Ο γατούλης

Στον γατούλη

Καλημέρα

Τι Παράξενο

Της λείπεις

Κι ας μην σε έχει δει ποτέ

Μάλλον θα είναι το μέλλον που δεν ήρθε

Μας λείπει πάντα ότι έμεινε για τόσο

Έτσι ώστε όταν φύγει

Να αφήνει εκεί που καθόταν ένα κενό

Ο γάτος στην αυλή σαν σηκωθεί

Από την σπασμένη καρέκλα

Αφήνει το αποτύπωμα του

Το τρίχωμα του

Και την ζεστασιά από την κοιλίτσα του

Πάνω στο μισοδιαλυμένο κάθισμα της

Η μάνα μου είπε

Ότι ο γάτος επέλεγε την σπασμένη καρέκλα

Γιατί εκεί που είχε ξηλωθεί το κάθισμα

Είχε ακριβώς το σχήμα της κοιλιάς του

Και μπορούσε να κουλουρωθεί άνετα

Γατούλη από εσένα τι της λείπει

Μήπως που την έκανες να νιώσει

Την έκανες να χαμογελάσει

Την έκανες να νευριάσει

την έκανες να νιώσω διέγερση

την έκανες να νιώσει προσμονή

την έκανες να νιώσει λύπη

ίσως να έκλαιγε τώρα που έχεις φύγει

αν δεν ήταν απλά

μια σπασμένη άχρηστη καρέκλα

της λείπεις και ήσουν η απόδειξη

ότι δεν θέλει και πολύ να αναπτύξεις

μια εξάρτηση και πάλι

δεν χρειαζόταν ούτε να ακούσεις ούτε να δεις

το μόνο που χρειάστηκε ήταν να νιώσεις

Μαρινα Σαβεριάδου

??

Θέλεις να έρθεις

Για να ξανασυναντηθούμε

μα όταν γυρίσεις δε θα είσαι πια εκείνος

Άλλος θα είσαι και μία άλλη θα ‘μαι εγώ

 

Το σώμα σου θα είναι καμένο από τα ταξίδια

το δέρμα σου θα’  χει μια γεύση από αλμύρα

Και όλες οι ώρες του κόσμου δεν θα φτάσουν

να  δώσουν νόημα στα χρόνια που περάσαν

 

Μια άλλη γεύση έχει το στόμα

Που έχει χρόνια να φιλήσεις

Παράκληση μοιάζει και μια απολογία

μοιάζει το καλωσόρισμα αντίο που δεν είπες

 

Έχει ένα άλλο κράτημα το χέρι

Που έχει χρόνια να αγγίξεις

Που μέσα του η παλάμη σου ποτέ δεν θα ιδρώσει

Που ξέρεις πώς ποτέ δε θα σε φυλακίσει

 

Κάθε φορά που πας σ άλλα ταξίδια

Κάθε φορά που σ' άλλες δίνεις το κορμί σου

μέσα τους ψάχνεις τον εαυτό σου που δεν βρίσκεις  

Ούτε στις λέξεις ούτε στην σκοτεινή ψυχή σου

 

 

 

Σε περιμένω να ρθεις

 

Σε περιμένω να ‘ρθεις

Όπως  περιμένει  το άνυδρο χώμα την πρωινή βροχή 

Πρόσεξε όμως πώς παράξενα υγραίνονται  τα χείλη

Πριν φιληθούν

Πώς μας  βασανίζει ανελέητα η μνήμη

Ο πόθος

Και κάτι παράξενες  αισθήσεις 

*

τα μαύρα σου μάτια

γυρεύω

σε κάτι παλιές φωτογραφίες

τον τρόπο που πάντα με κοιτούσες

Το μελαγχολικό βλέμμα σου

ψάχνω

σε κάτι ξεθωριασμένες  αναμνήσεις

*

Το χαμόγελο σου

Που ομοιάζει

με  φύλλο φθινοπωρινό

Που το γυρόφερν΄ ο αέρας

Και το ακούμπησε απαλά

στο πρόσωπο σου

*

Ποιος ξέρει αν είναι η αγάπη μια βαθύτερη ανάγκη

Ή  η ανάμνηση από μια πρότερη ζωή

Που σε τούτη

Αιώνια ψάχνουμε και αποζητούμε

Ποιος ξέρει αν σ΄αγαπάω  πολύ και πάντα

Γιατί κάτι πολύ οικείο  μου θυμίζεις

*

ΜΣ 6/12/22

 

