Summer est tres apelpistik

ούλλοι φαντάζουνται το καλοτζαίρι ως πολλά ερωτική εποχή, ξέρεις με τα λιγότερα ρούχα και τις τιτσιρόκολες στην παραλία αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα
ειδικά αν είσαι παντρεμένος και για εξοικονόμηση του κλιματιστικού κοιμούνται ο άντρας η γυναίκα τρία κοπελλούθκια θκυο σκύλλοι σε μια κάμαρη τζιαι καποτε τζιαι η πεθθερά
ε άτε να βρεις ώρα να ...
ούτε να τζοιμηθείς μπορείς έτσι κουλλουμάκκα γιατί ξεκινάς να τζοιμάσαι με τη γυναίκα σου δίπλα τζιαι ξυπνάς με τα σάλια του Σταυράκη να τρέχουν μέσα στο στόμα σου τζιαι τον νούρο του σιήλλου μες στο φτι σου

η άλλη απελπίστηκε τζιαι είπεν της μάνας της να της προσέχει καμιά θκυο μέρες τα μωρά τζιαι έκλεισε να πάει με τον άντρα της στο ξενοδοχείο, ξέρεις οι θκυο τους τζιαι ονειρεύκετουν να το παίξει Κιμ Πάσιγκερ τζιαι να κάμει επανάληψη τις σκηνές που το 9 1/2 εβδομάδες αλλά το μόνο που έβαλε πάνω της ο άντρας της ήταν γιαούρτι γιατί έπαθεν εγκαύματα η φτανή που την ηλιοθεραπεία τζιαι στο τέλος εστράφηκε σπίτι ξιπετσισμενη οπως τον κουρκουτα.

p.s. αν σπάσουν τέλεια τα νεύρα σας τζιαι τσακκωθείτε με το έταιρο σας ενάμιση μεν του πείτε πιάσε το μαξιλάρι σου τζιαι πήαιννε στον καναπέ, προτιμάτε το πιάσε το μαξιλάρι σου τζιαι πήαιννε στο μπάνιο, εν κρίμαν ο άθρωπος, τουλάχιστον τζιαμέ θα έσιει δροσιά

Ms summer e - stories σε ωρες απελπισίας 24/7/18

η θλιβερή μας πραγματικότητα

τι συνέβη ακριβώς με το διαδίχτυο τον 21ο αίώνα
υπερβολική ποικιλία
μπορούν άντρες και γυναίκες ανα πάσα στγιμή να μπουν σε οποιοδήποτε σάιτ και να μιλήσουν, να προσποιηθούν ότι είναι κάποιοι άλλοι από τους εαυτούς τους και αν δεν τους κάνει αυτός με τον οποίο μιλούν, να μιλήσουν με κάποιον άλλο και μετά με κάποιον άλλο χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος να εξαντληθούν οι "συνομιλητες"
αυτό που δεν υπάρχει είναι ένας άνθρωπος να σηκωθεί από την καρέκλα του υπολογιστή να ανοίξει την πόρτα και να πάει να ζήσει την αλήθεια του
αυτό που δεν υπάρχει είναι ένας άνθρωπος να σου χτυπήσει την πόρτα και να μπείτε στο αυτοκίνητο να πάτε για έναν καφέ, ένα φαί, μια εκδρομή, μα μιλήσεις πρόσωπο με πρόσωπο και την ώρα που είσαι με αυτόν τον άνθρωπο να μην έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι υπάρχουν άλλοι δέκα ή εκατό ταυτόχρονα ονλαιν

το ονλαιν μας πήδηξε κάθε δυνατότητα πραγματικής επικοινωνίας
έγιναν όλοι "χρήστες"
και ο ένας "χρήστης" χρησιμοποιεί τον άλλο "χρήστη" για λίγο
γιατί το "πολύ" χρειάζεται να βγεις από την ζώνη βολέματος σου, να ξοδέψεις χρόνο και να κοπιάσεις για κάτι περισσότερο και κανένας πλέον δεν θέλει να κοπιάζει για τίποτα, όλοι θέλουν το μεγαλύτερο αποτέλεσμα με τον λιγότερο κόπο, όλοι εκτός ένα μικρό ποσοστό αντιφρονούντων που απλά δεν τους βγαίνει αυτή η ξώπετση ξεγυμνωτική ξεπέτα καλυμμένη πίσω από ένα πληκτρολόγιο. Και κάπως έτσι, καμωνόμαστε πώς ζούμε, κρυμμένοι πίσω από μια οθόνη, άθλιοι και θλιβεροί, κατασκευάζοντας τα άβαταρ μας που θα συνάψουν σχέσεις με τα άβαταρ κάποιων άλλων, αγνώστων και ημιαγνώστων, άθλιων και θλιβερών, κρυμμένων πίσω από την δική τους οθόνη, που δεν θα τους δούμε ποτέ, χιλιόμετρα μακριά που κανένας τους δεν έχει τα κότσια να πετάξει την οθόνη και να βγει στον κόσμο και να συνάψει πραγματικες φιλίες, πραγματικές σχέσεις εκεί όπου ο κάθε ένας θα κληθεί να "δωσει" να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί, και να έρθει αντιμέτωπος με την πιθανότητα να αρέσει ή να μην αρέσει, να γίνει αποδεχτός ή να απορριφθεί. Εδώ μέσα κινδυνεύεις λιγότερο, γιατί σε κανέναν δεν δείχνεις τι είσαι, δείχνεις την εικόνα που έπλασες για να προσελκύσεις οπαδούς, φίλους και λάικ. Κανένας δε θα δει ποτέ το σώμα σου, τους φόβους σου, τα δάκρυα σου και κανένας ποτέ δε θα σου φύγε γιατί ποτέ δεν ήρθε ή εκείνος ή εσύ. Εγώ τον άνθρωπο τον θέλω να τον βλέπω απέναντι μου και όταν μιλά να τον βλέπω στα μάτια και όταν γελά να ακούω το γέλιο του και όταν κλαίει να κλάψω μαζί του ή να τον πάρω αγκαλιά βαρέθηκε η ψυχή μου τις αποστάσεις

