ένας μήνας

Πώς είσαι σήμερα

Είναι το τελευταίο ορόσημο, 22 Σεπτέμβρη, ένας μήνας μετά.  Ο κύκλος κλείνει.  Πριν ένα μήνα, έτσι ώρα τον περίμενα να έρθει.  Περίμενα να προσγειωθεί το αεροπλάνο, να μου πει ότι ήρθε πίσω. Να τον δω.  Ήταν πολύ σημαντική, όμορφη μέρα.  Ετοιμάστηκα. Έβαλα το όμορφο μου φόρεμα, πήγαμε στο ωραίο μας δείπνο.  Και μετά, λίγες ώρες μετά, έφυγε και φιληθήκαμε για καληνύχτα, και ήταν όλα καλά, και δεν ήξερα καν ότι ήταν  τελευταία φορά που τον έβλεπα.

Πέρασε κιόλας ένα μήνας και τι μεγάλη μαλακία να φεύγει κάποιος και να μην τον ξαναβλέπεις και να μην τον έχεις αποχαιρετίσει ποτέ, να τσακώνεσαι και να χωρίζεις από μηνύματα, Τι παιδιάστικο, βλακίστικο και απάνθρωπο

Το ροζ φόρεμα το έπλυνα και είναι κρεμασμένο στο ντουλάπι. Θα το βάλω την νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου, έτσι σκέφτομαι, προς τιμήν. Είναι παράξενη η μέρα, έχει μια μελαγχολία, έχω πονοκέφαλο από το πρωί, περιμένω και να αδιαθετήσω, είναι οι ορμόνες μου και τα συναισθήματα μου ένα μπάχαλο.

Μου λείπει.  Επέτρεψα στον εαυτό μου να μου λείπει και σήμερα, θα πάω σπίτι να ρίξω ένα κλάμα να αποφορτιστώ και θα γυρίσει η μέρα, θα προχωρήσει η ζωή, και θα τον ξεχάσω όπως θα με ξεχάσει και εκείνος. Αλλά σήμερα έχω μια ανάγκη να έχω μια αφορμή να κλάψω. Θα κλάψω για κάτι τιποτένιες λεπτομέρειες όπως τις πέτρες που δε βάψαμε ποτέ Οι Mr and Mrs Stone εμειναν εκεί μέσα στο κουτί.  Σαν ένα μωρό που του πιάνουν τα παιχνίδια του πριν προλάβει να παίξει.

Έχει πολλές μέρες που προσπαθώ να σκεφτώ αρνητικά μόνο και μόνο για να χω τη δύναμη να αντέξω αυτήν την περίοδο, βλέπω βιντεάκια στο youtube για τις πρώτες μέρες μετά το χωρισμό, για το No contact και περνάνε οι μέρες και αντέχω.  Και όμως μου λείπει.  Πήρε ένα μαχαίρι και μας έκοψε και πάλι δεν θα χω κάτι να μια θυμωμένη ούτε να του καταλογίσω.  Τελοσπάντων.. θα μου περάσει όπως πέρασαν και τα άλλα, και οι άλλοι, οι μεγάλοι οι έρωτες.

Αρχές του Οκτώβρη ξεκινάμε μαθήματα και τέλος του Οκτώβρη πάμε ταξίδι.. η ζωή προχωρά και σχέδια κάνουμε και με τα μάτια δακρυσμένα και με πόνο και ότι και αν συμβαίνει.  Ψες πήγα με την μάμα στο πάρκο στο Παττίχειο και κάναμε Τσι Γκογκ και περάσαμε τέλεια και απόψε θα πάω στον Ψευδά, για δείπνο στον κήπο της Umay και θα γνωρίσω κόσμο και θα κάνω νέους φίλους και ίσως ποιος ξέρει, κάπου εκεί, κάποιος βρίσκεται

Η αγάπη…  

η αρχή

Πώς είσαι σήμερα?

Καλύτερα. Τον σκέφτομαι ακόμα, αλλά με λιγότερο πόνο.  Μούδιασε κάπως.

Τι σου λείπει από εκείνον

Το ότι έθρεφε τον  ναρκισσισμό μου. Το ότι έμοιαζε ο τρόπος που θέλαμε να δείχνουμε την «αγάπη» μας. Το ότι ήμασταν ικανοί, να κλειστούμε στον μικρόκοσμο μας και να αφοσιωθούμε ολοκληρωτικά στο να χαϊδεύει ο ένας το εγώ του άλλου.  Μου λείπει πολύ. Δε θέλω να με κρίνεις γι’ αυτά που νιώθω, είπαμε θα είμαστε πάντα ειλικρινείς μεταξύ μας. Κι ας νιώθω πράγματα τιποτένια και άθλια και είμαι ένα έρμαιο των παθών μου. Στο χαρτί δικαιούμαι να ξεγυμνώνομαι. Μαζί σου, όσο πιο χαμηλά, τόσο πιο αληθινά, όσο πιο ωμά, τόσο πιο ηδονικά.

Προσπαθώ να καταλάβω τι νιώθω. Είναι λες και βρήκε μια χαραμάδα στο μυαλό μου και τρύπωσε μέσα και πήγε και βρήκε όλο το μαύρο μου που είχα κρυμμένο για χρόνια. Δεν μου το έχει ξανακάνει άνθρωπος ποτέ αυτό. Να με ανοίξει και να μπει μέσα μου. Με άνοιξε και πήρε την ύπαρξη του και την έχυσε μέσα μου.  Εθίστηκα! Σε ότι και αν ήταν. Τι παράξενο πραγματικά συναίσθημα να υπάρχει ένας άνθρωπος, να έχει τέτοια καταλυτική επίδραση πάνω σου. 

Τι νιώθεις για εκείνον;

Πάθος, μια πείνα, μια λύσσα, θέλω να γλύψω κάθε εκατοστό του σώματος του, θέλω να γίνω εγώ η κυρίαρχη, να ακούσω εκείνον να βογγά, να τον νιώσω να παραδίνεται, να κλαίει από την ηδονή, να πάρω εγώ την εξουσία που εκείνος θέλει με τόση μαεστρία να κρατά στα χέρια του. Θέλω την εξουσία μου πίσω

Τι άλλο;

Θυμό και παράπονο. Όσο και αν λέω ότι δεν τα νιώθω, όσο και αν προσποιούμαι ότι δεν τα νιώθω.

Για τις βλακείες που είπε;

Για τις βλακείες που είπε. Και όχι γιατί τις πίστεψα ή ότι είχαν καμιά βάση. Αλλά γιατί λέγοντας αυτές τις βλακείες γκρέμισε και την τελευταία γέφυρα μεταξύ μας. Σκέψου και να ήθελα να πάω πίσω, να ψάξω ένα τρόπο μέσα μου να πάω σε εκείνον, να πάω πώς; Όταν μου λέει ότι πρέπει να συμμορφωθώ με την δική του αλήθεια, και η δική του αλήθεια διαφέρει από την δική μου, πώς να βρω δικαιολογία να πάω να πάρω τη δόση μου;  Το έκανε πολύ δύσκολο για μένα ακόμα και να ήθελα να πάω πίσω. 

Τον συγκρίνεις λοιπόν με ναρκωτικό;

Ξεκάθαρα και χωρίς καμιά ντροπή.

Και τώρα περνάς απεξάρτηση;

Όπως το είπες, όχι από εκείνον ! Από την πείνα που μου άνοιξε να εξερευνήσω το μαύρο μέσα μου.  Εκείνο που πάντα ήξερα ότι υπάρχει. Εκείνος θα με βοηθούσε να το εξερευνήσω.

Τι σου λείπει άλλο από εκείνον;

Μου λείπει ο «προστάτης» ο «φροντιστής» ο «ιππότης» Όλα αυτά που έκανε για να έχω ότι θέλω, για να φάω αυτό που θέλω, η περιποίηση, το βλέμμα του θαυμασμού.  Εκείνα όλα που θα έδινε μόνο σε μένα και θα έκανε μόνο για μένα και μόνο με εμένα. 

Είσαι κακομαθημένη;

Με εκείνον θα ήμουν ! είναι αυτά που λέγαμε πάντα, ότι πέρασα ολόκληρη μου τη ζωή να φροντίζω τους άλλους και να αφήνω τον εαυτό μου πίσω και ήθελα για μια φορά στη ζωή μου να αφεθώ και εγώ, να με φροντίσω κάποιος άλλος και απλά να κάτσω πίσω να απολαύσω την διαδρομή. ( Ποτέ δεν ήμουν με κάποιον «άντρα» Πάντα ήμουν περισσότερο άντρας από εκείνους. )

Αυτό δεν ήθελε και εκείνος; Στην ουσία ναι ! αυτό ήθελε! Αλλά το έθεσε με τέτοιους όρους και σε τέτοια πλαίσια που δεν ονομαζόταν φροντίδα, ονομαζόταν κάτι άλλο. Και δεν μπορώ να προσυπογράψω σε κάτι που δεν ξέρω τι αντίκτυπο θα έχει στην πνευματική μου ακεραιότητα.

Για την πνευματική ανησυχείς, όχι για την σωματική;

Ουδέποτε ανησύχησα για την σωματική, ουδέποτε ένιωσα ότι θα με βλάψει, ακόμα και αν πονούσαν τα δαγκώματα του.  Ήταν αυτές οι τρύπες που προσπαθούσε να ανοίξει πάνω μου για να τον νιώσω καλύτερα.  Ένιωσα πολλά πράγματα όμως και αυτά που προσπαθούσε να μην δείξει, ακόμα και αυτά που ο ίδιος έκρυβε επιμελώς από τον εαυτό του.  Τα μηνύματα που πήρα από το σώμα του, ήταν κρυστάλλινα, ξεκάθαρα, λες και έκανα έρωτα με ένα νεαρό αγόρι γεμάτο ανασφάλεια και έναν δυναμικό άντρα γεμάτο σιγουριά και αυτοπεποίθηση.  Δε με άφησε ποτέ να τον διδάξω ότι είναι εντάξει να αφεθεί.

Για την πνευματική γιατί ανησυχείς;

Δεν ανησυχώ, όπως πολύ καλά ξέρεις αρνήθηκα και αρνήθηκε. Αυτό που σου έλεγα είναι ότι μου ξύπνησε ένα κομμάτι του εαυτού μου, που έχει μια τάση σε μια υπερβατική σεξουαλικότητα, και ένιωθα ότι μαζί του θα είχα την ευκαιρία να γευτώ αυτήν την εμπειρία. Αν περιοριζόταν η πρόταση μόνο στο σεξουαλικό κομμάτι και αφήναμε απ’ έξω το υπόλοιπο κομμάτι της σχέσης τότε ναι.

Τι άλλο σου λείπει από εκείνον

Το ότι ένιωθα ότι μιλώ και συναναστρέφομαι με έναν άνθρωπο πολύ μοναδικό και πολύ ξεχωριστό. Δεν ήταν ο συνηθισμένος άνθρωπος που σε λίγες μέρες δε θα είχαμε κάτι πια να πούμε, πάντα βρίσκαμε κάτι να πούμε, πάντα κάτι δημιουργούσαμε με την φαντασία μας, είχε και αυτός αυτήν την φαντασία και αυτήν την παιδικότητα, τον ενθουσιασμό. Και την βαθιά ευαισθησία του. Και όλη αυτή η μανία του να ελέγχει, όταν έβλεπες λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο μέσα, ήταν η προσπάθεια να κρύψει αυτήν την τεράστια ευαισθησία και το πόσο ευάλωτος ήταν.

Τον αγάπησες λοιπόν;

Φυσικά! Τον αγάπησα, τον λάτρεψα, τον θαύμασα, τον πίστεψα. Εκείνο το τεράστιο κομμάτι του ανθρώπου αυτού, που νοιάζεται για τους δικούς του και τους φροντίζει, που θέλει να είναι όλα στην θέση τους, να μη λείψει τίποτα από κανένα, εκείνος που σε ρωτάει πώς νιώθεις και ακούει, μου λείπουν πολλά πράγματα από εκείνον, ακόμα και τα πιο εκνευριστικά,  όπως όταν του έλεγα ότι έχω δουλειά και δεν θα μπορώ να απαντώ στα μηνύματα του και εκείνος συνέχιζε ακάθεκτος να στέλνει, ήθελε πάντα σημασία.

