August

 

Sunday aftenoon, in my little house in the Prairie. It has been more than a month to write and when it takes so long, it feels like a little betrayal. A letter for simple every day things, for insignifigant things, for quite, dramaless lives. You left yesterday, you are away to another country, and I can feel the absence, isn’t that strange?

One day I might understand, and then again I might not, or there will be no need for an explanation of why things happen they way they do. All I know is that now, at this moment I am writing this letter, to this man, who was for a little while a little bit of this and a little bit of that and then he wasn’t. This is how stories are created my love, when people come, and then they go. 

It is seven in the afternoon, the aircondition is on and I am sitting on the sofa writing on the laptop, Moroccan oud music is playing on youtube, you know how I always like my music at important moments. 

You did not say hallo when I came on Friday night,  and then you changed seats and went with the others on the top of the stairs of the amphetheatre. I was feelin restless with your attitude, I couldn’t stand not talking to you, I came and sat next to you for a while, and you came closer to my face and gently put your hand behind my back, offered to bring me some water and I felt calmer I returned to my seat on the first row. 

The event finished and the music started. And as I was sitting there a desire awoke inside me, to grab two beers and come and sit next to you, and there together we would enjoy this lovely music evening. In my mind, it was a chance to experience one more little thing together, like all the little things I wanted us to experience and we never did.  It was like, some time we get a random day, a random event, to sit next to this person, the one you want to share this with. One night before your departure.

And then I looked up. Another woman had already claimed the spot next to you, she came first, she brought drinks and cigarettes and sat really close to you.  I lost my chance. I stayed where i was, sat there for a while, sipping on my beer and then I decided to get one more. I walked to the drinks counter, and turned to you, asked you if you want one, and came to you. No room for me to sit next to you, there are plastic caps and caps with cigarettes and she is glued next to you, whispering in your ear, and your turn your face towards her and you behave so friendly and intimate. I saw my friend sitting one step lower and I called his name. Come sit here I ask him and he comes. You know what,  me and him can be friendly and intimate while you are having your little one to one conversation with your dear friend.

Then,  like a sudden feeling of asphyxiation got into you, you got up and left her side, and sat on the cement floor, stretched your legs, put a pillow behind your back, and listened to the music. You are a few centimetres lower than me now, and I can look at you without disruptions. You turn your head to your right, and slightly lift and your eyes meet mine and I look at you and your gaze has nostalgia and pain and questions none of us will ever be able to answer. I know, I know, I know I ll never be your poem, I ll never be the muse, your lover, your woman, your wife, your partener. I will be the woman you were interested for her and then gave up on the idea.  I will be your shortest emotional errection that faded away. This lovestory’s life was shorter than the life of a working bee.

But , hey, tonight, you turned your head to me and gave me this gaze, that it was like your soul was having an honest conversation with my soul, recognizing that we had indeed something special. Not all love stories have a happy ending but it does not mean they did not have anything. After all my sweetheart, we are both artists, it would have been unbearable to think or admit there was nothing.

It s like a prober burial every man deserves regardless if he was a wonderful human being or an asshole who did nothing good in his life. He  will receive a proper burial, and prayers from the priest, and prayers from people who will attend his funeral and maybe some tears and some flowers and purple ribbons. Because once a man dies, he sins die with him, this is what Cristians believe and you can not feel anger or hatred for the person who died you can only pray for his soul, for God to forgive his sins and for him to find peace in afterlife.

This is the same procedure with our love stories my love. We turn sinners into saints, we kill them, we empty their guts and mummify them. We forgive them, we hold on to the good memories and pretend all the shitty things they did they didnt mean. This helps us heal and helps maintain a balanced brain function, our hearts to manage the pain, and our souls to continue it's journey without extra baggage. But i am not there yet, i am in pain,  my last hope was shuttered and i feel so much pain.  

This gaze my soul, was full of honesty and truth and devotion, yes, devotion, to the memory of what could have been.

You know or you will experience true love, the kind of deep, overwhelming feeling of love the kind that floods your heart simultaneously with pain and joy and all emotions in between. This is when true love is being born my soul. When all else fails, when you are no longer driven by desire for the flesh, when you are no longer in need of anything, when you have no expectations, when you stop asking questions, feeling angry, stopped feeling pissed off you did not get your way. Love will come and punch you in the stomach when you realise you are not the same anymore, you don’t know what exactly has changed, but this denial of earthy pleasures had elevated your soul one more step higher. And here we are now sitting on these stone steps on a hot evening of July and be for a few minutes at close proximity.

I left and walked to my car. Before I leave you asked me if I was ok to drive. I said I was fine, I was not drunk, I only had two beers. I sat in my car. I looked opposite where you and this woman friend were sitting. And I looked at you turning towards her and her turning towards you and staying hugged for a while, it looked like you were kissing. i feel the pain in my stomach as I write this now, as I am picturing this image in the darkness and every detail my mind imagined.  I feel the pain yes, but it is not a pain that will kill me, I already know, this image will be so insignifigant this time next year.

