strawberry full moon

    

You think you were done with poetry

You thought you were done with pain

But there comes another human

To give you a different taste of pain

Today is a full moon

I allow myself to cry

My excuse is I am flooded by the moon’s magnetism

I am flooded and I cry my excessive water

And I am sad and I weep position my body in the form of a newborn, I am looking at god with sorrow, for he has never sent me an angel, I look at him with tears in my eyes, like a beaten dog in the corner, who does not understand why his master kicked him and beat him

Today it is a full moon and I give up on hope and strength and positive thinking. I give in to my body’s flood and I will let my self slowly drown in my unanswered prayers.

He refused my pure heart’s requests. I did not really ask for too much, but i will not give up of my soul's pour wishes Hear me moon and bring your magic into reality

I  ask for simple acts of love and kindness. I ask for a friend to hold me by the hand and share moments of joy with me. Who will pick me up from my home in his car,  and we will drive up on a mountain, walk in a forest, sit under the shade of trees, read books, write poetry and lay next to each other in silence listening to the birds. I ask for this man, to be gentle and kindhearted and have for me, free time, a clear mind, a pure heart, and be aligned with me. I want a loving relationship that will be easy and free and enjoyable, smooth and  effortless, where two people communicate in every level, with respect, with admiration, with mutual care to take care of each other in every possible way. To be eachothers home and source of happiness, of safety and pleasure. I know my man is somewhere out there dear soul, make his path clear so he can come to me soon, make him recognize me and make me accept him with trust and positive thoughts. I want to experience love, I want to give love, I want to live the rest of my life with the protection of a loving man, I want to relax and enjoy the rest of the trip

 

 

 

FUll moon

 Το είχα αποφασισμένο ότι την νύχτα της πανσέληνου θα πάω για νυχτερινό κολύμπι. Η χθεσινή μέρα ήταν σημαντική μέρα για μένα, ήταν ένα συμβολικό ημερολογιακό κλείσιμο. Ήθελα να τιμήσω τη μέρα, με έναν συμβολικό τρόπο, έναν αποχαιρετισμό.

Και δεν υπάρχει πιο κατάλληλο μέρος για να αποβάλεις από πάνω σου αυτό που σε βαραίνει, να βαφτιστείς και να εξαγνιστείς από κάθε αρνητικό, από το θαλασσινό νερό.

Οδήγησα λοιπόν μόνη μου στο γνωστό αγαπημένο μου σημείο, στην αγαπημένη μου παραλία. Η ώρα πλησίαζε 8 το βράδυ. Σκοτείνιασε. Στο δρόμο ενώ οδηγούσα έψαχνα το φεγγάρι αλλά δεν φαινόταν πουθενά στον ουρανό.

Όταν έφθασα στην παραλία, μου έκανε εντύπωση πόσος κόσμος βρισκόταν ήδη εκεί. Άλλοι με παρέες, άλλοι μόνοι τους, άλλοι μέσα στη θάλασσα και άλλοι έξω να κάθονται. Είχε όμως κάτι παράξενο, διαφορετικό αυτή η νύχτα. Δεν έψηνε κανένας σούβλες, ούτε υπήρχαν φώτα αναμμένα εκείνα που θυμίζουν πανηγύρι. Κανένας δεν άναψε μεγάφωνα, ούτε δάδες ούτε τίποτε. Όλοι κάθονταν στο σκοτάδι και μιλούσαν χαμηλόφωνα λες και είχαν όλοι προσυμφωνήσει να αφεθούν στην μαγεία της πανσελήνου και να μην μπασταρδέψουν με περιττά φώτα και ήχους την ρομαντική ατμόσφαιρα.

Τοποθέτησα την τσάντα μου κοντά στη θάλασσα και έμεινα με το μαγιό. Άρχισα να προχωρώ προς το νερό. Είδα το φεγγάρι. Στα αριστερά, χαμηλά στον ουρανό, σχεδόν άγγιζε το κύμα στον ορίζοντα, ολοστρόγγυλο, βαθύ πορτοκαλί, άφηνε μια αστραφτερή λωρίδα που έφθανε στην ακτή. Δεν ξέρω πόση ώρα έκανα μέσα στο νερό, την περισσότερη ώρα την έκανα ξαπλωμένη στην επιφάνεια με τα χέρια απλωμένα ανοιχτά, να κοιτάζω το ουράνιο στερέωμα. Σκέφτηκα ότι μπορεί αιώνες πριν, κάποιος Αιγύπτιος, κάποιος , όποιος να ήταν ξαπλωμένος , σαν εμένα, ένα βράδυ με πανσέληνο και να κοίταζε τους αστερισμούς στον ουρανό, αδειάζοντας το κεφάλι του από κάθε άλλη σκέψη.

