One day he will see her ...

 

One day he will see her  walking on the palm tree beach front with a man next to her, wearing a long summer dress, her long hair will be waving on her shoulders, they will be walking and laughing and talking, he will be gently holding her hand, they will drink coffee at the blue and white café  that reminds her of a cruise ship, they will going to Chrysanthi’s for brunch and to that little tavern in the corner with the delicious meze and Greek music.

on Sundays she will make the sandwiches, he will be bringing beer, water and fruit and he will take a little trip with his car sometimes on the mountain, sometimes to the beach, she will show him all the places he has never been. Ayia Marina has a waterfall, the place if you go late in the afternoon there is so much serenity, the tall trees, the lake, the picnic area.

he will take her to old town Nicosia at night, walk the quiet paths between the immigrants peacefully chatting outside their homes remembering their faraway land, while the muslim prayers are heard by the nearby mosque.  He will stop at a dark spot in the corner outside an old house with iron bars on the windows. He will push her gently on the wall, give her a kiss, she will kiss him back then gently push him away and they will hold hands again and keep walking until they come to the old coffee shop, with the wooden chairs, the revolutionary announcements on the windows, and the best cold beer in the world. He will silently open the plastic tobacco bag, and slowly roll three cigarettes, and carefully put them next to each other, one for now, two for later, I want you now, he will tell her, but i will wait for later.

One day he will see her, she will be happy and so beautiful and smiling. He will dream of her at nights, her scent, her voice, her hair as they covered his face when she was on top of him. The way she would deeply gaze in his eyes when he was going deeper inside of her, the way she shut them when she couldn’t keep them open anymore. The way she moaned and trembled every time he caressed her thigh, the different sounds she made,  the first time he discovered her little secret, and made her cum, again and again, oh what a sweet revelation it is, you can make a woman feel like this,  when you finally learn to slowly lead her into nirvana,  his brain was simultaneously flooded with her orgasms.

One day he will see her, and they will look into his eyes like a day never past by, than the last time the made love.  She has already forgotten this other man, who hurt her so many times, talking about moving to far away countries, who never made plans for them but always made plans for one.  The day his sees her again, she will be with another man,  fully and deeply in love and committed,  who came one day in her life and told her, you are the one, you are my woman, I will never leave you and I will do anything in my power to make you happy. Will you allow that?

One day, he will see her, and never look back 

 

 

 

 

 

the matrix

 

Εξομολογήσεις ενός άβαταρ

Πάντα είχα αυτήν την φαντασίωση. Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προτατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.

Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου, ένιωθα ένα μικρό ανίσχυρο ανθρωπάκι που οι άλλοι πάνω, θες να το πεις Θεό, θες να τον πεις Θεά, θες να το πεις ισχυρή ανώτερη δύναμη, τελοσπάντων, η δύναμη εκεί πάνω, σχεδίαζε για μένα, εγώ χτυπιόμουν κάτω με όσα μου συνέβαιναν και εκείνοι εκεί πάνω κάθονταν, έβλεπαν εμένα κάτω, τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας μπυρίτσες και ήμουν η ψυχαγωγία τους.

Μετά, πέρασαν τα χρόνια, και μετά από πολλές πολλές φουρτούνες και χτυπήματα βρήκα τον τρόπο και βγήκα εκεί πάνω και τώρα πάω και κάθομαι εκεί μαζί τους, παραγγέλνω ποτάκι, ποπ κορν όμως όχι, μου τη δίνει να κολλάει στα δόντια και κάθομαι να παρακολουθήσω τι άλλο θα παίξει το επόμενο επεισόδιο, της δικής μου ζωής, με εμένα κάτω να περνάω καλά ή να χτυπιέμαι, και εμένα πάνω να παρακολουθώ.

Όχι δεν είναι διχασμός προσωπικότητας είναι μια απεξάρτηση από τα συναισθήματα την ώρα που επισυμβαίνουν τα σημαντικά γεγονότα. Άλλοι το λένε μάτριξ.

