Σχήματα

 Σχήματα

Μη με ρωτάς γιατί Μαρία
γιατί οι άνθρωποι ταιριάζουν μόνο με συγκεκριμένους ανθρώπους
και με άλλους όχι
δεν υπάρχειι καμιά εξήγηση λογική
χημική ίσως
όπως τα υγρά στα μικρά μπουκαλάκια των εργαστηρίων
όταν με κάποια αντιδρούν και αλλάζουν τα λευκά σε μωβ και μπλε
και με άλλα απλά εκρήγνυνται
καμιά απολύτως εξήγηση λογική
σχηματική ίσως
να είναι μάλλον θέμα κατασκευής
όπως τα παιδικά προσχολικά παιχνίδια
όπου ένα παιδικό χεράκι
δοκιμάζει όλες τις εισδοχές
μέχρι που μαθαίνει ότι
ο κύκλος χωράει μόνο μέσα στον κύκλο
και το τρίγωνο στο τρίγωνο
έτσι και οι άνθρωποι Μαρία
στις φιλίες πρέπει να ταιριάζεις
στην αγάπη όμως
εκεί πρέπει να χωράει ο ένας μέσα στον άλλο
και για να χωράει πρέπει να έχει το ίδιο σχήμα

ΜΣ

7 Απρ 2018, 8:03 π.μ.

Redemption

And if soul exists not
What are our eyes the mirror of ?
And why do we see and what do we see ?
And Is there a chance that there are things we can not see?
Things that can only be felt ?
upclose like the energy transferred by a warm loving hand ?
Or from miles away like when you re in pain and I can feel the stabbing in my head ?
And why nothingness is not an option
A moment is never enough
An hour is never enough
A day a month a year is not even enough
For love needs an eternity to justify
And this life is not enough
So there better be a soul
For those having every right denied
For those suffering day and night
For those who need one to be
So there better be heaven for those
Who's life in this hole was nothing but hell
I promise you nothing but this
Redemption is the only reason of hope

MS 

Και αν η ψυχη δεν είναι υπαρκτή
ποιανός καθρέφτης είναι οι οφθαλμοί;
Και γιατί βλέπουμε ότι βλέπουμε;
Και υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε;
πράγματα που μπορούμε μονο να νιώσουμε;
από απόσταση αναπνοής όπως το ζεστό άγγιγμα ενός χεριού;
η από χιλιόμετρα όπως όταν πονάς και νιώθω εγώ τη μαχαιριά;
Και γιατί το μηδέν δεν είναι η δική μου επιλογή;
Μια στιγμή δεν είναι αρκετή
Μια ώρα δεν είναι ποτέ αρκετή
Μια μέρα, ένας μήνας, ένας χρόνος δεν είναι καν αρκετός
Γιατί η αγάπη χρειάζεται μια αιωνιότητα να ικανοποιηθεί
γι αυτό σου λέω μια ζωή δεν είναι αρκετή
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει ψυχή
Γι αυτούς που τους έχει αυτή η ζωή κάθε δικαίωμα αρνηθεί
Γι αυτούς που υποφέρουν μέρα και νύχτα
Γι αυτούς που χρειάζονται μια να υπάρξει
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει παράδεισος
Γι αυτούς που η ζωή τους σ αυτήν την τρύπα είναι κόλαση
Σου υπόσχομαι τίποτα άλλο από αυτό
Η δικαίωση είναι η μόνη μας ελπίδα

Marina S.

Δυική θεωρία

έπρεπε να σε χάσω για να κοιτάξω την αιωνιότητα εντός μου

έπρεπε να σε χάσω για να βρω τη δύναμη να σε βρω 

τα χιλιάδες χρώματα, τα ενωμένα μας σώματα 

την κατάφαση του πνεύματος μετά από το τρισδιάστατο μας όχι 

την απόρριψη που ταπεινώνει την αλαζονική μου ύπαρξη 

την ώρα που με εγκαταλείπεις σε καλωσορίζω 

την ώρα που με αποχαιρετάς σε αναγνωρίζω 

είσαι ο καθρέφτης που ξεκαθαρίζει την διαστρεβλωμένη μου εικόνα

είσαι ο πόνος, το ξεγύμνωμα, η απο-κάλυψη

είσαι η ρίζα της δυικής θεωρίας

είσαι η φλόγα που αιώνια καίει εντός 

Μ. 