κενοί γάμοι και κενοί άνθρωποι και διαδιχτυακοί πίππιλλοι και τα βυζιά σου σε κοντινό πλάνο να παίρνουν 300 λαικ εκ των οποίων το ένα είναι του άντρα σου
ανέραστοι γάμοι και ψεύτικες φωτογραφίες ενώ εκείνος ψάχνεται και φτιάχνεται με τις φωτογραφίες άλλων
συνειδητό και με πλήρη συγκατάθεση και από κοινού ππεζεβεγκλίκκι γιατί έχουμε συμφωνήσει ότι να μιλάς με άλλους και άλλες είναι κοινωνικά αποδεχτό αλλά αν στην ουσία μιλάς με άλλους και μιλά με άλλες γιατί εν έχετε τίποτε να πείτε μεταξύ σας, ήταν κάτι που έπρεπε να σας προβληματίσει, αλλά οκ βολεύει και έτσι .. και παίζουμε και οι δυο πελλό και συνεχίζουμε τον νερόβραστη μας σχέση πετάσσοντας σέλφι όταν πάμε θάλασσα ..αλλά ξέρεις δεν θα με κάμνεις ταγκ ούτε θα σε κάμνω για να μεν φαίνετι ότι είμαστε παντρεμένοι, αγάμητοι και απελπισμένοι...

βλέπω τα ποιήματα και τις κραυγές μοναξιάς και αγωνίας και των μεν και των δεν και τα σχόλια του "κοινού" και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω για τούτον τον διαδιχτυακό αυνανισμό που σας έγινε η διέξοδος για να μην αντιμετωπίσετε την μοναξιά μέσα στους γάμους σας στις σχέσεις σας , την κενότητα μέσα και έξω σας
να περιμένεις το λαικ και την επιβεβαίωση από τον κάθε άγνωστο ενώ ο άνθρωπος σου δίπλα σου ψοφάει για ένα χ΄δι και ένα φιλί.. άρρωστοι και θλιβεροί
ένας άνθρωπος θα έπρεπε να είναι αρκετός, να σε πάρει από εδώ μέσα, να σε πάρει αγκαλιά και να σου δείξει τι σημαινει έρωτας και παρουσία και σημασία .. και να σου πω αν θα ξαναείχες ανάγκη το φατσοβιβλίο, αλλά τόση ποσότητα από ψέμα που υπάρχει πώς θα διακρίνεις το αληθινό μπροστά σου;

ειδου η οθόνη ειδού και το πήδημα, συνε-χύστε άφοβα

ΜΣ (τα ημερολόγια)

Στην αγάπη άφηνε πάντα λίγο την πόρτα ανοιχτή..... Είτε για να έρθει , είτε για να φύγει... Στην αγάπη δεν μπαίνει λουκέτο, δεν σφραγίζει με κωδικούς, δεν δένεται με κόμπους, είναι αυτόνομη, αυτεξουσια και μένει όσο είναι η πόρτα ανοιχτή για να αναπνέει

21/07/2014

Σήμερα σου έγραψα ένα γράμμα
που έλεγε
μου έλειψες και σήμερα
και ειδικά που σήμερα
ήταν μέρα χαράς
έζησα
χαμογέλασα
ονειρεύτηκα
έκανα τις μικρές μου καθημερινές διαδρομές
όπως τα ξέρεις
είχα τόσα να σου πω
είχα τόση χαρά να μοιραστώ
και είναι δύσκολο
τα δάκρυα αντέχονται μακριά σου
αλλά τόση χαρά
που να την ακουμπήσω ;
έτσι που μου έρχεται να τη στείλω στο διάολο
να της δώσω μια να την κλωτσήσω
κάλπικη ψεύτικη χαρά
πουτάνα φτιασιδωμένη χαρά
με βλέπει και με περιγελάει και μου λέει
όλα καλά
γελάμε ;
όλα καλά
πονάμε ;
όλα καλά
γονατίζουμε ;
Ποτέ ! όλα καλά !
αυτό δεν μάθαμε να λέμε τόσα χρόνια;
όλα καλά !
και να θυμάσαι
θα έρθει και απ εκεί η πουτάνα η χαρά
ρίξε της ένα πήδημα στα όρθια
κρίμα να πάνε άδικα τα στολίδια
πουτάνα είναι
μένει λίγο πληρώνεται ακριβά
να το θυμάσαι καρδιά μου
και όλα θα πάνε καλά

ΜΣ (τα κυνικά)

16 Ιουλ 2014, 9:30 μ.μ.