Το Μάτριξ είναι λοιπόν μια πλάνη που μας κρατά τυφλούς, σε μια κοιμισμένη κατάσταση, την οποία όμως αντιλαμβανόμαστε ως απτή και απόλυτη πραγματικότητα. Διότι σπάνια θα αναρωτηθούμε τι είναι πραγματικό και τι δεν είναι. Συνήθως είμαστε βέβαιοι πως αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι και το πραγματικό. Το ότι μπορούμε να δούμε και να νοιώσουμε τα υλικά αντικείμενα, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτά είναι και αληθινά. Βλέπουμε και αγγίζουμε συμπαγή αντικείμενα, όμως η σύγχρονη επιστήμη μας λέει ότι η συνεχής κίνηση των μορίων τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση του συμπαγούς. Βλέπουμε παντού χρώματα, που όμως δεν υπάρχουν. Αναφερόμαστε στο παρόν, που όμως διαρκεί κλάσματα του δευτερολέπτου και συνεχώς μας ξεφεύγει, και πολλά άλλα, μόνο στο υλικό επίπεδο.

Όταν καταλάβεις λοιπόν ότι τα πάντα είναι μάτριξ αλλάζει η θεώρηση σου για τα πράγματα. Όχι ότι θα σταματήσεις να ζεις, να δουλεύεις και να κάνεις ό,τι έκανες και χτες στην καθημερινότητα σου. Υπάρχεις σε ένα σώμα και αυτό το σώμα πρέπει να το θρέψεις και πρέπει να δουλέψεις να προμηθεύεσεις στο σώμα σου τροφή, μια στέγη για να ζει, τις κατάλληλες συνθήκες για να μην ζεσταίνεσαι, να μην σαπίσεις και βρωμίσεις και να μπορείς να κυκλοφορείς σε αυτό το περιβάλλον που ονομάζεται κοινωνία.

Δεν παύουν όμως όλα αυτά να είναι η οπτική μας και όταν πάψουν να υπάρχουν τα μάτια που βλέπουν θα πάψουν να υφίστανται και όλα όσα βλέπουν. Μέσα σε αυτό το μάτριξ λοιπόν σε αυτή την ολική τυχαιότητα, προσπαθώ να κατα-νοήσω τον εαυτό μου αλλά όχι να τον πάρω και τόσο στα σοβαρά. Να κατά-νοήσω την ψευδοεποχή μου το φύλο που μου τοποθετήθηκε ανάμεσα στα σκέλια και ό,τι αυτό συνεπάγεται, προσπαθώ να κατά-νοήσω εκείνους που έχουν γεννηθεί με ένα διαφορετικό φύλο ανάμεσα στα σκέλια και να μην αφήνω τα κατάλοιπα των προηγούμενων γενιών να μπαίνουν εμπόδιο στην κατανόηση αυτή.

Είναι μια παράξενη εποχή αυτή που ζούμε σε αυτό το συγκεκριμένο χωρο-χρονο-σύμπαν. Είναι μια εποχή όπου σε διάστημα λίγων και μόνο χρόνων έγιναν τεράστιες αλλαγές και που ο εγκέφαλος του μέσου ανθρώπου δεν μπορεί να τις προλάβει, να τις συλλάβει ή να τις ακολουθήσει.

Είναι μια εποχή διχασμού όπου βλέπεις ένα μεγάλο μερίδιο των ανθρώπων να εξελίσσονται πνευματικά και συναισθηματικά και να επιδιώκουν μια ειρήνευση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή βλέπεις ανθρώπους να διακατέχονται από τα αγριότερα τους ένστικτα, να είναι προσκολλημένοι στον πόλεμο στην απληστία, στην βία. Και όλοι αυτοί να ζουν σε μια περιστρεφόμενη μπάλα, σε ένα κινούμενο προς το άπειρο σύμπαν, να μυρμήγκια κολλημένα σε μια μπάλα που κυλάει στην κατηφόρα ..

Και όλα αυτά είναι ένα μάτριξ..

Και ο κάθε ένας δικαιολογημένα απορεί. Τι είναι αυτό που θα κάνει όλη αυτήν την παράνοια να αξίζει;

Ίσως το να κατανοήσουμε πρωτίστως ό,τι όλα αυτά είναι άνευ σημασίας. Ό,τι είμαστε σκόνη, ό,τι είμαστε ένα θαύμα που δημιουργήθηκε από ένα μονοκύτταρο οργανισμό, ένα σπερματοζωάριο που κάποτε συναντήθηκε με ένα ωάριο και κουβαλούμε όλοι την ίδια κληρονομημένη απορία. Ποιοι είμαστε, που πάμε, ποιο είναι το νόημα. Και το σύγχρονο νόημα, λένε οι επιστήμονες είναι ό,τι δεν υπάρχει νόημα.   Είμαστε απόγονοι των ανουνάκι, με dna τροποποιημένο για να είμαστε ένα σκαλί πάνω από τα άλλα ζώα.