η θλίψη δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον πόνο που νιώθουμε όταν το Εγώ μας κατακερματίζεται όταν μια δύναμη, ανώτερη από εμάς , μας αφαιρεί τον έλεγχο. Ο δρόμος προς την πνευματικότητα είναι ο δρόμος της απώλειας και όταν χάσω τα πάντα θα στραφώ εντός μου, για να βρω τι έχει μείνει Θα βρω εκείνο που υπήρχε πάντα. Μετά την διάσπαση μετά την πλήρη διάλυση μπορεί να επιτευχθεί η πλήρης ένωση, με τον άλλο, με το όλον, με τον οποίο ουδέποτε είμαστε στην ουσία διαχωρισμένοι

δυϊσμός ο : (φιλοσ.) θεωρία σύμφωνα με την οποία ο κόσμος διέπεται από δύο αντίθετες και ανεξάρτητες αρχές, το πνεύμα και την ύλη, το αγαθό και το κακό, την ελευθερία και την αναγκαιότητα. ANT μονισμός.

χαρακώματα

Τι είναι χειρότερο 

να ξαπλώνεις δίπλα σε φαντάσματα ή δίπλα σε πτώματα;
τι πονάει καρδιά μου λιγότερο :
να εισέρχεσαι σε άδεια κορμιά ή να ξαπλώνεις σε άδεια στρώματα;
στο πλευρό του εκείνος, στο δικό της αυτή
στον πλανήτη του εκείνος, στον κοσμάκη της αυτή
αποσχισμένοι και θλιβεροί
ονειρεύονται χώρια
ενώ κοιμούνται μαζί
πώς παγώνουν οι γυρισμένες πλάτες
στα ανέραστα των ομοστρώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)
πολεμάνε αλλήλους οι ψυχές
στα πουπουλένια χαρακώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)

ΜΣ

18 Ιουλ 2018, 12:29 π.μ.

ποινή

 ένα ιδρωμένο φανελακι αγκαλιάζει το κουρασμένο σου σώμα

Και το πρόσωπο σου τριάντα μοίρες ακροβολημένο αριστερά

σου έριξα μια φευγαλέα ματια
Και γύρισα σελίδα
μα ηταν αρκετή αυτή η στιγμη
έτσι βαθιά να καρφωθεί
στη μνήμη μου ανεξίτηλα
το μελαγχολικό σου βλέμμα

Μου μαράθηκες ψυχή μου
Και θα κουβαλω βαρύ φορτίο στη συνείδηση μου
διαπίστωση σκληρή

Πως η αγά

πη
Οσο κι αν περισσεύει και πάλι δε φτάνει
στην αμίληχτη μοίρα ψηλά σηκώνει τα χέρια
σαν ανισχυρο παιδί

Κι εγω παρέδωσα τα όπλα
Κι εγω εγκατέλειψα τη μάχη
Κι εγω τα δάχτυλα μου άνοιξα
κι άφησα το χερι σου τ αγαπημένο
Και σαν έφυγες
σφικτά την παλάμη μου ξανακλεισα
σφικτά σφραγιζοντας την ενοχή εντός μου

Τι ήττα Θεέ μου
που δεν το μπόρεσα
να χρωματίσω το θλιμμένο σου βλέμμα
Τι ποινή Θεέ μου
να μη μπορώ να σε δω ξανά να μου χαμογελάς

Μου μαράθηκες ψυχή μου
κι ας γινόμουν κανάτα νερό να σε χορτάσω
με στέγνωνες στα χείλη σου πριν αδειάσω
μου ξεράθηκες καρδιά μου

Κι ας απλωσα αγγελου χέρι
απο την κόλαση να σε περάσω
σαν δέντρο στο χώμα έσκαψα τη γη βαθιά
μα τα σκουλήκια μου έφαγαν τις ρίζες πριν σε φτάσω