One year from now, none of these will matter, you will be forgotten, this image will be forgotten, the pain will no longer exist, and this will be nothing more besides a diary entry of a woman who had a boring summer and tried to put some taste in it.

i started the eninge of my car but kept the lights off and slowly drove to enter the main road like a murdered snicking out of a murder scene.  Wasnt crying, was feeling a mix of dissapointment with disgust, towards me mainly, for being such an idiot. i am always the fucking,  persistent idiod.  A few minutes  bebore i reached home i checked my phone and saw a message

11.41 you want me to come with you

how the fuck was he kissing her and he is asking if i want him to come home with me, or was he not kissing her, or was is my imagination. Why, why , why the fuck do I care, we are not together any more.  but darling darling,  many say that hope is the last one to die, but thats a lie, the last one to die is possesiveness.  

There was a sleepless night and there was a morning conversation between us next morning. he said he didnt kiss her, i am not sure i beleive him, and even if I did, the picture of them two kissing, even it this picture was manufactured with the help of darkness and my vivid imagination, this picture is haunting me and brings inside me the disgusting feeling of betrayal. At this poing it makes no difference, the original feeling is already created and no logic can  there is one thing i am sure of. She, this other woman, has feelings for him even if he is saying he is not reciprocating, even if he just gives her a little innocent looking hug here and there, hey, you know, a woman knows, what another woman is after even if this guy says he never feels attracted to her and just uses her for emotional support and a shoulder to cry on.  

We talked so more and then he mentioned he likes this girl who looks like a cat, and i was annoyed again and said i dont want to hear about the girl you like, and he said haha i am joking, and of course he wasn't, there is indeed a girl who looks like a cat, she is so beautifull that if I was a man i woul feel attracted to her too, I think we have the same taste. She is beautufull, she is a poet, she has almond shaped eyes and dimples on her cheeks and has a very soft and velvet like voice. She reads his poems and he posts them on his page, and the put their names next to each other and he wrote she feels like home. It made me remember one poem he wrote for me in April, maybe the only one he ever wrote for me,  it was only four lines, i deleted it one of those days i was pissed of about something and now I can not retreive it. But it wrote something make your ribcage my home, something like that. So, he is now also expressing, through this other woman, his basic need when he want to come closer to a woman, for her to be his home.  And to be honest this is a noble need to have, to have a person feel like home.  And this is the main reason we will never be together. Because he expressed the same wish for me in the beginning, for me to be his home, and then a couple of weeks later, after all the ups and downs, he changed his mind, did not want a home in me anymore, but instead of leaving all together he was like, you know what, you can't be my home, but lets use you as cheap hotel, i can come every now and then, fuck you for a few hours and then go home, back to my bachelor life. This,  I will never forgive him, the fact that he approched me like I was someone really important and then once he changed his mind, he degraded me to the lowest point of a one night stand cheap worthless whore.  

But hey , lets preted we can be friends shall we ? Let's stand by and watch you being infactuated by another woman, lets watch the same pattern one more time, lets watch you fall in love and your fire start burning one more time, lets watch how new inspirtation is born in the mind of a resteless poet.  Oh my sweet sweet dillusional creature.  My little narcissistic, miserable creature, people like you where born with an extra dose of pain, and the ability to use this pain as a disguise to abstract,  from other people and of course women who have a tendency to fall in love with sad poets, anything they can abstract. 

Oh but be aware my beautifull unsuspected cat looking girl. He will see you and feel there is something exotic about you and his desire will awake. He will come to seduce you with his romantic words and he will be patient until you open up to the possibility of a true romantic story.  He will test you first if you can be his imaginary perfect woman. If you dont fit in that role he will keep you as a lover, because he is still attracted to you and he likes to fuck you, he is by nature monogamus and prefers to keep the one he alredy knows than go and hunt for another. If you, eventually refuse to play the role of the uncommited part time lover, he will try to keep you as a friend, because he still has emotional needs and you can listen to him, advice him, and so on. Just as long as his has a role you can play you can still be in the show.  And the show must go on. And the most important thing for him, is that he is conveinced he is a good person, he does not lie, he is innocent as an angel,  he never ever admitts or takes accountability of his manipulative behavior.  

So, where does that leave me?   That is the question when for the past one month and half, i was attending events i knew he would be there, and had the condidence i would be able to handle it. Well appartently, i got a little taste of the poison of jealousy, and it hurt like hell and really, i dont need it. it was proved one more time, you can not pretend to be friends with someone you were lovers one month ago.  One still has feelings, the other ones does not, the one who did not have feelings to begin with, and something happens to humiliate the one who still has feelings but pretends they don't. It is a magic turn of events, a kick from the universe that is tired of watching you torturing your self with illussions and wants you move on. 

The conclusion is, I am putting my self in a position where I am playing with fire and hurting my self for no reason.  I see you, you idiot, and I still want to come and sit next to you, I still want to smell you like an addict sniffing his dose, I wanted so much for you to hug me and listen to the music together, and life gave me a big, hard, painfull slap in the face. Stop your bullshitting Marina, get over it, stop looking to get a taste of crumps of a dinner that already went bad, we already threw in the bin. Marina, Marina, Marina you want love so much, that you miss the man who denied love from you, Marina, and you feel jealous of someone who did not want to be with you, who did not want to commit, who left you hanging again and again. Come on lets put an end to this, shall we? Lets move on shall we? Why the fuck does it take you so much time to burry your dead. Why the fuck do you keep them in the fridge and go and look their dead corpses checking again again if they will resurrect. They are dead.  Say it with me, he is dead. Dead