Ξεκίνησα  λέγοντας σου ό,τι είχα αυτήν την φαντασίωση.  Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει.  Και επειδή τα χρονο-σύμπαντα της δικής μου ζωής μπλέκονται, κάποτε ονειρεύομαι πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον, ή κάποτε γράφω πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον.  Το είχα δει όνειρο λοιπόν, ότι ήμουν ξαπλωμένη δίπλα από έναν άντρα, στο δικό του κρεβάτι, όχι στο σπίτι μου και μου είχε γυρισμένη την πλάτη και τον φιλούσα ή τον δάγκωνα ή και τα δύο, στον λαιμό και τον αγκάλιαζα σφικτά και κολλούσα επάνω του. Δεν είχα ιδέα ποιος είναι, δεν είχα δει καν το πρόσωπο του.

Μέρες μετά, ήρθε η πρώτη του Ιούνη, ξύπνησα και διαπίστωσα μεγάλες αλλαγές στην κυτταρική μου δομή.  Έγινε η επόμενη αναβάθμιση και ξύπνησα διαφορετική. Μην με ρωτήσεις πώς και γιατί. Τις λεπτομέρειες τις ξέρουν μόνο οι κατασκευαστές μας. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ένιωθα διαφορετικά, σκεφτόμουν διαφορετικά, κάποιοι εσωτερικοί περιορισμοί είχαν καταργηθεί και έχω περάσει πια σε άλλο επίπεδο.   Ήρθε η αναβάθμιση και γραπτώς.  Μας είπαν ό,τι θα έχουν και τα άβαταρ δικαίωμα στην ηδονή και στον οργασμό, που τρία είδη το έχουν, τα δελφίνια, τα γουρούνια και οι άνθρωποι. Τώρα θα το έχουμε και εμείς.  Είμαστε οι άνθρωποι – άβαταρ με ταυτόχρονο δικαίωμα στην ηδονή και την θλίψη.

Ο κατασκευαστής μετά την αναβάθμιση μου, μου δημιούργησε και το κατάλληλο σκηνικό και βρέθηκα Σάββατο μεσημέρι, στο σπίτι του. Εκείνος ήταν ο άντρας που θα γινόταν το προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει. Μπήκα μέσα, και έβγαλα τα σανδάλια μου, του είπα σε ποιο υπνοδωμάτιο θα κοιμηθώ; Με οδήγησε στο κεντρικό υπνοδωμάτιο. Μου έφερε ένα ποτήρι νερό, μου άναψε το κλιματιστικό, μου έφερε σεντόνι να σκεπαστώ, έκλεισε την κουρτίνα να μη με ενοχλεί το πολύ φως και έφυγε.

Καμιά ανθρώπινη ιστορία μεταξύ δύο ανθρώπων δεν είναι απλώς μια  ερωτική ιστορία, είναι μια βαθιά υπαρξιακή ιστορία, μια κυτταρική ιστορία όπου με την ενεργειακή ανταλλαγή με τον άλλο ανθρωπο-άβαταρ με τον οποίο θα έρθουμε σε επαφή διαπιστώνουμε το αν αυτή η ανταλλαγή θα μας κάνει να νιώσουμε λιγότεροι ή περισσότερο μόνοι σε αυτήν την υπαρξιακό μας ταξίδι. Αν στην τελική θα νιώσουμε περισσότεροι άνθρωποι ή περισσότερο άβαταρ.

Μερικές φορές την στιγμή της ένωσης, κάνεις ένα άλλο ταξίδι, που νομίζω ότι είναι αυτό που αποζητούν εκείνοι όσοι το αποζητούν μέσω της χρήσης ουσιών, εκείνο το τριπάρισμα που προσφέρει η χρήση Lsd, εκείνο το να δραπετεύσεις από το βάρος της αφόρητης γνώσης.