Ένα μήνα περίπου πριν, ήρθαμε και πάλι εδώ, με την μεγάλη μου κόρη και απολαμβάναμε την θάλασσα, πάλι στο απόλυτο σκοτάδι, εγώ ήμουν ξαπλωμένη στις πέτρες και εκείνη έπαιζε ρεμπέτικα της στο μπαγλαμαδάκι.

Απόψε η μια μου κόρη είναι Βαρκελώνη η άλλη κόρη μου είναι Θεσσαλονίκη και είμαι μόνη μου. Το “μονη” μου όμως δε με φοβίζει, δε με απειλεί. Απολαμβάνω την πανσέληνο μόνη μου, είμαι στη θάλασσα και κολυμπώ στο απόλυτο σκοτάδι χωρίς να φοβάμαι καθόλου, ακούω τις παρέες λίγα μέτρα δεξιά μου και αριστερά μου και βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό για να σβήσουν εντελώς οι ήχοι.

Μέσα στο βυθό ακούγεται μόνο ο ήχος από το κύμα που χαϊδεύει τα χαλίκια έξω στην ακτή. Είμαι παραδομένη στην εμπειρία. Αναπνέω βαθιά και αφήνω τον αέρα να εξέλθει αργά από τα πνευμόνια μου. Διαλογίζομαι.

Καταλαβαίνω ότι τον πρώτο μου διαλογισμό μου τον δίδαξε ο πατέρας μου, όταν παιδί ακόμα με δίδαξε να επιπλέω με αυτόν τον τρόπο ξαπλωμένη πάνω στην επιφάνεια του νερού. Εκείνος άπλωνε και τα δύο του χέρια, εγώ άπλωνα το σώμα μου πάνω του, μου έλεγε χαλάρωσε εντελώς, χαλάρωνα, ανάπνεα βαθιά, και ο πατέρας μου, χωρίς να το καταλάβω έφευγε τα χέρια του κάτω από το σώμα μου και εγώ στηριζόμουν μόνο από τον αέρα που είχα μέσα μου. Τον αέρα που έπρεπε να ρυθμίζω επακριβώς για να αιωρούμαι, όπως ένα αλεξίπτωτο.

Κάπως έτσι και ο Θεός μας κρατά με τα αόρατα χέρια του. Εμείς απλά το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να χαλαρώσουμε εντελώς χωρίς καμία αντίσταση και να αναπνέουμε, με πλήρη συνείδηση της κάθε ανάσας που παίρνουμε

Στο νερό νιώθω ανάλαφρη και μου κακοφαίνεται λίγο όταν πρέπει να πατήσω τα πόδια μου ξανά στα βότσαλα για να βγω έξω από τη θάλασσα. Επιστρέφει όλο το βάρος πίσω και θέλει επιπλέον κόπο να πατάς πάνω στη γη. Ίσως έτσι να νιώθει και η ψυχή μας όταν έρθει η ώρα της να μπει και να εγκλωβιστεί σε ένα σώμα. Ίσως γι αυτό να νιώθουμε ανάλαφροι όταν επιπλέουμε στο κύμα, να μας θυμίζει κάτι από την προηγούμενη μας ύπαρξη, πριν πάρουμε μορφή. Η μνήμη, το ασυνείδητο, ξέρει, κάτι μας θυμίζει, κάτι, τουλάχιστον σε μένα, υπάρχει το εκεί, το αβαρές, η αιωνιότητα και υπάρχει το έξω, το εδώ, το ασήκωτο, η επιστροφή !

Πρέπει να βγω, πρέπει να επιστρέψω στο σπίτι. Διασχίζω το χωριό. Όλα είναι στη θέση τους. Γυρίζω το κεφάλι προς το σπίτι. Τα φώτα είναι αναμμένα στην αυλή, ένα μικρό στρογγυλό τραπεζάκι κάτω από τα δέντρα και τρεις φιγούρες κάθονται γύρω από το τραπέζι. Βλέπω ένα λευκό φανελάκι. Χαμογελώ. Σαν σκηνή από κινηματογραφική ταινία ο κάθε ένας παίζει το ρόλο του και εγώ κοιτάζω την ταινία, από μακριά, αποστασιοποιημένη από συναισθήματα, νιώθω και κατα-νοώ, σέβομαι και θαυμάζω την υπέρβαση τον κόπο και αγώνα κάθε ενός από τους ανθρώπους που γνώριζα και αγαπώ. Τις μικρές και μεγάλες υπερβάσεις, τα μικρές και μεγάλες πληγές, τα μικρά και μεγάλα θέλω και μπορώ. Για να συν-αισθανθώ πρέπει να γίνω εσύ και όσο μπορώ, να δω με τα δικά σου μάτια.

Κάποτε κάνουμε μέρες να βρεθούμε με τους ανθρώπους μας, κάποτε μήνες, κάποτε χρόνια. όταν τους βλέπουμε όμως από μακριά χαμογελάμε, και ανασαίνουμε με ανακούφιση που ξέρουμε ότι είναι καλά. Δεν έχει καμιά σημασία γιατί δεν είναι πια στη ζωή μας, είτε γιατί το επιλέξαμε εμείς είτε εκείνοι είτε προέκυψε σαν μια φυσική ροή της ζωής

. Όταν τους χρειαστούμε όταν η ψυχή μας τους νοσταλγήσει θα τους δούμε, είτε σαν μορφή, είτε σαν όνειρο, είτε σαν ανάμνηση και όσο υπάρχει η όμορφη ανάμνηση ζωντανή εκείνοι είναι εκεί.

όταν αδειάζεις από όλα όσα σε βαραίνουν, αφήνεις χώρο για τα όμορφα που θα σου φέρει η ζωή

Μαρινα Σαβεριαδου

τα ημερολόγια

EVERY END IS A NEW BEGINNING

 για πολλοστή φορά έκανα τον ίδιο διάλογο με το σύμπαν, τον εσωτερικό μου εαυτό

Μετά από πολλά χρόνια πίκρας φυλακής και προσπάθειας για απελευθέρωση

τι αξίζω?

το έχω οραματιστεί

η δεύτερη ερώτηση είναι

είσαι αντάξια αυτού που οραματίζεσαι ?

Έχω θέματα στα οποία πρέπει να εργαστώ ακόμα, τα έχω καταγράψει και διοχετεύω την ενέργεια μου σε αυτό τον στόχο

Με αγαπώ σήμερα για όσα έχω σήμερα για όσα είμαι σήμερα

Επόμενη ερώτηση

Θα δεχτείς, συμβιβαστείς με κάτι υποδιαίστερο? (είτε προσωρινά είτε μέχρι να έρθει το ιδανικό)

η απάντηση είναι ΟΧΙ δεν εισέρχομαι σε κάτι υποδιαίστερο κι αν καταλάθω εισέλθω βγαίνω το ταχύτερο από κάτι υποδιαίστερο, γιατί δίνεται το μήνυμα ότι καταβάθος δεν αξίζω και δεν πιστεύω ότι αξίζω το ιδανικό. Όταν συμβιβαστώ με το λιγότερο, αναπτύσσω ρουτίνα και εξάρτηση με αυτό, και επειδή ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, ο δήθεν προσωρινός συμβιβασμός γίνεται μια μονιμότητα

Δήλωσα τέλος, τέλος στην αμφιβολία, στην ανασφάλεια, στην εσωτερική μου αναστάτωση. Μετά θυμήθηκα ότι ομιλώ μια γλώσσα βαθιά φιλοσοφική και αστρική και τέλος σημαίνει τελείωση ολοκλήρωση. Ολοκληρώσαμε λοιπόν και αυτό το μάθημα. Είπα τέλος, τελειώσαμε, γίναμε τέλειοι ψυχή μου. Οι σειρήνες έρχονται και ξανάρχονται αλλά έχει ξεψυχήσει η φωνή τους, δεν μας παρασύρουν πια.