If you needed this amount of pain to come to this realization then it was generously offered to you. Now, do you want to proceed or do you want another dose of pain ? there his is make hime your mirror

Proceed

 

 

 

 

 

 

όταν σε επισκέπτονται οι ψυχές

 1 ιούλη

Είδα όνειρο τον Π. Είμασταν σε ένα αυτοκόνητο μαζί και οδηγούσε εκείνος, όπως τότε

που βγαίναμε ακόμα και περνούσαμε ώρες μέσα στο αυτοκίνητο μαζί. Ένιωθα καλά,

ήρεμη και χαρούμενη. Εκείνος οδήγησε το αυτοκίνητο και το έριξε σε ένα γκρεμό. Δεν

ένιωσα φόβο, το αυτοκίνητο αντί να γκρεμιστεί αιωρήθηκε αργά αργά προς τα κάτω,

όπως ένα αλεξίπτωτο που κατεβαινει αργά για να προσγειωθεί. Τον κοιτούσα λες και

δεν συνέβαινε κάτι και συνεχίζαμε να κουβεντιάζουμε. Του λέω γιατί το έριξες στον

γκρεμό, μου απαντά γιατί δεν το χρειάζομαι πια, τέλειωσε η μπαταρία του (η ζωή του

άρα ήξερε ότι ερχόταν το τέλος και το τέλειωσε μόνος του) και άρα εγώ να μην φοβάμαι

(εννοώντας ότι θα πάθω κάτι με την πτώση του οχήματο στον γκρεμό) όχι να μην

φοβάσαι μου είπε και χαμογέλασε.

Βρεθήκαμε στη γη και έξω από το αυτοκίνητο. Βρεθήκαμε κάπου αλλού, Ήταν νέος

όπως όταν τον πρωτογνώρισα, όμορφος και ένιωθα για εκείνον χαρά και αγάπη και

όπως τότε που μου θύμιζε τον Πάτρικ Σουέιζ. Ήματσαν χαροιύμενοι και χορεύαμε και με

πήρε αγκαλιά και με κράτησε ψηλά με φίλησε. Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω ότι κιόλας

με φίλησε. Και μετά όπως χορεύαμε και είμασταν χαρούμενοι έπεσε απλά στο πάτωμα

νεκρός. Πέθανε σε δευτερόλεπτα, Απλά έπεσε το σώμα του άψυχο στο πάτωμα έγυρε

το κεφάλι του και έκλεισε τα μάτια. Εγώ έσκυψα πάνω από το νεκρό σώμα και ξέσπασα

σε κλάματα. Ηρθε η κόρη μας, έσκυψε και εκείνη από πάνω του, και ενώ ήξερε και αυτή

ότι ήταν νεκρός του μιλούσε λες και ήταν ζωντανός και απλά μας έκανε ένα κακόγουστο

αστείο. Του μιλούσε και του έλεγε σταμάτα την πλάκα, έλα, σήκω. Εγώ συνέχισα να

κλαίω και ξύπνησα από τον ύπνο μου κλαίγοντας σπαραχτικά προσπαθώντας να

συνειδητοποιήσω ότι ήταν ένα όνειρο.

Βγήκα έξω και το φεγγάρι ήταν πανέμορφο και λαμπρό, από την χθεσινή ακόμα

πανσέληνο.  Μια απόκοσμη ομίχλη από πάνω από το σπίτι.  Επέστρεψα στο κρεβάτι και σκέφτηκα τον Μ. τον σκέφτομαι συνεχώς. Και μετά μου ήρθε μια αναλαμπή. Ότι ο Μ. μοιάζει με τον Π. έναν φίλο που είχαμε μια έντονη σχέση πριν από εικοσιπέντε και βάλε χρόνια και μετά έμαθα ότι πέθανε. (όχι εκείνος που ονειρεύτηκα, ένας άλλος Π. )  Ο Μ. λοιπόν έμοιαζε με τον Π. καταλάβαινα ότι κάτι οικείο μου θύμιζε, ειδικά το χρώμα και η αίσθηση που έχει το μούσι του, αλλά δεν ήξερα όμως ακριβώς τι. Και μου ήρθε ψες, αυτός, μοιάζει με εκείνον, το ύψος, το σχήμα του σώματος, τα τατουάζ, το μούσι, το έντονο βλέμμα, το χρώμα των ματιών. Αν και ο Μ. για να λέμε την αλήθεια είναι πιο όμορφος, ή ίσως και να είναι που είναι ο τελευταίος που αγάπησα.

Ποιος ξέρει, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, και τα όνειρα μέσα μέσα αναδύονται μέσα απο΄την άβυσσο για να μας δείξουν κομμάτια κρυμμένα, τραύματα θαμμένα, και να μας βοηθησουν με την διαδικασία του πένθους και της θλίψης. 

Αν είναι εκεί έξω η ψυχή σου Π. ευχαριστώ που ήρθες ψες στον ύπνο μου, τόσο ζωντανός και τόσο νέος και όμορφος, όπως σε πρωτογνώρισα, όπως σε ερωτεύτηκα και περάσαμε λίγες στιγμές μαζί χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι. 