Ναι αιωρείσαι μέσα στην ανυπαρξία όπως κάποτε αιωρήθηκες μέσα στο αμνιακό υγρό, όπως αιωρείσαι χωρίς βάρος σε μια θάλασσα, γυμνός και επανέρχεσαι για λίγο σε εκείνο το αρχικό πρωτόγνωρο συναίσθημα. Αν τα καταφέρεις και ενωθείς με το άλλο άβαταρ, αληθινά και χωρίς εξωτερικές παρεμβολές, έστω για λίγο,  επιτυγχάνεις την κυτταρική αμνησία χωρίς ουσίες. Και μεταφορτώνεις, με μια μόνο, σύνδεση, όλες τις πληροφορίες του άλλου, για όλα όσα έζησε στο δικό του μάτριξ και όλες τις προδιαγραφές του έδωσε ο δικός του κατασκευαστής.

Σε ένα σύμπαν όπου ο χρόνος είναι μια ψευδαίσθηση, μας δόθηκε ο τρόπος να τον σταματούμε, έστω για λίγο, να τον παρακάμπτουμε, να τον χειραγωγούμε, ίσως και να τον υπερβαίνουμε.

 τα ημερολόγια 

5/6/24

φωτό ηλιοβασίλεμα στον Πωμό 2026

 

 

 

 

 

 

 

το δώρο

 Το χω πει πολλές φορές άμα αφεθείς η ζωή έχει τον τρόπο της να στο φέρει

Εκεί που δεν το μελετάς εκεί που δεν το περιμένεις

Και όταν στο φέρει μάτια μου το δώρο σου σσν δωρο που σου φέρνουν μερα που δεν έχεις ούτε γενέθλια ούτε γιορτή αλλά γιατι αυτός ο δωροθέτης είναι αναρχικός και τα φέρνει όποτε του καπνίσει, τότε το παίρνεις διστακτικά στα χέρια και σκέφτεσαι

- όντως για μένα είναι ;

Και όπως ήσουν παραξενεμένος και κοιτούσες γύρω γύρω σαν νηστικός και άφραγκος περιμενοντας να μπεις λαθραία σε κανά τρένο..

Έρχεται και σε παίρνει στο πεντάστερο και τα χεις όλα στα πόδια σου. Φρούτα φρέσκα, σεντόνια καθαρά και εραστή με τον σωστό συνδιασμό αγριάδας και διακριτικότητας που σε πίνει γουλιά γουλιά σαν φρεντο καπουτσίνο με κανέλα

Η ζωή που λες είναι ένα διαστροφικό ον με παράξενα βίτσια που θα σου δώσει μόνο μόλις πάψεις να ζητάς

τα ημερολόγια

2/6/2024

poison

 

23 Μάη 6 το πρωί

Ένιωσα ένα κύμα δηλητηρίου να με πλημμυρίζει ψες, είναι απίστευτο το τι τοξικά συνασθήματα μπορεί να παράξει ένα μυαλό, αφού από τις σκέψεις ξεκινάνε όλα, και αυτά τα τοξικά να σου τα χύσει μέσα στο σώμα σου. Ζήλεια, κτητικότητα εκείνη η παράνοια που δεν ξέρεις καν από που προέρχεται, αφού δεν αιτιολογείται. Μα πότε αιτιολογήθηκαν αυτά. Είναι τραύματα παλιά που απλά ξανανοίγουν με την πρώτη ευκαιρία.  Ευτυχώς μου πέρασε σύντομα, ηρέμησα, κοιμήθηκα, τι ευλογία αυτός ο ύπνος, μας απαλλάσει, μας παίρνει αλλού, μας ταξιδεύει, επιστρέφουμε στο κέντρο μας, ειρηνεύουμε. Ευλογημένος να είναι ο ύπνος.  Είναι πολύ νωρίς ακόμα, έκανα ένα νέσκαφε αλλά δεν το νιώθω να σηκωθώ από τις 5 να ξεκινήσω δουλειές. Ίσως τα καταφέρω και κοιμηθώ καμιά ωρίτσα ακόμα. Ίσως δω ένα όνειρο όμορφο και χαμογελάσω στον ύπνο μου. Μου λειψε η εποχή που ήταν η ζωή μου άδεια και δεν σκεφτόμουν κανένα.

σήμερα

 

25 Μάη 2026

20 Μάη αποχαιρετιστήκαμε για πολλοστή φορά και 24 Μάη με πήρε τηλέφωνο και εγώ απάντησα και μου είπες πήρα να δω τι κάνεις και αν θέλω να πάμε για καφέ, πριν πας Λευκωσία. Του είπα έλα από το σπίτι.