Υπηρξαν στιγμές

Υπήρξαν στιγμές που υπήρξα πράγματι εγώ
Στιγμές που πήρα το αυτοκίνητο και σταμάτησα σε μια ερημική παραλία και αγνάντεψα για λίγο το γαλάζιο.
Το μόνο που ήθελα για μια μόνο στιγμή ήταν να είμαι εγώ
Όχι η κόρη του πατέρα
Όχι η μάνα των παιδιών
Όχι η ευσυνείδητη υπάλληλος
σκέφτηκα ότι για να βρω τη δική μου ταυτότητα έπρεπε να αποποιηθώ τις υπόλοιπες μου ταυτότητες
Και εκεί, παρέα με τη θάλασσα, προσπάθησα, πραγματικά προσπάθησα να βρω ποια είμαι εγώ
Γιατί όσο πίσω και αν πήγα με το μυαλό πάντα με θυμόμουν να είμαι κόρη κάποιου, μητέρα, υπάλληλος, μαθήτρια, σύζυγος, ερωμένη, προσκολλημένη στις ταμπέλες και στους ρόλους μου
Αν δεν ήμουν εγώ θα ήμουν εγώ; ή κάποια άλλη
Εκεί στη μέση του πουθενά και ενώ αναλογιζόμουν αυτά βρέθηκε να κάθεται δίπλα μου μια αντρική φιγούρα, χωρίς όνομα , χωρίς ταυτότητα
Εσύ ποιος είσαι; ρώτησα
Εγώ
Ποιος εσύ;
έχω όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα και ταυτότητα και ανήκω σε ανθρώπους. Εσύ;
Καμιά .Τώρα, αυτή τη στιγμή, εδώ, δεν έχω όνομα, διεύθυνση, ούτε επάγγελμα, ούτε ταυτότητα και δεν ανήκω σε κανέναν. Θέλω να πιστεύω ότι η ψυχή μου τουλάχιστον είναι ελεύθερη. Εσένα;
Εμένα όχι. Η ψυχή μου είναι φυλακισμένη και είναι τρομερά δύσκολο να βγω από τη φυλακή.
Και τότε του εξήγησα ότι από μια φυλακή ούτε βγαίνεις, ούτε μπαίνεις, την φυλακή του ο καθένας την χτίζει ο ίδιος γύρω του όταν την έχει ανάγκη και όταν την έχει ανάγκη ακόμα και όταν καταρρεύσει η φυλακή, ή ανοίξουν διάπλατα οι πύλες και πάλι θα χτίσει άλλη να μπει μέσα.
Δεν κατάλαβε τι ήθελα να πω.  Για κείνον οι δεσμοφύλακες είχαν πάντα ονόματα και ισχυρή θέση.
Κοίτα τι όμορφη που είναι η θάλασσα, είπα. Απ εδώ μπορείς να ταξιδέψεις και να πας όπου θες.
Ποια θάλασσα; Τρελλάθηκες νομίζω. Εγώ δεν βλέπω παρά μόνο ένα βουνό.
Κι αυτό είναι το παράξενο, Καθόμασταν στο ίδιο ακριβώς σημείο στη μέση του πουθενά , αλλά δεν βλέπαμε το ίδιο θέαμα.
Εγώ κοίταζα το απέραντο γαλάζιο , και εκείνος κοίταζε ένα βουνό.
Είναι δύσκολο να μιλάς σε ανθρώπους για ανοιχτούς ορίζοντες, για μεγάλα ταξίδια όταν αυτό που βλέπουν μπροστά τους είναι μόνο ένα βουνό.
Έφυγε και εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να τον κάνω να καταλάβει τι σημαίνει προοπτική και ορίζοντας.
Ανέπνευσα βαθιά , κοίταξα το απέραντο γαλάζιο. θυμήθηκα τις εποχές που ερχόμουν εδώ στη μέση του πουθενά και αντίκριζα κι εγώ αυτό το θεόρατο βουνό. Θυμήθηκα ότι έκλαιγα απελπισμένα γιατί πίστευα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κοιτάξω παρά κάτω. Και εκείνο το βουνό μια όψη απειλητική και τελεσίδικη, που προδιέγραφε την κάθε μέρα της ζωής μου μέχρι το τέλος. Τι θάνατος η έλλειψη ορίζοντα. Και όμως, πίστεψα ότι υπάρχει κάτι άλλο και το πίστεψα τόσο μέχρι που το είδα με τα ίδια μου τα μάτια.
Εκεί στη μέση του πουθενά θα σταματήσουμε κάποτε όλοι και θα δούμε αυτό που πιστεύουμε.
Ξαφνικά ένοιωσα ένα απερίγραπτο συναίσθημα ελευθερίας,
Ίσως τώρα που βλέπω με άλλα μάτια, ίσως αυτό που βλέπω τελικά να είμαι εγώ


ΜΣ 24/1/2016

υπήρξαν στιγμές που υπήρξα εγώ

Υπήρξαν στιγμές που υπήρξα πράγματι εγώ
Στιγμές που πήρα το αυτοκίνητο και σταμάτησα σε μια ερημική παραλία και αγνάντεψα για λίγο το γαλάζιο
Το μόνο που ήθελα για μια μόνο στιγμή ήταν να είμαι εγώ
Όχι η κόρη του πατέρα
Όχι η μάνα των παιδιών
Όχι η ευσυνείδητη υπάλληλος
σκέφτηκα ότι για να βρω τη δική μου ταυτότητα έπρεπε να αποποιηθώ τις υπόλοιπες μου ταυτότητες
Και εκεί, παρέα με τη θάλασσα, προσπάθησα, πραγματικά προσπάθησα να βρω ποια είμαι εγώ
Γιατί, όσο πίσω και αν πήγα με το μυαλό πάντα με θυμόμουν να είμαι κόρη κάποιου, μητέρα, υπάλληλος, μαθήτρια, σύζυγος, ερωμένη, προσκολλημένη στις ταμπέλες και στους ρόλους μου
Λοιπόν αν δεν ήμουν εγώ θα ήμουν εγώ; ή κάποια άλλη;

Για μια στιγμή λοιπόν όμως κοίταξα στο κύμα και μου φάνηκε να γεννιέται ένα γαλάζιο πρόσωπο που κάπως θύμιζε εμένα.

Εκεί στη μέση του πουθενά και ενώ αναλογιζόμουν αυτά βρέθηκε να κάθεται δίπλα μου μια αντρική φιγούρα, χωρίς όνομα , χωρίς ταυτότητα
- Και εσύ ποιος είσαι; ρώτησα
- Εγώ
- Ποιος εσύ;
- Εγώ είμαι εγώ ! Έχω όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα και ταυτότητα και ανήκω σε ανθρώπους. Εσύ;
- Εγώ δεν είμαι καμιά. Ξόδεψα χρόνια και χρόνια για να καταφέρω να μην είμαι καμιά. Και τώρα, αυτή τη στιγμή, εδώ, δεν έχω όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα, δεν ταυτότητα και δεν ανήκω σε κανέναν. Θέλω να πιστεύω ότι η ψυχή μου τουλάχιστον είναι ελεύθερη. Εσένα;
- Εμένα όχι. Η ψυχή μου είναι φυλακισμένη και είναι τρομερά δύσκολο να βγω από τη φυλακή.

Και τότε του εξήγησα ότι από μια φυλακή ούτε βγαίνεις, ούτε μπαίνεις, την φυλακή του ο καθένας την χτίζει ο ίδιος γύρω του όταν την έχει ανάγκη και από τη στιγμή που την την έχει ανάγκη ακόμα και να καταρρεύσει η φυλακή, ή ανοίξουν διάπλατα οι πύλες και να τουν πουν βγες έξω και πάλι αμέσως θα χτίσει άλλη να μπει μέσα.