 

 

Σχήματα

 Σχήματα

Μη με ρωτάς γιατί Μαρία
γιατί οι άνθρωποι ταιριάζουν μόνο με συγκεκριμένους ανθρώπους
και με άλλους όχι
δεν υπάρχειι καμιά εξήγηση λογική
χημική ίσως
όπως τα υγρά στα μικρά μπουκαλάκια των εργαστηρίων
όταν με κάποια αντιδρούν και αλλάζουν τα λευκά σε μωβ και μπλε
και με άλλα απλά εκρήγνυνται
καμιά απολύτως εξήγηση λογική
σχηματική ίσως
να είναι μάλλον θέμα κατασκευής
όπως τα παιδικά προσχολικά παιχνίδια
όπου ένα παιδικό χεράκι
δοκιμάζει όλες τις εισδοχές
μέχρι που μαθαίνει ότι
ο κύκλος χωράει μόνο μέσα στον κύκλο
και το τρίγωνο στο τρίγωνο
έτσι και οι άνθρωποι Μαρία
στις φιλίες πρέπει να ταιριάζεις
στην αγάπη όμως
εκεί πρέπει να χωράει ο ένας μέσα στον άλλο
και για να χωράει πρέπει να έχει το ίδιο σχήμα

ΜΣ

7 Απρ 2018, 8:03 π.μ.

Redemption

And if soul exists not
What are our eyes the mirror of ?
And why do we see and what do we see ?
And Is there a chance that there are things we can not see?
Things that can only be felt ?
upclose like the energy transferred by a warm loving hand ?
Or from miles away like when you re in pain and I can feel the stabbing in my head ?
And why nothingness is not an option
A moment is never enough
An hour is never enough
A day a month a year is not even enough
For love needs an eternity to justify
And this life is not enough
So there better be a soul
For those having every right denied
For those suffering day and night
For those who need one to be
So there better be heaven for those
Who's life in this hole was nothing but hell
I promise you nothing but this
Redemption is the only reason of hope

MS 

Και αν η ψυχη δεν είναι υπαρκτή
ποιανός καθρέφτης είναι οι οφθαλμοί;
Και γιατί βλέπουμε ότι βλέπουμε;
Και υπάρχει πιθανότητα να υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε;
πράγματα που μπορούμε μονο να νιώσουμε;
από απόσταση αναπνοής όπως το ζεστό άγγιγμα ενός χεριού;
η από χιλιόμετρα όπως όταν πονάς και νιώθω εγώ τη μαχαιριά;
Και γιατί το μηδέν δεν είναι η δική μου επιλογή;
Μια στιγμή δεν είναι αρκετή
Μια ώρα δεν είναι ποτέ αρκετή
Μια μέρα, ένας μήνας, ένας χρόνος δεν είναι καν αρκετός
Γιατί η αγάπη χρειάζεται μια αιωνιότητα να ικανοποιηθεί
γι αυτό σου λέω μια ζωή δεν είναι αρκετή
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει ψυχή
Γι αυτούς που τους έχει αυτή η ζωή κάθε δικαίωμα αρνηθεί
Γι αυτούς που υποφέρουν μέρα και νύχτα
Γι αυτούς που χρειάζονται μια να υπάρξει
Γι αυτό καλά κάνει να υπάρχει παράδεισος
Γι αυτούς που η ζωή τους σ αυτήν την τρύπα είναι κόλαση
Σου υπόσχομαι τίποτα άλλο από αυτό
Η δικαίωση είναι η μόνη μας ελπίδα

Marina S.

Δυική θεωρία

έπρεπε να σε χάσω για να κοιτάξω την αιωνιότητα εντός μου

έπρεπε να σε χάσω για να βρω τη δύναμη να σε βρω 

τα χιλιάδες χρώματα, τα ενωμένα μας σώματα 

την κατάφαση του πνεύματος μετά από το τρισδιάστατο μας όχι 

την απόρριψη που ταπεινώνει την αλαζονική μου ύπαρξη 

την ώρα που με εγκαταλείπεις σε καλωσορίζω 

την ώρα που με αποχαιρετάς σε αναγνωρίζω 

είσαι ο καθρέφτης που ξεκαθαρίζει την διαστρεβλωμένη μου εικόνα

είσαι ο πόνος, το ξεγύμνωμα, η απο-κάλυψη

είσαι η ρίζα της δυικής θεωρίας

είσαι η φλόγα που αιώνια καίει εντός 

Μ. 