Είναι από αυτές τις ιστορίες που ξεκινάνε έντονα και από την πολλή την ένταση κοντεύουμε να πνιγούμε, είναι σαν να χορεύουμε οι δύο μας σε μια πίστα αλλά είναι πολύ γρήγορη η μουσική και μπερδεύουμε τα βήματα μας και σκοντάφτουμε, ξανασηκωνόμαστε και λέμε στην ορχήστρα, παίξε κάτι πιο αργό, μπας και τα καταφέρουμε να συντονιστούμε

Πριν έρθεις σκεφτόμουν πώς θα το αντιμετωπίσω. Πώς θα αντιμετωπίσω έναν άντρα που τέσσερις μέρες πριν υποτίθεται ότι πήραμε τελικές αποφάσεις, τελοσπάντων πήρα εγώ και είπαμε τέρμα.  Φάνηκα αδύναμη, δεν έδειξα αποφασιστικότητα στην τήρηση των ορίων μου. Δηλαδή μου είχε λείψει.  Λίγο δύσκολο να μένεις μακριά από κάποιον που σε ποθεί, τον ποθείς και εσύ, αν δεν την κάνει ο ένας την αρχή την κάνει ο άλλος και άντε και πάλι απ’ την αρχή. Σκεφτόμουν λοιπόν, αφού θα ερχόταν που θα ερχόταν, να αλλάξω το τροπάριο, να κρατήσω άλλη στάση, να μην πω και πολλά, ούτε να συζητήσω τα περί εμάς και το τι μέλλει γενέσθαι και απλά να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί. Και λες και το είχε και ο ίδιος στο μυαλό του έτσι, ήταν η πρώτη φορά που συναντηθήκαμε και δεν μου έριξε μπηχτές ούτε εκείνος ότι θέλει να φύγει και ότι δεν θέλει να μπει στα βαθιά κράτησε το στόμα του κλειστό, το κράτησα κι εγώ και αποφύγαμε τις μεγάλες κουβέντες και τα δράματα.

Μαγειρέψαμε μαζί, πουργούρι, κολοκυθάκια με αυγά, σαλάτα.  Στην αρχή είπε ότι δεν πεινά, μετά του είπα κάτσε μαζί μου να μου κάνεις παρέα, μετά του είπα φάε και εσύ λίγο και μετά έφαγε μαζί μου.  Έκανα δουλειά με τον εαυτό μου να τον αφήσω απλά να υπάρχει εκεί μέσα, στον δικό μου χώρο, να πίνει το τσάι του, να καπνίζει στο παράθυρο το τσιγάρο του, ήθελε να κάνει μπάνιο, του έδωσα μια καθαρή κόκκινη πετσέτα, του έδωσα τον χώρο του, τον χρόνο του,  να μπορεί να νιώθει χαλαρός, να ξεπεράσουμε την άσχημη ανάμνηση της προηγούμενης φοράς που ήρθε πρώτη φορά στο σπίτι μου και τον κατσιάδιασα. (Ρε μαλάκα μου είχα και εγώ τα δίκια μου αλλά έχω ένα απαίσιο τρόπο να εκφράζομαι).  Μετά το φαγητό του έφτιαξα εσπρέσο και κάπνισε ακόμα ένα τσιγάρο ενώ έπλενα τα πιάτα. Με ρώτησε αν χρειάζομαι βοήθεια. Τον ρώτησα αν θέλει να κάτσουμε λίγο στο σαλόνι, έκατσα εγώ στον τριθέσιο καναπέ και εκείνος στον διθέσιο, μακριά ο ένας από τον άλλο.  Στην τηλεόραση έπαιζαν τραγούδια, του άρεσε η Yasmin Levi. Κάποια στιγμή έβγαλε τα σανδάλια του και ξάπλωσε προσπαθώντας να χωρέσει ολόκληρος και να βολευτεί στον καναπέ και χάρηκα με την εικόνα που τα κατάφερα ευτυχώς αυτήν την φορά και ένιωσε χαλαρός και άνετος. Μετά μου είπε θα φύγω να σε αφήσω να ετοιμαστείς να πας Λευκωσία. Και σηκώθηκε να φύγει, μου έδωσε ένα φιλί. Και έφυγε. Και δεν είπαμε πότε θα ξαναμιλήσουμε ούτε πότε θα ξαναβρεθούμε ούτε αν είμαστε, τι είμαστε και αν θα είμαστε. Τα καταφέραμε αυτήν την μία μέρα να ξεκινήσουμε και να τελειώσουμε όμορφα.

Έκανα διάφορους διαλόγους με τον εαυτό μου, μια το βλέπω έτσι, μια αλλιώτικα αλλά σίγουρα κουβέντα ξανά δεν θα κάνω για τα ίδια.  Η δουλειά που έχω να κάνω είναι κυρίως με τον εαυτό μου, στα θέματα προσκόλλησης, αυτοπεποίθησης, ελέγχου. Και αυτό, να αφήνω τον χώρο στον άλλο, όποιον άλλο, αλλά και στον εαυτό μου,  να αναπνέει. Μαλάκα δεν ξέρω αν μ’αγαπά, αν θα με ξαναπάρει τηλέφωνο, αν νιώθει και τι νιώθει, ούτε μια καλημέρα δεν μου έστειλε σήμερα, αλλά ξέρεις τι. Ούτε εγώ ξέρω τι νιώθω για εκείνον  και είναι οκ. Είναι οκ. Να μην τα ξέρουμε όλα από την αρχή, να μην ξέρουμε τι προδιαγράφει το μέλλον, ας ζούμε μερικές φορές αβίαστα το σήμερα, χωρίς προσδοκίες, χωρίς υποσχέσεις και μεγάλα λόγια. Αυτό που ξέρω ότι είναι ένα πλάσμα που αγαπώ ψυχικά, με τρόπο που δεν μπορώ να σου εξηγήσω, ξέρω ότι έχει πονέσει πολύ, είναι πληγωμένος, είναι φοβισμένος και διστακτικός και έχει άγχος για να μην μπει και πάλι στα βαθιά και ξαναπονέσει. Αν οι άνθρωποι είναι οι καθρέφτες μας, αυτή τη φορά το σύμπαν μου έστειλε έναν καθρέφτη που με καθρεφτίζει απόλυτα.  Κι εγώ έχω πονέσει πολύ, είμαι πληγωμένη, φοβισμένη και δισταχτική και από το άγχος ξέσπασα πολλές φορές πάνω του. Το θέμα είναι να είναι ένα καλό εργαλείο για αυτογνωσία. Ο έρωτας, τούτη η παράξενη συνθήκη μεταξύ ανθρώπων, που συνομιλούν κάποτε τα μυαλά, κάποτε οι ψυχές και κάποτε τα σώματα.

Κάποτε πρέπει να αφήσουμε τον χρόνο και την σιωπή να δώσει τις απαντήσεις. Και κυρίως και το τονίζω να ζούμε με ηρεμία, ότι όλα θα εξελιγθούν στον χρόνο τους και με τον καλύτερο τρόπο. 

 

 

 

 

 

 

 

 

tetelestai

 

Μια μέρα θα γράψω ένα ποίημα για τις θεατρικές μας παραστάσεις

Την πρεμιέρα μας, τις πρόβες, την ετοιμασία για να βγούμε στην σκηνή

Το μέικ απ, το φρεσκολουσμένο μαλλί, το ξυρισμένο μας αιδοίο

Παίξαμε και την τελευταία μας σκηνή απόψε.  Είχε μια παράξενη οικειότητα και ειλικρίνεια η νύχτα αυτή, κάτσαμε δίπλα δίπλα και αγκαλιά περισσότερο  από οποιεσδήποτε προηγούμενες φορές, μου έφτιαξες δείπνο, κάτσαμε φάγαμε μαζί, προσπάθησες να επανορθώσεις από την προηγούμενη φορά, να είσαι πιο δοτικός, να με κάνεις χαρούμενη. Και με έκανες, ένιωσα όμορφα, το σώμα μου ένιωσε όμορφα, η ψυχή μου όμως όχι, σε κοίταζα στα μάτια και δεν υπήρχε εκείνος ο άντρας, εκείνος χάθηκε ένα Σάββατο μεσημέρι, ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. 

Ήσουν όμορφος, πολύ όμορφος απόψε, αλλά δεν ήσουν ο δικός μου, εκείνος που ένιωσα, που για κείνον πονούσα και έκλαιγα τόσες μέρες. Μου είπες να έρθω για ένα πιο ανθρώπινο αντίο και είχα βαθιά μέσα μου μια ελπίδα ότι δεν θα ήταν αντίο, θα ήταν μια αφορμή για να τα βρούμε ξανά. Ήξερα  τι θα γινόταν. Θα ερχόμουν στο σπίτι, θα με έπαιρνες από το χέρι και θα με οδηγούσες στο δωμάτιο και εκεί θα επανόρθωνες. 

Να παλεύεις να κρατηθείς από κάπου, από έναν άνθρωπο που δεν σ αγαπά, είναι μια μάταια πράξη. Είσαι εσύ πάνω στην σκηνή και παίζεις τον ρόλο σου με την καρδιά και την ψυχη σου, αλλά ο τελευταίος θεατής έχει φύγει και ούτε που το πήρες είδηση γιατί είναι όλα τα φώτα στραμμένα πάνω σου και κάτω από την σκηνή είναι μαύρο σκοτάδι. Άλλοι φεύγουν στην μέση της παράστασης, άλλοι λίγο πριν το τέλος και είναι και κάποιοι που δεν έρχονται ποτέ.

Ευχαριστώ για αυτήν την νύχτα Θεέ μου που σαν προβολέας ήρθε και φώτισε και την άλλη πλευρά της σκηνής, και  άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι μόνη μου έπαιζα, μόνη μου έδινα παράσταση, άλλος δεν υπήρχε.  Ευχαριστώ για την φώτιση και το θάρρος, την δύναμη της ψυχής μου και του κορμιού μου και τούτης της μαυροκαταραμένης μου ύπαρξης που τσακίστηκε άλλη μια φορά πάνω στα βράχια της ψευδαίσθησης. Ευχαριστώ που με έκανες να βρω την δύναμη και την αξιοπρέπεια να πάρω τα πράγματα μου και να φύγω από εκεί, από αγκαλιές που σε πληγώνουν, πόσο μα πόσο σε πληγώνουν όταν δεν σε αγαπάνε Θεέ μου. Είμαι πιο καλά, τώρα που πέθανε και η τελευταία ελπίδα, ευχαριστώ που με βοήθησες να βγάλω την πρίζα της μηχανικής υποστήριξης, και πέθανε, θα κλάψουμε, θα θάψουμε αλλά δεν θα αναμένουμε πια καμιά ανάσταση. Τετέλεσται.

Καθάρισε το σώμα μου, εξάγνισε το, μην μου ξαναστείλεις έτσι άνθρωπο, άνθρωπο που να μην ξέρει τι θέλει, σε παρακαλώ μηδένισε το μυαλό μου και κοίμισε την καρδιά μου να μην νιώθει τίποτα, πες ότι ήταν μια ταινία και τέλειωσε, πες ότι δεν ήταν τίποτα, τίποτα, ένας αέρας φύσηκε και πέρασε. Θέλω να κλείσω τα μάτια μου να κοιμηθώ και αύριο να μην θυμάμαι τίποτα, ρίξε τα όλα στη λήθη.

 

 

 

ο άνθρωπος μου

 

17 μάη 2026

Κυριακή στο μικρό μου σπίτι στο Λιβάδι, στο σαλόνι μου, τα πουλιά κελαηδούν έξω

Άργησα να ξυπνήσω σήμερα, δεν κοιμήθηκα καθόλου καλά ψες, ανήσυχος ύπνος, διακεκομμένος, όχι δεν ένιωθα λύπη, ούτε έκλαψα ψες, ένιωθα κάτι σαν ένταση, ανησυχία.

Είναι κάποιες ώρες που είναι πιο δύσκολες όταν χωρίζεις, οι ώρες που πας για ύπνο και ύπνος δεν σε πιάνει, και η ώρα που μόλις ανοίγεις τα μάτια σου και είσαι μεταξύ ύπνου, ξύπνιου, και αντί για χαρά σε νιώθεις ένα κενό λες και σε έριξαν μέσα σε πηγάδι δίχως πάτο και πέφτεις, πέφτες ασταμάτητα.  Απλώνεις το χέρι, πιάνεις το κινητό, δεν ήρθε μήνυμα ούτε σήμερα το πρωί.

