23 Μάη 6 το πρωί
Ένιωσα ένα κύμα
δηλητηρίου να με πλημμυρίζει ψες, είναι απίστευτο το τι τοξικά συνασθήματα
μπορεί να παράξει ένα μυαλό, αφού από τις σκέψεις ξεκινάνε όλα, και αυτά τα
τοξικά να σου τα χύσει μέσα στο σώμα σου. Ζήλεια, κτητικότητα εκείνη η παράνοια
που δεν ξέρεις καν από που προέρχεται, αφού δεν αιτιολογείται. Μα πότε
αιτιολογήθηκαν αυτά. Είναι τραύματα παλιά που απλά ξανανοίγουν με την πρώτη
ευκαιρία. Ευτυχώς μου πέρασε σύντομα,
ηρέμησα, κοιμήθηκα, τι ευλογία αυτός ο ύπνος, μας απαλλάσει, μας παίρνει αλλού,
μας ταξιδεύει, επιστρέφουμε στο κέντρο μας, ειρηνεύουμε. Ευλογημένος να είναι ο
ύπνος. Είναι πολύ νωρίς ακόμα, έκανα ένα
νέσκαφε αλλά δεν το νιώθω να σηκωθώ από τις 5 να ξεκινήσω δουλειές. Ίσως τα
καταφέρω και κοιμηθώ καμιά ωρίτσα ακόμα. Ίσως δω ένα όνειρο όμορφο και
χαμογελάσω στον ύπνο μου. Μου λειψε η εποχή που ήταν η ζωή μου άδεια και δεν
σκεφτόμουν κανένα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου