tetelestai

 

Μια μέρα θα γράψω ένα ποίημα για τις θεατρικές μας παραστάσεις

Την πρεμιέρα μας, τις πρόβες, την ετοιμασία για να βγούμε στην σκηνή

Το μέικ απ, το φρεσκολουσμένο μαλλί, το ξυρισμένο μας αιδοίο

Παίξαμε και την τελευταία μας σκηνή απόψε.  Είχε μια παράξενη οικειότητα και ειλικρίνεια η νύχτα αυτή, κάτσαμε δίπλα δίπλα και αγκαλιά περισσότερο  από οποιεσδήποτε προηγούμενες φορές, μου έφτιαξες δείπνο, κάτσαμε φάγαμε μαζί, προσπάθησες να επανορθώσεις από την προηγούμενη φορά, να είσαι πιο δοτικός, να με κάνεις χαρούμενη. Και με έκανες, ένιωσα όμορφα, το σώμα μου ένιωσε όμορφα, η ψυχή μου όμως όχι, σε κοίταζα στα μάτια και δεν υπήρχε εκείνος ο άντρας, εκείνος χάθηκε ένα Σάββατο μεσημέρι, ήταν η τελευταία φορά που τον είδα. Ήσουν όμορφος, πολύ όμορφος απόψε, αλλά δεν ήσουν ο δικός μου, εκείνος που ένιωσα, που για κείνον πονούσα και έκλαιγα τόσες μέρες. Μου είπες να έρθω για ένα πιο ανθρώπινο αντίο και είχα βαθιά μέσα μου μια ελπίδα ότι δεν θα ήταν αντίο, ήταν μια αφορμή για να τα βρούμε ξανά. Είχα τι θα γινόταν. Θα ερχόμουν στο σπίτι, θα με έπαιρνες από το χέρι και θα με οδηγούσες στο δωμάτιο και εκεί θα επανόρθωνες. 

 Να παλεύεις να κρατηθείς από κάπου, από έναν άνθρωπο που δεν σ αγαπά, είναι μια μάταια πράξη. Είσαι εσύ πάνω στην σκηνή και παίζει με την καρδιά και την ψυχη σου, αλλά ο τελευταίος θεατής έχει φύγει και ούτε που το πήρες είδηση γιατί είναι όλα τα φώτα στραμμένα πάνω σου και κάτω από την σκηνή είναι μαύρο σκοτάδι. Άλλοι φεύγουν στην μέση της παράστασης, άλλοι λίγο πριν το τέλος και είναι και κάποιοι που δεν έρχονται ποτέ.

Ευχαριστώ για αυτήν την νύχτα Θεέ μου που σαν προβολέας ήρθε και φώτισε και την άλλη πλευρά της σκηνής, και  άνοιξα τα μάτια μου και είδα ότι μόνη μου έπαιζα, μόνη μου έδινα παράσταση, άλλος δεν υπήρχε.  Ευχαριστώ για την φώτιση και το θάρρος, την δύναμη της ψυχής μου και του κορμιού μου και τούτης της μαυροκαταραμένης μου ύπαρξης που τσακίστηκε άλλη μια φορά πάνω στα βράχια της ψευδαίσθησης. Ευχαριστώ που με έκανες να βρω την δύναμη και την αξιοπρέπεια να πάρω τα πράγματα μου και να φύγω από εκεί, από αγκαλιές που σε πληγώνουν, πόσο μα πόσο σε πληγώνουν όταν δεν σε αγαπάνε Θεέ μου. Είμαι πιο καλά, τώρα που πέθανε και η τελευταία ελπίδα, ευχαριστώ που με βοήθησες να βγάλω την πρίζα της μηχανικής υποστήριξης, και πέθανε, θα κλάψουμε, θα θάψουμε αλλά δεν θα αναμένουμε πια καμιά ανάσταση. Τετέλεσται.

Καθάρισε το σώμα μου, εξάγνισε το, μην μου ξαναστείλεις έτσι άνθρωπο, σε παρακαλώ μηδένισε το μυαλό μου και κοίμισε την καρδιά μου να μην νιώθει τίποτα, πες ότι ήταν μια ταινία και τέλειωσε, πες ότι δεν ήταν τίποτα, τίποτα, ένας αέρας φύσηκε και πέρασε. Θέλω να κλείσω τα μάτια μου να κοιμηθώ και αύριο να μην θυμάμαι τίποτα, ρίξε τα όλα στη λήθη.