Δεν κατάλαβε τι ήθελα να πω. Για κείνον οι δεσμοφύλακες είχαν πάντα ονόματα και ισχυρή θέση και ποτέ δεν συνειδητοποίησε ότι χρειαζόταν την φυλακή του περισσότερο από όσο η φυλακή εκείνον.
Κι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να τον κάνω να καταλάβει τι εννοώ.

-Είσαι πολύ όμορφη μου είπε, νομίζω σ΄αγαπώ.

-Και εσύ είσαι πολύ όμορφος, του είπα, νομίζω και εγώ σ΄αγαπώ.

-Θα ήθελες να ταξιδέψουμε μαζί; Κοίταξε τι όμορφη που είναι η θάλασσα, είπα. Απ εδώ μπορείς να ταξιδέψεις και να πας όπου θες.

-Ποια θάλασσα; Τρελλάθηκες νομίζω. Εγώ δεν βλέπω παρά μόνο ένα βουνό.

Κι αυτό ήταν το πιο παράξενο, Καθόμασταν στο ίδιο ακριβώς σημείο στη μέση του πουθενά , αλλά δεν βλέπαμε το ίδιο θέαμα.
Εγώ κοίταζα το απέραντο γαλάζιο και εκείνος κοίταζε ένα βουνό.

- Είσαι σίγουρος ότι δε βλέπεις μπροστά σου τη θάλασσα; τον ρώτησα για να βεβαιωθώ

-Είσαι σίγουρη ότι δεν βλέπεις μπροστά σου ένα βουνό;

-Δεν έχει σημασία, αν δεν βλέπεις τη θάλασσα και βλέπεις μόνο το βουνό. Φτάνει να πιστέψεις ότι υπάρχει. Πάμε μαζί , θα σε βοηθήσω να το ανέβεις, θα σε κρατώ, θα είμαι μαζί σου σε κάθε βήμα..

-Όχι, δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Άδικος κόπος. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, δεν υπάρχει μπλε, δεν υπάρχει θάλασσα, φεύγω !!

Είναι δύσκολο να μιλάς σε ανθρώπους για ανοιχτούς ορίζοντες, για μεγάλα ταξίδια όταν αυτό που βλέπουν μπροστά τους είναι μόνο ένα βουνό. Έφυγε και εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να τον κάνω να καταλάβει τι σημαίνει προοπτική και ορίζοντας. Έφυγε σέρνοντας πίσω του αλυσίδες στα πόδια.

Ανέπνευσα βαθιά, κοίταξα το απέραντο γαλάζιο. θυμήθηκα τις εποχές που εγώ η ίδια ερχόμουν εδώ στη μέση του πουθενά και αντίκριζα κι εγώ μπροστά μου αυτό το θεόρατο βουνό.
Θυμήθηκα ότι έκλαιγα απελπισμένα γιατί πίστευα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κοιτάξω παρά κάτω.

Έκλαια γιατί εκείνο το βουνό είχε μια όψη απειλητική και τελεσίδικη, που προδιέγραφε την κάθε μέρα της ζωής μου μέχρι το τέλος.
Τι θάνατος η έλλειψη ορίζοντα.
Και όμως, πίστεψα ότι υπάρχει κάτι άλλο και το πίστεψα τόσο μέχρι που το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Και τώρα έκλαια γιατί ξέρω ότι είναι αδύνατον να κάνουμε τους άλλους να δουν με τα δικά μας μάτια και κάποιοι ίσως μείνουν με αυτή την εικόνα του πελώριου βουνού μπροστά τους μέχρι το τέλος. Αυτοί που δεν κατάφεραν να πιστέψουν ότι υπάρχει πίσω από τον πελώριο όγκο η θάλασσα..

ΜΣ 24/1/2016

...και εσύ θυμώνεις....

Και εσύ θυμώνεις γιατί σου άπλωσε περισσότερο βούτυρο στο ψωμί απ' όσο σου αρέσει και ξινίζεις τα μούτρα γιατί ο καφές που σου έχει φτιάξει  δεν είναι αρκετά καυτός.
Και σου σπάει τα νεύρα γιατί επιμένει πάντα να σου φτιάχνει τα μαλλιά όπως αρέσει σε εκείνον  και εσύ τα ξανασπρώχνεις και πάλι πίσω από το πρόσωπο.
Και τα απογεύματα παίρνετε περίπατο τα σκυλιά και σπρώχνεστε σαν παιδιά για το ποιος θα πατήσει το κουμπί στη διάβαση και διαφωνείτε γιατί εκείνος να θέλει να πάει πάντα δεξιά και εσύ αριστερά. Και στέλνεις πάντα εκείνον να κάνει τα ψώνια γιατί εσύ μισείς να πηγαίνεις στην υπεραγορά και του κάνεις παρατήρηση γιατί φέρνει δέκα πράγματα περισσότερα απ’ ότι έχεις ζητήσει , κυρίως σοκολάτες και γλυκά και κάτι παράξενες κονσέρβες με εξωτικά φαγητά που  κανείς δε θα αγγίξει.

Αλλά όταν έρχεσαι σπίτι,  πολύ κουρασμένος,  χωρίς κουράγιο να αρθρώσεις λέξη,  ξαπλώνεις στον καναπέ για λίγο και νιώθεις μια κουβέρτα απαλά να σε σκεπάζει.  Ένα φιλί στο μέτωπο και ένα χάδι στο πρόσωπο.

Και μετά παίζετε μαξιλαροπόλεμο και τα παιδιά κάνουν το διαιτητή και  γίνεται το κρεβάτι μπάχαλο αλλά δε σε νοιάζει..