η θλίψη δεν είναι τίποτε περισσότερο από τον πόνο που νιώθουμε όταν το Εγώ μας κατακερματίζεται όταν μια δύναμη, ανώτερη από εμάς , μας αφαιρεί τον έλεγχο. Ο δρόμος προς την πνευματικότητα είναι ο δρόμος της απώλειας και όταν χάσω τα πάντα θα στραφώ εντός μου, για να βρω τι έχει μείνει Θα βρω εκείνο που υπήρχε πάντα. Μετά την διάσπαση μετά την πλήρη διάλυση μπορεί να επιτευχθεί η πλήρης ένωση, με τον άλλο, με το όλον, με τον οποίο ουδέποτε είμαστε στην ουσία διαχωρισμένοι

δυϊσμός ο : (φιλοσ.) θεωρία σύμφωνα με την οποία ο κόσμος διέπεται από δύο αντίθετες και ανεξάρτητες αρχές, το πνεύμα και την ύλη, το αγαθό και το κακό, την ελευθερία και την αναγκαιότητα. ANT μονισμός.

χαρακώματα

Τι είναι χειρότερο 

να ξαπλώνεις δίπλα σε φαντάσματα ή δίπλα σε πτώματα;
τι πονάει καρδιά μου λιγότερο :
να εισέρχεσαι σε άδεια κορμιά ή να ξαπλώνεις σε άδεια στρώματα;
στο πλευρό του εκείνος, στο δικό της αυτή
στον πλανήτη του εκείνος, στον κοσμάκη της αυτή
αποσχισμένοι και θλιβεροί
ονειρεύονται χώρια
ενώ κοιμούνται μαζί
πώς παγώνουν οι γυρισμένες πλάτες
στα ανέραστα των ομοστρώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)
πολεμάνε αλλήλους οι ψυχές
στα πουπουλένια χαρακώματα
(και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις ...)

ΜΣ

18 Ιουλ 2018, 12:29 π.μ.

ποινή

 ένα ιδρωμένο φανελακι αγκαλιάζει το κουρασμένο σου σώμα

Και το πρόσωπο σου τριάντα μοίρες ακροβολημένο αριστερά

σου έριξα μια φευγαλέα ματια
Και γύρισα σελίδα
μα ηταν αρκετή αυτή η στιγμη
έτσι βαθιά να καρφωθεί
στη μνήμη μου ανεξίτηλα
το μελαγχολικό σου βλέμμα

Μου μαράθηκες ψυχή μου
Και θα κουβαλω βαρύ φορτίο στη συνείδηση μου
διαπίστωση σκληρή

Πως η αγά

πη
Οσο κι αν περισσεύει και πάλι δε φτάνει
στην αμίληχτη μοίρα ψηλά σηκώνει τα χέρια
σαν ανισχυρο παιδί

Κι εγω παρέδωσα τα όπλα
Κι εγω εγκατέλειψα τη μάχη
Κι εγω τα δάχτυλα μου άνοιξα
κι άφησα το χερι σου τ αγαπημένο
Και σαν έφυγες
σφικτά την παλάμη μου ξανακλεισα
σφικτά σφραγιζοντας την ενοχή εντός μου

Τι ήττα Θεέ μου
που δεν το μπόρεσα
να χρωματίσω το θλιμμένο σου βλέμμα
Τι ποινή Θεέ μου
να μη μπορώ να σε δω ξανά να μου χαμογελάς

Μου μαράθηκες ψυχή μου
κι ας γινόμουν κανάτα νερό να σε χορτάσω
με στέγνωνες στα χείλη σου πριν αδειάσω
μου ξεράθηκες καρδιά μου

Κι ας απλωσα αγγελου χέρι
απο την κόλαση να σε περάσω
σαν δέντρο στο χώμα έσκαψα τη γη βαθιά
μα τα σκουλήκια μου έφαγαν τις ρίζες πριν σε φτάσω

ΜΣ ποίηση 2018

ο τοιχος

Ο ΤΟΙΧΟΣ

Αλήθεια,
πρόσεξες ποτέ με πόση τρυφερότητα χαϊδεύουν οι ισοβίτες
των κελιών τους
τους ολόλευκους τοίχους;