Και εσύ καταβάθος σου άρεσε που ήθελε

Ναι καταβάθος μου άρεσε που ήθελε, αν και μου έσπαζε κάποτε τα νεύρα. Μου άρεσε που ήθελε την σημασία μου, γιατί και εγώ ήθελα τη σημασία του, συνέχεια.

Και τι άλλο σου λείπει από εκείνον

Μου λείπει το σώμα του.  Το ύψος του, τα μπράτσα του, η αγκαλιά του, όταν με έπαιρνε από το χέρι και περπατούσαμε. Το σώμα μου ταίριαζε με το σώμα του, ένιωθα όπως πρέπει να νιώθει μια γυναίκα δίπλα από έναν άντρα, ότι το σώμα του άντρα έχει πιο πολύ εκτόπισμα, ότι με κρατά και νιώθω ασφάλεια, ότι με κρατά από το χέρι και είναι όλα εντάξει.  Το σωματικό μας ταίριασμα μου λείπει πολύ.

Τι σου λείπει άλλο

Δεν είναι ότι μου λείπει αλλά δεν νιώθω ότι μου έδωσε αγάπη στον αποχαιρετισμό του.  νιώθω ότι δεν κατάλαβε την προσπάθεια μου να παλέψω με τους φόβους μου και να τολμήσω να κάνω την μισή απόσταση να πάω να τον βρω. Έστω την μισή. Χρειάστηκε δουλειά εκ μέρους μου.  Και δεν το εκτίμησε, ή μπορεί να μην το αντιλήφθηκε, να έβλεπε μόνο την άρνηση να κάνω ολόκληρο τον δρόμο, αφού εκείνος δεν έκανε καμιά παραχώρηση.

Και αφού ήταν ανυποχώρητος και εσύ δεν έκανες ολόκληρο το δρόμο, πήγες ως τη μέση και γύρισες πίσω;

Έτσι, έκανα την μισή απόσταση, και μετά που αρνήθηκε εκείνος να κάνει την άλλη μισή, επέστρεψα και εγώ πίσω στη βάση μου.

Και τι ήθελες να σου πει για να νιώθεις καλύτερα;

Ήθελα να μου πει. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό που σου ζητώ είναι κάτι εντελώς άγνωστο και πρωτόγνωρο για σένα. Ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να καταλάβεις λίγο τι είναι. Ευχαριστώ που προσπάθησες να ξεπεράσεις την αρχική σου αρνητική αντίδραση και να είσαι λίγο πιο δεκτική και να δεις την πιθανότητα να εξερευνήσεις το πεδίο αυτό. Ο τρόπος που θέλεις εσύ για να νιώσεις άνετα, δεν είναι αυτός που χρειάζομαι εγώ.  Παρόλα αυτά σε ευχαριστώ που προσπάθησες. Και σε ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες με ειλικρίνεια.

Αν σου τα έλεγε αυτά θα ένιωθες καλύτερα;

Ναι, η υστεροφημία που λέμε. Αναζητώ την συμφιλίωση όταν τελειώνει μια σχέση. Δεν μου αρέσει να υπάρχουν αρνητικά κατάλοιπα. Και είχα ανάγκη να καταλάβει ότι προσπάθησα. Και να ένιωθε τι ένιωσα για εκείνον και πόσο με πονάει αυτή η αγεφύρωτη διαφορά.

Το ξέρεις όμως ότι ο κάθε άνθρωπος σκέφτεται διαφορετικά, νιώθει διαφορετικά και αντιδρά διαφορετικά. Και εκείνος που εισπράττει την άρνηση, όποιο και αν ήταν οι λόγοι οι δικοί σου, ο άλλος απλά εισπράττει μια άρνηση, σε εκείνο που θέλει με τον τρόπο που το ήθελε, με τον τρόπο που εκείνος σκέφτεται ότι είναι σωστός, με την δική του λογική.

Ναι

Άρα εισπράττει απόρριψη στο να ζήσει κάτι μαζί σου με τον τρόπο που εκείνος σκέφτεται

Ναι

Άρα και εκείνος πληγώνεται και θυμώνει με βάση την λογική των δικών του συναισθημάτων.

Ναι

Και ίσως να έχει την ανάγκη να μένει θυμωμένος μαζί σου

Ναι

Γιατί είναι ο δικός του τρόπος να αντέξει την δική σου απώλεια

Ναι

Γιατί ίσως να ένιωσε και εκείνος όμορφα με εσένα

Ναι

Και τώρα σε χάνει

Ναι

Επειδή εσύ είσαι διατεθειμένη να κάνεις την μισή απόσταση

Ναι

Και εκείνος ήταν πέρα για πέρα σίγουρος γι’ αυτό που ήθελε να σου δείξει αλλά στάθηκε αδύνατο να σε πείσει

Ναι

Πώς νιώθεις?

Λύπη

Γιατί

Γιατί είναι παράξενη η ζωή, οι άνθρωποι και τα γεγονότα. Γιατί ασχέτως τι νιώθουμε πρέπει πάντα να καταλήγουμε να κάνουμε εκείνη την λογιστική πράξη, τι έχεις να πάρεις και τι είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις ή σε πόσο βαθμό μπορείς να συμβιβαστείς.

Μου φαίνεται λίγο σουρεαλιστικό και λίγο δύσκολο να το χωνέψει η λογική μου πώς ό ίδιος άνθρωπος την μια νύχτα μου έγραφε “ονειρα γλυκά αγάπη μου, καληνύχτα” και λίγες μέρες μετά γνώρισα μια εντελώς άλλη εκδοχή του ίδιου ανθρώπου που μου μιλά για πόνο, για τιμωρία και με ειρωνεύεται.

Επέλεξε ποια εκδοχή του ανθρώπου θέλεις να κρατήσεις

Επέλεξα ήδη. Εκείνον που αγάπησα. Εκείνον που λατρεύει την οικογένεια του, εκείνον που πάει μαζί τους στα καταστήματα, εκείνον που βοηθά να στηθούν τα τραπέζια και να ετοιμάσει τα φαγητά, εκείνον που βλέπει με τα μωρά για εκατοστή φορά το ίδιο κινούμενο σχέδιο, εκείνον που τραγουδά για δέκατη φορά το ίδιο τραγούδι, εκείνον που δε χαλά χατήρι στα μωρά, κάθεται και του βάφουν τα νύχια του ροζ, εκείνος που ζυμώνει ψωμί και κάνει μαρμελάδες. Εκείνον αγάπησα λοιπόν, τον χαρούμενο, τον υπομονετικό, εκείνον που λατρεύει τα παιδιά. Ήθελα να είμαι και εγώ ένα από αυτά, να φροντίζει και εμένα και να βλέπουμε κινούμενα σχέδια, να μου φέρνει παιχνίδια και να μη μου χαλά χατίρι. 

-Τι παιχνίδια θα σου φέρνει

- Σκάσε. Ξέχασα κάτι πολύ σημαντικό και δεν θέλω να το ξεχάσω.

Γράψε το

Την πρώτη μέρα που μου έστειλε μήνυμα και πήγα στο σπίτι, είχαμε συμφωνήσει ήδη ότι θα συναντηθούμε το ίδιο βράδυ. Και όταν πήγα σπίτι με έπιασε το άγχος, είχα πάρα πολύ καιρό να βρεθώ με κάποιον. Και, σκεφτόμουν να του στείλω μήνυμα να το ακυρώσω.

Και

Λες και διάβασα την σκέψη μου, μου ήρθε ένα μήνυμα στο κινητό από εκείνον. Μου έστειλε ένα βίντεο που κάθεται σε έναν καναπέ με τα ανιψάκια του και τραγουδούν ξανά και ξανά το happy birthday. Και μόλις το είδα χαμογέλασα, ηρέμησα, ένιωσα μια γαλήνη και μια οικειότητα για εκείνον και αποφάσισα να πάω.

Ωραία, αυτόν θα συνεχίσεις να αγαπάς. Την καλύτερη εκδοχή του. Εκείνον τον χαμογελαστό άνθρωπο που τραγουδά και παίζει με τα παιδιά. Αυτόν θα θυμάσαι. Την πρώτη του εικόνα.

Δεν μπορείς να διαχωρίσεις την μια εκδοχή από την άλλη, μπορείς απλά να επιλέξεις ποια εκδοχή θα θυμάσαι. Ξέρεις τι άλλο θα κάνουμε;

Τι

Θα σε αφήσω να γράψεις το τέλος που θέλεις. Πέρασε μέσα στο δωμάτιο. Γράψε τη σκηνή, γράψε τους διαλόγους και παίξε την ταινία μπροστά σου.

 

 

Είναι πρωί και μόλις έχω ξυπνήσει και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πάρω το κινητό μου και να το κοιτάξω. Έχω μήνυμα. Είναι από αυτόν.

-Goodmorning Marina

-goodmorning baby

- I missed you

- I missed you too

- I want you in my life

- I want you in my life more than anything else

- no rules

- no rules, no demands, no punishments

- only love

- and pleasure

Το ίδιο απόγευμα έρχεται να με πάρει από το σπίτι.  Έχω ντυθεί και τον περιμένω και η καρδιά μου καλπάζει. Σταθμεύει το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι, Κατεβαίνει. Η πόρτα είναι μισάνοιχτη.  Μπαίνει μέσα και κλείνω την πόρτα, με παίρνει αγκαλιά και με σφίγγει σφικτά. Χαϊδεύει τα μαλλιά μου. Ανασαίνει με ανακούφιση, του έχω λείψει πολύ. Ανασαίνω με ανακούφιση. Κάθεται στον καναπέ και εγώ κάθομαι δίπλα του. Με φιλά και εγώ δακρύζω. (Κάποτε του είχα πει ότι όταν με φιλά μπορεί να δακρύsω και όταν κάνουμε έρωτα μπορεί να κλάψω, τόση πολλή συγκίνηση νιώθω όταν η ύπαρξη μου συναντά την ύπαρξη του. και εκείνος είπε ότι θα συνεχίσει να με φιλά και θα συνεχίσουμε να κάνουμε έρωτα  και δε θα με ρωτήσει ποτέ την βλακίστικη ερώτηση, «γιατί δακρύζω».) Δεν με ρωτά, συνεχίζει να με φιλά. Φιλί αγάπης,  ηδονής, μοίρασμα ψυχής, συγνώμη και θέλω και πείνα και σ αγαπώ.

Αυτό είναι το τέλος που θέλεις;

Αυτή θέλω να είναι η αρχή, η δεύτερη μας αρχή, και το τέλος να μας βρει πολλά χρόνια μετά αφού έχουμε μοιραστεί εμπειρίες και αγάπη και συγκίνηση και ηδονή και χαρά….

Γένοιτο

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

το όνειρο

 Ψες σε ονειρεύτηκα .. Φορούσες τα ρούχα που φορούσες την τελευταία φορά που βρεθήκαμε. Παντελόνι στο χρώμα της καραμέλας και μπλούζα λευκή. Ήμουν στο εστιατόριο που πήγαμε την τελευταία φορά που βρεθήκαμε. Καθόμουν και έτρωγα με μια φίλη και εσύ στάθηκες λίγο πιο κει, εγώ σε είδα, σηκώθηκα και ήρθα προς το μέρος σου. Ένιωθα χαρά που σε είδα, ανυπομονησία. Άνοιξες την αγκαλιά σου και με έβαλες μέσα.

Κάπως έτσι θα σε θυμάμαι ! Μια ανοιχτή, ζεστή, φιλόξενη αγκαλιά. Ούτε με πίκρα, ούτε με θυμό, ούτε με κανένα παράπονο. Με αγάπη και μόνο!

Καμιά φορά, γράφω κάτι στα ημερολόγια μου, και μετά γράφω κάτι παρόμοιο και την επόμενη ή μεθεπόμενη φορά έρχεται η συνειδητοποίηση και με χτυπά. Και αυτή τη φορά κάτι παρόμοιο έγινε. Σκεφτόμουν το πένθος και την απώλεια. Τα είδη της απώλειας.

Ίσως το ένιωσες και εσύ αλλά να μην το κατάλαβες ποτέ. Όταν χάνεις έναν άνθρωπο δεν χάνεις μόνον εκείνον. Και όταν λέμε εκείνον, εννοώ αυτά που σου έδινε εκείνος, γιατί μιλώ πάντα για έναν άνθρωπο που είχες καθημερινή επαφή και είχε ενεργό ρόλο στη ζωή σου. Αυτά που σου έδινε λοιπόν, την καλημέρα του, την καληνύχτα του, την συμβουλή του, την σημασία του, τα ανέκδοτα, τα κομπλιμέντα, την σκέψη του, τον χρόνο από την μέρα του, την αγάπη, το μοίρασμα και όλα αυτά. Χάνεις όλα αυτά και περνάς μια περίοδο που θα τα περιμένεις και θα τα ζητάς, λόγω συνήθειας και εξάρτησης, και δεν θα έρχονται και θα σου λείπουν όπως λείπει σε έναν εξαρτημένο η δόση του. Έτσι είναι και οι ανθρώπινες σχέσεις. Αναπτύσσουμε συνήθειες, συνδεόμαστε, ο εγκέφαλος αναμένει και μετά μαθαίνει σιγά σιγά να μην αναμένει πια.

Δεν χάνεις μόνον εκείνον όμως και όλα όσα σου έδινε. Δεν πενθείς μόνο την απουσία του. Πενθείς και κάτι άλλο. Ένα κομμάτι του εαυτού σου. Το κομμάτι που γεννήθηκε όταν γνώρισες εκείνον τον συγκεκριμένο άνθρωπο, από την πρώτη λέξη μέχρι την τελευταία. Ένα μοναδικό τρόπο επικοινωνίας που αναπτύσσεται μεταξύ δύο ανθρώπων κάθε φορά, που δεν θα την έχουν με κανέναν άλλο. Μυστικές λέξεις και λέξεις που σημαίνουν κάτι μόνο για εσένα και εκείνον, κουμπιά και συμπεριφορές και δυναμική που αναπτύσσεται μόνο με εκείνον και εσένα, μνήμες, αναμνήσεις και εμπειρίες που θα ζήσεις μόνο μια φορά, αστεία που τα καταλαβαίνουν μόνο αυτοί οι δύο, μια μυστική γλώσσα και μια άνευ λέξεων επικοινωνία.

Δεν θα μπορέσεις ποτέ να εξηγήσεις σε έναν τρίτο ή να τον κάνεις να νιώσει πώς ήταν η σχέση, αυτή η σχέση, αυτές οι εικόνες θα υπάρχουν μόνο σαν ανάμνηση στο μυαλό εκείνων που την έζησαν και όταν πια ο ένας από τους δύο χαθεί, τότε χάνεται και για τον άλλο ένα κομμάτι του εαυτού του, αυτό που ζωντάνευε και είχε υπόσταση όταν ήταν με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Στην ουσία λοιπόν, χάνεις δύο, εκείνον που έφυγε και εσένα, τον μοναδικό εαυτό σου, όπως ήσουν όταν ήσουν με εκείνον/ην.

Τα όνειρα μας δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία να δούμε τον άλλο ζωντανό, ένα δώρο από το σύμπαν που μέσα στην μεγάλη σοφία του, αναπλάθει την εικόνα σε μορφή ονείρου για να πάρουμε μια μικρή γεύση, μια μικρή ανάσα μέχρι να βγούμε από το βυθό, μέχρι να περάσει η περίοδος του πένθους και του πόνου της απώλειας. Ο εγκέφαλος πλάθει τα παυσίπονα της ψυχής μας. Τα όνειρα και η φαντασία που κρατά αυτά που θέλουμε ζωντανά. Και οι ψυχές μας επικοινωνούν, ακόμα και με αυτούς που έφυγαν από τον κόσμο αυτό ή απλά έφυγαν από την καθημερινότητα μας με την ανάμνηση, με την αγάπη, με την εν-θύμηση.

Μαρίνα Σαβεριάδου τα ημερολόγια

αυτή η γεύση

 Πώς είσαι σήμερα ;

Μου λείπει και σήμερα

Μου λείπει και ας ήταν το τέλος τελεσίδικο σαν αιφνίδιος θάνατος. Δεν τελειώνει η αγάπη όταν έρθει ο θάνατος, για όποιον λόγο και αν έρθει.  Πενθώ και πονάω πάρα πολύ και δεν ξέρω το γιατί, ίσως να είναι που πρόλαβαν και άγγιξαν τα σώματα μας, και η αλήθεια που πήρα από το σώμα του να ήταν πιο δυνατή από το ψέμα που μου αφηγήθηκε το στόμα του. Πενθώ και για τους δυο μας.  Και οι δυο στερηθήκαμε την ένωση μας.

Μήπως έφταιε; Αν απαιτούσε να αγαπηθεί με τον τρόπο που ήθελε; Αν δεν ήξερε άλλο τρόπο; Αν μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσε να λειτουργήσει; Ποιος φταίει αν είναι αυτό που είναι, αν δεν έχει την επιλογή να είναι κάτι άλλο; Μήπως κάποιος επιλέγει τι θα νιώσει, πώς θα είναι, τι φοβάται. Αν η αλήθεια του  είναι δική του και δεν έχει σχέση με την δική σου;

Μήπως έφταια εγώ; Που δεν μπορούσα να γίνω εκείνη που ήθελε: Δεν έφταια ούτε εγώ. Άρα λοιπόν πενθώ και για τους δυο μας και δε θα προσπαθήσω να σβήσω την αγάπη που ένιωσα για εκείνον. Ακόμα κι αν υπάρχει η πιθανότητα να ήταν όσα μου έδειξε ψέμα και το τελευταίο η αλήθεια, εγώ θα τα αντιστρέψω και θα επιλέξω να πιστέψω ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν η αλήθεια και το τελευταίο που μας χώρισε, το απόλυτο και το αδιαπραγμάτευτο, μόνο αυτό ήταν ψέμα. Μια ασυμφωνία. Ένας ψυχαναγκασμός ενός ανθρώπου που ήθελε τον απόλυτο έλεγχο για να νιώσει ασφαλής.

Για να αντέξω την απώλεια σου όσων ζήσαμε και όσων ονειρευτήκαμε επιλέγω να σε θυμάμαι μόνο με αγάπη, μόνο με στοργή, μόνο με γαλήνη.  

Επιλέγω να σε θυμάμαι με τα πιο όμορφα χρώματα και την ψυχούλα σου την χρωματίζω ροζ. Σε συγχωρώ αγάπη μου, σημαίνει κάνω χώρο μέσα μου για τον πόνο που μου έδωσες και για τον πόνο που σου έδωσα.  Θα σε θυμάμαι όπως σε γνώρισα, πριν έρθει ο άλλος και μας καταπιεί και τους δύο, εσένα και την ευκαιρία μας να αγαπηθούμε. Δεν ξέρω ποιος είναι εκείνος ο άγνωστος. Δεν ξέρω πότε δημιουργήθηκε και ποια ανάγκη, ποιο βίωμα τον πάραξε μέσα σου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι κάτω από εκείνον, ήταν ο άλλος, που ήθελε να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να νιώσει ασφάλεια, να νιώσει οικειότητα, να εμπιστευτεί. Ο άλλος απλά σε βρήκε αδύναμο και ευάλωτο και έκανε κατάληψη. Εγκαταστάθηκε στο μυαλό σου και σου γέμισε ιδεοληψίες και ψέματα. Ότι πρέπει να είσαι πολύ δυνατός, πολύ αυστηρός, να ελέγχεις τα πάντα, να τιμωρείς τις αδυναμίες, να απαιτείς την τελειότητα.  Εκείνος που ήθελε να ελέγξει εμένα, να με διαμορφώσει σαν μια άλλη Γαλάτεια να με σμιλέψει και να με φέρει στα επίπεδα της τελειότητας.

Ας είναι και έτσι, ακόμα κι αν θεωρώ την πρόταση παράλογη ή καθόλου αταίριαστη με τα δικά μου θέλω και μέτρα, με το δικό μου ναρκισσιστικό μυαλό και διαστροφικό τρόπο σκέψης, νιώθω κάπως κολακευμένη.  Είσαι πανέξυπνος και με θεώρησες καλή παίχτρια, ικανή, ίση, με επέλεξες. Πανέξυπνος και σε θαύμασα απόλυτα. Ακόμα και τον τρόπο που με τσίγκλιζες ακόμα και τον τρόπο που με εκνεύριζες, ακόμα και τον απόλυτο τρόπο που αλληλο-απορριφθήκαμε. Ναι δεν θα έρθω πίσω ούτε και εσύ θα έρθεις. Ναι δε θα αλλάξεις. Και ναι αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις και ζητάς είναι για μένα μη αποδεχτά. Δεν αλλάζει κάτι για το πόσο γοητευτικός είσαι και τι ένιωσα για σένα.  Σταματώ την ανάμνηση εκεί που θέλω εγώ. Δε θα σε ακυρώσω, θα σε αφήσω ατόφιο, θα κρατήσω τα κομμάτια που θέλω εγώ, εκείνα που γούσταρα, εκείνα που με ιντρίγκαραν, εκείνα που με ερέθισαν και πνευματικά και σωματικά.

 Ήσουν ποιοτικά ανώτερος από τις μισά και λίγα που μου έδωσαν κάποιοι άλλοι.

Ήσουν δικός μου και μαζί μου και με έκανες να νιώσω και σε έκανα να νιώσεις και μπήκα μέσα σου κι εγώ με τον δικό μου τρόπο. Κι ας με αποχαιρέτησες σκληρά κι ας μου είπες δε σε θέλω αν δεν είσαι όπως σε θέλω.  Ήμουν εγώ ! εμένα ήθελες ! όπως ήθελα εγώ εσένα !

Δεν μπορώ να είμαι θυμωμένη μαζί σου, όχι κι ας μου είπες λόγια σκληρά και άσχημα. Εκείνα ήταν εκείνα που μας χώρισαν και εκείνα που θα μας κρατούν για πάντα σε απόσταση.

Εκείνα όπως δεν καταργούν αυτά που νιώσαμε. Δε με απασχολούν. Είμαι μεροληπτική ! τα αφήνω στην άκρη ! θα σε θυμάμαι όπως θέλω εγώ ! Αυτή θα είναι η δικαίωση μου,  οι επιλεγμένες μου αναμνήσεις. Εκείνες που επιλέγω εγώ να κρατήσω. Ίσως κάποτε καταλάβω κάτι καλύτερα για σένα ή για μένα, όμως αυτό που νιώθω τώρα είναι ότι ήσουν μια απίστευτα ερεθιστική πνευματική και συναισθηματική πρόκληση, μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Κι ας έκανα μεταβολή κι ας έφυγα γιατί ζητούσες εκείνο που δεν μπορούσα να δώσω, κι ας έφυγα πριν μου γίνεις εξάρτηση, ήταν απίστευτη η γεύση σου διάολε.

 η ζωή είναι λίγο πιο πλητκική χωρίς εσένα 

 

 

 

 

 

Blue moon

 Στο ντιβάνι της εγω-ανάλυσης

- η σχέση άντρα - γυναίκας συχνά μου θυμίζει παρτίδα σκάκι

- Θυμίζει ναι αλλά δεν είναι. Το σκάκι έχει καλά προμελετημένες κινήσεις όπου θα αναδείξουν τον πιο καλό ως νικητή. Οι σχέσεις δεν έχουν νικητή.

-Τότε τι έχουν ;

-Δύο χαμένους

-Δύο χαμένους;

-Δύο χαμένους, λέω χαμένους όχι ηττημένους, αλλά χαμένους, ενσωματωμένους, αφομοιωμένους ο ένας μέσα στον άλλο. Εκεί που καταλύεται το Εγώ για να παραχθεί ένα εμείς για να παραχθεί το μέγιστο αποτέλεσμα.

-Το οποίο είναι;

-Παραγωγή ηδονής!

- Σεξ δηλαδή;

- Οχι αγαπητή μου. Το σεξ είναι μια υπεραπλούστευση. Ηδονή δεν παράγεται μόνον από το σεξ. Ας δώσουμε μια άλλη πιο γενικευμένη ονομασία. Ας την πούμε ότι είναι παραγωγή ενδορφινών. Αςτην πούμε συν-παραγωγή ευτυχίας. Ας την πούμε υπαρξιακή τεκμηρίωση.