φωτό το φεγγάρι 1η Ιούλη τα χαράματα μετά το ξύπνημα 

strawberry full moon

    

You think you were done with poetry

You thought you were done with pain

But there comes another human

To give you a different taste of pain

Today is a full moon

I allow myself to cry

My excuse is I am flooded by the moon’s magnetism

I am flooded and I cry my excessive water

And I am sad and I weep position my body in the form of a newborn, I am looking at god with sorrow, for he has never sent me an angel, I look at him with tears in my eyes, like a beaten dog in the corner, who does not understand why his master kicked him and beat him

Today it is a full moon and I give up on hope and strength and positive thinking. I give in to my body’s flood and I will let my self slowly drown in my unanswered prayers.

He refused my pure heart’s requests. I did not really ask for too much, but i will not give up of my soul's pour wishes Hear me moon and bring your magic into reality

I  ask for simple acts of love and kindness. I ask for a friend to hold me by the hand and share moments of joy with me. Who will pick me up from my home in his car,  and we will drive up on a mountain, walk in a forest, sit under the shade of trees, read books, write poetry and lay next to each other in silence listening to the birds. I ask for this man, to be gentle and kindhearted and have for me, free time, a clear mind, a pure heart, and be aligned with me. I want a loving relationship that will be easy and free and enjoyable, smooth and  effortless, where two people communicate in every level, with respect, with admiration, with mutual care to take care of each other in every possible way. To be eachothers home and source of happiness, of safety and pleasure. I know my man is somewhere out there dear soul, make his path clear so he can come to me soon, make him recognize me and make me accept him with trust and positive thoughts. I want to experience love, I want to give love, I want to live the rest of my life with the protection of a loving man, I want to relax and enjoy the rest of the trip

 

 

 

FUll moon

 Το είχα αποφασισμένο ότι την νύχτα της πανσέληνου θα πάω για νυχτερινό κολύμπι. Η χθεσινή μέρα ήταν σημαντική μέρα για μένα, ήταν ένα συμβολικό ημερολογιακό κλείσιμο. Ήθελα να τιμήσω τη μέρα, με έναν συμβολικό τρόπο, έναν αποχαιρετισμό.

Και δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος για να αποβάλεις από πάνω σου αυτό που σε βαραίνει, να βαφτιστείς και να εξαγνιστείς από κάθε αρνητικό, από το θαλασσινό νερό.

Οδήγησα λοιπόν μόνη μου στο γνωστό αγαπημένο μου σημείο, στην αγαπημένη μου παραλία. Η ώρα πλησίαζε 8 το βράδυ. Σκοτείνιασε. Στο δρόμο ενώ οδηγούσα έψαχνα το φεγγάρι αλλά δεν φαινόταν πουθενά στον ουρανό.

Όταν έφθασα στην παραλία, μου έκανε εντύπωση πόσος κόσμος βρισκόταν ήδη εκεί. Άλλοι με παρέες, άλλοι μόνοι τους, άλλοι μέσα στη θάλασσα και άλλοι έξω να κάθονται. Είχε όμως κάτι παράξενο, διαφορετικό αυτή η νύχτα. Δεν έψηνε κανένας σούβλες, ούτε υπήρχαν φώτα αναμμένα εκείνα που θυμίζουν πανηγύρι. Κανένας δεν άναψε μεγάφωνα, ούτε δάδες ούτε τίποτε. Όλοι κάθονταν στο σκοτάδι και μιλούσαν χαμηλόφωνα λες και είχαν όλοι προσυμφωνήσει να αφεθούν στην μαγεία της πανσελήνου και να μην μπασταρδέψουν με περιττά φώτα και ήχους την ρομαντική ατμόσφαιρα.

Τοποθέτησα την τσάντα μου κοντά στη θάλασσα και έμεινα με το μαγιό. Άρχισα να προχωρώ προς το νερό. Είδα το φεγγάρι. Στα αριστερά, χαμηλά στον ουρανό, σχεδόν άγγιζε το κύμα στον ορίζοντα, ολοστρόγγυλο, βαθύ πορτοκαλί, άφηνε μια αστραφτερή λωρίδα που έφθανε στην ακτή. Δεν ξέρω πόση ώρα έκανα μέσα στο νερό, την περισσότερη ώρα την έκανα ξαπλωμένη στην επιφάνεια με τα χέρια απλωμένα ανοιχτά, να κοιτάζω το ουράνιο στερέωμα. Σκέφτηκα ότι μπορεί αιώνες πριν, κάποιος Αιγύπτιος, κάποιος , όποιος να ήταν ξαπλωμένος , σαν εμένα, ένα βράδυ με πανσέληνο και να κοίταζε τους αστερισμούς στον ουρανό, αδειάζοντας το κεφάλι του από κάθε άλλη σκέψη.

Ένα μήνα περίπου πριν, ήρθαμε και πάλι εδώ, με την μεγάλη μου κόρη και απολαμβάναμε την θάλασσα, πάλι στο απόλυτο σκοτάδι, εγώ ήμουν ξαπλωμένη στις πέτρες και εκείνη έπαιζε ρεμπέτικα της στο μπαγλαμαδάκι.

Απόψε η μια μου κόρη είναι Βαρκελώνη η άλλη κόρη μου είναι Θεσσαλονίκη και είμαι μόνη μου. Το “μονη” μου όμως δε με φοβίζει, δε με απειλεί. Απολαμβάνω την πανσέληνο μόνη μου, είμαι στη θάλασσα και κολυμπώ στο απόλυτο σκοτάδι χωρίς να φοβάμαι καθόλου, ακούω τις παρέες λίγα μέτρα δεξιά μου και αριστερά μου και βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό για να σβήσουν εντελώς οι ήχοι.

