σωματα

 

Ότι θα τον σκοτώσεις, θα τον σκοτώσεις, αυτό το ξέρουμε. Απλά έχεις την εμπειρία πια, ήταν πολλοί οι θάνατοι, ο πρώτος είναι εκείνος που γίνεται εν βρασμώ ψυχής, γιατί έχεις ξεχειλίσει μέσα σου, θολώνεις, αρπάζεις ότι βρίσκεις μπροστά σου, το αποτέλεσμα θα είναι ο θάνατος ναι , αλλά είσαι άτσαλος, κάνεις λάθη, γεμίζει ο τόπος αίματα, αφήνεις πίσω σημάδια και το πιο πιθανόν είναι να συλληφθείς, να δικαστείς και να επικαλεστείς αυτό το θόλωμα και πάρεις μια πιο ελαφριά ποινή.  Σε λυπάμαι, αν σκοτώνεις κατά λάθος, το πληρώνεις ακριβά και μετά πνίγεσαι και στις ενοχές σου.

Ότι θα σκοτώσεις, θα σκοτώσεις, αυτό το ξέρουμε. Απλά έχεις την εμπειρία πια. Ξέρεις ότι υπάρχει αυτή η σύνδεση του δολοφόνου με το σεξ, και για τον κατά συρροή δολοφόνο είναι ίδια η ηδονή αν όχι μεγαλύτερη.  Είναι μια μεγάλη μαύρη τρύπα που σε καταπίνει, σαν τις μεγάλες τρύπες του σύμπαντος. Είναι ένα μαύρο, μαύρο βαθύ που υπάρχει μέσα σου, σαν βαθύ πηγάδι στη μέση ενός κατά τα άλλα ανθισμένου λιβαδιού. Ξέρεις την αίσθση του. Βαθύ, στενό, παγωμένες πέτρες, και εσύ να βυθίζεσαι μέσα του.

Εκεί μέσα έχεις ρίξει όλα τα πτώματα σου;

Εκεί μέσα και πάω κατά καιρούς και εγώ πάω μπαίνω μέσα και κάνουμε παρέα.

Τι νιώθεις

Δυσκολεύομαι να αναπνεύσω, νιώθω ότι θέλω να κλάψω αλλά δεν θέλω να κλάψω, είναι η μαύρη πίσσα που έρχεται και γίνεται κόμπος στον λαιμό μου, και το σώμα μου γίνεται ολόκληρο ένα πιστόλι που οπλίζεται για να σκοτώσει.

Ανάπνευσε, γαμώτο μου, ανάπνευσε, βγες από εκεί μέσα.

Δεν βγαίνω, έλα εσύ.

Θα έρθω, για σένα θα κατέβω μέχρι και στα βάθη της κόλασης

Για να με σώσεις

Όχι ψυχή μου δεν σώζεσαι, απλά θα κάτσω εκεί να καώ και εγώ μαζί σου

Έλα στην αγκαλιά μου, ανάπνευσε

Αναπνέω

Κλάψε

Κλαίω

Πες μου τώρα, θα σκοτώσεις ξανά;

Νομίζω πώς ναι, δεν μπορώ να το ελέγξω

Γιατί

Πρέπει να διαλέξουμε αγάπη μου, ή θα ζούμε μέσα στον φόβο ή μέσα στον πόνο

Και διαλέγεις τον πόνο

Διαλέγω τον πόνο, τον πόνο τον επιβιώνω, τον φόβο τον μισώ, θέλω τον έλεγχο μου πίσω, δεν θέλω να ανησυχώ, να έχω απορίες, να αμφιβάλλω, να προσποιούμαι, να περιμένω

Γι αυτό σκοτώνεις

Γι αυτό σκοτώνω

Θα σκοτώσεις κι εμένα

Φυσικά

Και μετά

Μετά συνεχίζω την ζωή μου , απλά και αδιάφορα όπως ήταν μέχρι τώρα.

Μέσα στον πόνο όμως

Ναι αλλά όχι μέσα στον φόβο. Ο φόβος ότι θα πεθάνει κάποιος τερματίζεται μόλις πεθάνει εκείνος ο κάποιος. Ξέρεις όμως πόσο επώδυνο είναι να περιμένεις, εκείνη βασανιστική, επώδυνη αναμονή, που σε κόβει χίλια κομμάτια όταν αργοπεθαίνει κάποιος. Έρχονται τότε κάτι πλάσματα, άλλοι τους λένε δολοφόνους και άλλοι άγγελους θανάτου και σε απαλλάσουν από αυτήν την βασαναστική αναμονή.

Και μετά ξεκινά ο πόνος.

Ο πόνος, ο θρήνος, το θάψιμο, το πένθος. Είναι φυσικά όμως αυτά τα συναισθήματα, πρέπει να περάσεις από μέσα τους για να φθάσεις στην ίαση της ψυχής σου. Να χάσεις, να αποχαιρετίσεις να κλάψεις, και άμα τα καταφέρεις να αναρρώσεις και να αναστηθείς

Τα κατάφερες

Ναι επιτέλους άνοιξαν οι βρύσες

Τι γεύση έχουν τα δάκρυα σου αγάπη μου;

Την γεύση των δακρύων ενός εκαταλελειμμένου τετράχρονου

Που έγινε δολοφόνος

Έτσι

Ανάπνευσε αγάπη μου, ανάπνευσε.

Ήμουν χαρούμενη αυτό έχω να σου πω.  Έστω, για λίγο ήμουν χαρούμενη

Και μετά ήρθε ο φόβος

Ναι ήρθε ο μπάσταρδος

Και τώρα θα με σκοτώσεις

Ναι αγάπη μου, αναπόφευκτα. Δεν βλέπεις δίπλα ,είναι όλα έτοιμα, η λογική, οι εξηγήσεις, οι δικαιολογίες, η εκλογίκευση, τα δήθεν μας, τα λάθη μας, οι παρερμηνείες, η ασυμφωνία χαραχτήρων, όλες οι αποτελεσματικές προσπάθειες να μην δει η αγάπη άσπρη μέρα΄

Τι θα σου λείψει πιο πολύ από μένα

Τα μάτια σου

Είμαι έτοιμος λοιπόν

Καληνύχτα αγάπη μου