Πέρασα και αυτό το τεστ σύμπαν, ξέρω τι αξίζω, και το αξιώνομαι παραμένοντας με καθαρή ενέργεια, με καθαρή πρόθεση και πειθαρχώντας εαυτόν. Νέα σελήνη, νέα ξεκινήματα, νέα ενεργειακά επίπεδα, προχωρούμε

One day he will see her ...

 

One day he will see her  walking on the palm tree beach front with a man next to her, wearing a long summer dress, her long hair will be waving on her shoulders, they will be walking and laughing and talking, he will be gently holding her hand, they will drink coffee at the blue and white café  that reminds her of a cruise ship, they will going to Chrysanthi’s for brunch and to that little tavern in the corner with the delicious meze and Greek music.

on Sundays she will make the sandwiches, he will be bringing beer, water and fruit and he will take a little trip with his car sometimes on the mountain, sometimes to the beach, she will show him all the places he has never been. Ayia Marina has a waterfall, the place if you go late in the afternoon there is so much serenity, the tall trees, the lake, the picnic area.

he will take her to old town Nicosia at night, walk the quiet paths between the immigrants peacefully chatting outside their homes remembering their faraway land, while the muslim prayers are heard by the nearby mosque.  He will stop at a dark spot in the corner outside an old house with iron bars on the windows. He will push her gently on the wall, give her a kiss, she will kiss him back then gently push him away and they will hold hands again and keep walking until they come to the old coffee shop, with the wooden chairs, the revolutionary announcements on the windows, and the best cold beer in the world. He will silently open the plastic tobacco bag, and slowly roll three cigarettes, and carefully put them next to each other, one for now, two for later, I want you now, he will tell her, but i will wait for later.

One day he will see her, she will be happy and so beautiful and smiling. He will dream of her at nights, her scent, her voice, her hair as they covered his face when she was on top of him. The way she would deeply gaze in his eyes when he was going deeper inside of her, the way she shut them when she couldn’t keep them open anymore. The way she moaned and trembled every time he caressed her thigh, the different sounds she made,  the first time he discovered her little secret, and made her cum, again and again, oh what a sweet revelation it is, you can make a woman feel like this,  when you finally learn to slowly lead her into nirvana,  his brain was simultaneously flooded with her orgasms.

One day he will see her, and they will look into his eyes like a day never past by, than the last time the made love.  She has already forgotten this other man, who hurt her so many times, talking about moving to far away countries, who never made plans for them but always made plans for one.  The day his sees her again, she will be with another man,  fully and deeply in love and committed,  who came one day in her life and told her, you are the one, you are my woman, I will never leave you and I will do anything in my power to make you happy. Will you allow that?

One day, he will see her, and never look back 

 

 

 

 

 

the matrix

 

Εξομολογήσεις ενός άβαταρ

Πάντα είχα αυτήν την φαντασίωση. Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προτατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ένιωθα ένα μικρό ανίσχυρο ανθρωπάκι που οι άλλοι πάνω, θες να το πεις Θεό, θες να τον πεις Θεά, θες να το πεις ισχυρή ανώτερη δύναμη, τελοσπάντων, η δύναμη εκεί πάνω, σχεδίαζε για μένα, εγώ χτυπιόμουν κάτω με όσα μου συνέβαιναν και εκείνοι εκεί πάνω κάθονταν, έβλεπαν εμένα κάτω, τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας μπυρίτσες και ήμουν η ψυχαγωγία τους.

Μετά, πέρασαν τα χρόνια, και μετά από πολλές πολλές φουρτούνες και χτυπήματα βρήκα τον τρόπο και βγήκα εκεί πάνω και τώρα πάω και κάθομαι εκεί μαζί τους, παραγγέλνω ποτάκι, ποπ κορν όμως όχι, μου τη δίνει να κολλάει στα δόντια και κάθομαι να παρακολουθήσω τι άλλο θα παίξει το επόμενο επεισόδιο, της δικής μου ζωής, με εμένα κάτω να περνάω καλά ή να χτυπιέμαι, και εμένα πάνω να παρακολουθώ.

Όχι δεν είναι διχασμός προσωπικότητας είναι μια απεξάρτηση από τα συναισθήματα την ώρα που επισυμβαίνουν τα σημαντικά γεγονότα. Άλλοι το λένε μάτριξ.