(ο πόθος δεν εχει συνείδηση)

κι όταν ξυπνά πεινασμένος
το σώμα καίει
το αίμα καίει
τα ακροδαχτυλα καίνε
τα μηνιγγια χτυπάνε
η μηχανή ουρλιάζει μανιασμένα και παρανοεί

(πεινασμένος ο πόθος ψάχνει τροφή)

Και να πώς στον ισοβίτη,
ο κατάλευκος τοίχος ομοιάζει
με το αλαβάστρινο δέρμα της
τόσο ελκυστικός
Και να πώς τα κάγκελα
γυαλιστερά μαύρα και λεία
στα δάχτυλα του σφίγγει
σαν τα μακριά της μαλλιά

(η ανάγκη δεν έχει συνείδηση)

Ο ισοβίτης
τα χαϊδεύει διστακτικά
και εκείνα θαρρείς
ανταποκρίνονται
στην ιδρωμένη παλάμη

Την πρώτη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ντροπιασμένος γονάτισε
και έκλαψε για ώρα
ένοιωθε εκπορνευμένος

Τη δεύτερη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε λιγότερες ενοχές
και μεγαλύτερη ευχαρίστηση

Την τρίτη φορα
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε μια αμυδρή υποψία
ότι το απόλαυσε και εκείνος

Και από τότε
κάθε βράδυ
μόλις σβήσουν τα φώτα
μόλις απομακρυνθεί ο φρουρός
μόλις κοιμηθεί ο διπλανός
στο θολωμένο του μυαλό
του φαίνεται πώς ακούει τον τοίχο
να τον καλεί
με την δική της φωνή

(το πάθος δεν έχει συνείδηση)

Και τοτε ο ισοβίτης
ξαπλωμένος στην κάτω κουκέτα
στο δεξί του πλευρό
γυρνάει την πλάτη στον φρουρό
και χωρίς καμιά τύψη πια
χαϊδεύει το σώμα
που έγινε ένα
με τον ολόλευκο τοίχο του

Μαρίνα Σαβεριάδου

Γερασμένοι πλάτανοι

Δεν ξέρω ποιους απόψε να θρηνησω
Τους γερασμένους πλατανους
που τον κούφιο τους κορμό
της δύσης το πρώτο φύσημα στα δύο θα τσακίσει
Ή τα νεαρο βλαστάρι που
Σ έρημο χώμα χωρίς νερο ξεραινεται
Κι έτσι αφυδατωμενο και αχρωμο
δεν μελλει να καρπισει

Πλατανε μου κι αν γυρεις
Θα χεις να λες πως πρόλαβες να ζήσεις
Μα το ακαρπο τι να χει από το τιποτα να θυμάται
Ούτε ηλιο να στρέψει το βλέμμα
Ούτε αγέρι να χαϊδέψει τα φύλλα
Ούτε μια μέλισσα την γύρη να τρυγησει
Ούτε μια στάλα βροχής τις ρίζες να ποτίσει
Εσύ πρόλαβες κι όλο απλώνεις τις ρίζες σου βαθύτερα γιατί θες το τέλος να αργήσει
Ενώ το βλαστάρι στην έρημο
Απο το παράδοξο της μοίρας παιχνίδι
Ούτε που πρόλαβε και ούτε που προσμένει
Μόνο καρτερικά υπομενει
Το βάρος της γνώσης της ανεκπληρωτης του φύσης
Το τέλος ενός κύκλου που δεν αξιώθηκε να κανει
Την κατάρα να πεθαίνει ζωντανό
Και ίσως απόψε πιότερο να θρηνησω
Όχι για σένα που ζεις και γερνας και θέλεις λίγο ακόμα να ζησεις
Μα για εκείνο το νεκροζωντανο που τ καρτερα τον θάνατο να ρθει σαν λυτρωτης