Μέσα στο βυθό ακούγεται μόνο ο ήχος από το κύμα που χαϊδεύει τα χαλίκια έξω στην ακτή. Είμαι παραδομένη στην εμπειρία. Αναπνέω βαθιά και αφήνω τον αέρα να εξέλθει αργά από τα πνευμόνια μου. Διαλογίζομαι.

Καταλαβαίνω ότι τον πρώτο μου διαλογισμό μου τον δίδαξε ο πατέρας μου, όταν παιδί ακόμα με δίδαξε να επιπλέω με αυτόν τον τρόπο ξαπλωμένη πάνω στην επιφάνεια του νερού. Εκείνος άπλωνε και τα δύο του χέρια, εγώ άπλωνα το σώμα μου πάνω του, μου έλεγε χαλάρωσε εντελώς, χαλάρωνα, ανάπνεα βαθιά, και ο πατέρας μου, χωρίς να το καταλάβω έφευγε τα χέρια του κάτω από το σώμα μου και εγώ στηριζόμουν μόνο από τον αέρα που είχα μέσα μου. Τον αέρα που έπρεπε να ρυθμίζω επακριβώς για να αιωρούμαι, όπως ένα αλεξίπτωτο.

Κάπως έτσι και ο Θεός μας κρατά με τα αόρατα χέρια του. Εμείς απλά το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε εντελώς χωρίς καμία αντίσταση και να αναπνέουμε, με πλήρη συνείδηση της κάθε ανάσας που παίρνουμε

Στο νερό νιώθω ανάλαφρη και μου κακοφαίνεται λίγο όταν πρέπει να πατήσω τα πόδια μου ξανά στα βότσαλα για να βγω έξω από τη θάλασσα. Επιστρέφει όλο το βάρος πίσω και θέλει επιπλέον κόπο να πατάς πάνω στη γη. Ίσως έτσι να νιώθει και η ψυχή μας όταν έρθει η ώρα της να μπει και να εγκλωβιστεί σε ένα σώμα. Ίσως γι αυτό να νιώθουμε ανάλαφροι όταν επιπλέουμε στο κύμα, να μας θυμίζει κάτι από την προηγούμενη μας ύπαρξη, πριν πάρουμε μορφή. Η μνήμη, το ασυνείδητο, ξέρει, κάτι μας θυμίζει, κάτι, τουλάχιστον σε μένα, υπάρχει το εκεί, το αβαρές, η αιωνιότητα και υπάρχει το έξω, το εδώ, το ασήκωτο, η επιστροφή !

Πρέπει να βγω, πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι. Διασχίζω το χωριό. Όλα είναι στη θέση τους. Γυρίζω το κεφάλι προς το σπίτι. Τα φώτα είναι αναμμένα στην αυλή, ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι κάτω από τα δέντρα και τρεις φιγούρες κάθονται γύρω από το τραπέζι. Βλέπω ένα λευκό φανελάκι. Χαμογελώ. Σαν σκηνή από κινηματογραφική ταινία ο κάθε ένας παίζει το ρόλο του και εγώ κοιτάζω την ταινία, από μακριά, αποστασιοποιημένη από συναισθήματα, νιώθω και κατα-νοώ, σέβομαι και θαυμάζω την υπέρβαση τον κόπο και αγώνα κάθε ενός από τους ανθρώπους που γνώριζα και αγαπώ. Τις μικρές και μεγάλες υπερβάσεις, τα μικρές και μεγάλες πληγές, τα μικρά και μεγάλα θέλω και μπορώ. Για να συν-αισθανθώ πρέπει να γίνω εσύ και όσο μπορώ, να δω με τα δικά σου μάτια.

Κάποτε κάνουμε μέρες να βρεθούμε με τους ανθρώπους μας, κάποτε μήνες, κάποτε χρόνια. όταν τους βλέπουμε όμως από μακριά χαμογελάμε, και ανασαίνουμε με ανακούφιση που ξέρουμε ότι είναι καλά. Δεν έχει καμιά σημασία γιατί δεν είναι πια στη ζωή μας, είτε γιατί το επιλέξαμε εμείς είτε εκείνοι είτε προέκυψε σαν μια φυσική ροή της ζωής

. Όταν τους χρειαστούμε όταν η ψυχή μας τους νοσταλγήσει θα τους δούμε, είτε σαν μορφή, είτε σαν όνειρο, είτε σαν ανάμνηση και όσο υπάρχει η όμορφη ανάμνηση ζωντανή εκείνοι είναι εκεί.

όταν αδειάζεις από όλα όσα σε βαραίνουν, αφήνεις χώρο για τα όμορφα που θα σου φέρει η ζωή

Μαρινα Σαβεριαδου

τα ημερολόγια

EVERY END IS A NEW BEGINNING

 για πολλοστή φορά έκανα τον ίδιο διάλογο με το σύμπαν, τον εσωτερικό μου εαυτό

Μετά από πολλά χρόνια πίκρας φυλακής και προσπάθειας για απελευθέρωση

τι αξίζω?

το έχω οραματιστεί

η δεύτερη ερώτηση είναι

είσαι αντάξια αυτού που οραματίζεσαι ?

