1η Μαίου

 1η Μαίου

Είναι μερικές φορές που εύχομαι να ήμουν καπνιστής, ή έστω λίγο καπνιστής, να κάπνιζα μια στο τόσο, μια φορά τον μήνα, όταν έχει πανσέληνο. Όταν έχει πανσέληνο, όταν είναι φουσκωμένα τα νερά, και πλημμυρίζει το σώμα η παλλίροια, και δεν ξέρω τι να κάνω όλην αυτήν την ενέργεια, όλο αυτό το υγρό που με πλυμμηρίζει. Θα έπαιρνα το αυτοκίνητο, θα το σταματούσα δίπλα από μια παραλία, να κοιτά την θάλασσα και να είναι ψηλά το φεγγάρι, να με βλέπει από ψηλά και να γελά ,που μου σκάρωσε πάλι με τις γαλιφιές του μια τέτοια αναστάτωση. Θα είχα ένα πακέτο κρυμμένο στο συρταράκι του αυτοκινήτου, με είκοσι τσιγάρα, θα το άνοιγα με προσοχή, με ενοχή και φόβο, γιατί θέλω ένα μόνο τσιγάρο, να με φτιάξει για απόψε, αλλά δεν θέλω να ξαναγίνω καπνίστρια, όχι ό,τι ήμουν και ποτέ. Θα ήθελα να είχα λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, να μου επέτρεπα μέσα μέσα καμιά αμαρτία, ένα τσιγάρο, δέκα, δέκα πέντε ρουφηξιές όλες κι όλες, χωρίς να φοβάμαι ότι θα ξανακυλήσω σε μια μόνιμη κατρακύλα. Μου χει λείψει αυτό το φτιάξιμο, μου χει λείψει αυτή τη ζάλη που σου δίνει εκείνη η πρώτη ρουφηξιά όταν έχει καιρό να καπνίσεις. Μου χει λείψει η παρανομία, τα κλεφτά φιλιά πίσω από τους τοίχους των κοιμισμένων σπιτιών, μου την δίνει αυτή η ζωή των ενηλίκων, του καθωσπρεπισμού, και της ατάραχης ζωής. Είναι μια μονοτονία, λες και τα έχεις ζήσει όλα και κάθε καινούριο είναι μια παρόμοια ανάμνηση με λιγότερο έντονα χρώματα.

Είναι 1η Μαίου ,έχει πανσέληνο, είναι φουσκωμένα τα νερά, έχω πάρει το αυτοκίνητο, το έχω σταματήσει δίπλα από μια παραλία, είναι απέναντι η θάλασσα και το φεγγάρι ψηλά. Δεν έχω εκείνο το τσιγάρο να με φτιάξει, έχω μια μπύρα που άρπαξα βιαστικά από το ψυγείο και την ρουφώ γουλιά γουλιά. Αν είναι ληγμένη, την έχω κάτσει άσχημα. Ελπίζω να μην είναι ληγμένη, και να την βγάλω καθαρή, να φτιάξω κεφάλι και να νιώσω πώς παρασύρθηκα λίγο μια φορά πώς είμαι ακόμα δεκαέξι και ζω τον πρώτο μεγάλο μου έρωτα.