ΜΣ

δεν γυρνάω πίσω

Φοβάμαι σου τ΄ομολογώ
είναι χειμώνας, κάνει κρύο
και ο φόβος πιο παγωμένος απ τη νύχτα
κρυμμένος βαθιά στη δεξιά τσέπη του παλτού μου
με συνοδεύει κάθε που ανοίγω την πόρτα για να βγω
όμως να ξέρεις
τον δρόμο θα τον περπατήσω
δε βιάζομαι
δεν γυρνάω πίσω
το βουνό θα τ΄ανεβώ
και εκείνο το σκοτεινό δάσος με τους λύκους
μόνη θα το διασχίσω
στο ξαναλέω
δε γυρνάω πίσω
που θα πάει
θα φύγει ο Χειμώνας
θα πετάξω τον φόβο, το παλτό
και ένα Μάρτη ένα Απρίλη
σαν πρωτάνθιστη αμυγδαλιά
ζωή άνθισε σαν Άνοιξη
αγάπη μου χτύπα την πόρτα
να σας καλωσορίσω

ΜΣ

Ερινύες και Πόθοι

Ερινύες και πόθοι
έχοντας πρόσωπα και σώματα γυμνά
κραδαίνουν όπλα στο σκότος εναλλάξ
Μαχόμενοι Μορφέαν

Μακάριοι οι απαθείς
Τοιούτους περιορισμένης μνήμης παραπτώματα
Ότι αιώνιας πάλης
απαλλάττουσιν

πουλιά

Ψες ονειρεύτηκα πως ήμασταν πουλιά
δυο μικρά σπουργίτια
και είχαμε μια μικρή φωλίτσα με λάσπη και ξερόχορτα
Ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
μα όταν σκοτείνιαζε κάτω απ' τη φτερούγα σου κρυβόμουν
και δε με άγγιζε το κρύο
Και έτσι, όπως εγερνα το κεφάλι μου λίγο δεξιά,
μπορούσα να ακούω τους χτυπους της καρδιάς σου
και γαληνεμένα κοιμόμουν
γιατί ήμουν μονάχα ένα πουλί
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
Και έτσι μικρό πουλί σαν ήμουν ούτε που ήξερα
αν μου έμελλε να ζήσω ως το ξημέρωμα
ή μέχρι την επόμενη Άνοιξη
Είχα τη φωλιά μας
είχα τη φτερούγα σου
και στον ύπνο παραδόθηκα

και πουλί σαν κοιμήθηκα..

ονειρεύτηκα πως άνθρωπος ήμουν
είχα ένα σπίτι από τσιμέντο και κεραμίδια
ήταν Χειμώνας και έκανε παγωνιά
και όταν σκοτείνιαζε δεν είχα αγκαλιά για να κρυφτώ
και με σκότωνε το κρύο
Και έτσι, όπως έγερνα το κεφάλι μου λίγο αριστερά,
άκουγα τους χτύπους του ρολογιού στο κομοδίνο
να μετράνε τον χρόνο που φεύγει
και φοβόμουν τα μάτια να κλείσω
γιατί ήμουν μονάχα ένας άνθρωπος
μα αυτό ήταν το μόνο που ήξερα να είμαι
και έτσι μεγάλος άνθρωπος σαν ήμουν ήξερα
ότι είναι οι μέρες μου μετρημένες

και σαν άνθρωπος ξέρω όσα δεν ξέρει ένα πουλί
και σαν άνθρωπος κλαίω που δεν έχω τη φωλιά μου
και σαν άνθρωπος θρηνώ που δεν έχω τη φτερούγα σου
και το κεφάλι γέρνω στο μαξιλάρι
κλείνω τα μάτια και εύχομαι
να μην ξαναξυπνήσω άνθρωπος
παρά μόνο πουλί..

Μαρίνα Σαβεριάδου

με το φεγγάρι στη Μι

Η μανα
Ο κήπος
Το ροζ γεράνι
Το παιδί
Τα πουλιά τιτιβιζουν 
Με το φεγγάρι στην Μι

(Γραμμένο που μισό με τη μανα μου σημερον εις την αυλην της
Οι τιποτε άλλο εγω δε θα έβαλλα ποτε την λέξη τιτιβιζουν :)) 22/7/2018

συγχωρώ

έμαθα πως να βάζω το κάθε τι στη θέση του 
το μόνο που δεν έμαθα είναι που να τοποθετήσω την κακία σου
βλέπεις, δεν έχω καταπέλτη να σου την εξαποστείλω πίσω 
ούτε λόγια φαρμακερά, ούτε λόγια επίκρισης
να λογοκονταροχτυπηθούμε και να νικήσω
έρχεσαι, χτυπάς και φεύγεις
και εγώ σωπαίνω, καταπίνω
η κακία σου γίνεται ένας κόμπος στο στομάχι μου
η κακία σου γίνεται δάκρυα στα μάτια μου
του μυαλού μου η σύγχυση, ένα παιδικό παραπονεμένο γιατί
αλλά ποτέ μα ποτέ η κακία σου δεν θα γίνει η κακία μου
το μάθημα μου ήταν
να μην γίνω ποτέ σαν εσένα
αλλά δεν έμαθα ακόμα να μην με πονούν άνθρωποι όπως εσένα
κι ίσως να μην μάθω ποτέ να μην πονώ, όμως σε συγχωρώ