Έχω θέματα στα οποία πρέπει να εργαστώ ακόμα, τα έχω καταγράψει και διοχετεύω την ενέργεια μου σε αυτό τον στόχο

Με αγαπώ σήμερα για όσα έχω σήμερα για όσα είμαι σήμερα

Επόμενη ερώτηση

Θα δεχτείς, συμβιβαστείς με κάτι υποδιαίστερο? (είτε προσωρινά είτε μέχρι να έρθει το ιδανικό)

η απάντηση είναι ΟΧΙ δεν εισέρχομαι σε κάτι υποδιαίστερο κι αν καταλάθω εισέλθω βγαίνω το ταχύτερο από κάτι υποδιαίστερο, γιατί δίνεται το μήνυμα ότι καταβάθος δεν αξίζω και δεν πιστεύω ότι αξίζω το ιδανικό. Όταν συμβιβαστώ με το λιγότερο, αναπτύσσω ρουτίνα και εξάρτηση με αυτό, και επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, ο δήθεν προσωρινός συμβιβασμός γίνεται μια μονιμότητα

Δήλωσα τέλος, τέλος στην αμφιβολία, στην ανασφάλεια, στην εσωτερική μου αναστάτωση. Μετά θυμήθηκα ότι ομιλώ μια γλώσσα βαθιά φιλοσοφική και αστρική και τέλος σημαίνει τελείωση ολοκλήρωση. Ολοκληρώσαμε λοιπόν και αυτό το μάθημα. Είπα τέλος, τελειώσαμε, γίναμε τέλειοι ψυχή μου. Οι σειρήνες έρχονται και ξανάρχονται αλλά έχει ξεψυχήσει η φωνή τους, δεν μας παρασύρουν πια.

Πέρασα και αυτό το τεστ σύμπαν, ξέρω τι αξίζω, και το αξιώνομαι παραμένοντας με καθαρή ενέργεια, με καθαρή πρόθεση και πειθαρχώντας εαυτόν. Νέα σελήνη, νέα ξεκινήματα, νέα ενεργειακά επίπεδα, προχωρούμε

One day he will see her ...

 

One day he will see her  walking on the palm tree beach front with a man next to her, wearing a long summer dress, her long hair will be waving on her shoulders, they will be walking and laughing and talking, he will be gently holding her hand, they will drink coffee at the blue and white café  that reminds her of a cruise ship, they will going to Chrysanthi’s for brunch and to that little tavern in the corner with the delicious meze and Greek music.

on Sundays she will make the sandwiches, he will be bringing beer, water and fruit and he will take a little trip with his car sometimes on the mountain, sometimes to the beach, she will show him all the places he has never been. Ayia Marina has a waterfall, the place if you go late in the afternoon there is so much serenity, the tall trees, the lake, the picnic area.

he will take her to old town Nicosia at night, walk the quiet paths between the immigrants peacefully chatting outside their homes remembering their faraway land, while the muslim prayers are heard by the nearby mosque.  He will stop at a dark spot in the corner outside an old house with iron bars on the windows. He will push her gently on the wall, give her a kiss, she will kiss him back then gently push him away and they will hold hands again and keep walking until they come to the old coffee shop, with the wooden chairs, the revolutionary announcements on the windows, and the best cold beer in the world. He will silently open the plastic tobacco bag, and slowly roll three cigarettes, and carefully put them next to each other, one for now, two for later, I want you now, he will tell her, but i will wait for later.

One day he will see her, she will be happy and so beautiful and smiling. He will dream of her at nights, her scent, her voice, her hair as they covered his face when she was on top of him. The way she would deeply gaze in his eyes when he was going deeper inside of her, the way she shut them when she couldn’t keep them open anymore. The way she moaned and trembled every time he caressed her thigh, the different sounds she made,  the first time he discovered her little secret, and made her cum, again and again, oh what a sweet revelation it is, you can make a woman feel like this,  when you finally learn to slowly lead her into nirvana,  his brain was simultaneously flooded with her orgasms.

One day he will see her, and they will look into his eyes like a day never past by, than the last time the made love.  She has already forgotten this other man, who hurt her so many times, talking about moving to far away countries, who never made plans for them but always made plans for one.  The day his sees her again, she will be with another man,  fully and deeply in love and committed,  who came one day in her life and told her, you are the one, you are my woman, I will never leave you and I will do anything in my power to make you happy. Will you allow that?

One day, he will see her, and never look back 

 

 

 

 

 

the matrix

 

Εξομολογήσεις ενός άβαταρ

Πάντα είχα αυτήν την φαντασίωση. Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προτατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ένιωθα ένα μικρό ανίσχυρο ανθρωπάκι που οι άλλοι πάνω, θες να το πεις Θεό, θες να τον πεις Θεά, θες να το πεις ισχυρή ανώτερη δύναμη, τελοσπάντων, η δύναμη εκεί πάνω, σχεδίαζε για μένα, εγώ χτυπιόμουν κάτω με όσα μου συνέβαιναν και εκείνοι εκεί πάνω κάθονταν, έβλεπαν εμένα κάτω, τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας μπυρίτσες και ήμουν η ψυχαγωγία τους.