Το Μάτριξ είναι λοιπόν μια πλάνη που μας κρατά τυφλούς, σε μια κοιμισμένη κατάσταση, την οποία όμως αντιλαμβανόμαστε ως απτή και απόλυτη πραγματικότητα. Διότι σπάνια θα αναρωτηθούμε τι είναι πραγματικό και τι δεν είναι. Συνήθως είμαστε βέβαιοι πως αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι και το πραγματικό. Το ότι μπορούμε να δούμε και να νοιώσουμε τα υλικά αντικείμενα, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτά είναι και αληθινά. Βλέπουμε και αγγίζουμε συμπαγή αντικείμενα, όμως η σύγχρονη επιστήμη μας λέει ότι η συνεχής κίνηση των μορίων τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση του συμπαγούς. Βλέπουμε παντού χρώματα, που όμως δεν υπάρχουν. Αναφερόμαστε στο παρόν, που όμως διαρκεί κλάσματα του δευτερολέπτου και συνεχώς μας ξεφεύγει, και πολλά άλλα, μόνο στο υλικό επίπεδο.

Όταν καταλάβεις λοιπόν ότι τα πάντα είναι μάτριξ αλλάζει η θεώρηση σου για τα πράγματα. Όχι ότι θα σταματήσεις να ζεις, να δουλεύεις και να κάνεις ό,τι έκανες και χτες στην καθημερινότητα σου. Υπάρχεις σε ένα σώμα και αυτό το σώμα πρέπει να το θρέψεις και πρέπει να δουλέψεις να προμηθεύεσεις στο σώμα σου τροφή, μια στέγη για να ζει, τις κατάλληλες συνθήκες για να μην ζεσταίνεσαι, να μην σαπίσεις και βρωμίσεις και να μπορείς να κυκλοφορείς σε αυτό το περιβάλλον που ονομάζεται κοινωνία.

Δεν παύουν όμως όλα αυτά να είναι η οπτική μας και όταν πάψουν να υπάρχουν τα μάτια που βλέπουν θα πάψουν να υφίστανται και όλα όσα βλέπουν. Μέσα σε αυτό το μάτριξ λοιπόν σε αυτή την ολική τυχαιότητα, προσπαθώ να κατα-νοήσω τον εαυτό μου αλλά όχι να τον πάρω και τόσο στα σοβαρά. Να κατά-νοήσω την ψευδοεποχή μου το φύλο που μου τοποθετήθηκε ανάμεσα στα σκέλια και ό,τι αυτό συνεπάγεται, προσπαθώ να κατά-νοήσω εκείνους που έχουν γεννηθεί με ένα διαφορετικό φύλο ανάμεσα στα σκέλια και να μην αφήνω τα κατάλοιπα των προηγούμενων γενιών να μπαίνουν εμπόδιο στην κατανόηση αυτή.

Είναι μια παράξενη εποχή αυτή που ζούμε σε αυτό το συγκεκριμένο χωρο-χρονο-σύμπαν. Είναι μια εποχή όπου σε διάστημα λίγων και μόνο χρόνων έγιναν τεράστιες αλλαγές και που ο εγκέφαλος του μέσου ανθρώπου δεν μπορεί να τις προλάβει, να τις συλλάβει ή να τις ακολουθήσει.

Είναι μια εποχή διχασμού όπου βλέπεις ένα μεγάλο μερίδιο των ανθρώπων να εξελίσσονται πνευματικά και συναισθηματικά και να επιδιώκουν μια ειρήνευση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή βλέπεις ανθρώπους να διακατέχονται από τα αγριότερα τους ένστικτα, να είναι προσκολλημένοι στον πόλεμο στην απληστία, στην βία. Και όλοι αυτοί να ζουν σε μια περιστρεφόμενη μπάλα, σε ένα κινούμενο προς το άπειρο σύμπαν, να μυρμήγκια κολλημένα σε μια μπάλα που κυλάει στην κατηφόρα ..

Και όλα αυτά είναι ένα μάτριξ..