ΜΣ

Μια και μισή

Στις μια και μισή βγαίνεις και απόψε στο μπαλκόνι
Ανάβεις τσιγάρο και καίγεσαι
Μια νύχτα
μια φορά να τον πετύχεις μόνο
έχεις πολλά να του πεις

Απόψε για πρώτη φορά κατέβηκε
ήρθε και έκατσε δίπλα σου
δε μίλησες
ξέρει
Τα πάντα ξέρει
Τα πάντα νοεί

Δεν μίλησες
Δεν παραπονέθηκες
Απλά σήκωσες το δάχτυλο και έδειξες
Τον άντρα, το παιδί, τον πατέρα
τη σφικτή θηλιά που σε πνίγει
τον πόνο, το αίμα, το τραύμα
την μαύρη τρύπα που χάσκει εντός σου

Δε μίλησε
Απλά πήρε έναν καθρέφτη και σου έδειξε
τη γυναίκα, την κόρη, τη μάνα
το χρώμα που αλλάζουν τα μάτια σου
την αγάπη, την αλήθεια, το θαύμα
τα λευκά φτερά σου που φυτρώνουν
μέσα από τις αιμορραγούσες τρύπες των ώμων σου

ΜΣ

Τις μεγάλες αγάπες μην τις κλαίς

Τις μεγάλες αγάπες η απόσταση δε σβήνει
ούτε ο χρόνος που περνά
της ψυχής ο δεσμός ούτε πεθαίνει
ούτε η ανάμνηση γερνά
κι αν σε τούτη τη ζωή χωρίζουν δύο κορμιά
αχώριστες μένουν αιώνια οι ψυχές
γι αυτό σου λέω αγάπη μου
τις μεγάλες αγάπες μην τις κλαις.....

ΜΣ 18/7/2014

ο τοίχος

Ο ΤΟΙΧΟΣ

Αλήθεια,
πρόσεξες ποτέ με πόση τρυφερότητα χαϊδεύουν οι ισοβίτες
των κελιών τους
τους ολόλευκους τοίχους;

(ο πόθος δεν εχει συνείδηση)

κι όταν ξυπνά πεινασμένος
το σώμα καίει
το αίμα καίει
τα ακροδαχτυλα καίνε
τα μηνιγγια χτυπάνε
η μηχανή ουρλιάζει μανιασμένα και παρανοεί

(πεινασμένος ο πόθος ψάχνει τροφή)

Και να πώς στον ισοβίτη,
ο κατάλευκος τοίχος ομοιάζει
με το αλαβάστρινο δέρμα της
τόσο ελκυστικός
Και να πώς τα κάγκελα
γυαλιστερά μαύρα και λεία
στα δάχτυλα του σφίγγει
σαν τα μακριά της μαλλιά

(η ανάγκη δεν έχει συνείδηση)

Ο ισοβίτης
τα χαϊδεύει διστακτικά
και εκείνα θαρρείς
ανταποκρίνονται
στην ιδρωμένη παλάμη

Την πρώτη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ντροπιασμένος γονάτισε
και έκλαψε για ώρα
ένοιωθε εκπορνευμένος

Τη δεύτερη φορά
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε λιγότερες ενοχές
και μεγαλύτερη ευχαρίστηση

Την τρίτη φορα
που χάιδεψε τον τοίχο
ένοιωσε μια αμυδρή υποψία
ότι το απόλαυσε και εκείνος

Και από τότε
κάθε βράδυ
μόλις σβήσουν τα φώτα
μόλις απομακρυνθεί ο φρουρός
μόλις κοιμηθεί ο διπλανός
στο θολωμένο του μυαλό
του φαίνεται πώς ακούει τον τοίχο
να τον καλεί
με την δική της φωνή

(το πάθος δεν έχει συνείδηση)

