Θύμισε με

Θύμισε με πόρνη ποιο είναι το όνομα σου
η σε φωνάζουν πάντα μάνα;
εσύ κοιμάσαι και η τύχη σου δουλεύει
αμέριμνη σαν περιφέρεσαι στων λευκών περιστεριών σου την αλάνα

"ιπποτες" τα κονταρια τους ακονιζουν
στιλβώνουν τις αστραφτερές τους πανοπλίες
χωραει ο ανδρισμος του
στο σχήμα της παλάμης
μα η παλάμη του τον έχει σιχαθεί

εσύ καμώνεσαι την κοιμισμένη και εκείνος
ξεχυνει στα σκελια σου τα ψευτικα του λογια
τα διαλυμένα παιδικά του χρόνια
σφιγγει το χερι γυρω απο τον λαιμο σου
και πνιγει τον μαλακα που φωναζε πατερα
σιχαμερά θηρία που τσάκισαν νωρίς τον ανδρισμό του

κοιμισου πορνη
ιέρεια σε χρίζουν
και στα πόδια σου αποθέτουν ανθρωποθυσία
το γυμνό σου σώμα που αιμορραγεί

σαν μελλοθάνατη γονατίζεις
και εκείνοι τον γυμνό λαιμό σου χαϊδεύουν
στον αφαλό σου το μεσοκαλόκαιρο καίει
και εκείνος κλαίει το πεθαμένο του παιδί

κοιμήσου πόρνη
τα δεκαεφτά σου χρόνια δεν τα ξαναβλέπεις
και τα ναυτάκια μπάρκαραν χωρίς επιστροφή
έμειναν τα τσακισμένα καραβάκια στα λιμάνια
να ξεκαπνίζουν νικοτίνη στο  μουνί σου

κρύψε το όπλο στο συρτάρι
κρύψει το μαχαίρι κάτω από το μαξιλάρι
κράτα σφικτά το παιδί
βάζει το χέρι σου γύρω από το στόμα
κλεισε τα ματια σου και σκοτωσε το
να ξεψυχήσει πριν δει τη βρώμα
και μετά ήσυχα ξανακοιμήσου πόρνη

θύμισε με ποιο είναι το όνομα σου
ή σε φωνάζουν πάντα Μαρία;
θύμισε με πόσο πάει η άφεση αμαρτιών τα μεσημέρια
πόσο αντριλίκι αδειάζεις την ημέρα;
μικρή μου, όμορφη μου Παναγία;

ΔΩΝ ΚΙΧΩΤΗΣ

ΔΩΝ ΚΙΧΩΤΗΣ

1) Απόψε από τον πόνο η καρδιά μου δεν χτυπά
τ' αστέρια το φεγγάρι, τώρα έσβησαν κι αυτά
τον κόσμο αυτό βαρέθηκα και όλα τα στραβά
μοναχικός στρατιώτης

τους δράκους πολεμάω που φυσούν καυτή φωτιά
με κούφια πανοπλία και με χάρτινα σπαθιά
και τώρα πια στη μάχη μια ελπίδα με κρατά
να έρθει ένας ιππότης

R) έλα Δων Κιχώτη μόνο εσύ μπορείς
τέρατα και δράκους στην πόλη αυτή να δεις
έλα και πολέμα, μαζί μου μια φορά
κι ας φαίνεται σαν ψέμα, τους βλέπω καθαρά

2) με έχουν γονατίσει και το δέρμα μου πονάνε
και όλο μαύρη φλόγα απ το στόμα τους φυσάνε
σπασμένη η πανοπλία και στάχτη τα σπαθιά
μονάχα εσύ με σώζεις

τραγωδία ή κωμωδία αν είναι η ζωή
για πες μου εσύ που ξέρεις όσα ξέρει ένα παιδί
πολέμησε μαζί μου και θα δικαιωθείς
και ήρωας θα νοιώσεις

R) έλα και πολέμα, για τελευταία φορά
δώσ΄μου λίγη τρέλλα και δυο χρυσά φτερά
και απ΄την άγρια μάχη, σαν βγούμε νικητές
θα χουν φύγει οι δράκοι, και θα ναι πια στο χτες !

ΑΓΡΙΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Περπατούσα μονάχη, να ξεφύγω απ’ το χρόνο

Και στου δρόμου την άκρη, αγριολούλουδο μόνο

Να τα λέμε οι δυο μας, στης νυχτιάς τη γαλήνη

Να μετράμε τις ώρες, και τους κόσμου τη δείνη

Μοιάζει παραμύθι, σαν να με κοιτάζει

Και στα μάτια τον πόνο διαβάζει

Μοιάζει παραμύθι, έργο που τελειώνει

Αγριολούλουδο θα μαι εγώ μόνη

και βρεθήκαμε μόνοι, σε έναν άλλο πλανήτη

σ΄ ένα κόσμο ονείρου, που ταξίδεψε η Αλίκη

το λουλούδι κι εγώ, ξεχαστήκαμε για λίγο

μ΄ αυτό δεμένο ήταν στη γη, κι εγώ έπρεπε να φύγω

Μοιάζει παραμύθι, σαν να με κοιτάζει

Κι η αλήθεια που βλέπει τρομάζει

Μοιάζει παραμύθι, έργο που τελειώνει

Αγριολούλουδο θα μαι εγώ μόνη

ξαναγεννήθηκα

Χορεύει η φλόγα του κεριού , στον ήχο της φλογέρας

Κι ενός τυμπάνου κτύπημα με παίρνει μακριά

Ξύπνα μαζί μου στην αυγή, αλλιώτικης ημέρας

Και βάδισε ατρόμητος, απάνω στη φωτιά

Εγώ ξαναγεννήθηκα, σαν φοίνικας στις στάχτες

Και τη ζωή μου κράτησα, στα χέρια μου σφικτά

Ποτέ, ποτέ, μην με αφήσεις Θεέ μου

Ποτέ, ποτέ μου, να τυφλωθώ ξανά

Καρδούλα μου ξεχείλισες, από τρελλή αγάπη

Μα έρωτα σου έταξε, για πάντα η μοναξιά

Οι δυο μας χέρι χέρι , στο ίδιο μονοπάτι

Ελευθερία αγάπη μου, κοστίζεις ακριβά

Ο ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΚΙ Η ΑΛΕΠΟΥ

PRINCE and FOX

1	The story of a young prince, not long ago I ver been told His planet was so far away, the name I don’t recall One day, on earth he landed, and met, a little fox
	She asked him would you be my friend But he had never heard such word She took the boy in to her nest They played and loughed, forgot the rest
R)	She said to him, I m gonna cry, when it’s time, for you to leave But still your friend, I want to be, and have you in my dreams When you ll be gone, and I am left alone, in those great big fields Your golden hair, I’ ll be remembering, shining next to me
2)	The story ended sadly, the prince’s time run out His friend the fox, was left behind, unhappy with no doubt Each day, alone there crying, the poor, litlle fox
	She asked him, tell me please my friend Will you be coming back again She asked but there was no reply the prince had left without goodbye
R)	Now look at me, my tears won’t dry, and you’ re so far from me But still you friend, I’ ll always be and have you in my dreams Since you are gone, and I’ m all alone, in these empty fields Your golden hair, are shining next to me, giving me hope to live. Goodbye my prince, goodbye my prince, goodbye my prince, goodbye

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΥΠΡΙΕΣ ΜΑΝΕΣ

Μάνα μου πέρασε γλήορα ο τζιαιρός, φεύκουν οι μέρες λες τζ΄είναι χελιδόνια

Μάνα μου ασπρίσαν τα όμορφα, τα μαύρα σου μαλλιά, άσπρα εγινήκαν σιόνια

Μα το χαμόγελο σου εν γερνά, τζιαι πιο γλυτζίν ένει θαρρώ, ώσπου περνούν τα χρόννια.

ΜΑΣΚΕΣ

ΜΑΣΚΕΣ

Στον γυάλινο καθρέφτη το πρόσωπο μου βλέπω

Θυμωμένα κοιτάζουν τα μάτια, με τρομάζουν

Ζαλίστηκα και πέταξε για λίγο η ψυχή μου

Σ΄ωκεανούς και θάλασσες ταξίδεψε για λίγο

Στα μακρινά τα πέλαγα, κι’ άλλες ψυχές συνάντησε

Ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να μείνουνε στο λίγο

και δυο φτερούγες έβγαλαν πετώντας πιο ψηλά

Γιατί στη γη δεν άντεξαν το χώμα να τους καίει

Θαρρείς ψηλά στα ουράνια, όλοι αγγέλοι μοιάζουνε

Ποτέ δε σ΄ ακουμπάει,  ο πόνος κι΄η ασχήμια

Και πίσω δεν γυρίζεις πια, μα πιο ψηλά πετάς

Γιατί τη γη ρημάξανε, άνθρωποι αγρίμια

Δε θα μπορέσω στη σκιά, ποτέ μου εγώ να ζήσω

Γιατί η καρδιά χρόννια ζητά, στο φως να λυτρωθεί

Στο έργο αυτό δεν παίζω πια, φτασμένοι ηθοποιοί

Μα εσείς το ρόλο σας καλά , φροντίσατε να παίξετε

Το πρόσωπο μου τώρα, κοιτάζω και μ΄αρέσει

Γιατί από πάνω η μάσκα για πάντα έχει πέσει

Δυστυχισμένοι θά στε στην όμορφη σας πλάνη

Κορώνες στολισμένες φορώντας στο κεφάλι