- Υπαρξιακή τεκμηρίωση;

- Μια υπαρξιακή πράξη. Ένα συν Ένα που γίνονται πάλι και πάντα ένα καταρρίπτοντας κάθε άλλη μαθηματική πράξη. Ένα χαιδεμα του υπαρξιακού Εγώ μας. Το να υπάρχει ένας που ανάμεσα στις χιλιάδες και εκατομμύρια άλλους ανθρώπους επιλέγει συνειδητά εσένα. Κι αυτό είναι η δική σου βαθύτερη ανάγκη, να έχεις επιλεγεί, να γνωρίζεις πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ενώ υπάρχουν γύρω πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι, πιο πλούσιοι, πιο οτιδήποτε, σε έχει κάποιος ξεχωρίσει από το πλήθος για τους δικούς του λόγους. Εκείνον που θα σε επιλέξει λοιπόν, αν αυτά που έχει να σου δώσει, σε ικανοποιούν και σε επαρκούν, θα τον ανταμείψεις με μια αντ-επιλογή, θα στρέψεις και εσύ την ενέργεια σου προς το μέρος του και θα αρχίσει ένας πολύ καλοστημένος χορός.

- προσχεδιασμένος

- Προσεχτικά ενορχηστρωμένος

- πώς επιλέγεις λοιπόν κάποιον που έχει επιλέξει εσένα;

- O άντρας επιλέγει την γυναίκα, αλλά η γυναίκα έχει επιλέξει από ποιον θα επιλεγεί. Η γυναίκα επιλέγει και από ποιον θα αποπλανηθεί, και σε ποιο παραμύθι θα πιστέψει. Η γυναίκα πάντα επιλέγει ακόμα και αν αφήνει τον άντρα να νομίζει ότι είναι εκείνος ο κυνηγός.

- Για ποιο λόγο;

- Πάντα υπάρχουν οι λόγοι και δεν είναι καθόλου αλτρουιστικοί. Είναι καθαρά εγωιστικοί και ναρκισσιστικοί. Επιλέγεις εκείνον που θεωρείς αντάξιο παίχτη, επιλέγεις εκείνον που είναι στο επίπεδο του παιχνιδιού που θέλεις να παίξεις, την ενέργειας που θέλεις να ανταλλάξεις, της πρόκλησης που θέλεις να βάλεις στον εαυτό σου.

- Είμαστε επιλεκτικοί λοιπόν ;

- ή είμαστε επιλεκτικοί ή ψοφάμει από την πείνα και τρώμε ότι βρούμε. Γιατί η ανάγκη πάντα υπάρχει αλλά από εμάς εξαρτάται αν θα παραδοθούμε στην πείνα ή αν θα περιμένουμε για έναν καλό παίχτη.

- Και ποιο είναι το κίνητρο της εγκράτειας;

- η ικανοποίηση της αυτοπειθαρχείας, το να μή δίνομαι στον πρώτο τυχόντα και στον κάθε μουσοσυλλέκτη. Να αναγάγω εαυτόν εις κάτι απρόσιτο, για εκείνον που θα βάλει τον κόπο.

- Εμπεριέχει και και αυτό ηδονή;

- Φυσικά. Γιατί δεν είσαι έρμαιο των αναγών σου, εσύ έχεις τον έλεγχο.

- Οπότε φτάνει εκείνη η συγκυρία.

-Κάποια στιγμή φτάνει.

- Επιλέγεις εσύ εκείνον και εκείνος εσένα και οι δύο καλούνται να αναθεωρούν και να περνούν από ψήφο κάθε τέλος της κάθε μέρας από την επιτροπή που συνεδριάζει μέσα τους για την επόμενη μέρα. Στην ουσία η σχέση διαρκεί μόνο μια μέρα.

- Και εσύ είσαι μια κυνική λογιστής

- Απλά λέω τα πράγματα με το όνομα τους. Η παραγωγή ηδονής είναι η πρώτη ανάγκη.

- Και όλοι φεύγουν όταν πάψει η παραγωγή ηδονής.

- Όχι φυσικά, δεν φεύγουν. Θα μείνουν, αλλά για άλλους λόγους. Ονομάζονται οικογένεια , υποχρεώσεις, δάνεια, ανασφάλειες, φόβος κλπ. Μην ξεχνάς ότι υπάρχουν περισσότερες από μία έννοιες για την ηδονή. Εγω την έχω περιγράψει όπως την περίγραψα πιο πάνω, μια επιβεβαίωση του Εγω, είτε μέσω θαυμασμού, είτε μέσω ερωτικής πράξης, αλλά πάντα μέσω μιας συνειδητής επιλογής του συντρόφου μου, να πάρει χρόνο από την μέρα του για να χαρίσει σε μένα, την σκέψη του, την ενέργεια του, το βλέμμα του, το δόσιμο του. Για άλλους το να είναι κάποιος δίπλα τους σωματικά, το να τον βλέπουν να επιστρέφει στο σπίτι το βράδυ και να νιώθουν οικονομική ασφάλεια, είναι και αυτό μια κάποια επάρκεια. Εγώ δε θέλω τα λεφτά του, δε θέλω μια κενή παρουσία, ένα σώμα που θα καμαρώνω να στέκομαι δίπλα του στις δημόσιες εκδηλώσεις, να λέω ένα άντρα μου και να του στέλνω την λίστα με τα ψώνια. Με ενδιαφέρουν άλλα.

- Ποια

- Να είμαι στην σκέψη του, στην ψυχή του, μα είμαι ο πόθος του και να είμαι η κινητήριος δύναμη που τον κάνει καλύτερο κάθε μέρα και θα παράγει και εκείνος μέσα μου την ίδια ενέργεια, να υπάρχω, να ζω, να γίνομαι καλύτερη, ομορφότερη.

- Είσαι απαιτητική

- Ειμαι κάτι περισσότερο από απαιτητική, είμαι ασυμβίβαστη και απόλυτη σκορπιός

- Και τι σημαίνει αυτό

- Σημαίνει όλα ή τίποτε. Και δεν με φοβίζει καθόλου το τίποτε. Το απολαμβάνω εξίσου.

- Δεν το φοβάσαι;

- Όλοι κάτι φοβόμαστε . Ο κάθε άνθρωπος επιλέγει εκείνο που τον φοβίζει λιγότερο. Αν η μοναξιά είναι η μεγαλύτερη σου φοβία θα είσαι με κάποιον, πάση θυσία, γιατί δε θα έχει σημασία ποιος είναι αυτός, απλά το ότι θα γεμίζει το κενό δίπλα σου. Για μένα αυτό είναι ο μεγαλύτερος ηθικός ξεπεσμός, χίλιες φορές να είμαι μόνη μου παρά να είμαι με κάποιον που δε με αγαπά, δεν με σέβεται, δεν με θαυμάζει, δεν δίνει την ψυχή του για την ευτυχία μου.

- Και οι άλλοι που μένουν:

- Αν λοιπόν το να αφήσεις τον σύντροφο σου να φύγει θα σε πονέσει περισσότερο από το να μείνει, τότε θα τον κάνεις ότι περνά από το χέρι σου για να μείνει

- Δηλαδή

- Θα του δώσεις ότι ζητήσει , θα γίνεις η επιτομή της χειριστικότητας, θα μπεις στα καλούπια και στα μέτρα του, θα λες σε όλα ναι, διαπραγματεύομενη λίγα ψίχουλα που θα δώσει για αντάλλαγμα. Ακόμα χειρότερα θα τον απειλήσεις για να μείνει, θα τον πείσεις ότι δεν ζεις χωρίς εκείνον.

- Ποιος είναι αυτός που είναι τόσο σημαντικός ώστε να μην ζεις χωρίς εκείνον.

- Κανένας, δεν μιλάμε πλέον για σχέση, μιλάμε για εξάρτηση. Και ότι γίνεται εξάρτηση, παύει να εμπεριέχει την ηδονή.

. Εγώ όχι δε θέλω, σιχαίνομαι τα ημίμετρα. Και αποποιούμαι την πλήξη που διαβρώνει αυτούς που παραδίνονται στο δεδομένο.

- Αν ένας από τους δυο δεν είναι ευτυχισμένος τότε έχει αποτύχει ο συνδιασμός στην ολότητα του. Είναι το μόνο παιχνίδι που θέλουμε να είναι και οι δύο νικητές γι’ αυτό δεν μπορεί να παρομοιωθεί ποτέ με το σκάκι ούτε και με κανένα άλλο ανταγωνιστικό παιχνίδι. Ας την πούμε συν-παραγωγή ευτυχίας ή συν-παραγωγή πίκρας, δυστυχίας, καταπίεσης και μιζέριας. Η καταργούνται όλα τα συναισθήματα και σαπίζει ο κάθε ένας στην δική του γωνιά του καναπέ χωρίς να ενοχλεί καθόλου τον άλλο. Συχνό φαινόμενο της εποχής.

Δεν κάνουμε εμείς τις επιλογές μας, οι φόβοι κάνουν τις επιλογές και οι επιλογές εμάς.

ΜΣ τα ημερολόγια

19 06 2023

Μου λείπει η συνοχή στις ανθρώπινες σχέσεις. Μου λείπει η βεβαιότητα. Εκείνη η βεβαιότητα που έχω ευτυχώς στην ζωή μου από λίγα κοντινά μου άτομα. Εκείνη η βεβαιότητα που με καθησυχάζει. Ξέρω ας πούμε ότι η μάνα μου θα κάνει ένα φαΐ την Κυριακή και θα πάω, θα κάτσω να φάμε και μετά θα ξαπλώσουμε δίπλα δίπλα στο μονό κρεβάτι που έχει στο σαλόνι και θα δούμε τηλεόραση.  Το ξέρω, το περιμένω. Ξέρω ότι κάθε Δευτέρα πρωί ο πατέρας μου θα μου στείλει ένα μήνυμα. «καλημέρα, καλή βδομάδα» Έρχεται η Δευτέρα πρωί, έρχεται και το μήνυμα, το βλέπω και καθησυχάζομαι. Είναι ο πατέρας μου ακόμα εδώ. Ξέρω ότι θα μιλήσω με τα παιδιά μου, με μηνύματα, με τηλέφωνο θα μου πουν τα νέα τους, θα βεβαιωθώ ότι είναι καλά.

Και μετά υπάρχουν οι σχέσεις με ασυνέχεια, με ασυνέπεια. Οι σχέσεις που θα βρεθείς με κάποιον, θα περάσεις λίγες ώρες και μετά θα επιστρέψεις στο σπίτι και δεν ξέρεις ούτε πότε θα τον ξαναδείς, ούτε πότε θα του ξαναμιλήσεις, ούτε επιτρέψεις στον εαυτό σου να νιώσει ποτέ κάτι, γιατί δεν έχεις το κίνητρο για οποιανδήποτε συναισθηματική επένδυση.  Εσύ δεν μπορείς να επενδύσεις, αλλά ούτε και ξέρεις τι σκέφτεται και τι νιώθεις εκείνος για σένα. Κάτι εικασίες κάνεις και οι εικασίες είναι απλά χάσιμο χρόνου. Δεκανίκια, αυτό είμαστε, ο ένας για τον άλλο, γιατί κάτι άλλο δεν μας έκατσε, γιατί κάτι άλλο δεν μας προέκυψε και είμαστε μια ασφαλής επιλογή, μια στοργική αγκαλιά,  μια μικρή γεύση από επιβεβαίωση, για τις μέρες που καθόμαστε στον πάγκο. 

Αυτό είμαι και εγώ για σένα, κι ας λές πως με αγαπάς και ας λες πως με θαυμάζεις. Από τους δυο μας όμως η πιο ψεύτρα είμαι εγώ. Εγώ που απευθύνομαι σε σένα, που πάντα σε μένα δίνεις ένα ελάχιστο και εκ του ασφαλούς, απλά και μόνο γιατί δεν βρήκα εκείνον που θα μου τα δώσει αν όχι όλα, τουλάχιστον εκείνα που προδιαθέτουν μια σχέση αγάπης και σεβασμού.  Τελοσπάντων ένα δόσιμο με αρχή, συνέπεια, εξέλιξη, χτίσιμο, δύο τρία βασικά.

Δεν είμαι θυμωμένη, μπα. Ούτε με εμένα, ούτε με εσένα. Απλά μου λείπει εκείνη η φλόγα και νιώθω ότι σβήνω μέρα με την ημέρα και εκμηδενίζεται ο κάθε λόγος ύπαρξης μου.  Ευτυχώς που υπάρχουν τα παιδιά, γι’ αυτά ζω και χωρίς την φλόγα.