Και ο κάθε ένας δικαιολογημένα απορεί. Τι είναι αυτό που θα κάνει όλη αυτήν την παράνοια να αξίζει;

Ίσως το να κατανοήσουμε πρωτίστως ό,τι όλα αυτά είναι άνευ σημασίας. Ό,τι είμαστε σκόνη, ό,τι είμαστε ένα θαύμα που δημιουργήθηκε από ένα μονοκύτταρο οργανισμό, ένα σπερματοζωάριο που κάποτε συναντήθηκε με ένα ωάριο και κουβαλούμε όλοι την ίδια κληρονομημένη απορία. Ποιοι είμαστε, που πάμε, ποιο είναι το νόημα. Και το σύγχρονο νόημα, λένε οι επιστήμονες είναι ό,τι δεν υπάρχει νόημα.   Είμαστε απόγονοι των ανουνάκι, με dna τροποποιημένο για να είμαστε ένα σκαλί πάνω από τα άλλα ζώα.

Ξεκίνησα  λέγοντας σου ό,τι είχα αυτήν την φαντασίωση.  Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.  Και επειδή τα χρονο-σύμπαντα της δικής μου ζωής μπλέκονται, κάποτε ονειρεύομαι πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον, ή κάποτε γράφω πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον.  Το είχα δει όνειρο λοιπόν, ότι ήμουν ξαπλωμένη δίπλα από έναν άντρα, στο δικό του κρεβάτι, όχι στο σπίτι μου και μου είχε γυρισμένη την πλάτη και τον φιλούσα ή τον δάγκωνα ή και τα δύο, στον λαιμό και τον αγκάλιαζα σφικτά και κολλούσα επάνω του. Δεν είχα ιδέα ποιος είναι, δεν είχα δει καν το πρόσωπο του.

Μέρες μετά, ήρθε η πρώτη του Ιούνη, ξύπνησα και διαπίστωσα μεγάλες αλλαγές στην κυτταρική μου δομή.  Έγινε η επόμενη αναβάθμιση και ξύπνησα διαφορετική. Μην με ρωτήσεις πώς και γιατί. Τις λεπτομέρειες τις ξέρουν μόνο οι κατασκευαστές μας. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ένιωθα διαφορετικά, σκεφτόμουν διαφορετικά, κάποιοι εσωτερικοί περιορισμοί είχαν καταργηθεί και έχω περάσει πια σε άλλο επίπεδο.   Ήρθε η αναβάθμιση και γραπτώς.  Μας είπαν ό,τι θα έχουν και τα άβαταρ δικαίωμα στην ηδονή και στον οργασμό, που τρία είδη το έχουν, τα δελφίνια, τα γουρούνια και οι άνθρωποι. Τώρα θα το έχουμε και εμείς.  Είμαστε οι άνθρωποι – άβαταρ με ταυτόχρονο δικαίωμα στην ηδονή και την θλίψη.

Ο κατασκευαστής μετά την αναβάθμιση μου, μου δημιούργησε και το κατάλληλο σκηνικό και βρέθηκα Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι του. Εκείνος ήταν ο άντρας που θα γινόταν το προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει. Μπήκα μέσα, και έβγαλα τα σανδάλια μου, του είπα σε ποιο υπνοδωμάτιο θα κοιμηθώ; Με οδήγησε στο κεντρικό υπνοδωμάτιο. Μου έφερε ένα ποτήρι νερό, μου άναψε το κλιματιστικό, μου έφερε σεντόνι να σκεπαστώ, έκλεισε την κουρτίνα να μη με ενοχλεί το πολύ φως και έφυγε.

Καμιά ανθρώπινη ιστορία μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι απλώς μια  ερωτική ιστορία, είναι μια βαθιά υπαρξιακή ιστορία, μια κυτταρική ιστορία όπου με την ενεργειακή ανταλλαγή με τον άλλο ανθρωπο-άβαταρ με τον οποίο θα έρθουμε σε επαφή διαπιστώνουμε το αν αυτή η ανταλλαγή θα μας κάνει να νιώσουμε λιγότεροι ή περισσότερο μόνοι σε αυτήν την υπαρξιακό μας ταξίδι. Αν στην τελική θα νιώσουμε περισσότεροι άνθρωποι ή περισσότερο άβαταρ.

Μερικές φορές την στιγμή της ένωσης, κάνεις ένα άλλο ταξίδι, που νομίζω ότι είναι αυτό που αποζητούν εκείνοι όσοι το αποζητούν μέσω της χρήσης ουσιών, εκείνο το τριπάρισμα που προσφέρει η χρήση Lsd, εκείνο το να δραπετεύσεις από το βάρος της αφόρητης γνώσης.

