3η Μαίου

 3η Μαίου 2026

Μου έβγαλε αυτήν την ανάμνηση σήμερα το facebook. Λέει, σου αρέσει να φροντίζεις τους ανθρώπους, επειδή θεραπεύει το κομμάτι του εαυτού σου που χρειαζόταν κάποιον να τον φροντίσει» με λίγα λόγια, όταν έπρεπε κάποιος να με φροντίσει, δεν το έκανε και αναγκαστικά φρόντιζα μόνη μου τον εαυτό μου, και σιγά σιγά έγινα καλή σε αυτό και ανέλαβα τον ρόλο αυτό εγώ για τους άλλους. Και αυτό ίσχυε, ίσχυε για τα παιδικά μου χρόνια, ίσως και για τα περισσότερα άτομα της γενιάς μου τους generation χ οι οποίοι μεγαλώσαμε σε μια δεκαετία, που μόλις έγινε μια εισβολή και είχαμε γονιούς που όχι μόνο ήταν γεμάτοι τραύματα, αλλά και έπρεπε να βγουν να δουλέψουν για να βγάλουν τα προς το ζειν. Μεγαλώσαμε μόνοι μας, μέσα στο σπίτι της γιαγιάς που ήξερε να μας ετοιμάσει ένα πιάτο φαί, μέσα στις αυλές παίζοντας με άλλα παιδιά της ηλικίας μας, εξερευνώνοντας με τους συνήλικους μας τις διάφορες απορίες κάθε ηλικίας, αλλά με γονείς ουσιαστικά απόντες. Και ψυχικά απόντες και συναισθηματικά απόντες, και σωματικά απόντες. Οι περισσότεροι δημιουργήσαμε οικογένειες νωρίς, με μια ανάγκη να καλύψουμε εκείνο το αρχικό κενό, δημιουργήσαμε υποκατάστατα, γίναμε οι γονείς του εαυτού μας. Οι σύντροφοι μας συχνά, όχι σοφά ή ώριμα επιλεγμένοι, αλλά καταλάθος συγκυρίες και βιαστικές αποφάσεις που σύντομα κατέληξαν σε διαζύγια, άλλοι νωρίς, άλλοι αργά και άλλοι αργότερα. Το θέμα παρέμεινε πάντα το ίδιο. Πάτα φρόντιζα εγώ τους άλλους, ποτέ δεν φρόντιζε κάποιος εμένα.

Και αυτό έμεινε στην ζωή μου σαν στίγμα.

Είναι πράγματι ένα στίγμα, να έχεις αυτήν το αγκάθινο στέμμα του δυνατού, που σου το φόρεσε με το έτσι θέλω η ζωή, και να σου λένε όλοι γύρω βολεμένοι, ναι ναι είσαι δυνατός, μπορείς να τα βγάλεις πέρα με ότιδήποτε, μην φοβάσαι τίποτε, είσαι έξυπνη, θα βρεις την λύση, πάντα την βρίσκεις. Και όλα αυτά ισχύουν, γιατί πολλά απλά δεν έχεις άλλη επιλογή. Παντρεύεσαι έναν άντρα πιο αδύναμο, και αναλαβάνεις τον ρόλο του άντρα, του δίνεις την ψυχολογική στήριξη που χρειάζεται γιατί είναι μια ζωή μέσα στην ανασφάλεια και την κλάψα και πρέπει να τον τροφοδοτείς, να είσαι η τρύπα που θα βάλει την πρίζα του να φορτιστεί, ο ώμος για να κλάψει, το ηρεμιστικό του όταν ξεφεύγει, ο τοίχος να ρίξει πάνω την μπουνιά του, η μάνα, ο πατέρας, ο ψυχολόγος, η κατανόηση, ο λογιστής, η υπολογιστική, εκείνη που θα κόψει από αλλού για να μην πιεστεί εκείνος, εκείνη που θα πιάσει τα παιδιά και θα πάει μόνη της την Κυριακή στο πάρκο ή το σινεμά γιατί ο παπάς τις Κυριακές έχει άλλα ενδιαφέροντα. Εκείνη που θα πάει μόνη της στο ραντεβου στον γιατρό, εκείνη που θα πάει μόνη της να κάνει παρακέντηση, εκείνη που θα περιμένει μόνη της την οδική βοήθεια όταν έχει ατύχημα με το αυτοκίνητο, εκείνη που θα κλάψει μόνη της σιωπηλά ενώ ο άλλος ροχαλίζει σαν γουρούνι δίπλα. Εκείνη που εξαφανίζεται σιγά σιγά μέσα στους ρόλους που της φόρτωσαν.

Κατάρα να είσαι εκείνη που πάντα φροντίζει.

Όμως ξέρεις κάποτε, ξυπνάς, βρίσκεις την δύναμη, λες φτάνει, κάτι δυσλειτουργεί εδώ, πάντα δίνω αλλά εγώ ποτέ δεν παίρνω και πρέπει να κρατήσω και κάτι για τον εαυτό μου.