Και του σβήνεις το φως ενώ κάνει μπάνιο γιατί σε τρελαίνει γιατί τραγουδά παράφωνα

Και τραβάς το χειμώνα την κουβέρτα και τον αφήνεις ξεσκέπαστο και γελάς

Και τον ζαλίζεις στη μουρμούρα μέχρι να αλλάξει το πρόγραμμα στην τηλεόραση για  να δεις αυτό που θέλεις εσύ, αλλά μόλις το αλλάξει αποκοιμιέσαι στην αγκαλιά του

Και σου τη σπάει που είναι τόσο μαλακός με τα παιδιά και φαίνεσαι πάντα εσύ η κακιά αλλά και πάλι  όταν τους θυμώσει γυρνάς από την άλλη για να μη σε δουν που γελάς, γιατί δεν πείθει κανένα όταν το παίζει θυμωμένος και το κατσούφιασμα δεν του πάει καθόλου και παραδέχεσαι μέσα σου πώς δε θα ήθελες άλλον πατέρα για τα παιδιά σου.

Και  κάθε μέρα έχει τόσα πολλά να σου πει, κάθεται απέναντι σου και  σου μιλά για εκείνο και για το άλλο και εσύ τον κοιτάς αλλά να δεν ακούς λέξη από αυτά που λέει, απλά  σκέφτεσαι πόσο παράξενος είναι ο ήχος της φωνής του και πώς κινούνται οι ώμοι του όταν μιλά, και πόσο του πάει αυτό το χρώμα που φορά.

Και εκείνος σταματά ξαφνικά να μιλά,  σε κοιτά, σου χαμογελά και σου λέει πόσο σου πάει αυτό το χρώμα κραγιόν και πως δεν έχει δει ομορφότερα μάτια στον κόσμο.

Και αγωνιάς πάντα γι αυτόν. Γιατί ξέρεις ότι εργάζεται σκληρά και το βλέπεις στα χέρια του και στο πρόσωπο του και στα μάτια του βαθιά μια μελαγχολία.

Και το μόνο που θέλεις να τον ξεκουράσεις, να πάρεις εκείνα τα κουρασμένα χέρια και να τα περιποιηθείς και να τα πλύνεις και να τα χαϊδέψεις και να τα φιλήσεις γιατί είναι ιερά.

Και μην θαρρείς πώς όλα αυτά δεν είναι έρωτας, αυτά είναι ο μεγαλύτερος έρωτας, αυτός που αγαπά το κορμί και όταν είναι  γυμνό και όταν είναι ντυμένο, και όταν είναι κουρασμένο, και όταν είναι χαρούμενο και όταν είναι λυπημένο,  και όταν είναι  χαμογελαστό και όταν είτε θυμωμένο. Γιατί είναι η ζωή σου όλη !! 

  

ΓΥΝΑΙΚΑ

Η γυναίκα

Η γυναίκα μεγαλώνει με παραμύθια και πρότυπα.
Μέσα από τα παραμύθια μαθαίνει ότι μια μέρα θα έρθει ο πρίγκηπας με το άσπρο άλογο για να την κάνει βασίλισσα και ότι για να την διαλέξει πρέπει να είναι η πιο όμορφη από όλες τις άλλες και να φοράει δεκάποντα.

Τα πρότυπα της είναι η κούκλα BARBIE που είναι η μόνη παιδική κουκλα με βυζί 3C και κώλο πιο στητό από της Λόπεζ και  έχει σύντροφο τον ΚΕΝ που έχει πουλί αλλά όχι μπαλάκια.
Τελοσπάντων ντύνει και ξεντύνει την κουκλίτσα της που έχει ασορτί παπουτσάκια και τσαντούλες και σάλια και ένα σπίτι με ανσανσέρ και ένα σκυλάκι κανίς με φιογκάκι. 

Μεγαλώνει  βλέποντας στα περιοδικά και στην τηλεόραση να παρελαύνουν γυμνές και ημίγυμνες καλλονές και σιγά σιγά εμπεδώνεται στο μυαλό της ότι για να έχει αξία μια γυναίκα πρέπει να είναι κάτι μεταξύ του αρχικού της προτύπου της barbie αλλά χωρίς τον Κεν και το σκυλί.
Δυστυχώς όμως δεν γενιούνται όλες καλλονές ούτε άνω του 1,70, ούτε με τέλειες αναλογίες, ούτε με τέλεια χαραχτηριστικά.
Οπότε δεν νοιώθει αντάξια. Το αποτέλεσμα είναι από την εφηβεία και μετά το κορίτσι και μετέπειτα γυναίκα να σπαταλάει μεγάλο μέρος της ζωής της, των χρημάτων της, της ενέργειας της  και της ψυχολογίας της για να προσπαθεί, με κάθε μέσο, να πλησιάσει στην τέλεια εικόνα που τα μέσα επιβάλλουν η οποία στις πλείστες φορές είναι αποτέλεσμα ενός πολύ καλού Photoshop.

Αφού προσπαθήσει να φτιάξει την εικόνα της τότε έρχεται και η σειρά του πρίγκηπα ο οποίος θα συνεισφέρει οικονομικά στην διατήρηση της εικόνας της πριγκίπισσας του.

Αυτά για την εικόνα, προχωρούμε στην συμπεριφορά

Η γυναίκα λόγω των πιο πάνω που είπαμε έχει μεγάλη ανασφάλεια. Πάντα κοιτάζει γύρω της αν υπάρχει κάποια ομορφότερη, ψηλότερη και ειδικά αν κοιτάζει ο πρίγκηπας καμιά άλλη ο οποίος κινδυνεύει με αποκεφαλισμό αν το βλέμμα του λοξοδρομήσει.
Η γυναίκα κατά τις εξόδους της κρατά πάντα τον πρίγκηπα της από το μπράτσο γιατί  αυτό στον μυστικό γυναικείο κώδικα σημαίνει «μην πλησιάζετε». 
Όταν δε κάτσουν στο καφέ ή στο εστιατόριο θα φροντίσει να έχει πάντα άμεση οπτική επαφή σε αχτίνα τριάντα μέτρων γύρων από με τον «πρίγκηπα» της και θα σκανάρει όπως το ραντάρ, για να ελέγχει αν τον βλέπουν ή αν βλέπει αυτός κάποια άλλη. 
Αν το ραντάρ εντοπίσει κάτι που θα την ενοχλήσει δε θα κάνει σκηνή φυσικά, θα πάρει με απόλυτη φυσικότητα και ηρεμία το φραπέ της, αλλά θα μασά το καλαμάκι  βλέποντας τον στα μάτια κάνοντας τον να χλωμιάσει και να ξεροκαταπίνει ξέροντας ο άμοιρος τι τον περιμένει.