αντίο

 13 06 2023

Λάρνακα

Παράξενη μέρα, συννεφιασμένη

Σήμερα το πρωί πέθανε ο Α.  Ποιο κάρμα είναι αυτό που χρεώνει έναν άνθρωπο με μια ασθένεια επώδυνη, μακροχρόνια και βασανιστική. Μια ασθένεια που δεν τον εξοντώνει άμεσα αλλά την παλεύει για χρόνια.

Ποιο είναι αυτό το κάρμα που σε χρεώνει με μια ζωή που δεν μπορείς να χαρείς την οικογένεια σου, τα παιδιά σου, δεν μπορείς να είσαι λειτουργικός και παραγωγικός.  Όπου καταντάς να νιώθεις κατάθλιψη, γιατί νιώθεις ότι είσαι ένα βάρος στη ζωή των ανθρώπων σου.

Ποιο είναι αυτό το κάρμα που σε χρεώνει με μια οικογενειακή κατάσταση τέτοια όπου ο σύντροφος σου παλεύει με μια δύσκολη ασθένεια, ενώ έχεις μικρά παιδιά, και εσύ, η σύντροφος καλείσαι, να είσαι δίπλα στον άνθρωπο σου, να του συμπαραστέκεσαι ενώ τον χτυπά αλύπητα η ασθένεια, να αντέχεις να  τον βλέπεις  να πονά και να βασανίζεται ενώ παράλληλα πρέπει να μεγαλώσεις τα δύο παιδιά μόνη σου.

Ποιο είναι αυτό το κάρμα και ποια είναι αυτή η δύναμη

Να είσαι άνθρωπος νοσοκόμος, άνθρωπος σύντροφος, μάνα και πατέρας και τα πάντα. Να καταργείς τις δικές σου ανάγκες για να αφιερώσεις κάθε μέρα και λεπτό σε αυτούς. Χωρίς καμιά επιλογή.  Δεν σου έκανε κάτι αυτός ο άνθρωπος και θα πάρεις διαζύγιο και θα ελευθερωθείς. Αυτός απλά αρρώστησε και αυτόν πώς θα τον εγκαταλείψεις, δεν εγκαταλείπεις. Μένεις και δίνεις τον αγώνα σου μέχρι την τελευταία στιγμή.

Αγαπημένη μου φίλη τον έδωσες τον αγώνα σου, για πολλά χρόνια, με δύναμη και αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ ούτε καν να διανοηθώ πόσα πέρασες και πού βρήκες όλη αυτήν την δύναμη να αντέξεις την δύσκολη πορεία τόσων χρόνων.  Ξέρω ότι πέρασες μια τεράστια μοναξιά. Όχι την μοναξιά την δική μου, που χώρισα επίσημα και με διαζύγιο. Ενός άλλου είδους μοναξιάς, πιο προσωπικής, πιο δύσκολης, πιο περιοριστικής, ίσως ασφυκτικής.  Αγαπημένη μου φίλη, έδωσες τον αγώνα σου και στάθηκες και δίπλα του και δίπλα στα παιδιά σου, βράχος, αφιερώνοντας την ζωή σου όλη γι αυτούς. Δεν λιποψύχησες, δεν παραπονέθηκες, δεν έκανες πίσω.  Και μέσα σε όλα αυτά να δουλεύεις για να φέρεις ένα εισόδημα στο σπίτι και μέσα σε όλα αυτά να έχεις και το κουράγιο να βάζεις όλα όσα δεν μπορείς να κραυγάσεις στην τέχνη σου, και να δημιουργείς όλα αυτά τα υπέροχα σου έργα.

Αγαπημένη μου φίλη νιώθω απέραντο δέος για τον πόνο που έζησες. Σήμερα έκλεισε τα μάτια ο αγαπημένος σου σύζυγος και επιτέλους μπορεί να ξεκουραστεί από τον πόνο που τον βασάνιζε τόσα πολλά χρόνια. Ξέρω θα είναι δύσκολοι οι μήνες που θα έρθουν, εύχομαι όμως μετά από αυτά , να χαράξει και για σένα μια πιο ήρεμη εποχή, να προλάβεις να ζήσεις και εσύ όμορφα χρόνια, να χαμογελάσεις και πάλι, να πάρεις μια ανάσα, να χαρείς τα παιδιά σου και πλέον όλα να είναι μόνο χαρά.

Σ αγαπώ πολύ

 

??

Θέλεις να έρθεις

Για να ξανασυναντηθούμε

μα όταν γυρίσεις δε θα είσαι πια εκείνος

Άλλος θα είσαι και μία άλλη θα ‘μαι εγώ

 

Το σώμα σου θα είναι καμένο από τα ταξίδια

το δέρμα σου θα’  χει μια γεύση από αλμύρα

Και όλες οι ώρες του κόσμου δεν θα φτάσουν

να  δώσουν νόημα στα χρόνια που περάσαν

 

Μια άλλη γεύση έχει το στόμα

Που έχει χρόνια να φιλήσεις

Παράκληση μοιάζει και μια απολογία

μοιάζει το καλωσόρισμα αντίο που δεν είπες

 

Έχει ένα άλλο κράτημα το χέρι

Που έχει χρόνια να αγγίξεις

Που μέσα του η παλάμη σου ποτέ δεν θα ιδρώσει

Που ξέρεις πώς ποτέ δε θα σε φυλακίσει

 

Κάθε φορά που πας σ άλλα ταξίδια

Κάθε φορά που σ' άλλες δίνεις το κορμί σου

μέσα τους ψάχνεις τον εαυτό σου που δεν βρίσκεις  

Ούτε στις λέξεις ούτε στην σκοτεινή ψυχή σου

 

 

 

 

12 06 2023

Λάρνακα αρχές καλοκαιριού

‘Εχει καιρό  να έρθεις

Ήμουν απασχολημένη.  Αυτό πολύ απασχολημένη. Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε αυτή η υπερπροσπάθεια να είμαι συνεχώς απασχολημένη, ίσως από τότε που έφυγε η μικρή για σπουδές, ίσως πιο πριν. Βλέποντας τον εαυτό μου και την ζωή μου μήνες μετά διαπίστωσα ότι είχα καταργήσει δύο κομμάτια του εαυτού μου, το συναισθηματικό- ερωτικό κομμάτι και το συγγραφικό κομμάτι. Δεν ήταν εσκεμμένο, τουλάχιστον όσον αφορά το συγγραφικό. Το άλλο απλά το αναβάλλω και κρύβομαι πίσω από τις φοβίες μου, τις δικαιολογίες μου και τις χωρίς αντίκρισμα προσπάθειες να συνδεθώ ή επανασυνδεθώ με άτομα του παρελθόντος.

Γιατί αυτή η εμμονή με τα άτομα του παρελθόντος ;

Γιατί όσο εμμένεις στο παρελθόν δεν προχωράς στο μέλλον. Είναι θέμα προσωπικής ανασφάλειας. Ας πούμε πρώην που έμειναν φίλοι. Δεν θέλω γράψω όμως άλλο τώρα γι’  αυτό.

Έχω πολλά κεφάλαια που πέρασαν χωρίς συναισθηματική επεξεργασία, χωρίς ανάλυση, πολλά βράδια, πολλοί μήνες που πέρασαν όπου εγώ το μόνο που έκανα ήταν να δουλεύω, να πληρώνω λογαριασμούς και χρέη, να κάνω και να τηρώ αυστηρά τον προϋπολογισμό μου και η μια μέρα ήταν  μια ακριβής αντιγραφή της προηγούμενης.

Η σκέψη μου είναι σκορπισμένη και οι σκέψεις μου τόσες πολλές και περίπλοκες που προσπαθώ να τις βάλω σε μια τάξη. Έμειναν πολλά άγραφα, ανείπωτα και ανεπεξέργαστα. 

Έβλεπα ότι έφτανα στο τέρμα όταν τα κατάφερα μετά από μήνες αυτο-βασανισμού και ανεξέλεγκτου άγχους να αρρωστήσω. Ταχυπαλμίες και πίεση στα ύψη.

Δύσκολο να τα βρεις με τον εαυτό σου όταν ο εαυτός σου είτε μένει πάντα στάσιμος είτε αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς και δεν τον προλαβαίνεις.

Χρειάζεται να ξαναβρώ τις ισορροπίες μου στις απλές καθημερινές μου δραστηριότητες. Έδωσα πολλή βαρύτητα στην δουλειά, εξ ανάγκης κιόλας λόγω οικονομικών, αλλά στο τέλος της ημέρας η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Ξέχασα τον εαυτό μου. Την ξεκούραση μου, την διατροφή μου, την ψυχαγωγία μου, τα συναισθήματα μου. Με άφησα στην άκρη.

Και μετά σκέφτηκα και πήρα την απόφαση ότι πρέπει να το ξαναπάρω από την αρχή, ξανά. Είπα τέρμα και πάω ταξίδι, και ας μην μου περισσεύουν τα λεφτά, δεν θα μου περισσέψουν και ποτέ, ή τώρα ή ποτέ.

το ταξίδι

Κεφάλαιο Βαρκελώνη

Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι και όχι για τους λόγους που νομίζεις, ναι ήταν πανέμορφη η πόλη αλλά δεν ήταν αυτό που γέμισε την ψυχή μου. Ούτε η γοτθική συνοικία, ούτε τα στενά ρομαντικά σοκάκια ούτε τα χρώματα που πλημμύρισαν τα μάτια μου και οι ήχοι που γέμισαν τα αυτιά μου. Ήταν το ταξίδι επανασύνδεσης με την κόρη μου που έφυγε το καλοκαίρι του 2015 για σπουδές και από τότε είχε να περάσουμε λίγες μέρες οι δυο μας, εγώ και εκείνη. Οι δυο μας.

Ναι επέστρεφε στο σπίτι και περνούσε χρόνο μαζί μας, εμένα και την αδερφή της, αλλά στο σπίτι δεν είμαι και τόσο εγώ, στο σπίτι έχω έγνοια να σηκωθώ να δουλέψω, να καθαρίσω, να μαγειρέψω, στο σπίτι δεν είμαι εγώ, είμαι το άβαταρ μαμάς. Στις διακοπές έχουμε ώρα να χαλαρώσουμε, να ρίξουμε τους ρυθμούς μας, να αφήσουμε για λίγο τα νούμερα στην άκρη.  Μου έλειψε το παιδί μου, και δεν το είχα συνειδητοποιήσει πόσο μέχρι που πήγα εκεί, βγήκα από τον αυτόματο πιλότο και ήμουν εγώ και αυτή.

Μας λείπουν οι άνθρωποι μας ενώ ζούμε δίπλα δίπλα, γιατί τους εαυτούς μας έχουν αντικαταστήσει τα παραγωγικά άβαταρ μας και ξυπνάμε, ντυνόμαστε, μιλάμε και λέμε τα νέα της ημέρας αλλά ο κάθε ένας είναι στον κόσμο του.  Σκοτώνουμε την βαθιά και ουσιαστική επικοινωνία θάβοντας την κάτω από ακατάπαυστη φλυαρία, λες και επειγόμαστε να καταλήξουμε επειγόντως κάπου.

Οι ουσιαστικές στιγμές εκείνες τις οποίες θα κρατήσει η μνήμη θα είναι οι άνευ διαλόγων. Θα είναι η αφή, η μυρωδιά, το παγωμένο αεράκι ένα ανοιξιάτικο ηλιοβασίλεμα. Θα είναι το απαλό γαλάζιο της θάλασσας, το γαλήνιο πράσινο του δάσους, οι εναλλασσόμενες εικόνες που θα βλέπεις στην διαδρομή του τρένου.

Από αυτό το ταξίδι θα κρατήσω την πιο όμορφη πολύτιμη διαδρομή μέσα σε ένα μαγικό δάσος στην Τζιρόνα. Πάντα ένιωθα ότι βρίσκω τον εαυτό μου στην θάλασσα αλλά αυτήν την φορά με βρήκα σε ένα δάσος. Η μυρωδιά του χώματος, τα παράξενα δέντρα, τα χαρούμενα σκυλιά που περπατούσαν δίπλα μας.  Αν κρατούσα μια από τις στιγμές περισσότερο θα ήταν αυτή.  Και οι διαδρομές στο τρένο, όταν καθόσουν δίπλα μου και μου έδινες το ένα από τα ακουστικά και ακούγαμε την ίδια μουσική, εσύ από το ένα αυτί και εγώ από το άλλο.