Φύγε εσύ, του λες να δω αν έμεινε κάτι από τον εαυτό μου, θέλω να δω τι έμεινε, αν έμεινε, ποια είμαι, που πάει καιρός που το ξέχασα, γιατί υπήρχα μόνο για να φροντίζω εσάς. Και περνάνε έτσι άλλα δέκα χρόνια, σιγά σιγά, ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου. Πολλά συνέβησαν αυτά τα δέκα και πλέον χρόνια που άνοιξα την πόρτα και είπα φτάνει, όχι άλλα δάκρυα.

Ένα διαζύγιο και δεκατρία χρόνια μόνη και οι εμπειρίες ήταν ως επί το πλείστον επώδυνες και πικρές και το συμπέρασμα για τις διαπροσωπικές σχέσεις μια σκληρή συνειδητοποίηση. Οι περισσότεροι θέλουν να τους φροντίσεις. Ή με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, λίγοι είναι εκείνοι που έκαναν την δουλειά με τον εαυτό τους, έφτασαν σε ένα σημείο αυτονομίας και αυτοσυντήρησης και τους μένει και απόθεμα να χουν να δώσουν.

Ξύπνησα λοιπόν σήμερα το πρωί, είδα αυτήν την μικρή πρόταση που έβγαλε ως ανάμνηση το φέισμπουκ και κατάλαβα πόσο δεν ισχύει για μένα πλέον.

Σου αρέσει να φροντίζεις τους ανθρώπους, ξεκινά η πρόταση

Και ρωτώ τον εαυτό μου. Μου αρέσει να φροντίζω τους ανθρώπους?

Και ο εαυτός μου απαντά ένα στεγνή όχι.

Πλέον δεν μου αρέσει να φροντίζω τους ανθρώπους. Έχω αλλάξει, δεν μπορώ να σου πω ακριβώς πότε έγινε τούτη η α

λλαγή, αλλά δεν έχω αυτήν την ανάγκη πλέον, δεν θέλω να φροντίζω κανέναν, και δεν θέλω να είμαι και με κάποιον που χρειάζεται κανενός είδους φροντίδα. Αν το σκεφτούμε ότι από τα δεκαέξι ήμουν με κάποιον και κοντεύω τώρα τα πενήντα, τριάντα χρόνια φουλ έδωσα τα να φροντίζω τα παιδιά μου, νομίζω είναι αρκετά.

Μετά από αυτήν την δεκαετία, ήρθε στην ζωή μου ένας άντρας και δεν τον αναφέρω γιατί ήταν ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου, καμία σχέση, τέσσερις φορές βγήκαμε όλες κι όλες, αναφέρω τον όμως γιατί ήταν η επιτομή του πώς να κάνεις μια γυναίκα να νιώθει ξεχωριστή στα ραντεβού. Αυτός λοιπόν, ήταν ένας εκκεντρικός, τέρας ελέγχου τον ονομάζω, σκορπιός, ψυχοπαθής και διαολοεμένα έξυπνος. Τι έκαμνε όμως. Σε έβαλε μέσα στο κέντρο και ό,τι έκαμνε ήταν γύρω από εσένα. Εξηγώ, σου έλεγε, πχ θέλεις να βγούμε την Παρασκευή? Ναι έλεγες εσύ. Και ξεκινούσε η προετοιμασία. Σου έλεγε, θα κάνω κράτηση εδώ, έχει αυτό και αυτό το φαί. Οκ. Ερχόταν από το σπίτι, ήταν ντυμένος κυριλλέ, σε κρατούσε λες και ήσουν πριγκίπισσα και θα σε οδηγούσε στην αίθουσα του χορού, σου τραβούσε την καρέκλα να κάτσεις, παράγγελνε φαί, σε σέρβιρε, σου ψιλόκοβε το κρέας στο πιάτο σου, σου έβαζε σαλάτα, και ότι άλλο ήθελες και φτάνω στο πιο σημαντικό. Επί δύο ώρες ή πόσες καθόσουν εκεί μαζί του, δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από εσένα. Η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από εσένα, την γυναίκα όχι εκείνον. Δεν σε φόρτωνε με άγχος, δεν παραπονιόταν για το πόσο δύσκολη ήταν η μέρα του, πόσο δύσκολη ήταν η ζωή του ούτε και περιαυτολογούσε σαν αλαζονικό αρχίδι. Και προβλήματα να είχε, που όλοι έχουμε, και δυσκολίες στην ζωή του, που όλοι έχουμε, δεν ήταν άξια αναφοράς εκείνες τις ώρες. Γιατί ήταν μαζί σου, και διαγράφονταν όλα, γιατί εσύ, του έκανες την τιμή να έρθεις και εκείνος σου έκανε την τιμή να τιμήσει την παρουσία σου με το να διαγράφει όλα τα άλλα και να στρέφει τον φακό πάνω σου.