Η γυναίκα είναι ανήκει στα ανώτερα θηλαστικά και είναι είδος μονογαμικό. Η γυναίκα ζηλεύει και όταν ζηλεύει είναι η χειρότερη θύελλα, καταιγίδα και τσουνάμι μαζί.
Είτε φταίει είτε δεν φταίει ο πρίγκηπας θα πληρώσει τη νύφη πολύ ακριβά. Συμβουλή μου. Μην της πείτε ποτέ ατάκες του τύπου
"αγάπη μου μα έβαλες λίγο βάρος" (εφαες την)
"μα είδες πόσο ομόρφησεν η κουμέρα" (Έφαες την άσσιημα)
"μα άλλαξε χτένισμα η φίλη σου" (είσαι ποσπασμένος)
Γενικά μην λέτε οτιδήποτε καλό για οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός αν είναι η μάνα της και αν θέλετε την ησυχία σας μην κάνετε οποιαδήποτε κριτική στην ίδια αν δεν συμβουλευτείτε οδηγό βοήθειας.

Η γυναίκα μια φορά το μήνα περιμένει περίοδο κι αυτό ονομάζεται κύκλος γιατί μέχρι να τελειώσει ξαναέρχεται και κατά την περίοδο αυτή έχει τα νεύρα της και γίνεται πιο επικίνδυνη από τη Μοσάντ και την ΚαΓκεΜπέ  μαζί.
Εστω κι Εάν δεν της έχετε πει ή κάνει κάτι κακό σήμερα ή χτες, θα ψάξει καλά το εγκεφαλικό της αρχείο και θα ανασύρει ότι έχετε πει και κάνει κατά την τελευταία δεκαετία και θα θυμηθεί κάτι που την έχει θίξει. Θα τα πάρει μαζί σας για όσα κάνατε, θα σας τα ψάλλει, μετά θα κλάψει για ώρα και μετά θα σου πει συγνώμη αγάπη μου , μόλις είδα περίοδο και πονώ πολύ. Φέρνεις μου ένα Panadol;

Γυναίκες !!
Κάποιες μαγειρεύουν. Μερικές  δεν μαγειρεύουν. Κουβαλάνε ταπεράκια από τη μαμά και την πεθερά και την Παρασκευή παραγγέλουν take-away.  Αυτές που μαγειρεύουν αρνούνται  οποιαδήποτε κριτική για το μαγείρεμα τους,  γιατί θεωρούν ότι το φαί τους είναι τέλειο και γι αυτό μην τολμήσεις να το συγκρίνεις με της μάνα σου, είναι άξιες να το πετάξουν όλο και να σε αφήσουν νηστικό.
Τα πρώτα χρόνια θα ζηλεύει γιατί πας κανένα μεσημέρι να φας στη μάνα σου  και τα επόμενα θα σε στέλλει στη μάνα σου γιατί τα κουπέπια της Μαρούλλας είναι καλύτερα και φέρε και λίγα για κείνη.

Γυναίκες
Μεγάλο ποσοστό γυναικών χρησιμοποιούν το σεξ ως μοχλό πίεσης για τον άντρα τους. Αν τους έχει φταίξει θα πουν από μέσα τους η ευθέως. «τώρα να δεις θα κάνεις ένα μήνα να» Αν θέλει όμως κάτι εκείνη, θα λουστεί, θα αρωματιστεί θα ανάψει κεράκια, θα περιποιηθεί δεόντως τον πρίγκηπα και δύο λεπτά πριν αποκοιμηθεί θα του πει με γλυκιά φωνή «αγάπη μου, θέλω να μου πάρεις ένα τηλέφωνο» και τότε αυτός θα της πει «εντάξει αγάπη μου» για να γλυτώσει τη φασαρία και να κοιμηθεί ήσυχος γιατί ως γνωστόν μετά το σεξ ο άντρας νυστάζει.

Το κεφάλαιο γυναίκα είναι ανεξάντλητο και ίσως επανέλθω αλλά όσο χιουμοριστικά και αν παρουσίασα το θέμα βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Η γυναίκα έχει εξουσία και ξέρει πώς και πότε θα την χρησιμοποιήσει . Θα κλείσω παραθέτοντας αυτό που διάβασα σε ένα βιβλίο πριν χρόνια και είναι πέρα για πέρα πραγματικότητα.

Το δυνατό φύλο

Γίνεται αδύναμο φύλο

Λόγω αυτής της αδυναμίας του

Για το αδύναμο φύλο

ΜΣ 

Χωρίς κορμί παγώνει το κορμί

Στη γωνίτσα του καναπέ
στην καρέκλα του γραφείου
ξαπλωμένη στο κρεβάτι
περπατώντας στο δρόμο
οι μέρες περνάνε ανεπιστρεπτί
πάντα και παντού μόνη
και εσύ
είσαι μόνο μια φωνή
Που μου λέει σ αγαπώ πολύ
σ αγαπάω κάθε μέρα πιο πολύ
μα είναι η ώρα που φεύγεις για δουλειά
κι ας είναι η ώρα που σε έχω τόσο ανάγκη
και όλο σε γυροφέρνω
και πίσω σου τρέχω σαν σκυλί
γυρεύοντας ένα σου χάδι κι ένα γλυκό φιλί
μα είναι η ώρα που βιάζεσαι πολύ
μα είναι η ώρα που κάπου αλλού επείγεσαι πας
κι ας είναι η ώρα που σε έχω τόσο αφόρητα ανάγκη
μόνη
χωρίς κορμί να παγώνει το κορμί
χωρίς μια αγκαλιά, να ορφανεύει το παιδί
και να δεις που λίγο λίγο
θα ξεχάσω πως μοιάζεις
θα κάθομαι σε εκείνη τη γωνίτσα του καναπέ
προσπαθώντας να θυμηθώ εκείνη τη φωνή
να μου λέει από χρόνια περασμένα σ’ αγαπώ πολύ

ΜΣ

κολλούδες

Ο μπαμπάς και οι κολλούες - ο μπαμπάς μου έφερε μια τσάντα με δύο ντουζίνες φρέσκα αυγά σε μια πλαστική τσάντα με μια τετράγωνη κολλούδα που γράφει επάνω με εκείνα τα χαραχτηριστικά παράξενα καλλιτεχνικά γράμματα του "ΑΥΓΑ" αλλά τα αόρατα γράμματα από κάτω γράφουν σ' αγαπώ !!!! 17/11/2013

ποτέ δεν ταίριαζαν..

Ποτέ δεν ταίριαζαν , έτσι κατέληξε το πόρισμα, ίσως και ποτέ να μην ερωτεύτηκαν τρελά. Υπήρχαν όμως εκείνα τα βράδια, στο κρεβάτι οι δυο τους, που έπεφτε πολύ γέλιο. 
Ξεκινούσε με μια τρελή ιδέα όπως 
«τι λες να πούμε ηλίθιες ονομασίες επαγγελμάτων;»
«ας πούμε εστιατόριο Τα αποφάγια» έλεγε εκείνη
«Χμ» σκεφτόταν λίγο εκείνος «ορφανοτροφείο Τα πεταξούμενα» και γελούσαν
«Δικηγορικό γραφείο Η αγχόνη» πρόσθετε εκείνη και γελούσαν ξανά
«Φρουταρία Τα σάπια» πρόσθετε και πάλι εκείνος και άκου άκου και το κορυφαίο
«Ψυχιατρείο Τα κλαρίνα» και αυτό της φάνηκε τόσο αστείο που γελούσαν ασταμάτητα ….
Κάποιες άλλες φορές πάλι σήκωνε το χέρι του στο σκοτάδι και έκανε το πουλί που πετά από πάνω της και τότε αυτή του έδινε οδηγίες
Κάνε το μεθυσμένο πουλί , και τότε αυτός έκανε χικ χικ και μπαμ και κάτω
Κάνε το πουλί που είδε γκόμενα και θέλει να την πηδήξει, και τότε έστηνε το χέρι του ψηλά
Κάτι τέτοια έκαναν και πέθαιναν στα γέλια μέχρι που έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια της !
Αυτό είναι αγάπη που μένει ! αυτά τα μικρά , όμορφα κωμικά αποσπάσματα που θα θυμάται !

26/11/2013

Είναι που δεν ξέρουν

Είναι που δεν γνωρίζουν πόσα βράδια αξημέρωτα σου πήρε για να κολλήσεις τα κομμάτια σου τόσο περίτεχνα ώστε να φαίνεσαι και πάλι ολόκληρος. Είναι που δεν γνωρίζουν πως η ψυχή σου είναι τόσο βαριά δηλητηριασμένη που τρίζουν τα γόνατα σου σε κάθε βήμα. Είναι που δεν βλέπουν αυτόν τον θρόμβο από θανάσιμο μίσος που κυλά στις αρτηρίες σου από τότε που θυμάσαι. Αυτό που βλέπουν και γνωρίζουν είναι αυτό που τους δείχνεις. Γιατί τόσα χρόνια φοράς αυτή τη μάσκα που έχει πια γίνει ένα με το πρόσωπο σου. Και όλοι σε θαυμάζουν και σε λένε δυνατό και όλοι σε θέλουν γιατί τους κάνεις πάντα να γελούν και δίνεις τον καλύτερο σου εαυτό. Είναι που δεν γνωρίζουν πόσο καλά έχεις κρυμμένο τον χειρότερο σου εαυτό. Εξάλλου και πιο στυγεροί δολοφόνοι είναι πάντα οι πιο συνηθισμένοι άνθρωποι, άνθρωποι πέραν πάσας υποψίας. Και όλοι δολοφόνοι είμαστε, όλοι κάτι έχουμε σκοτώσει, τη ζωή μας, τα όνειρα μας, τις ελπίδες τις δικές μας ή αυτού που απέθεσε σε μας την ευτυχία του, σκοτώνουμε κάθε μέρα την ώρα μας, ανούσια και άσκοπα μηδενίζουμε την ύπαρξη μας, με την ίδια ευκολία που συνθλίβουμε με το δείχτη το μυρμήγκι που περπατά πάνω στο τραπέζι μας. Κι αν ο έρωτας πετάξει λίγο γύρω σου, φτερά έχει και θα πετάξει και πάλι μακριά, κι αν έρχεται με όμορφα λόγια και υποσχέσεις και σε ζεσταίνει σαν ήλιος σε εγκαταλείπει σύντομα, ένα αναπάντεχο μπλακ-άουτ στην καταιγίδα, που σε αφήνει μόνο στο σκοτάδι να χτυπάς πάνω στους τοίχους ψηλαφίζοντας για σπίρτα και κεριά, σβήνει κάπου εκεί πριν το ζενίθ.
Οι πιο σκληροί είναι αυτοί που έρχονται με τις καλύτερες προθέσεις και μεγάλες προσδοκίες. Σπάνε τις πύλες και μπαίνουν σαν καταχτητές, λεηλατούν και αρπάζουν ότι πολυτιμότερο, γεμίζουν τα μπαούλα με λάφυρα και φεύγουν. Χτίσε πιο ψηλά τείχη, πιο γερά τείχη…... χτίσε τα με το χώμα που σε έκαναν να κυλιέσαι, χτίσε τα με το αίμα απ’ τις πληγές σου, με τα δάκρυα σου, να μην τρέχουν άσκοπα, και το σάλιο που τρέχει από την αηδία σου. Χτίσε γερά!
Κι ας μείνει το μίσος, να ρίχνει στην άμμο της καρδιάς σου άγκυρα και αναδεύεται στα έγκατα βυθισμένο όλο και πιο βαθιά. Ας μείνει η αλήθεια που είναι πολύ σκληρή για να την αντέξεις.
Μη ζητάς από τη ψυχή σου τα ρέστα, τα κτήνη για χρόνια σου χτυπούσαν τοξικές ενέσεις ανθρωπιάς, που σου βίαζαν το είναι σου με τόση αγάπη, δίπλα σου κοίτα και βρες τα .
Άνθρωπος που έχει στερέψει από δάκρυα δε φοβάται πια ούτε διάβολο ούτε Θεό.
ΜΣ (τα κυνικά)

μονολογοι..

το ανέμενες ;
-το ανέμενα
-το θελες
-όχι δεν το θελα, το απευχήθηκα 
-τότε ;
-δεν γινόταν διαφορετικά
-ποιος το λέει αυτό
-η ζυγαριά, εκείνη που ζυγίζει και αποφασίζει
-αποφάσισε σωστά;
-ναι
-είσαι σίγουρη;
-ναι
-τότε γιατί κλαις;
-γιατί μου λείπει
-τι σου λείπει;
-εκείνο το κομμάτι που αγάπησα
-εκείνου του λείπεις;
-ναι
-μετάνιωσες;
-όχι
-τότε προχώρα
-θα προχωρήσω, αλλά ο δρόμος είναι βράχος και τα δάκρυα ανοίγουν αυλακιές για να περάσω.
-εκείνος ;
-Κι εκείνος θα προχωρήσει.
-πώς το ξέρεις ;
-Ανοίγω δρόμο και για τους δυο μας !

50/50

χωρίσατε περιουσίες
χωρίσατε αντικείμενα
χωρίσατε τα σκυλιά
τα παιδιά
τις δόσεις
τους λογαριασμούς
τις μέρες
την καρδιά
τις αναμνήσεις
όλα ίσα διαμοιρασμένα
πενήντα πενήντα δίκαια διαχωρισμένα

τα χρόνια που χάσατε
μαζί
τα δάκρυα που κλάψατε
μαζί
το όνειρο το θάψατε
μαζί
η ευθύνη σας βαραίνει
μαζί

Τέλος !

17/12/2013

ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΕΝΟΙ ...

Σήμερα στο λεοφωρείο, προχώρησα όπως πάντα στις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου, τέσσερις θέσεις κατηλειμμένες από τέσσερα νεαρά αγόρια, όλα κάθονταν στην έξωτερική θέση, δεν είχαν καμιά διάθεση να μοιραστούν τη θέση τους. αμέσως μου κίνησαν την περιέργεια, φορούσαν τα ίδια μπλε κοστούμια, ήταν όλοι τους λευκοί, με καστανόξανθα μαλλιά, κοντοκουρεμένα, φαίνονταν ξένοι, με ένα βλέμμα παράξενο, απλανές, ψυχρό λες και είχαν όλοι μια ασπίδα προστασίας γύρω τους που να τους αφήνει ανέπαφους με τον γύρω κόσμο. στην αρχή νόμισα πως είναι μαθητές κάποιου ιδιωτικού σχολείου, μετά είδα μια ταμπελίτσα στο σακάκι τους, church of jesus Christ. αυτοί λοιπόν είναι οι σύγχρονοι Απόστολοι ? ποιου Χριστού ? ποιας εκκλησίας ? προσπαθούσα να διανοηθώ τι πλύση εγκεφάλου έχουν υποστεί και για πόσα χρόνια αυτά τα παιδιά. μου φαίνεται ασύλληπτη η σκέψη. το έβλεπες στο βλέμμα τους, ήταν αλλού. ο νεαρός μπροστά μου κοίταζε συνεχώς πίσω του, στο πλάι του, πεταγόταν απότομα λες και είχε τικ, ήταν ανήσυχος, τα χέρια του ήταν λιωμένα από το κρύο. ήθελα να του δώσω μια κρέμα που είχα στην τσάντα για να ανακουφιστεί, αλλά πώς να του μιλήσω? σε λίγο το λεωφορείο προσπέρασε ένα ημιφορτηγό με αρνιά σε ένα κλουβί ! προφανώς τα έπαιρναν για σφαγή.
18/12/2013

ΟΙ ΦΎΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΑΣ

μου λείπαν κάποια πράγματα αυτές τις μέρες, άρχισαν να λιγοστεύουν τα ξύλα έξω στη βεράντα και αγχώθηκα γιατί για να παραγγείλεις μια μεγάλη ποσότητα θέλεις εκατό ευρώ, επίσης είχα μόνο δύο τρία κρασιά και δεν είχα ούτε christmas cake για το τραπέζι αλλά λέω οκ θα περάσουμε. Λοιπόν σήμερα μου έφεραν ξύλα ο πατέρας μου, ο ξάδερφος μου, ο παππούς Δημήτρης και ο οικογενειακός μας φίλος ο Γιώργος και τώρα είναι μια ποσότητα στοιβαγμένη στη βεράντα που θα φτάσει μέχρι το Μάρτη. το πρωί ήρθε η κυρία Έλλη από απέναντι και μου έφερε υπέροχο christmas cake που έφτιαξε με τα χεράκια της και απο κρασιά γέμισε το τραπέζι. το είπα και το ξαναλέω, ότι μου λείπει έρχεται πάντα με έναν όμορφο μαγικό τρόπο, όπου υπάρχει κενό γεμίζει χωρίς κανέναν κόπο αλλά το κυριότερο γεμίζει η καρδιά μου από πεποίθηση ότι υπάρχει μια αόρατη δύναμη εκεί έξω που φροντίζει για μας, φτάνει να το πιστεύουμε. γεμίσαμε από όλα, οι δικοί μου άνθρωποι με τιμησαν, με γέμισαν αγάπη, και μπαμπάς μου έφερε το δώρο που του ζήτησα, τη δική μου προσωπική πένα Parker που θα ξέρω κάθε φορά που γράφω ότι είναι η πένα που μου χάρισε ο αγαπημένος μου πατέρας ! θέλω να γράψω , να γράψω πολύ και να τελειώσω το βιβλίο μου το 2014. ίσως η πένα αυτή να μου φέρει δύναμη ! τελικά το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να έχεις γεμάτη καρδιά από αγάπη και γεμάτο το σπίτι από τους αγαπημένους σου, και το μυαλό γεμάτο όνειρα και φαντασία και ελπίδα!