Μετά, πέρασαν τα χρόνια, και μετά από πολλές πολλές φουρτούνες και χτυπήματα βρήκα τον τρόπο και βγήκα εκεί πάνω και τώρα πάω και κάθομαι εκεί μαζί τους, παραγγέλνω ποτάκι, ποπ κορν όμως όχι, μου τη δίνει να κολλάει στα δόντια και κάθομαι να παρακολουθήσω τι άλλο θα παίξει το επόμενο επεισόδιο, της δικής μου ζωής, με εμένα κάτω να περνάω καλά ή να χτυπιέμαι, και εμένα πάνω να παρακολουθώ.

Όχι δεν είναι διχασμός προσωπικότητας είναι μια απεξάρτηση από τα συναισθήματα την ώρα που επισυμβαίνουν τα σημαντικά γεγονότα. Άλλοι το λένε μάτριξ.

Το Μάτριξ είναι λοιπόν μια πλάνη που μας κρατά τυφλούς, σε μια κοιμισμένη κατάσταση, την οποία όμως αντιλαμβανόμαστε ως απτή και απόλυτη πραγματικότητα. Διότι σπάνια θα αναρωτηθούμε τι είναι πραγματικό και τι δεν είναι. Συνήθως είμαστε βέβαιοι πως αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι και το πραγματικό. Το ότι μπορούμε να δούμε και να νοιώσουμε τα υλικά αντικείμενα, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτά είναι και αληθινά. Βλέπουμε και αγγίζουμε συμπαγή αντικείμενα, όμως η σύγχρονη επιστήμη μας λέει ότι η συνεχής κίνηση των μορίων τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση του συμπαγούς. Βλέπουμε παντού χρώματα, που όμως δεν υπάρχουν. Αναφερόμαστε στο παρόν, που όμως διαρκεί κλάσματα του δευτερολέπτου και συνεχώς μας ξεφεύγει, και πολλά άλλα, μόνο στο υλικό επίπεδο.

Όταν καταλάβεις λοιπόν ότι τα πάντα είναι μάτριξ αλλάζει η θεώρηση σου για τα πράγματα. Όχι ότι θα σταματήσεις να ζεις, να δουλεύεις και να κάνεις ό,τι έκανες και χτες στην καθημερινότητα σου. Υπάρχεις σε ένα σώμα και αυτό το σώμα πρέπει να το θρέψεις και πρέπει να δουλέψεις να προμηθεύεσεις στο σώμα σου τροφή, μια στέγη για να ζει, τις κατάλληλες συνθήκες για να μην ζεσταίνεσαι, να μην σαπίσεις και βρωμίσεις και να μπορείς να κυκλοφορείς σε αυτό το περιβάλλον που ονομάζεται κοινωνία.

Δεν παύουν όμως όλα αυτά να είναι η οπτική μας και όταν πάψουν να υπάρχουν τα μάτια που βλέπουν θα πάψουν να υφίστανται και όλα όσα βλέπουν. Μέσα σε αυτό το μάτριξ λοιπόν σε αυτή την ολική τυχαιότητα, προσπαθώ να κατα-νοήσω τον εαυτό μου αλλά όχι να τον πάρω και τόσο στα σοβαρά. Να κατά-νοήσω την ψευδοεποχή μου το φύλο που μου τοποθετήθηκε ανάμεσα στα σκέλια και ό,τι αυτό συνεπάγεται, προσπαθώ να κατά-νοήσω εκείνους που έχουν γεννηθεί με ένα διαφορετικό φύλο ανάμεσα στα σκέλια και να μην αφήνω τα κατάλοιπα των προηγούμενων γενιών να μπαίνουν εμπόδιο στην κατανόηση αυτή.

Είναι μια παράξενη εποχή αυτή που ζούμε σε αυτό το συγκεκριμένο χωρο-χρονο-σύμπαν. Είναι μια εποχή όπου σε διάστημα λίγων και μόνο χρόνων έγιναν τεράστιες αλλαγές και που ο εγκέφαλος του μέσου ανθρώπου δεν μπορεί να τις προλάβει, να τις συλλάβει ή να τις ακολουθήσει.

Είναι μια εποχή διχασμού όπου βλέπεις ένα μεγάλο μερίδιο των ανθρώπων να εξελίσσονται πνευματικά και συναισθηματικά και να επιδιώκουν μια ειρήνευση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή βλέπεις ανθρώπους να διακατέχονται από τα αγριότερα τους ένστικτα, να είναι προσκολλημένοι στον πόλεμο στην απληστία, στην βία. Και όλοι αυτοί να ζουν σε μια περιστρεφόμενη μπάλα, σε ένα κινούμενο προς το άπειρο σύμπαν, να μυρμήγκια κολλημένα σε μια μπάλα που κυλάει στην κατηφόρα ..

Και όλα αυτά είναι ένα μάτριξ..

Και ο κάθε ένας δικαιολογημένα απορεί. Τι είναι αυτό που θα κάνει όλη αυτήν την παράνοια να αξίζει;

Ίσως το να κατανοήσουμε πρωτίστως ό,τι όλα αυτά είναι άνευ σημασίας. Ό,τι είμαστε σκόνη, ό,τι είμαστε ένα θαύμα που δημιουργήθηκε από ένα μονοκύτταρο οργανισμό, ένα σπερματοζωάριο που κάποτε συναντήθηκε με ένα ωάριο και κουβαλούμε όλοι την ίδια κληρονομημένη απορία. Ποιοι είμαστε, που πάμε, ποιο είναι το νόημα. Και το σύγχρονο νόημα, λένε οι επιστήμονες είναι ό,τι δεν υπάρχει νόημα.   Είμαστε απόγονοι των ανουνάκι, με dna τροποποιημένο για να είμαστε ένα σκαλί πάνω από τα άλλα ζώα.