Το πανέμορφο, υπέροχο μου, χαρισματικό μου παιδί. Έκλαιγα στην επιστροφή όπως έκλαιγα όταν άφησα πέρσι την αδερφή σου στην Θεσσαλονίκη και μου λείπεις και μου λείπει και ο χρόνος περνά και το σπίτι είναι παράξενα άδεια χωρίς τα παιδιά. Ίσως γι’ αυτό να απενεργοποιούμε κομμάτια του εαυτού μας όταν φεύγετε, ίσως για να αντέχεται αυτή η απουσία που μοιάζει τόσο παράλογη. Και μετά πρέπει να συνηθίσουμε χωρίς εσάς, και να είναι η καθημερινότητα μας χωρίς εσάς και να περιμένουμε κάποιες μέρες τον χρόνο, πέντε μέρες εκεί , λίγες μέρες απ’ εδώ να ξαναφτιάξουμε κοινές αναμνήσεις, να θυμόμαστε τα παλιά και να γελάμε και να περιμένουμε μέχρι την επόμενη φορά που θα ξανανταμώσουμε.

Σε περιμένω να ρθεις

 

Σε περιμένω να ‘ρθεις

Όπως  περιμένει  το άνυδρο χώμα την πρωινή βροχή 

Πρόσεξε όμως πώς παράξενα υγραίνονται  τα χείλη

Πριν φιληθούν

Πώς μας  βασανίζει ανελέητα η μνήμη

Ο πόθος

Και κάτι παράξενες  αισθήσεις 

*

τα μαύρα σου μάτια

γυρεύω

σε κάτι παλιές φωτογραφίες

τον τρόπο που πάντα με κοιτούσες

Το μελαγχολικό βλέμμα σου

ψάχνω

σε κάτι ξεθωριασμένες  αναμνήσεις

*

Το χαμόγελο σου

Που ομοιάζει

με  φύλλο φθινοπωρινό

Που το γυρόφερν΄ ο αέρας

Και το ακούμπησε απαλά

στο πρόσωπο σου

*

Ποιος ξέρει αν είναι η αγάπη μια βαθύτερη ανάγκη

Ή  η ανάμνηση από μια πρότερη ζωή

Που σε τούτη

Αιώνια ψάχνουμε και αποζητούμε

Ποιος ξέρει αν σ΄αγαπάω  πολύ και πάντα

Γιατί κάτι πολύ οικείο  μου θυμίζεις

*

ΜΣ 6/12/22

 

 

 

ένας απλός παρατηρητής

 είσαι ήρεμος γνωρίζοντας, ό,τι ο χρόνος θα περάσει και είτε θα σου δώσει τις απαντήσεις που χρειάζεσαι , είτε θα έχεις ωριμάσει τόσο, ώστε να μην έχεις ανάγκη καμιά απάντηση

είσαι ήρεμος γνωρίζοντας ό,τι ο χρόνος θα σου δώσει αυτό που αξίζεις και αν κάτι περίμενες και δεν το πήρες δεν ήταν γιατί δεν το άξιζες αλλά γιατί εκείνο δεν ήταν αντάξιο σου

είσαι ήρεμος γνωρίζοντας ό,τι δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι περισσότερο πέραν του να ζεις με αξιοπρέπεια, να είσαι συνεπής απέναντι στον εαυτό σου και στις αρχές σου

δεν χρειάζεται να εκβιάζεις ανθρωπους καταστασεις και συναισθήματα, το μόνο που χρειάζεται είναι να αφήνεις τον χρόνο να υφάνει όσα είναι να υφάνει, με έναν μαγικό τρόπο που γίνονται όλα, όταν αφεθείς με εμπιστοσύνη στην ανώτερη σοφία του Σύμπαντος

ενθύμηση εις εαυτόν Κάθε μέρα όταν ξυπνώ πριν μπω στον αυτόματο πιλότο, πριν μπω βιαστικά στο αυτοκίνητο για να ζήσω βιαστικά και αγχωμένα ακόμα μιαν "παραγωγική" μέρα να θυμηθώ να αναπνεύσω, να ξαπλώσω στο πάτωμα, να αναπνεύσω να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς μου, να θυμίσω τον εαυτό μου ότι σήμερα δεν θα είμαι μια απλή μηχανή και αν υπήρξα μόνο μηχανή για πολλά χρόνια καιρός είναι να αρχίσω να μειώνω τα ποσοστά της μηχανικής μου λειτουργίας και να αυξάνω τα ποσοστά της ενσυνείδητης λειτουργίας.

Συνειδητά θα είμαι παρούσα στη ζωή μου τις ώρες που θα κρατώ για μένα για τους περιπάτους μου στο δάσος, για το περπάτημα μου στη θάλασσα, για την ώρα που θα αδειάζω το μυαλό μου από κάθε σκέψη που αφορά πράγματα που πέρασαν και γεγονότα που δεν ήρθαν, την ώρα που δακρύζεις από την όμορφιά ενός μοναδικού ηλιοβασιλέματος, εκείνη την σπάνια φορά που ξυπνώ στις πέντε το πρωί και ακούω τα πουλιά που ξυπνούν, συνειδητά είμαι παρούσα όταν ανακουφίζω ένα σώμα που πονεί, όταν συσσωρεύονται τα αποθέματα αγάπης μέσα μου και εγώ παράγω άλλους αποδέχτες από εκείνους που ανέμενα. Επιβίωση είναι η εφευρετικότητα, επιβίωση είναι η δημιουργικότητα, επιβίωση είναι να διαλύεις εκείνο που ήταν για σένα αμετάκλητο και να απαγκριστρώνεσαι από εκείνα που θεωρούσες απαραίτητα για την ζωή σου. Επιβίωση είναι να ελίσσεσαι ώστε να λειτουργείς εντός της ζωής που σου δόθηκε, ενώ ταυτόχρονα γεννάς τον εαυτό που ονειρεύεσαι , γνωρίζονται την ίδια στιγμή, ότι αυριο μεθαύριο ίσως η φαντασία σου γεννήσει κάτι άλλο. Και όλη αυτή η εναλλαγή το κάνει πολύ ενδιαφέρον και παράξενο, να γίνεσαι αιλουροειδές και να χρωματίζεις όσα είναι πάντα μαύρα γύρω σου.

Επιβίωση είναι να είσαι χαρούμενος έτσι και γιατί το θέλησες, κόντρα στις συνθήκες και στους καιρούς να είσαι ευτυχισμένος από πείσμα. Δεν με νοιάζει όμως και τόσο πλέον αφού όλα είναι περαστικά και όσο λιγότερο με λαμβάνω υπόψην τόσο πιο γρήγορα μου περνώ.

Αποταυτίζομαι από τις διαθέσεις μου και τα συναισθήματα μου Δεν είμαι ούτε ευτυχισμένη ούτε δυστυχισμένη ούτε τυχερή ούτε άτυχη

Είμαι ένας απλός παρατηρητής του ταξιδιού μέσα σε ένα σώμα που έτυχε να μπω, σε έναν αιώνα που έτυχε να γεννηθώ, σε έναν τόπο που έτυχε να ζω.

do androids dream of electric sheep

 

25 05 2022

Είναι χάλια η ενέργεια μου σήμερα. Πονώ το σώμα μου, τα κόκκαλα μου, τις κλειδώσεις μου. (τι βλακίστικη λέξη και αυτή) Κάνει ζέστη, δεν έχω όρεξη, έβαλα μια μουσική στο youtube enchance self love energy λέει και άντε να δούμε αν θα μεγαλώσει η αυτοαγάπη. Προς το παρόν ούτε να με βλέπω δε θέλω. Αν διαβάσει κανένας τα ημερολόγια και συγκρίνει την μια μέρα με την άλλη θα πει πως έχω διχασμένη προσωπικότητα, αλλά δεν ισχύει, πάντα με αγαπώ, απλά νιώθω πολύ κουρασμένη σήμερα. Είναι μέρα ωορρηξίας και καθώς γίνεται η ωορρηξία κάτι αλλάζει στις ορμόνες και σε πιάνει μια minor κατάθλιψη, το χω σημειώσει γιατί είχα την απορία γιατί το παθαίνω μέχρι που σημείωσα τις ημερομηνίες και είδα ό,τι συμβαίνει κάθε μήνα την συγκεκριμένη μέρα.

Έχει μια ειρωνία να έχεις ωορρηξία και να μην έχεις γκόμενο ή σύντροφο (όχι στον κομμουνισμό) και το σώμα σου να έχει αυτήν την αναστάτωση να εκκρίνονται οι φερομόνες και να γυαλίζει το μαλλί και να ανεβαίνει η θερμοκρασία σου και να νιώθεις διαφορετικά αλλά να έχεις να κάνεις σεξ  όπως είπε παλιά και μια άλλη φίλη από το 2^ο μνημόνιο.   Σαν θηλυκό ζωάκι μέσα στην ζούγκλα φουντώνεις τα χρώματα σου και βγάζεις στριγκλιές αλλά αρσενικό στην γύρω περίμετρο δεν έχει, είσαι είδος προς εξαφάνιση.  Υπάρχει μια ειρωνία και μια τραγωδία που το σώμα σου εκτελεί κανονικά τις προγραμματισμένες του λειτουργίες για 30-40 χρόνια και εσύ παιδί άλλο δεν θα κάνεις, σαν σίδερο που ανάβει και σβήνει αλλά ρούχο άλλο δεν έχει να σιδερώσει.  Μπορώ να σκεφτώ άπειρα παραδείγματα για πράγματα που μένουν αναμμένα άσκοπα και σπαταλούν ενέργεια. Και εμείς άσκοπα μένουμε αναμμένοι και θα μας έσωζε πολύ να υπήρχε ένας διακόπτης να έσβηνε τις ανάγκες και την μνήμη μας.  Θα συνεχίζαμε απρόσκοπτα την υπόλοιπη μας λειτουργία, να δουλέψουμε, να βγάλουμε λεφτά, να πληρώσουμε λογαριασμούς. Τι είναι αυτό λοιπόν που μας χωρίζει από τα ανδροειδή; Το ό,τι εκείνα μπορούμε να σβήσουμε τους διακόπτες τους αλλά τους δικούς μας δεν μπορούμε. Περιμένεις απλά να περάσει ο χρόνος και να αρχίσουν να σβήνουν ένας ένας από μόνοι τους, αφήνοντας σε όλο και πιο ρομπότ, όλο και πιο στεγνό, με λιγότερα πάθη, με λιγότερη μνήμη, με λιγότερη νοσταλγία. 

Πονάω το σώμα μου και μου λείπει εκείνη η αγκαλιά που κάνουν δύο άνθρωποι που χόρτασαν τον έρωτα και απλά ξαπλώνουν αγκαλιά και ανασαίνει ο ένας στον λαιμό του άλλου.  Μου λείπει η αγκαλιά και είμαι πεπεισμένη ότι δεν έχει Θεό. Να σου πώ όμως τι δε μου λείπει. Τα χρόνια που είχα έναν άνθρωπο δίπλα μου στο κρεβάτι και μου γυρνούσε την πλάτη.  Αν έχει κάτι που με παρηγορεί κάτι όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι μπορεί να είμαι μόνη αλλά γυρισμένη πλάτη δίπλα μου δεν έχω.  Κάποιες νύχτα ξαπλώνω ανάποδα και βάζω το μαξιλάρι από την κάτω πλευρά του κρεβατιού και τα πόδια μου στο κεφαλάρι και κοιτάζω έξω από το παράθυρό.  Τώρα ανοίγω και το παράθυρο μπαίνει αυτή η δροσούλα της άνοιξης τα βράδια είναι υπέροχα. Πριν κοιμηθώ όμως το κλείνω γιατί φοβάμαι μην μπει καμιά κατσαρίδα.

  Ίσως πάω να πάρω άλατα Epsom αυτά διάβασα ότι έχουν μαγνήσιο και άμα κάνεις ένα ζεστό μπάνιο και ρίξεις μέσα από αυτά τα άλατα, τραβάνε τον πόνο και ανακουφίζεσαι. Μπας και τραβήξουν και την κακή διάθεση και ηρεμήσουμε.  Τώρα που το σκέφτηκα, λες γι αυτό να έκανε τόσο συχνά ζεστά μπάνια η μάνα μου?

Έχω ζήσει τόσον πολύ καιρό με τον εαυτό μου που είμαι πλέον προβλέψιμη, τίποτα από όσα νιώθω δεν με εκπλήσσει ούτε με τρομάζει.  Άρα δε θα με λάβω και πολύ υπόψη, θα περιμένω απλά να μου περάσει.  Να πάω να ρίξω έναν υπνάκο, το απόγευμα θα πάω να φέρω την Κ. από το alexander που θα κάνει ένα μικρό σεμινάριο και απόψε θα βγω με την Ε. και τις κόρες της για δείπνο.  Ελπίζω να νιώθω καλύτερα ως τότε.

 

Μούγκα στη στρούγκα

 24 Μάη 2022

Μεσημέρι, το μικρό πράσινο αεριστηράκι πάνω στο γραφείο αναμμένο αλλά στην χαμηλή ένταση και γυρισμένο να μην χτυπά απευθείας πάνω μου γιατί παγώνει το μπράτσο μου.  Ήταν δώρο κι αυτό το μικρό αεριστηράκι έκπληξη, παραγγελία από το άμαζον.  Να ναι καλά ο αγαπημένος φίλος που μου το χάρισε, ήταν από τα πιο χρήσιμα δώρα που μου έκανε κάποιος ποτέ.

Η Γαβριέλλα έφτασε χθες Σικελία και θα κάτσει μέχρι τις αρχές Ιουνίου, είναι σε ένα μικρό χωριό σε ένα εκπαιδευτικό ταξίδι με το ερασμους. Χθες λέει ξύπνησε η Έτνα και έβγαζε καπνούς και η Γαβριέλλα έκανε κάτω από το ηφαίστειο διαλογισμό. Μου περιγράφει τα τοπία και ταξιδεύω και εγώ μαζί της, περιμένω να μου στείλει και φωτογραφίες.  Μου θυμίζει τον θείο Ματ στα Φραγκλ Ροκ που ταξίδευε στον κόσμο όλο και έστελνε τις καρτ-ποστάλ πίσω στα ανιψάκια του στον κόσμο των Φραγκλ. 

Ειναι ωραία όταν κάποιος δικός σου ταξιδεύει, ζεις και εσύ μέσα από τα δικά του μάτια τις περιπέτειες του. Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα μαθαίνω και τα νέα της μικρής, όταν θα κάνει και αυτή τα δικά της ταξίδια. Προς το παρόν μετράμε αντίστροφα ..

Το σχολείο έκλεισε, τα μαθήματα τέλειωσαν και σε 2-3 βδομάδες τελειώνουν και οι εξετάσεις. Μου έμειναν λίγες κούρσες στο μάθημα θεάτρου και 18/6 η τελευταία παράσταση που θα δώσει με την πρώτη της δασκάλα της δραματικής.  Τελευταία μαθήματα φωνητικής και εξετάσεις. Όλα βαδίζουν προς το τέλος τους και ετοιμαζόμαστε για την μεγάλη νέα αρχή, του κόσμου των σπουδών. 

Εγώ κανονίζω τα διαδικαστικά, μαζεύω τα λεφτά και κάνω τους προϋπολογισμούς μου. Πόσα θα θέλουμε για το διαμέρισμα και αν θα είναι επιπλωμένο και που θα μένουμε πριν και πόσα θα θέλουμε για να τρώμε.  Πολλές οι μαθηματικές πράξεις.  Εκείνα τα βαριέμαι ναι αλλά θα τα βγάλουμε πέρα, είμαστε καλοί στα μαθηματικά. Το μόνο που παρακαλώ και εύχομαι είναι να αντέξει την αλλαγή, να συνηθίσει στο νέο της περιβάλλον και στο νέο της σπίτι, να κάνει φίλους και να είναι δυνατή που θα είναι μακριά από την μάνα της.  Το μόνο που παρακαλώ και εύχομαι είναι να το αντέξω και εγώ και να είμαι δυνατή όταν θα πρέπει να την αφήσω και να μπω στο αεροπλάνο και να έρθω πίσω μόνη μου.

Νιώθω αδικημένη και θα στο πώ και ας το πάρει το ποτάμι.  Που δεν μου έστειλε ο Θεός έναν άνθρωπο τουλάχιστον να ξέρω ότι θα πάρω το παιδί μου να το αφήσω εκεί αλλά θα έχω κάποιον συντροφιά όταν θα έρθω πίσω. Έστω να περιμένει κάποιος και εμένα, έστω ένας φίλος απλός, να ξέρω ότι θα βγω μια Παρασκευή βράδυ, ένα Σάββατο απόγευμα και μη με κοιτάς έτσι, έχω φίλους πολλούς, αλλά όχι εκείνον τον special someone που λένε και οι Εγγλέζοι. Αλλά οκ έτσι ήρθαν τα πράγματα, έτσι τα θέλησα κι εγώ,  έτσι θα γίνει.

Θα έρθω πίσω μόνη μου και ξυπνώ πολύ πρωί να κάνω τη γυμναστική μου και θα πηγαίνω στο γραφείο, θα έχω και την απογευματινή μου απασχόληση, και θα έρχονται οι κοπέλες και θα περνάει η ώρα, θα παίρνω περίπατο τα σκυλιά και θα παίρνω τηλέφωνο τη μάνα μου, και θα βλέπω τους φίλους μου μια φορά τη βδομάδα και θα πηγαίνω συχνά να τις βλέπω και ίσως έρθει και  εκείνη η άγια μέρα που θα μου στείλει ο Θεός έναν άνθρωπο και για μένα και να κάνουμε ταξίδια μαζί.  Γιατί κακά τα ψέματα θέλεις κάποιον δίπλα σου ειδικά στο αεροπλάνο.  Δε βάζω μαύρα, ευελπιστώ και είμαι θετική γιατί η ζωή με εξέπληξε πολλές φορές ευχάριστα στο παρελθόν και ευελπιστώ ότι θα με εκπλήξει ευχάριστα και στο μέλλον. 

Α ναι θα πάω και ένα διήμερο Πάφο μόνη μου όπως την προηγούμενη φορά τον Οκτώβρη του 2020 θα το βάλω και αυτό στη σίκλα – λίστα.  Ο Μ. δεν με πήρε για να βρεθούμε αλλά και εγώ δεν χαλάστηκα. Το πήρα σαν μάθημα από το σύμπαν, να είμαι ήρεμη και στωική και στα ναι και στα όχι και να προχωρώ κανονικά με το δικό μου πρόγραμμα, ούτε να κάνω παύση ούτε να περιμένω, ούτε να αναμένω ούτε να βασίζομαι. Δεν ξέρεις ποτέ ούτε τι νιώθει ο άλλος, ούτε τι σκέφτεσαι, ούτε τι περνά, ούτε τι θέλει.  Ούτε και αν σου πει κάτι μπορείς να είσαι σίγουρος. Μπορεί να το πει εκείνη τη στιγμή, πάνω στον ενθουσιασμό και μετά να βαρεθεί, να αναθεωρήσει. Οπότε μόνο αν δείξει με πράξεις. Αυτό !  το πιο μεγάλο μάθημα της ζωής. Να παραμένεις ψύχραιμος, στωικός και να συνεχίζεις χωρίς αντιπερισπασμούς τις καθημερινές σου δραστηριότητες, χωρίς καμιά συναισθηματική αναστάτωση, είτε πάρει ο άλλος είτε δεν πάρει, είτε έρθει είτε δεν έρθει και άμα το καταφέρεις αυτό, έχεις γίνει να μην σου πω εντελώς, θα σου πω σχεδόν ΖΕΝ. Γιατί υπάρχουν και οι κατσαρίδες που δεν θα μας αφήσουν να γίνουμε εντελώς ΖΕΝ.

Είμαι καλά, πολύ καλά, είμαι όμορφη, πολύ όμορφη, είμαι έξυπνη, σέξυ και με χιούμορ. Είμαι ικανή και ανεξάρτητη.  Δεν έχω ανάγκη κανένα. Εχω επιθυμίες αλλά όχι εξαρτήσεις. Εχω επιθυμίες και λίμπιντο αλλά δεν είμαι σκλάβα τους.  Η αυτοαξία μου είναι πάρα πολύ ψηλά, το ίδιο και ο πήχης. Αυτοσεβασμός ! αυτοπεποίθηση ! μια λέξη που την ξέρω αλλά δεν τη θυμάμαι , θυμήθηκα την, αξιοπρέπεια. Τα αντίο μου ήταν τελεσίδικα σε ανθρώπους που δεν άξιζαν και είπα όχι και όχι και όχι ξανά σε επιστροφές που θα με έπαιρναν στα ίδια.  Ακόμα και πριν μια βδομάδα, ξανά αίτημα φιλίας στο ίνσταγκραμ από έναν άνθρωπο που ήρθε και έφυγε χωρίς να δώσει κάτι, ακόμα έναν αυτάρεσκο νάρκισσο.  Ξανά αίτημα φιλίας σε ένα ηλεκτρονικό μέσο για να βλέπεις φωτό ενός ανθρώπου. Αιτήματα χωρίς σκοπιμότητα. Πράξεις χωρίς συνοχή, λόγια χωρίς ουσία, απλά για να διασκεδάζεις την πλήξη σου. 

Κι εγώ λοιόν Delete χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ούτε ανάγκη καμιά να σου εξηγήσω γιατί τη φαιά μου δεν τη σπαταλώ σε ενέργειες που δε θα παράξουν κάποιο όφελος για μένα. Δεν έχει πιο μεγάλη χάσιμο χρόνου από το να αφήνεις να μπαινοβγαινει στη ζωή σου κάποιος που δεν ξέρει τι θέλει από εσένα. Στο χέρι σου είναι εφόσον ωρίμασες να ξεκαθαρίσεις εσύ ή να τους θέτεις το ερώτημα τι θέλουν στη ζωή σου. Στο χέρι σου είναι αν θα τους αφήνεις ή όχι να εισέρχονται, έτσι, για να μην κάνεις λάθος υποθέσεις, να μην πλάθεις λάθος σενάρια, να μην πληγώνεσαι άδικα από τις δικές σου λανθασμένες προσδοκίες. 

Όπως έλεγε και ο αγαπημένος μου φίλος assumption is the mother of all misuderstandings. Κάπως έτσι ! και γλυτώνεις και τις παρεξηγήσεις και δεν κατηγορείς κανένα για το ότι δε σου έδωσε κάτι που ποτέ δε σου έταξε. Όλα στην τελική καταλήγουν στην σωστή επικοινωνία και όχι μόνο να τα λέμε, να λέμε και αλήθειες, να τα λέμε και να τα εννοούμε, όχι πάνω στην καύλα μας και πάνω στο άππωμα... και μετά δεν μαζεύονται. Όπως το «αγάπη μου» που ρίχνεις την ώρα που πηδάς.  Τι ιστορία και αυτή, όταν πηδάνε να τους ξεχύνεται  η τρυφερότητα ρε παιδί μου, τι αγάπη μου τι μωρό μου τι σ’ αγαπώ  και μετά το τελευταίον ασπασμόν μούγκα στη στρούγκα (που πάει να πει η σιωπή των αμνών στα Βλάχικα) Νομίζω πρέπει να απαγορευτεί το σ’ αγαπώ την ώρα του σεξ γιατί είναι το πιο γελοίο πράμα που μπορείς να πεις ή να ακούσεις εκείνη τη στιγμή.  Εκτός και αν ήταν εντελώς one night stand κατάσταση (υποθέσεις κάνω τωρα) και της λέει «αγάπη μου, αγάπη μου» επειδή δεν θυμάται το όνομα της.  Και μάλλον και εκείνη σωπαίνει γιατί το βρίσκει λίγο άσκοπο να κάτσει εκείνη τη στιγμή να του πει κοίτα με λένε Στέλλα.  

Γράφοντας Στέλλα έρχεται στο μυαλό μου το Στέλλα κρατάω μαχαίρι, και όταν σκέφτομαι μαχαίρι σκέφτομαι την φέτα του ψωμιού και τον βούτυρο και κάπου εδώ θέλω να σε ενημερώσω ότι έχει ένα δίμηνο και βάλε που δεν αγοράζω πια βούτυρο για σκοπούς καλής διατροφής. Τον έκοψα μαχαίρι που λέμε. Τώρα μου έμεινε να κόψω και κάτι άλλες μαλακίες που τρώω, και το να κοιμάμαι με το κινητό δίπλα στο κεφάλι μου ακούγοντας στο youtube βιντεάκια αστρολογίας. Κομμένος ο βούτυρος, οι μαλακίες και τα άσκοπα.

