Δεν θέλω να πάω στο γραφείο σήμερα, δεν θέλω να λουστώ, να ντυθώ, να γίνω καθωσπρέπει και να πάω να χτυπήσω κάρτα, σαν καλό βιομηχανικό γρανάζι που είμαι. Δεν είναι επειδή είναι Δευτέρα, τις Δευτέρες τις συνήθισα, είναι που λίγο πιο πέρα είναι το σώμα σου, ζεστό και απαλό, και ήθελα να είμαι δίπλα του. Όταν ξαπλώνω δίπλα σου, είμαι μια άμορφη ψυχή στον ουρανό που ζω σε έναν όμορφο, άχρονο, ασύλληπτο σύμπαν, χωρίς σκέψεις, χωρίς έγνοια καμιά, και όταν πρέπει να σηκωθώ να φύγω ένα αόρατο χέρι πιάνει την ψυχή μου και με βάζει με το ζόρι σε ένα σώμα και με διατάζει πήγαινε και πάλι στην γη να ζήσεις ακόμα έναν κύκλο. Δεν θέλω, δεν θέλω, δεν θέλω άλλη ζωή, άλλο κάρμα, άλλα μαθήματα, θέλω απλά να μην υπάρχω δίπλα σου.
Ειναι Μάης κι όμως βρέχει, τι άνοιξη κι αυτή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου