σαρί , οκ δεν είναι γιαπωνέζικο είναι Ινδικό αλλά ήταν ό,τι πιο ταιριαστό μπορούσα να σκεφτώ για την βραδιά. Έκαμα και μια κοτσίδα πάνω αλλά μάππουρος να είμαι γκέισα σωστή (επειδή αν τα αφήσω κάτω θα δρώνει το ζινίσιη μου) .

Η παρουσίαση ξεκίνησε στις 7,30 αφού πριν έγινε μια ολοκληρωτική εκκαθάριση των σούσι που πρόσφερε το tree of life. Εγώ ήμουν εγκρατής, προς το παρόν, γιατί δεν μου αρέσουν τα σούσι. Επεριμέναμε με τον bmf να έρθει ο Δρ. Καρέμ. Επεριμέναμε να δούμε κανένα γέρο Γιαπωνέζο αλλά Μιγιάκι στυλ με άσπρο κιμονό κκέλη τζιαι με μουσούδι μυτερό.  Καρτέρα καρτέρα τον Γιαπωνέζο, Γιαπωνέζος δεν έρκετου. Ο Δρ. Καρέμ ήταν ένας Γάλλος, με μαύρα ρούχα τζιαι βουκκούδες , που έμοιαζε νάκκον με τον ανιψιό μου τον Αντωνάκη τζιαι κάθε τρεις προτάσεις που ελάλεν στα σπαστά του Αγγλικά επέτασσε τζιαι ένα εξετερά – εξετερά.

Ωραία τα πράγματα που μας είπε, έδειξε μας τζιαι κάτι παλιες περγαμηνές και εδιαλύσαμεν το.  Εγώ κάμνω διατροφή, ο bmf κάμνει διατροφή, η Κέιτ κάμνει τον παπαγάλο, αποφασίσαμεν να πάμε να φάμε στις Φοινικούδες. Συνήθως παρκάρουμε στις κοινωνικές τζιαι κάμνουμε τζιαι τον περίπατο μας, αλλά πόψε επειδή τα παπούτσια μου ήταν λλίο ψηλά τζιαι άβολα τζιαι εν εκάμναν για περπάτημα, επαρακάλεσα τον bff να παρκάρουμε κάπου κοντά στο εστιατόριο.  Εφανήκαμεν τυχεροί τζιαι ήβραμε οφτζιαιρκά προς το τέλος του παραλιακού, σχεδόν μπροστά που το coffee island τζιαι ένα λεπτό που το εστιατόριο.

Εκατεβήκαμεν, επήαμεν στο εστιατόριο, επαραγγείλαμε το φαί μας, we sacked her (την εσατσιάσαμεν) τζιαι επερπατήσαμε τζιαι λλίο παρακάτω στο frooty yoghurt για dessert. Πιάσαμε τζιαι το γιαούρτι τζιαι εστραφήκαμεν στο αυτοκίνητο.  Είκοσι βήματα πριν το αυτοκίνητο ένα αυτοκίνητο έσβησε μέσα στον παραλιακό, τζιαι ουρά πίσω το εμείναν τα αυτοκίνητα να περιμένουν. Ο bfm έτρεξε προς τη διάσωση. Μπήκε στο δικό του, το γύρισε από την ανάποδη κατεύθυνση το οδήγησε ανάποδα και το πήρε μπροστά στο αυτοκίνητο το σβησμένο, το άνοιξε για να ενώσει τους πόλους της μπαταρίας με το άλλο πέρκει ήταν η μπαταρία του και καταφέρει να ξεκινήσει.

Ένας άσχετος που περπαρούσε με την οικογένεια του  λαλεί «μα δεν τον ρε τζείνο που πάει ανάποδα» τζιαι εγώ δεν άντεξα τζιαι λαλώ του «επήεν να βοηθήσει τον άλλο που έμεινε που μπαταρία, ξέρει ήταν μπου κάμνει» «Ε σόρρυ», λαλεί το άτομο «άμαν έν ηξέρει ο άλλος»  «Ε άμαν εν ηξέρεις με μιλάς» λαλει η Κέιτ . Προχωρούμε προς το σβησμένο αυτοκίνητο. Τρώμε τα γιαουρτούθκια, βρωμούν οι κάδοι των ανακυκλώσεων.  Τόσο τόπο δαμέ ήρταμε να φάμε τα γιαουρτούθκια; νευριάζω.  Κάμνω λλία βήματα πιο κάτω να αποφύω την βρώμα των κάδων. Ο bmf παρετά την διάσωση. Το άλλο αυτοκίνητο δεν ξεκινά.  Οι πόλοι φκαίνουν. Κόσμος στέκεται έξω από τα εστιατόρια. Πουρούδες παίζουν. Οι οδηγοί των πίσω αυτοκινήτων δυσανασχετούν. Κουντάτε τον να φύει σιόρ να προχωρήσουμε.  Πρέπει να μπούμε στο αυτοκίνητο να φύουμε. Γλήορα !! Πάω να κατεβώ που το πεζοδρόμιο.  Κάτι πατώ. Εν μαλακτό. Επάτησα πιλά, ουφ.  Τρίφκω το παπουτσι πάνω στο δρόμο να φύουν τα πιλά. Έρχεται ο ζόλος στη μούττη μου. Δεν ήταν πιλά. Ήταν σκατά ! Πρέπει να μπούμε στο αυτοκίνητο γλήορα. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Εγώ στην μπροστινή θέση του συνοδηγού η Κέιτ πίσω.

Ο bmf κάμνει με πισινή τζιαι κλώνει προς τον Άι Λάζαρο. Εγώ χτιτζιοβρωμώ.  Ανοίω το παράθυρο.  Επάτησα σκατά λαλώ του. Τι; Πιάνω τη τσέντα, γυρεύκω δροσομάντηλα. Είμαστε στην Ζήνωνος τζιαι αννοίω σιγά σιγά το κολανάκι του παπουτσιού, το φκάλω προσεχτικά, τζιαι το φέρνω σιγά σιγά προς τα πάνω. Οιιιιιιιιιι επήε σκατό πάνω μουυγιαξ γιαξ γιαξ γιαξ…. Ευτυχώς έχω δροσομάντηλο. Καθαρίζω το πόδι μου με το δροσομάντηλο

 

Κρατώ το σκατοπάπουτσο έξω που το παράθυρο τζιαι πάει τζιαι έρκεται που τον άερα τζιαι δεν ξέρω αν πετάσσει ο αέρας τα σκατά πάνω στον οδηγό πίσω. Δεν με νοιάζει ! παίζω πελλό! Τζιαι κάμνουμε την διαδρομή ταχυδρομείο Λιβάθκια με έναν σκατομένο παπούτσι να κρέμμεται έξω που ένα άσπρο όχημα, τζιαι τους περαστικούς να θωρούν με απορία. Εφθάσαμε σπίτι. Εσαντραόλησα το παπούτσι έφκαλα τζιαι το άλλο τζιαι εκατέβηκα ξυπόλητη.  

Ps το παπούτσι δεν το καθάρισα, καρτερώ το σκατό να γίνει παξιμάδι να φκάλουμε το μήνα

 

 

 

 

9/111 αγάπη εις εαυτόν * 1η Σεπτεμβρίου «healing»

 Ιη του μηνός, 1η μέρα του Φθινοπώρου

Αγαπώ το φθινόπωρο !! εντάξει μπορεί να αργεί να φθινοπωριάσει από θέμα θερμοκρασίας και οι ζέστες να συνεχίζονται όμως ημερολογιακά είμαστε εδώ. 

Αγαπώ το φθινόπωρο, αγαπώ τα φύλλα που θα γίνουν κίτρινα και καφέ, αγαπώ το φως που θα αλλάξει και θα χαμηλώσει. Το καλοκαίρι το έντονο φως μου καίει τα μάτια,  ο  ήλιος μου καίει το δέρμα και υπάρχει εκείνη η επιβολή της ζέστης που σε διαπερνά. Μπαίνεις από το ένα δωμάτιο με κλιματιστικό στο άλλο δωμάτιο με κλιματιστικό προσπαθείς να αναπνέεις, αλλά αναπνέεις τον πλαστό παγωμένο αέρα που παράγει μια μηχανή.  Δροσίζεσαι αλλά δεν είσαι στο φυσικό σου περιβάλλον.