Και τοτε ο ισοβίτης
ξαπλωμένος στην κάτω κουκέτα
στο δεξί του πλευρό
γυρνάει την πλάτη στον φρουρό
και χωρίς καμιά τύψη πια
χαϊδεύει το σώμα
που έγινε ένα
με τον ολόλευκο τοίχο του

Μαρίνα Σαβεριάδου

(Τα ημερολόγια)

ΓΥΝΑΙΚΑ (αφιερωμένο σε σένα Μαρία μου και σε κάθε γυναίκα)
Είμαι γυναίκα, αιμορραγώ κάθε μήνα από τα δώδεκα, έφερα στον κόσμο παιδιά, τα θήλασα και τα μεγάλωσα, ξενύχτησα και ξενυχτώ γιατί είμαι πρώτα απ όλα μάνα.
Είμαι γυναίκα και μαγειρεύω, πλένω, σιδερώνω, καθαρίζω τζάμια και τουαλέτες και μπάνια σκυμμένη στα γόνατα με τον ιδρώτα να τρέχει στο πρόσωπο μου.
Είμαι γυναίκα και όταν χτυπήσει το ξυπνητήρι στις έξι το πρωί μου τη δίνει γιατί ποτέ δε χορταίνω ύπνο.
Είμαι γυναίκα και ετοιμάζω τα παιδιά για το σχολείο, ταξιδεύω κάθε μέρα για δουλειά, έχω πάνω στο κεφάλι μου αγέλαστα αφεντικά, αυστηρές πάντα προθεσμίες και την Τρόικα.
Είμαι γυναίκα αλλά φορτώνομαι τα ψώνια, αλλάζω τη μπουκάλα στο ψυγείο του νερού και την μποτίλια του υγραέριου βλαστημώντας που δεν ξετυλίγεται το πλαστικό περιτύλιγμα.
Είμαι γυναίκα αλλά ξέρω πότε θέλει αλλαγή το λάδι του αυτοκινήτου και πότε είναι το επόμενο σέρβις, να φουσκώνω τα λάστιχα, ν΄ αλλάζω τις καμένες λάμπες και να καθαρίσω τα μπλοκαρισμένα σιφόνια.
Είμαι γυναίκα και δεν φοβάμαι το αίμα, και όταν κοπώ στο νεροχύτη από ένα σπασμένο ποτήρι, σταματώ την αιμορραγία, βάζω πλαστικά γάντια και συνεχίζω το πλύσιμο.
Είμαι γυναίκα και όταν κάνω λάθος λέω συγνώμη. Όταν λυπάμαι κλαίω, όταν χαίρομαι γελώ και κάποιες φορές μελαγχολώ αλλά δεν ντρέπομαι να το πω.
Είμαι γυναίκα αλλά δεν πίστεψα ποτέ ότι γυναίκα είναι το βαμμένο νύχι και τα δωδεκάποντα, οι μίνι φούστες και τα φουσκωμένα στήθη.
Είμαι γυναίκα κι αν έχω μάθει να κάνω ότι κάνει ένας άντρας δε με κάνει λιγότερο γυναίκα. Είμαι γυναίκα και σε θέλω δίπλα μου όχι γιατί σε έχω ανάγκη αλλά γιατί σε αγαπώ.
ΜΣ

1 Σεπ 2014, 11:11 π.μ.

Σ ευχαριστώ
Για εκείνο το παιδικό χαμόγελο σου
Για εκείνο το στοργικο αγκαλιασμα σου
Που συναντήθηκαν για λίγο οι μοναξιες μας
Που κρατήσαμε σφικτά τα χέρια
Που φιληθηκαμε
Που ερωτευτηκαμε με πάθος
Που αγαπηθηκαμε βαθια
Που γελάσαμε σαν παιδιά
Που κλαψαμε μαζί
Που μοιραστήκαμε το δικό μας άπιαστο όνειρο
Σ ευχαριστώ για την καλημέρα σου που ομορφαινε τη ζωή μου
Για τη λάμψη που έδινε η αγαπη σου στην ύπαρξη μου
Που μου έδειξες πως η αγαπη όπως την ονειρεύτηκα υπάρχει
Και υπάρχει, εχει όνομα, έχει σώμα και ψυχή, υπάρχει σε κάθε αληθινή στιγμή που μοιραστήκαμε
Σ ευχαριστώ που είσαι Εσυ
ΜΣ

30 Αυγ 2014, 11:31 μ.μ.