Εβδομη μέρα μετά. Πέρασε κιόλας μια βδομάδα. Είναι η μέρα που αρχίζει και περνά εκείνος ο έντονος πόνος, και την θέση του πιάνει μια συνειδητοποίηση. Ότι όλα εκείνα που έλπιζες να γίνουν δεν θα γίνουν. Υπάρχει πάντα μέσα μια εικόνα που κάνει κάθε ένας που τσακώνεται ότι ο άλλος θα το μετανοιώσει, θα του λείψεις, θα πονάει αφόρητα, τόσο που θα μπει στην διαδικασία να κάνει την αυτοκριτική του, και να αλλάξει και ότι θα έρθει πίσω, με σπασμένο εγώ και μετανοημένος, να ζητήσει συγνώμη, να σου πει ναι είχες δίκαιο, ναι είχα λάθος εγώ, θα αλλάξω, θα προσπαθήσω, θα κάνω ότι μπορώ για να μην σε χάσω. Κάτι τέτοια σενάρια κάνει το Εγώ και κρατιέται περιμένοντας.

Μετά όμως περνά μια εβδομάδα και καταλαβαίνεις ότι μάλλον τίποτα από τα πιο πάνω δεν θα γίνει. Ειδικά αν ο άλλος ούτε καν νιώθει ότι έκανε κάποιο λάθος, αν πιστεύει ότι λάθος έχεις εσύ. Αυτά κάνουν οι εγωισμοί, όλοι νομίζουν είναι σωστοί, κανένας δεν νομίζει ότι έκανε λάθος, όλοι έχουν την δική τους άποψη για την ιστορία και την δική τους όψη του νομίσματος. Είναι εκείνη η αφορμή ,εκείνο το μπαμ που γίνεται και διαλύονται σε μια στιγμή όλα, δεν ήταν όμως παρά μόνον η αφορμη. Τα αίτια όμως είναι διάφορα, πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις αβεβαιότητα και ανασφάλεια και αυτά θα τα δεις όταν περάσει ο πόνος εντελώς.

Σήμερα δεν θέλω πολλά πολλά, ούτε στην μάνα μου δεν θα πάω μάλλον το μεσημέρι για φαί. Θέλω ησυχία, να μείνω σπίτι, να κάνω τις δουλειές που έμειναν, να ακούσω μουσική, να μην μιλήσω κανέναν. Θέλω να δω πώς προχωρώ με την ζωή μου, τι αλλαγές πρέπει να κάνω για να μένα, την διατροφή μου, την εμφάνιση μου, τον επόμενο μήνα να ξεκινήσω γυμναστήριο, και σιγά σιγά, να μπω σε μια σειρά.  Χθες ήταν η νέα σελήνη στον ταύρο, ημέρα που έπρεπε να κάνω μανιφεστ τι θέλω από το μέλλον μου και από την ζωή μου. Μάνιφεστ λοιπόν, αυτοαγάπη, οικονομική ανεξαρτησία, έναν άντρα να με αγαπά όπως το αξίζω και το ονειρεύομαι, με αγκαλιά, με πάθος, με φροντίδα, με χάδι, με νοιάξιμο, να είμαι η προτεραιτότητα του και εκείνος η δική μου. Υπάρχει κάπου έξω αυτός ο άντρας, ο δικός μου, ο άνθρωπος μου, που είναι ευτυχισμένος με την ζωή του και θέλει να δώσει και σε μένα ευτυχία, οικονομικά ανεξάρτητος, δίπλα μου, με πολλές ελεύθερες ώρες για να περνάμε μαζί, χωρίς σκιές, χωρίς σύννεφα, χωρίς μελαγχολία, να είναι χαρούμενος, να του αρέσει η μουσική και ο χορός, να λατρεύει τον έρωτα, να είναι δοτικός, παντού, και να είμαι εκείνη που θα θέλει να της τα δώσει όλα. Καλόψυχος, πιστός, αφοσιωμένος και γενναιόδωρος. Και να γελάμε, να γελάμε, να συζητάμε, να παίξουμε, να πηγαίνουμε εκδρομές και ταξίδια και να λατρεύουμε τις ώρες που περνάμε μαζί, και τις ώρες αυτές να είμαστε μαζί, οι δυο μας.  Είναι εκεί έξω, υπάρχει και τον περιμένω !

Εκείνο που πρέπει να θυμάμαι όμως είναι ότι ο νόμος της έλξης λέει ότι δεν έλκεις αυτό που επιθυμείς αλλά αυτό που εσύ ο ίδιος είσαι. Πάω στον καθρέφτη λοιπόν να δω πώς είμαι και τι θα κάνω για να γίνει ακόμα σαν αυτόν που θέλω να έρθει, ευχισμένη, για να έχω να δώσω ευτυχία και όλα τα άλλα ...