αντίο

 Πάντα μετά τον θυμό, μετά το ξέσπασμα, έρχεται σε δεύτερο στάδιο μια μεταχρονολογημένη λύπη. Δεν είναι όλα άσπρο μαύρο με τις ανθρώπινες σχέσεις ξέρεις. Όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο, μετά που χρόνια που δεν επέτρεπες σε κανέναν να σε πλησιάσει, αφήνεις αυτόν τον νέο άνθρωπο να σε πλησιάσει, και εκείνος λίγο με την υπομονή, λίγο με την επιμονή, λίγο με την ψυχή του που είναι καθαρή και η δική σου το αναγνωρίζει, βρίσκει το κλειδί και ανοίγει σιγά σιγά την πόρτα. Και τον αφήνεις να μπει μέσα. Τον αφήνεις να σου μιλήσει, τον κοιτάς και σε κοιτά στα μάτια, τον αφήνεις να σου κρατήσει το χέρι, σε ρωτάει μπορώ να σε φιλήσω και του λες ναι, και κάποιος φίλά τα χείλη σου που ήταν αφίλητα για χρόνια. Αγγίζει το κορμί σου, μπαίνει μέσα σου και σε γεμίζει με όλην εκείνη την ενέργεια και θέλεις πάλι να ζήσεις. Τι υπέροχη είναι εκείνη η πρώτη φορά που τα κάνεις όλα για πρώτη φορά και κουμπώνουν ένα ένα χέρια, πόδια, αναπνοές, ένας ερωτικός χορός, που γίνεται ένα σώμα. Τα σώματα μας πάντα ξέρουν την αλήθεια, ποιο άγγιγμα θα δεχτούμε και ποιο θα απορρίψουμε τραβώντας το σώμα ασυναίσθητα πίσω, ποιο φιλί θα έρθει διστακτικά να σβήσει την δίψα και ποιο θα μας γεμίσει αηδία, ποια μυρωδιά θα έρθει στα ρουθούνια μας, ποιο χάδι, ποια ενέργεια. Τα σώματα ξέρουν, είναι εκείνα που θα πουν πάντα και μόνον την αλήθεια.

Μετά, μετά έρχονται λάθος μέρες, λάθος λέξεις, λάθος συνθήκες. Έρχεται η κούραση, η παραλείψεις, η ανασφάλειες, η κριτική, ο έλεγχος, οι παρεξηγήσεις, ο εγκέφαλος αφαιρείται, η σκέψη αφαιρείται, ο άνθρωπος κλείνεται πάλι στο εγώ και στα προβλήματα του, σκέφτεται πάλι τα δικά του, τις ελλείψεις του, το αύριο, τους απλήρωτους λογαριασμούς, τα πρέπει, χανεται ο κάθε ένας στον κόσμο του και στο σύμπαν του. δεν είμαστε συμβατοί μαλάκα, έχουμε ασυμφωνία χαραχτήρων, έχουμε άλλες προτεραιότητες, δεν με καταλαβαίνεις, δεν με νιώθεις, δεν με ακούς, δεν με βλέπεις, δεν με ξέρεις, δεν μου δίνεις αυτά που θέλω, δεν μου λες αυτά που θέλω να ακούσω, δεν με αγαπάς. Και κάπως έτσι γίνεται ο έρωτας μας μαθηματική πράξη που ανισορροπεί και διαλύεται και αυτός μέσα στα γρανάζια του καπιταλισμού. Και μετά του λες φύγε, δεν ξέρω πώς να σε αγγίξω και σε γδέρνω, σε ματώνω και δεν αξίζεις τέτοια μεταχείρηση. Φύγε δεν καταλαβαίνω τις λέξεις σου και όταν λείπεις, μου λείπεις τόσο, φύγε απλά να μην μου λείπεις. Δύο ανθρώποι ενωμένοι και σφικταγκαλιασμένοι το προηγούμενο βράδυ, γίνονται ξένοι την επόμενη μέρα και το πιο ειρωνικό είναι που δεν ξέρεις, όταν το ζεις ότι είναι το τέλος.
Είναι ο έρωτας που ζεις τις πρώτες μέρες τόσο τρυφερός και γλυκός, σαν όνειρο που βλέπεις πριν ξημερώσει και ξυπνάς και δακρύζεις γιατί τέλειωσε τόσο νωρίς. Όταν φεύγει ο θυμός, μένει ο αποχαιρετισμός, και το δάκρυ κυλά όχι γιατί τελειώνει άδοξα κάτι που ξεκίνησε με μια αγνή πρόθεση. Τίποτα δεν βλάστησε από τον σπόρο μας, πάνε τα λουλούδια, πάνε τα λεμόνια, πάνε τα τραγούδια, και περιμένω τον χρόνο να περάσει γρήγορα να έρθει όλα να τα σβήσει. Όλα να τα σβήσει ακόμα και τα πανέμορφα μάτια σου, με εκείνες τις μακριές μαύρες βλεφαρίδες. Γιατί ίσως θέλουμε, ίσως θέλουμε μα δεν ξέρουμε πώς, ίσως θέλουμε μα δεν μπορούμε, ίσως να μην το θέλαμε όσο θα έπρεπε.
Τυχεροί εκείνοι οι εραστές που πεθαίνουν σφικταγγαλιασμένοι μετά από εκείνο το πρώτο σμίξιμο, με εκείνη την ψευδαίσθηση ότι έχουν στα χέρια τους ένα πλάσμα ιδανικό και τέλειο. Πριν ανάψουν τα φώτα, πριν τους πληγώσουν οι αλήθειες, πριν τους τσακίσει η γνώση, πριν διαλυθεί ο μύθος, πριν αρχίσει να κυλά στο μυαλό το δηλητήριο. Τι να πεις, τι συγνώμη να πεις, που πληγώνεις γιατί είσαι εκείνος που είσαι, γιατί πληγώνεσαι γιατί και εσύ είσαι όπως είσαι. Τι να πεις, είναι ένα μάταιο παιχνίδι, ο έρωτας, ή θα σε βγάλει ψεύτη, ή θα σου τον πάρει ο χρόνος, ή ένας από τους δύο πρώτος θα φύγει. Όπως κι αν λήξει όμως πονάς. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι, ελαττωματικοί κι αδύναμοι, σκληροί και δολοφονικοί.
O έρωτας θα έπρεπε να διαρκεί μια νύχτα μόνο και μετά να χάναμε την μνήμη του για πάντα, να υπήρχει μέσα στο μυαλό μας έτσι σαν αμυδρό φως, ότι κάτι κάπου ονειρευτήκαμε όμορφο αλλά το πρωί το ξεχάσαμε.
Μαρίνα Σαβεριάδου
Τα ημερολόγια