Ρωτούσε συνέχεια ερωτήσεις για σένα, και όταν του απαντούσες έκτιζε την συζήτηση πάνω σε αυτά που έλεγες, εμβάθυνε στην συζήτηση, έκανε κι άλλες ερωτήσεις, σε έβαζε να σκεφτείς και να καταλάβεις πράγματα για τον εαυτό σου που ίσως να μην τα σκεφτόσουν από μόνος σου και να προβληματιστείς, να διευρύνεις την σκέψη σου και τους ορίζοντες σου. Ήταν δύο εγκεφαλικά διεγερτικές ώρες αυτά τα ραντεβού. Και να μαι εμένα εκεί, μια κουρασμένη κοπέλα μεσαίας τάξης και με χίλια προβλήματα στο κεφάλι μου, να αλλάζω διάθεση, να κάνω μια ώρα να ετοιμαστώ, να προσπαθώ να βρω ένα όμορφο φόρεμα, να αγοράζω νέα παπούτσια, να βάζω μέικ απ, που ποτέ δεν έβαζα, γιατί ξέρω, ότι θα έρθει αυτός ο άντρας να με παραλάβει και θα με κάνει εκείνες τις δύο ώρες να νιώθω το επίκεντρο του κόσμου. Όπως είπα για να το κλείσω όμως το κλείσαμε το κεφάλαιο στο 4ο ραντεβού.

Τι έμαθα όμως από αυτήν την εμπειρία. Έμαθα πώς νιώθεις όταν κάποιος φροντίζει εσένα. Να βρίσκει χρόνο στην ζωή του να διαθέσει για μένα, να διαλέγει ένα ωραίο μέρος να με πάρει, να φροντίζει έτσι ο ίδιος να έχει μια υπέροχη, ανανεωμένη και όμορφη εμφάνιση, να φροντίσει πρακτικά, να με ταίσει, κυριολεκτικά αλλά και να ενδιαφερθεί για το μυαλό μου. Είναι μια συνθήκη που σπάνια την βρήκα με άλλους άντρες, οι οποιοι ναι μεν πραγματικά πιστεύουν ότι τους αρέσεις ή ενδιαφέρονται, σου ζητούν να βγεις, εσύ πάεις, αλλά ολίγον ενδιαφέρονται, κάθεσαι εκεί και στην ουσία εξυπηρετείς σαν ένα δοχείο να ξεφορτώσουν ότι τους βαραίνει, ένα αυτί για να ακούσει τα προβλήματα τους και καμιά ερώτηση δεν κάνουν για να σε μάθουν, αλλά και να ρωτήσουν και να πάεις να απαντήσεις, θα σε κόψουν στην μέση, απαντώντας εκείνο το «και εγώ αυτό» και ευείναι όλη η συζήτηση Εγώ κι εγώ κι εγώ. Σε ένα από αυτά τα ραντεβού ήρθε ένας τύπος που μιλούσε επί μία ώρα για τα προβλήματα με την πρώην του και τον γιο του και λίγο πριν φύγω του λέω πολύ κυνικά, κανονικά μου χρωστάς και πενήντα ευρώ γιατί επί μία ώρα σου κάνω τον ψυχολόγο απόψε.

Συμπέρασμα. Λίγοι είναι εκείνοι που έχουν να δώσουν, οι περισσότεροι θέλουν ένα αυτί να τους ακούσει, ένα ώμο να κλάψουν, μια γυναίκα να τους τονώσει το ηθικό, και να κάνουν και ένα καλό πήδημα να νιώσουν άντρες.

Συμπέρασμα 2. Δεν έχω ανάγκη να φροντίζω κανέναν. Δεν θέλω να ακούω, δεν θέλω να στηρίζω, δεν θέλω να δώσω χρόνο, συμβουλές, συμπαράσταση και την τόσο πολύτιμη ενέργεια μου, δεν θέλω να τονώσω κανενός το ηθικό, και να είμαι κανενός το δεκανίκι.

Άντρας για μένα πλέον είναι εκείνος που έχει όλα του τα θέματα κανονισμένα, το πορτοφόλι του γεμάτο, ένα σταθερό πλάνο ζωής, έχει λύσει τα προβλήματα του με πρώην, δεν έχει ερωτηματικά για το μέλλον του, ξέρει που πατάει σήμερα και προς τα που θα βαδίσει αύριο και όταν μου προτείνει το χέρι για να βαδίσω δίπλα του, να είναι σε θέση και να έχει την πρόθεση να προσφέρει εκείνος σε εμένα, τον χρόνο του, την σταθερότητα του και να φέρει στην ζωή μου αναβάθμιση. Που αναβάθμιση σημαίνει, ένας πιο πάνω βαθμός από εκεί που βρίσκεται η ζωή μου σήμερα. Μου πήρε αρκετά χρόνια, για να ξέρω πλέον τι αξίζω. Και επίσης ξέρω ότι είναι οκ να συνεχίζω την ζωή μου, χωρίς να με νοιάζει αν βρεθεί ή όχι.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

.

Μαρίνα Σαβεριάδου

Τα ημερολόγια

Νήσος Κύπρος

τα ημερολόγια