Καλά κοιμάμαι όταν φύγει η ζέστη, φεύγει η υγρασία, δεν χρειάζομαι πια  το κλιματιστικό, δεν κάνει ούτε πολλή ζέστη ούτε πολύ κρύο και κοιμάμαι με τα παράθυρα ανοιχτά με το αεράκι να με δροσίζει. Κοιμάμαι και ο εγκέφαλος μου οξυγονώνεται με τον καθαρό αέρα. Ξυπνώ και είμαι ξεκούραστη και όχι πιασμένη από τις πολλές ώρες που με χτυπούσε το κλιματιστικό.  Το φθινόπωρο είναι εκείνο που θα μας επαναφέρει στην φυσική μας κατάσταση, στην κατάλληλη θερμοκρασία.

Τούτο το πλάσμα που ονομάζεται εγώ εισέρχεται σε μια σκοτεινή σπηλιά. Εκεί μέσα υπάρχει απόλυτο σκοτάδι, απόλυτη σιωπή και απόλυτη δροσιά.  Το μόνο που ακούγεται είναι η αναπνοή μου, οι χτύποι της καρδιάς μου και ένα ρυάκι που κυλά μπροστά από τα πόδια μου, από μια πηγή που αναβλύζει από τα βάθη της σπηλιάς.

Αυτό τον μήνα χρειάζομαι τη σπηλιά μου. Χρειάζομαι να σωπάσουν όλες οι φωνές μέσα μου και να φτάσω στην απόλυτη σιωπή, στο μηδέν.  Χρειάζομαι να συγχωρήσω τον εαυτό μου για όλα όσα έκανα σε άλλους, για όλα όσα έκανα σε μένα. Χρειάζομαι να συγχωρήσω τον εαυτό μου γιατί δεν υπήρξα η τέλεια μάνα, η τέλεια κόρη, η τέλεια σύντροφος. Χρειάζομαι να επαναλάβω στον εαυτό μου ότι κάθε μέρα της ζωής μου που πέρασε έπραξα ότι καλύτερο μπορούσα την στιγμή που το έπραττα, με την κρίση που είχα τότε.  Από τότε η κρίση μου άλλαξε, ωρίμασα, κατανόησα πράγματα που δεν τα κατανοούσα πριν, απεξαρτήθηκα από ανθρώπους και καταστάσεις που δεν με ωφελούσαν πια, ακόμα και από την ίδια μου την ανάγκη να με αγαπούν και να με χρειάζονται. 

Συγχωρώ τους γονείς μου γιατί όσα λάθη έκαναν απέναντι μου ήταν απόρροια της δικής τους κρίσης, της δικής τους διαπαιδαγώγησης και μέρος των δικών τους μαθημάτων. Εγώ ήμουν μια απλή αποσκευή που με κόπο με ανέβαζαν την ώρα που ανέβαιναν τον δικό τους Γολγοθά.

Συγχωρώ τον εγκέφαλο μου που σαν σπασμένη κινηματογραφική μηχανή παίζει στο ξύπνιο μου ή στα όνειρα μου σκηνές από την προηγούμενη μου ζωή. Δεν μπορώ να τις διαγράψω, μπορώ να τις αφήσω να ξεθωριάσουν, μπορώ να αισθάνομαι ευγνώμων ότι έχουν παρέλθει και ότι στο παρόν μου τίποτα δεν με απειλεί.  Υπήρξε η περίοδος των δακρύων που γίνονταν βάλτος, του δεν ξέρω τι θα κάνω και πώς θα βγω από εδώ μέσα, της απελπισίας. Με συγχωρώ ! υπήρχε η κατάλληλη ώρα για κάθε τι που συνέβη, όταν συνέβη, και καλώς. Υπάρχουν ακόμα δάκρυα αλλά είναι τα δάκρυα του αδειάσματος, του εξαγνισμού.  Δάκρυα που δεν εμπεριέχουν κανένα θυμό, μόνο δέος, μόνο αγάπη και οδηγούν στην αποφόρτιση και στην λύτρωση. 

Στη σπηλιά μου αφήνω τον εαυτό μου να θεραπευτεί. Αυτόν τον μήνα θέλω τη σιωπή μου  ή έστω μια απαλή φωνή που να μου ψιθυρίζει λόγια αγάπης και να με αγκαλιάζει τρυφερά. 

Ότι πράξω θα είναι μετρημένο και περιορισμένοι.  Οι άνθρωποι που θα συναντήσω λίγοι και πολύ επιλεκτικοί, τα μέρη που θα πάω λίγα,  και οι δραστηριότητες στοχευμένες. Στόχοι η ηρεμία, η γαλήνη, η περισυλλογή, η αποτοξίνωση σώματος και μυαλού, η καθαρότητα, η εξυγίανση.  

Αποχαιρετώ τον παλιό μου εαυτό και προετοιμάζομαι να συναντήσω τον πραγματικό μου εαυτό, αυτόν που ξέχασα, αυτόν που έθαψα, αυτόν που κατακρεμάτισα. Με ανασυγκροτώ και με ανοικοδομώ κύτταρο κύτταρο και νευρώνα. Με αναγεννώ !! 

Στους αρχαίους Ρωμαίους και Βυζαντινούς αυτή ήταν η πρώτη μέρα του χρόνου. Γι αυτό και σε ορισμένες περιοχές της Ελλάδας η 31^η του Αυγούστου ονομάζεται κλειδοχρονιά (επειδή κλειδώνει – τελειώνει ο προηγούμενος χρόνος ) και η 1^η Σεπτέμβρη αρχιχρονιά.

Ο Σεπτέμβρης ήταν ο έβδομος μήνας γι αυτό και (Sept στα ελληνικά αφαιρέθηκε το Σ και προφέρεται Εφτά ) ένας μυστικιστικός και ιερός αριθμός , κατάλληλος για νέα ξεκινήματα.

 Καλό μας νέο μήνα λοιπόν και καλή μας νέα χρονιά

 https://www.newsbomb.gr/bomber/prionokordela/story/684069/o-arithmos-7-giati-einai-ieros-kai-symvolikos

https://eptakleidia.wordpress.com/2010/08/08/iero7/

 

 

 

 

 1η Σεπτεμβρίου

αρχή φθινοπώρου

τη νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου ενός φίλου , κατά τη διάρκεια της συζήτησης κάποιος ρώτησε κάτι σχετικά με τους ανθρώπους και την αλλαγή τους και το πώς αποφασίζει κάποιος πότε θα αλλάξει. 

Και μου ήρθε τότε, η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος δεν αποφασίζει ούτε προκαθορίζει την αλλαγή του, η αλλαγή απλά του συμβαίνει και ο άνθρωπος απλά το συνειδητοποιεί μετά που θα έχει συμβεί.

Έτσι, ξυπνάς μια καλή μέρα και σου φαίνονται διαφορετικοί οι άνθρωποι, διαφορετικά τα χρώματα και τα τοπία, άνθρωποι που σου έλεγαν κάτι δεν σου λένε πια τίποτα, συμπεριφορες που τις καταπινες πια δεν μπορείς να τις αντέξεις, και κάποιον που τον έβλεπες σαν ένα μικρό Θεό, τώρα έχει κατέβει από τον Όλυμπο και κάνει παρέα με τους υπόλοιπους θνητούς.

Αλλάζεις  και η αλλαγή είναι συνεχής και μη αντιληπτή, και έτσι ακριβώς όπως πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο τα κύτταρα μας και αναγεννιούνται και την ίδια στιγμή εμείς το ίδιο σώμα βλέπουμε συνεχώς, έτσι πεθαίνουν και αναγεννιουνται μέσα μας τα πάντα και αλλάζει η οπτική μας,

η αλλαγή δεν είναι τίποτα από την συνεχή ροή

κι αν σου έχει τύχει καμιά μέρα και δεις κάποιον στον καθρέφτη και δε σου μοιάζει πολύ καλωσόρισε τον καινούριο σου εαυτό και εναγκάλισε την αλλαγή

πονάει η αλλαγή, αλλά είναι πρώτον αναπόφευκτη και δεύτερον απαραίτητη
δεν την δέχονται όμως όλοι οι άνθρωποι
και δυστυχούν γιατί αρχίζουν κάποια στιγμή και αναγνωρίζουν μέσα τους αυτό για το οποίο έχουν γεννηθεί, την ίδια στιγμή γιγάντια δεσμά τους κρατάνε πίσω και έτσι δεν μπορούν να το τιμήσουν, να το στηρίξουν, να το αξιοποιήσουν, στερούνται τον σκοπό της ζωής τους , καταπιέζουν και σκοτώνουν τον εαυτό τους, του κόβουν ύψος και βάθος για να σμικρυνθούν, να έρθουν στα μέτρα των άλλων, για να μην τους απογοητεύσουν, να μην τους χάσουν γιατί πάνω από όλα τρομάζει η μοναξιά.