Λοιπόν !  Η ενέργεια θέλει οικονομία και δεν είμαι εδώ για να αλλάξω κανέναν, είμαι εδώ για να τα βρω με τον εαυτό μου, να γίνω όσο το δυνατόν πιο compatible με τον εαυτό μου και να ζούμε το 24ωρο μας καλά και να τα βρίσκουμε.  Να σηκώνομαι να κάνω αυτά που πρέπει και όταν κουράζομαι και θέλω να την αράξω με νετφλιξ να το κάνω απενοχοποιημένα.  

φωτό από την παραλία πίσω από το American college κάποιος έφτιαξε τα πέτρινα λουλούδια και εγώ τα φωτογράφισα 

 

 

 

 

 

για ένα καφέ για ένα τσάι ή για μαξιλαροπόλεμο

 

23 / 05 /2022

Πώς νιώθεις σήμερα?

Νιώθω καλά ! πραγματικά καλά !  Είπα, όταν κάποιος με ενδιαφέρει θα κάνω την κίνηση.

Και αυτό σημαίνει, μια κίνηση και έτσι πάει, μια εσύ και αν ενδιαφέρεται και ο άλλος κάνει την επόμενη και αναλόγως του ενδιαφέροντος προχωρά το πράμα ή όχι. Όχι όπως πριν χρόνια που έκανα μια πρόταση, έπαιρνα όχι για απάντηση και έκανα και δεύτερη και Τρίτη και στο τέλος φαινόμουν και ηλίθια που έτρωγα απανωτές χυλόπιτες.  Και αυτό ισχύει όχι μόνο στις ερωτικές κλπ σχέσεις ισχύει και στις φιλίες κλπ. Δηλαδή τυχαίνει και σε μια φιλία να είσαι εσύ εκείνος που πάντα στέλνεις το μήνυμα, παίρνεις το τηλέφωνο, κάνεις την πρόταση για μια συνάντηση, και αυτό γίνεται μοτίβο και συνήθεια και ο άλλος ή η άλλη δεν κάνει μια κίνηση ποτέ, μέχρι που στο τέλος λες άσε να σταματήσω να ρωτώ και να στέλνω να δω αν θα με γυρέψει και εκείνη κάποια στιγμή και δεν σε γυρεύει και απλά τραβά ο κάθε ένας τον δρόμο του.  Δεν είναι παράξενο αυτό το πράγμα.. να λέω ναι όταν θέλεις να με δεις αλλά εγώ να μην σε ψάχνω ποτέ άμα δεν με ψάξεις εσύ; Πως ονομάζεται ακριβώς αυτό; να αφήνω μια φιλία χρόνων να διαλυθεί λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος;  ‘Ετσι, αυτή η έλλειψη ενδιαφέροντος διαλύει σχέσεις χρόνων ή μηνών ή δεν τις αφήνει ποτέ ούτε καν να εξελιγκτούν.

Έχω πάει στην μάμα μου χθες το απόγευμα , μου έκοψε και μου έβαψε το μαλλί νιώθω όμορφα και φέρνω μια τούφα από τα μαλλιά μου στην μύτη μου και την μυρίζομαι Είναι υπέροχα, τα νιώθω πλούσια και ανανεωμένα και μυρίζουν εκείνο το αποσμητικό που έχει στην αίθουσα του σινεμά …

Νομίζω είναι η εποχή να ξανανιώσω γυναίκα, να ξεκλειδώσω όλα εκείνα τα κομμάτια μέσα μου που είχα αδρανοποιήσει, καιρός να βγω από τη σπηλιά, ήρθε ή ώρα

Έκλεισαν όλοι οι κύκλοι ;

Νομίζω έκλεισαν εκτός ο τελευταίος.

Μου λείπει ναι αλλά δεν είμαι σίγουρη αν μου λείπει γιατί ήταν εκείνος και ήμουν ακράδαντα σίγουρη ό,τι ταιριάζουμε.  Ταιριάζαμε σε ένα και αυτό έδωσε όλη τη βαρύτητα στον χρόνο στον οποίο μου πήρε να προχωρήσω. Νομίζω ό,τι αν η σχέση μας ξεκινούσε και τέλειωνε στο κρεβάτι, θα ήταν μια πολύ επιτυχημένη σχέση. Αλλά δεν ήταν , υπήρχαν και άλλα ζητούμενα.  Θέλαμε να νιώσουμε, να καταλάβουμε, να συνδεθούμε και ήταν λες και μας μάτιασαν τι στο καλό,  μια λέξη λάθος και πήγαν όλα κατά διαόλου,  και  ένιωσα λες και έκατσα να δω μια όμορφη  ταινία και έπεσε το ρεύμα και έμεινα στο σκοτάδι. και έτσι όπως ήταν σκοτάδι έφαγα και ένα χαστούκι που δεν ήξερα από που ήρθε. 

Άρα έκλεισε ό κύκλος ;

Κοίτα, αν επικοινωνούσε σήμερα μαζί μου και μου έλεγε να βρεθούμε για καφέ θα πήγαινα. Και αν έτσι όπως καθόμασταν δίπλα ο ένας από τον άλλο άπλωνε το χέρι του για να χαϊδέψει το δικό μου θα τον άφηνα. Και αν μου μιλούσε θα άκουγα. Και αν μου εξηγούσε θα καταλάβαινα. Και δε θα είχα καμιά απαίτηση για καμιά συγνώμη.  Θα συνέχιζα  από εκεί που το αφήσαμε, μόνο που εγώ θα ήμουν 22 μήνες πιο ώριμη και δεν θα έλεγα τίποτα που θα τον πλήγωνε, δεν θα είχα ερωτήσεις και απαιτήσεις και θα τον άφηνα να νιώσει όταν θα νιώσει, και να δείξει ότι θέλει όπως το θέλει και δε θα ξεσπούσα σαν μωρό παιδί.  Αν..

Αλλά εμένα οι πρώην μου γυρίζουν ακριβώς μόλις εγώ αποφασίσω να είμαι με κάποιον άλλο. Τα είδαμε, τα ζήσαμε και στο παρελθόν.

Θέλω να αγοράσω ξανά το κερί που μυρίζει κανέλα και ζάχαρη.

 Δεν ξέρω πάλι αν έχω αυτήν την φοβία να ξεκινώ κάτι με κάποιον που τώρα θα γνωρίσω και προτιμώ να πάω αν έχω την δυνατότητα σε κάποιον που ήδη γνωρίζω. Ξέρω τον χαραχτήρα μου και τα μοτίβα μου. Αλλά η ζωή δεν μου κάνει τα δικά μου, πάντα με σπρώχνει στον να αναθεωρήσω, να βγω από τα τετριμμένα μου και να υπερβώ και τις φοβίες μου.

Για να κλείσουμε με αυτήν την αναφορά και τους κύκλους πρέπει να το δεις και ως εξής

 Ότι η μνήμη έχει πάντα την ανάγκη να στραφεί σε κάποιον, κάποιον να αναπαράξει, κάποιον να θυμηθεί. Και θα πάει εκεί που νιώθει πιο όμορφα, στον εραστή που σου έδωσε τον πιο ωραίο οργασμό, εκεί που θα νιώσει καλά. Όχι εκεί που υπάρχει πόνος.

Ισχύει..

Μέχρι που θα αρχίσει να ξεθωριάζει η δύναμη της και θα θέλεις να παράξεις κάτι νέο. Αντε πάμε λοιπόν να ξεκολλήσουμε και να παράξουμε κάτι νέο. Φτάνει να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια. 

Μα και με αυτόν που άρχισες τώρα να μιλάς και αυτόν τον γνωρίζεις.

Αλήθεια ! δεν είναι πρώην όμως , τον είδα τρεις φορές, μιλήσαμε δύο, έχουμε κοινούς γνωστούς κάπως έτσι. Μου εμπνέει όμως μια αίσθηση ασφάλειας και αυτό είναι το ζητούμενο.  Αυτή η γαμημένη αίσθηση της ασφάλειας. Που ή την νιώθεις ή δεν την νιώθεις. Αυτό το να σου μιλάει και να λέει αλήθεια, να είναι ήρεμος, πράος, χωρίς εξάρσεις, να έχει σταθερές διαθέσεις και ξεκάθαρη προσωπικότητα.  Επίσης τον θαυμάζω και όπως σου είπα και προχτές, δεν γνωρίζω πλέον πολλούς που να θαυμάζω. Και αυτόν έχω πολλούς λόγους για να τον θαυμάζω. Αλλά δεν θα κάνω το λάθος αυτή τη φορά να τον κάνω μύθο, α μπα όχι, βήμα βήμα και στωικά, χωρίς εξάρσεις. 

Ας είναι.

Οπότε και εγώ είπα, αφού μου αρέσει και έχει θετική αύρα ας κάνω εγώ την πρώτη κίνηση. Και έστειλα ένα μήνυμα, γραπτό, στο μέσσεντζερ  και του είπα να πάμε για καφέ. και εκείνος απάντησε, με ένα πολύ γλυκό, φωνητικό μήνυμα ότι ήθελε πολύ να με δει και τα λοιπά.  Και περιττό να σου πω ότι ήμουν όλη μέρα μέσα χαρούμενη και με ένα χαζό χαμόγελο.  

Και θυμήθηκα πώς είναι ρε γαμώτο μου να έχεις εκείνη την χαρά και την ανυπομονησία όταν θα δεις κάποιον πόσο αλλάζει η διάθεση σου, πόσο ενέργεια γεμίζεις να κάνεις πράγματα, να κάνεις τις δουλειές σου, να φτιάξεις το μαλλί, να ανοίξεις το κουτί που ήταν καταχωνιασμένο μέσα στην αποθήκη και να βγάλεις τον εαυτό σου από μέσα.

Μαλακία να ζεις χωρίς να νιώθεις έτσι κάθε μέρα και απλά τις υπόλοιπες μέρες να πρέπει να αυτοφορτίζεσαι, με την ελπίδα ότι θα έρθει εκείνη η μέρα που θα σε ξαναφορτίσει κάποιος άλλος, με εκείνον τον υπέροχο τρόπο, τόσο θετικά. 

Δεν βρεθήκαμε τελικά χτες αλλά δεν έχει σημασία. Η μέρα μου κύλησε όμορφα. Και το βράδυ μου έστειλε ακόμα ένα φωνητικό μήνυμα λέγοντας μου πάλι, με την γλυκύτατη του φωνή ό,τι αν ισχύει η πρόταση να βρεθούμε εντός της βδομάδας και θα έρθει εκείνος Λάρνακα.  Και ναι ισχύει και ναι περιμένω να τον δω με πολλή χαρά. Χωρίς προσδοκίες ή απαιτήσεις αλλά μόνο με απλή ανθρώπινη χαρά, που θα έρθει ένας άνθρωπος να πάμε για έναν καφέ, να πούμε πέντε πράγματα για μας, να νιώσουμε όμορφα. Όμορφα και απλά. Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Από κοντά, πρόσωπο με πρόσωπο. Να ακούσεις τη φωνή να βλέπεις τις εκφράσεις του προσώπου, να έρχεται να σε αγγίζει η αύρα του σώματος του, να σε ακουμπά η άκρη από το πουκάμισο του και να χαμογελάς χαριτωμένα.  Να σου λέει αστεία και εσύ να πνίγεσαι από το γέλιο και να βάζεις το χέρι μπροστά από το στόμα.  Και να ναι τα μάτια του, όμορφα, πολύ όμορφα. Και η ψυχή του. 

Να σου πω κάτι και να μην κάτσει δεν πειράζει, ας μην βρεθούμε κι ας ήταν όλο αυτό μια εισαγωγή χωρίς κύριο θέμα. Δε με νοιάζει πραγματικά στο λέω, φτάνει που κάτι πατήθηκε, μέσα μου ξύπνησε κάτι και νιώθω όμορφα.. 

Θέλω να αγοράσω ξανά το κερί που μυρίζει κανέλα και ζάχαρη.