ΜΣ ποίηση 2018

ο τοιχος

Ο ΤΟΙΧΟΣ

Αλήθεια,
πρόσεξες ποτέ με πόση τρυφερότητα χαϊδεύουν οι ισοβίτες
των κελιών τους
τους ολόλευκους τοίχους;

(ο πόθος δεν εχει συνείδηση)

κι όταν ξυπνά πεινασμένος
το σώμα καίει
το αίμα καίει
τα ακροδαχτυλα καίνε
τα μηνιγγια χτυπάνε
η μηχανή ουρλιάζει μανιασμένα και παρανοεί

(πεινασμένος ο πόθος ψάχνει τροφή)

Και να πώς στον ισοβίτη,
ο κατάλευκος τοίχος ομοιάζει
με το αλαβάστρινο δέρμα της
τόσο ελκυστικός
Και να πώς τα κάγκελα
γυαλιστερά μαύρα και λεία
στα δάχτυλα του σφίγγει
σαν τα μακριά της μαλλιά

(η ανάγκη δεν έχει συνείδηση)

Ο ισοβίτης
τα χαϊδεύει διστακτικά
και εκείνα θαρρείς
ανταποκρίνονται
στην ιδρωμένη παλάμη

Την πρώτη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ντροπιασμένος γονάτισε
και έκλαψε για ώρα
ένοιωθε εκπορνευμένος

Τη δεύτερη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε λιγότερες ενοχές
και μεγαλύτερη ευχαρίστηση

Την τρίτη φορα
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε μια αμυδρή υποψία
ότι το απόλαυσε και εκείνος

Και από τότε
κάθε βράδυ
μόλις σβήσουν τα φώτα
μόλις απομακρυνθεί ο φρουρός
μόλις κοιμηθεί ο διπλανός
στο θολωμένο του μυαλό
του φαίνεται πώς ακούει τον τοίχο
να τον καλεί
με την δική της φωνή

(το πάθος δεν έχει συνείδηση)

Και τοτε ο ισοβίτης
ξαπλωμένος στην κάτω κουκέτα
στο δεξί του πλευρό
γυρνάει την πλάτη στον φρουρό
και χωρίς καμιά τύψη πια
χαϊδεύει το σώμα
που έγινε ένα
με τον ολόλευκο τοίχο του

Μαρίνα Σαβεριάδου

Είμαι

Είμαι ο ξυλουργός που στήνει τη σκηνή

είμαι η μοδίστρα που ράβει τη στολή

είμαι η μπαλαρίνα που δίνει τη ψυχή της σε κάθε παράσταση

είμαι ο θάνατος είμαι και η ανάσταση


Είμαι ο θεατής που θα με χειροκροτήσει

Είμαι η φωνή που όταν διστάζω θα με πείσει

Είμαι το "μπράβο" μου είμαι και το χαστούκι

είμαι του νεκρού στρατιώτη το σώμα στο σημαιοστολισμένο σεντούκι


Είμαι το αίμα που γίνεται αυλάκι

Είμαι η θάλασσα του ωκεανού του αλάτι

Είμαι το χέρι που τρυφερά θα σε αγγίζει

Είμαι το λουλούδι που μέσα στα ερείπια ανθίζει

mermaid

I close my eyes and sink in a semi salty parallelogram white coffin

others call it a bathtub but the water is never enough to rinse my consciousness clean

and you, never dared to sink with me

you were afraid that you would slip on the icy tiles, and the steam would awake your sleeping cells

imagine

only then, with your head immersed, to you hear your heart beating

And I , with out breath, I dive and I sink, overwhelmed by thoughts, with the illusion that I might some day balance between water and land, but I never belonged to this land, I will always be promised to water, sinking

there at the depths, at deserted oceans, deserted my self, I will be giving birth, with no mate, on white sand, I will be laying my eggs

I will be swimming and grabbing from rocks, next to skates with pointy tails

Once in a while, I can hear the octapus playing the piano, and I vaguely remember that I used to be human, that music did exist

but now, exists only a deep hum of lost souls, sinking, some from mistakes and some from passion, all inside this irresistible blue of mother sea