Και αν κάποια μέρα αποφασίσεις να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό σε αφήνει με όλο και πιο λίγους, το σκέφτηκες καμιά φορά αυτό;

αν το να είσαι σε πολυκοσμία και πλήθη σε κάνει να νιώθεις καραγκιόζης και ψεύτης και ξεπουλημένος, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ένα σύντροφο όταν δεν νιώθεις 100% ότι θέλεις να είσαι μαζί του σε κάνει να νιώθεις μια πόρνη αρσενική ή θηλυκή, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ανθρώπους που δεν εκτιμάς και δεν αγαπάς και δεν θαυμάζεις και δεν θεωρείς πολύτιμους συνοδοιπόρους που από εκείνους έχεις να πάρεις σπουδαία μαθήματα ζωής και σε εκείνους θέλεις να δώσεις ότι καλύτερο και πιο όμορφο έχεις είναι αναγκαίο, και οι άλλοι δεν σε αφορούν, τότε μόνος ;

μόνος ή με ένα ή δύο ή τρεις, όσους αξίζουν να είναι και να μείνουν

οι υπόλοιποι πιάνουν χώρο και χρόνο από έναν βίο που είναι βραχύς και οι ώρες πολύτιμες

Κάποια στιγμή στη ζωή σου θα ξυπνήσεις και θα εννοήσεις ότι η αλλαγή είναι μια εγκυμοσύνη που συμβαίνει μέσα σου και αυτόν τον νέο εαυτό θα επιλέξεις αν θα τον γεννήσεις με οδύνη όπως είναι η κάθε γέννα, ή αν θα τον αποβάλεις πρόωρα και νεκρό και απλά θα φαντάζεσαι κάποτε, χρόνια μετά για το πώς θα έμοιαζες..αν γεννιόσουν εσύ.. έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είσαι εσύ..

Καλό μήνα και όταν είσαι έτοιμος και αποφασίσεις να δεις ποιος είσαι κράτα γερά

8/111 αγάπη εις εαυτόν * peacefull home peacefull heart *

Δευτέρα τελευταία μέρα του Αυγούστου που μας έκρουσε. Έκλεισε κιόλας αισίως και με επιτυχία ή πρώτη εβδομάδα της , άτε τωρα πώς να το πεις, εμπειρία, πρόκληση, τελοσπάντων αυτού του εγχειρήματος για αλλαγή και μεταστροφή προς το καλύτερο.

Το σαββατο ήταν η μεγάλη πρόκληση. Γιατί οι καθημερινές είναι οι μέρες εργασίας, είναι αρκετές οι ώρες που λείπω από το σπίτι, ήταν εύκολο για μένα να ακολουθήσω το πρόγραμμα μου τόσο στις ώρες που ήμουν γραφείο όσο και μετά. Το Σαββατοκυρίακο όμως θέλει μια επιπλέον συγκέντρωση και προσπάθεια ειδικά γιατί είσαι περισσότερες ώρες εσύ και ο εαυτός σου και είναι περισσότερες οι σκέψεις που κάνεις.

 

Ξύπνησα Σάββατο πρωί και άκουσα κανονικά τις θετικές δηλώσεις στο Youtube.  Κατέβηκα και έκανα και το στρέτσιγκ μουμ πρωινό ντους και μετά είχα να προγραμματίσω τις δουλειές μου. Είχα τα ψώνια καταρχάς και τα ψώνια για μένα είναι μεγάλος βραχνάς, η σκέψη και μόνο ότι έχω να πάω υπεραγορά, είναι σαν να μου χτυπάς στο κεφάλι με σιδερολοστό. Δεν έχω αγοραφοβία ούτε τίποτα, απλά βαριέμαι την συγκεκριμένη δουλειά. Οπωσδήποτε αποφάσισα ότι παρά να το αναβάλω για το υπόλοιπο της ημέρας και να το έχω μέσα στο μυαλό μου και να νευριάζω να πάω να το κάνω να φεύγει από τη μέση να τελειώνω.  Και επίσης αποφάσισα να μη βγαίνω από το σπίτι ατημέλητη γι αυτό και ντύθηκα και μακιγιαρίστηκα ελαφρώθθθθθθ για να μην κυκλοφορώ στην υπεραγορά σαν την άδικη κατάρα. Ωραία !! είμαι θετική !! είμαι όμορφη !! θα πάω να ψωνίσω !! ναι !!

 

Μπαίνω στο αυτοκίνητο , το αυτοκίνητο δεν ξεκινά !! αχά !! έτυχε σου καμιά φορά να σκεφτείς ότι έσιει κάποιον τζει πάνω, (στον ουρανό) τζιαι κάθε φορά που παίρνεις τις αποφάσεις σου τζιαι προσανατολίζεσαι προς κάποιο στόχο, λαλεί «κάτσε τώρα να δεις τι θα σου κάμω» τζιαι ξεκινά τζιαι παίζει μαζί σου; Ε ο δικός μου εν πάντα αθκιασερός ! Αλλά γατάκι δε μασάμε. Μα ενόμισες ρε τυπούι ότι εν να με χαλάσεις με τούτο; Γιατί έκατσε η μπαταρία του αυτοκινήτου; Τι λεθ ρε τώρα; Εμπρός καλοί μου γείτονες, ο ένας έφερε τους πόλους, τζιαι οι θκυο εκουντήσαντο στο δρόμο, ενώσαν τους πόλους τζιαι σε θκυο λεπτά το μιτσουπίσχ ήταν ξεκινημένο τζιαι εγώ στο δρόμο προς το κκόφι άιλαντ γιατί αν δεν πιω το φρέντο καπουτσίνο μου δεν λειτουργώ.

 

Τα ψώνια εποσπάσαμεν τα τζιαι το δείλις, αποφάσισα να κάμω τες δουλειές. Πριν ξεκινήσω τες δουλειες έκαμα λλίη αυτοανάλυση διά τον λόγο που κάθε φορά που τελειώνω τες δουλειές του Σαββάτου πιάνει με το μαράζι. Βασικά ήξερα αλλά έπρεπε να κάμω καλά τη διάγνωση για να μπορώ τζιαι να περάσω στην θεραπεία ή στην αλλαγή σκέψης.  Η αρνητική σκέψη ήταν. Μόλις τέλειωνα από το καθάρισμα του σαλονιού και όλα ήταν στη θέση τους και πεντακάθαρα ερχόταν η αρνητική σκέψη « για ποιο λόγο» αφού κανένας δεν θα έρθει. αφού δεν έχω κάποιον να τα δει, αφού δεν θα μου πει κανένα μπράβο, αφού μπλα μπλα μπλα. Με λίγα λόγια ένιωθα ότι δεν έκαμνα κάτι για να απολαύσω το αποτέλεσμα, αλλά από καθαρή υπόχρέωση και δεν μου έδινε καμιά ευχαρίστηση. Τούτο δεν ίσχυε φυσικά όταν περίμενα ξένους. Όταν περίμενα ξένους, φίλους μου για να φάμε, να πιούμε κλπ έκαμνα τες δουλειές με άλλη διάθεση και όχι μόνο αλλά άναβα και τα κεράκια μου φρόντιζα πέραν της καθαριότητας να υπάρχει και μια γενικότερη όμορφη ατμόσφαιρα κλπ

 

Άρα η ίδια διαδικασία γίνεται λόγω εξανασκασμού και βαρυγκομώντας και η ίδια διαδικασία γίνεται με χαρά και απόλαυση.

 

Μετά και για πρώτη φορά στη ζωή μου έκαμα τη σύνδεση. Ότι αυτό που ένιωθα και εφάρμοζα στο σπίτι το ίδιο ένιωθα και εφάρμοζα στο σώμα μου. Υπήρχε η απόκλιση. Όταν έβγαινα με κάποιον, άλλαζα διάθεση, είχα όρεξη να ντυθώ, να φροντίσω τον εαυτό μου, είχα κίνητρο να χάσω βάρος, άλλαζα αμέσως διατροφή, εβαζα κρέμες σώματος κλπ. Όταν ήμουν μόνη μου δεν είχα καμιά διάθεση να κάμω κάτι πέραν των βασικών, ένα ντους και το έριχνα στο φαί και στο τεμπελιό.

 

Και ποιο ήταν το μάθημα που έπρεπε να μάθεις Μαρίνα;

 

Ότι πρέπει να αγαπάς το σώμα σου και τον οίκο σου και πώς αγαπάς; Φροντίζοντας να είναι στην καλύτερη κατάσταση, έτσι ώστε να σε εξυπηρετεί και να χαίρεσαι όταν το κατοικείς. Και τούτο θα ισχύει από τη στιγμή που σταματήσεις να διαχωρίζεις τη ζωή σου σε περιόδους όπου υπάρχει κάποιος ή δεν υπάρχει κάποιος. 