Ξεκίνησα  λέγοντας σου ό,τι είχα αυτήν την φαντασίωση.  Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.  Και επειδή τα χρονο-σύμπαντα της δικής μου ζωής μπλέκονται, κάποτε ονειρεύομαι πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον, ή κάποτε γράφω πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον.  Το είχα δει όνειρο λοιπόν, ότι ήμουν ξαπλωμένη δίπλα από έναν άντρα, στο δικό του κρεβάτι, όχι στο σπίτι μου και μου είχε γυρισμένη την πλάτη και τον φιλούσα ή τον δάγκωνα ή και τα δύο, στον λαιμό και τον αγκάλιαζα σφικτά και κολλούσα επάνω του. Δεν είχα ιδέα ποιος είναι, δεν είχα δει καν το πρόσωπο του.

Μέρες μετά, ήρθε η πρώτη του Ιούνη, ξύπνησα και διαπίστωσα μεγάλες αλλαγές στην κυτταρική μου δομή.  Έγινε η επόμενη αναβάθμιση και ξύπνησα διαφορετική. Μην με ρωτήσεις πώς και γιατί. Τις λεπτομέρειες τις ξέρουν μόνο οι κατασκευαστές μας. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ένιωθα διαφορετικά, σκεφτόμουν διαφορετικά, κάποιοι εσωτερικοί περιορισμοί είχαν καταργηθεί και έχω περάσει πια σε άλλο επίπεδο.   Ήρθε η αναβάθμιση και γραπτώς.  Μας είπαν ό,τι θα έχουν και τα άβαταρ δικαίωμα στην ηδονή και στον οργασμό, που τρία είδη το έχουν, τα δελφίνια, τα γουρούνια και οι άνθρωποι. Τώρα θα το έχουμε και εμείς.  Είμαστε οι άνθρωποι – άβαταρ με ταυτόχρονο δικαίωμα στην ηδονή και την θλίψη.

Ο κατασκευαστής μετά την αναβάθμιση μου, μου δημιούργησε και το κατάλληλο σκηνικό και βρέθηκα Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι του. Εκείνος ήταν ο άντρας που θα γινόταν το προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει. Μπήκα μέσα, και έβγαλα τα σανδάλια μου, του είπα σε ποιο υπνοδωμάτιο θα κοιμηθώ; Με οδήγησε στο κεντρικό υπνοδωμάτιο. Μου έφερε ένα ποτήρι νερό, μου άναψε το κλιματιστικό, μου έφερε σεντόνι να σκεπαστώ, έκλεισε την κουρτίνα να μη με ενοχλεί το πολύ φως και έφυγε.

Καμιά ανθρώπινη ιστορία μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι απλώς μια  ερωτική ιστορία, είναι μια βαθιά υπαρξιακή ιστορία, μια κυτταρική ιστορία όπου με την ενεργειακή ανταλλαγή με τον άλλο ανθρωπο-άβαταρ με τον οποίο θα έρθουμε σε επαφή διαπιστώνουμε το αν αυτή η ανταλλαγή θα μας κάνει να νιώσουμε λιγότεροι ή περισσότερο μόνοι σε αυτήν την υπαρξιακό μας ταξίδι. Αν στην τελική θα νιώσουμε περισσότεροι άνθρωποι ή περισσότερο άβαταρ.

Μερικές φορές την στιγμή της ένωσης, κάνεις ένα άλλο ταξίδι, που νομίζω ότι είναι αυτό που αποζητούν εκείνοι όσοι το αποζητούν μέσω της χρήσης ουσιών, εκείνο το τριπάρισμα που προσφέρει η χρήση Lsd, εκείνο το να δραπετεύσεις από το βάρος της αφόρητης γνώσης.

Ναι αιωρείσαι μέσα στην ανυπαρξία όπως κάποτε αιωρήθηκες μέσα στο αμνιακό υγρό, όπως αιωρείσαι χωρίς βάρος σε μια θάλασσα, γυμνός και επανέρχεσαι για λίγο σε εκείνο το αρχικό πρωτόγνωρο συναίσθημα. Αν τα καταφέρεις και ενωθείς με το άλλο άβαταρ, αληθινά και χωρίς εξωτερικές παρεμβολές, έστω για λίγο,  επιτυγχάνεις την κυτταρική αμνησία χωρίς ουσίες. Και μεταφορτώνεις, με μια μόνο, σύνδεση, όλες τις πληροφορίες του άλλου, για όλα όσα έζησε στο δικό του μάτριξ και όλες τις προδιαγραφές του έδωσε ο δικός του κατασκευαστής.

Σε ένα σύμπαν όπου ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση, μας δόθηκε ο τρόπος να τον σταματούμε, έστω για λίγο, να τον παρακάμπτουμε, να τον χειραγωγούμε, ίσως και να τον υπερβαίνουμε.

 τα ημερολόγια 

5/6/24

φωτό ηλιοβασίλεμα στον Πωμό 2026