Mermaids with loose hair, no voice, only a set of pearls over their naked breasts and and a pair of stone eyes

sitting on chests, empty of jewlery, are waiting for a sailor to pass near by so they will claim his soul

laid on the rocks, detaching the sleeping shells, I loved you

you were not as afraid of my tail, as you were of the violence I was killing these innocent rock creatures to feed my self

for you were human but I had long ago forgotten the ways of men

But know this, I loved you

but now I have to sink again as the sun burns my naked back and drains my bleeding soul

with a strike of my tail I sink again as it has been centuries since I have forgotten how to walk

It s useless holding on to you, while you ll be reaching out for oxygen, I will once more be sinking

Marina Saveriadou

..and I like it

And I like it, you know, how you continue your life away from the cruelest drug, casually, as if nothing has happened, but you were always strong, I admit it. ..
 And you like it, I know, how I continue my life, beautifully and unsuspectingly, away from my hardest addiction, but I've always been strong, admit it.. And I like it, you know, how the days and months and years will pass, and we will pretend that it has never happened, that we had never became one, and that we never, ever named it, but it will always be there rooted.. And you like it, I know, how you see me getting prettier, how my lines are smoothing, how men turn when I walk by, but I, am entirely devoted to thee ...
 And I like it, you know, that under that plain t-shirt, blue jeans and your smiling face, hides my lover and rival and a body that I have mapped inch by inch.. And you like it, I know, that I am burning up for you, that you are miles aways but have my passion turned on going round like thousands, all day, every day, in our own unique frequency.. And I like , you know, to think that maybe one day your passion takes over your “must’ and you turn your steering wheel to the street that will bring you back to me ..And you like, I know, how you are sure I will be keeping my door half open, your favorite music will be playing, and the candles will be burning and the only thing I will be expecting is for you to touch me the way you only know..And I like, you know, this infinity minimum chance of what can happen when we find ourselves once more in the arena, but even if it doesn’t.. You like it, I know, that I still want you paranoid and selfishly, hedonistically and ingeniously and I am turned on merely on the idea of an infinity minimum chance..
And you know, that I like that you like it Marina Saveriadou (short erotic stories)

Don't grow up

Today I’ll be weaving my existence on your with t-shirt and your smile I took from a picture and placed it in my dreams.

Don’t stand too close to me, I will only be looking at you from a distance, just like a framed photograph from summer holidays we took only yesterday.

For you, will not be one more love, you will be my childhood love, because you came while I was sitting alone in the yard and reached your hand out to me and we played the whole afternoon.

Then, we shared an ice-cream, but you kept letting it melt and put the cone on the tip of your nose, while you were balancing on horizontal logs and your childhood carelessness.

And I, couldn’t stop laughing and I watched you slip away and disappear hidden in fields of gold, just to surprise me, closing my eyes with your palms, and then, I , pretended I didn’t know who it was, and I called out different names, just so you would stay close to me a few more moments, just so I could feel your heartbeat and your quick breath, before you run away and hide again.

Today I’ be weaving my existence on your white t-shirt and your happy eyes.

And if you ever get frightened by darkness, come with me at the edge of Salina. There we will sit next to the ancient salt lake, like two flamingos who haven’t immigrated yet and there, we will make rings of silver gum paper, sealing our childhood love.

But please, don’t grow up…you look so good in white !!

Marina Saveriadou (short love stories)

one last time

Take me one more time 

To journeys of no return

In the dark room of the cinema

at the last seats

Your jacket covering both of us

At the back row of the train

Final route

Final stop

last time

This is what we always say

but then…

You take me one more time

At those illegal journeys

At the beach waiting for sunrise

The sand puncturing our conscience 

Inside the steaming old car 

swearing this is the last time 

crying that awkard goodbye

but then.. 

you take me one more time 

and our hearts are bursting 

like teenage students kissing for the first time

our souls connecting

like moribund lovers refusing death to take them apart

our whole lifetime sentenced to hell

for a flash moment of stolen paradise

I will be swearing and begging don’t take me again
But i know you will take me for one last time 

MARINA SAVERIADOU (SHORT EROTIC STORIES)