Η νέα φιλοσοφία και σχολή και τρόπος σκέψης είναι ότι δεν υπάρχει μέρα που υπάρχει κάποιος στη ζωή σου και μέρα που δεν υπάρχει κάποιος στη ζωή σου. Όπως δεν υπάρχει μέρα που περιμένεις κάποιον ή δεν περιμένεις κάποιον να σε επισκεφτεί. εκείνο που έπρεπε να καταλάβεις ήταν ότι η κάθε μέρα μπορεί να φέρει ένα νέον άνθρωπο στη ζωή σου ή στην εξώπορτα σου. Και εσύ πρέπει να είσαι κάθε μέρα έτοιμος να τον υποδεχτείς. Την ώρα που κάποιος σου χτυπήσει την πόρτα της καρδιάς σου και ζητήσει τη φιλία σου, την αγάπη σου, ή οτιδήποτε, δεν θα του πεις συγνώμη ένα λεπτό να ετοιμαστώ. Πρέπει να είσαι έτοιμος. * αν εκείνος έρθει και εσύ δεν είσαι καλά θα ντραπείς να του πεις πέρασε...θα ντραπείς να τον προσκαλέσεις στο σπίτι σου γιατί το σπίτι σου είναι λερωμένο, και δεν θα τον αφήσεις να σε πλησιάσει γιατί εσύ δεν είσαι έτοιμος , ντρέπεσαι για το σώμα σου, για τις σκέψεις σου, είσαι αρνητικός και δεν θέλεις να τον φορτώσεις  * 

Πρέπει να είσαι έτοιμος κάθε φορά που βγαίνεις από την πόρτα. Πρέπει να είσαι πλημμυρισμένος από αγάπη, να εκπέμπεις φως και να σε τυλίγουν όμορφα αρώματα. Πρέπει να είσαι μια κινητή ευφορία και η πρώτη αντίδραση του ανθρώπου που θα σε αντικρίζει να είναι το χαμόγελο. Με ευγνωμοσύνη και αγάπη φροντίζεις το σώμα σου, το σπίτι σου και το έχεις σε διάθεση για κάθε συνάθροιση, επι-κοινωνία. Ξε-κλείδωτος και ανοιχτός για κάθε χαρά που θα έρθει, που θα παράξεις, που θα μοιραστείς. δεν έχει καμιά σημασία αν το σπίτι είναι μεγάλο ή μικρό ούτε αν είσαι ψηλός ή κοντός Σημασία έχει εκείνος που θα επισκεφτεί να νιώθει ότι εισέρχεται σε μια φιλόξενη αγκαλιά.

Δεν καθαρίζω το σπίτι μου για να το κλειδώνω και να το έχω σαν το μαυσωλείο και να το δείχνω στους συγγενείς μια φορά τον χρόνο.  Το διατηρώ καθαρό και όμορφο για να απολαμβάνω την ζωή μου εκεί. Την ώρα μου που θα κάτσω στον καναπέ μου να δω την ταινία μου και να διαβάσω το βιβλίο μου. Την ώρα μου που θα ξαπλώσω στα καθαρά μου σεντόνια και θα ονειρευτώ. Το φαί μου που θα φάω με το παιδί μου. Το τάβλι μου που θα παίξω. Την ταινία μου που θα δω και ναι τις νύχτες που θα έρθουν οι φίλοι μου και θα διαθέσω τον χώρο αυτό για να περάσουμε όμορφα και θα γεμίσει το σπίτι γέλιο.

 

Πέρασε το Σάββατο και η Κυριακή και έκανα όλα όσα είχα να χάνω αλλά ήμουν χαρούμενη την ώρα αυτή.  Κυριακή πρωί πήγα για κολύμπι και το απόγευμα στη μάνα μου και μετά για περπάτημα.  Μιλώ με τους φίλους μου και κανονίζω τις δραστηριότητες μου για τη βδομάδα. Έχω πράγματα να κάνω, έχω ανθρώπους να δω και έχω αγάπη να δώσω.

Καλημέρα και καλή μας νέα βδομάδα