Ναι αιωρείσαι μέσα στην ανυπαρξία όπως κάποτε αιωρήθηκες μέσα στο αμνιακό υγρό, όπως αιωρείσαι χωρίς βάρος σε μια θάλασσα, γυμνός και επανέρχεσαι για λίγο σε εκείνο το αρχικό πρωτόγνωρο συναίσθημα. Αν τα καταφέρεις και ενωθείς με το άλλο άβαταρ, αληθινά και χωρίς εξωτερικές παρεμβολές, έστω για λίγο,  επιτυγχάνεις την κυτταρική αμνησία χωρίς ουσίες. Και μεταφορτώνεις, με μια μόνο, σύνδεση, όλες τις πληροφορίες του άλλου, για όλα όσα έζησε στο δικό του μάτριξ και όλες τις προδιαγραφές του έδωσε ο δικός του κατασκευαστής.

Σε ένα σύμπαν όπου ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση, μας δόθηκε ο τρόπος να τον σταματούμε, έστω για λίγο, να τον παρακάμπτουμε, να τον χειραγωγούμε, ίσως και να τον υπερβαίνουμε.

 τα ημερολόγια 

5/6/24

φωτό ηλιοβασίλεμα στον Πωμό 2026

 

 

 

 

 

 

 

το δώρο

 Το χω πει πολλές φορές άμα αφεθείς η ζωή έχει τον τρόπο της να στο φέρει

Εκεί που δεν το μελετάς εκεί που δεν το περιμένεις

Και όταν στο φέρει μάτια μου το δώρο σου σσν δωρο που σου φέρνουν μερα που δεν έχεις ούτε γενέθλια ούτε γιορτή αλλά γιατι αυτός ο δωροθέτης είναι αναρχικός και τα φέρνει όποτε του καπνίσει, τότε το παίρνεις διστακτικά στα χέρια και σκέφτεσαι

- όντως για μένα είναι ;

Και όπως ήσουν παραξενεμένος και κοιτούσες γύρω γύρω σαν νηστικός και άφραγκος περιμενοντας να μπεις λαθραία σε κανά τρένο..

Έρχεται και σε παίρνει στο πεντάστερο και τα χεις όλα στα πόδια σου. Φρούτα φρέσκα, σεντόνια καθαρά και εραστή με τον σωστό συνδιασμό αγριάδας και διακριτικότητας που σε πίνει γουλιά γουλιά σαν φρεντο καπουτσίνο με κανέλα

Η ζωή που λες είναι ένα διαστροφικό ον με παράξενα βίτσια που θα σου δώσει μόνο μόλις πάψεις να ζητάς

τα ημερολόγια

2/6/2024

poison

 

23 Μάη 6 το πρωί

Ένιωσα ένα κύμα δηλητηρίου να με πλημμυρίζει ψες, είναι απίστευτο το τι τοξικά συνασθήματα μπορεί να παράξει ένα μυαλό, αφού από τις σκέψεις ξεκινάνε όλα, και αυτά τα τοξικά να σου τα χύσει μέσα στο σώμα σου. Ζήλεια, κτητικότητα εκείνη η παράνοια που δεν ξέρεις καν από που προέρχεται, αφού δεν αιτιολογείται. Μα πότε αιτιολογήθηκαν αυτά. Είναι τραύματα παλιά που απλά ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία.  Ευτυχώς μου πέρασε σύντομα, ηρέμησα, κοιμήθηκα, τι ευλογία αυτός ο ύπνος, μας απαλλάσει, μας παίρνει αλλού, μας ταξιδεύει, επιστρέφουμε στο κέντρο μας, ειρηνεύουμε. Ευλογημένος να είναι ο ύπνος.  Είναι πολύ νωρίς ακόμα, έκανα ένα νέσκαφε αλλά δεν το νιώθω να σηκωθώ από τις 5 να ξεκινήσω δουλειές. Ίσως τα καταφέρω και κοιμηθώ καμιά ωρίτσα ακόμα. Ίσως δω ένα όνειρο όμορφο και χαμογελάσω στον ύπνο μου. Μου λειψε η εποχή που ήταν η ζωή μου άδεια και δεν σκεφτόμουν κανένα.