Στη ζωή μας κάθε μέρα δίνουμε μικρές και μεγάλες παραστάσεις. Έτσι επιτάσσει η κοινωνθα, οι καθωσπρεπισμοι, το εππαγγελμα. Στην αγαπη οφείλεις να βγάζεις τη μάσκα, να έρχεσαι με τη γυμνή σου αλήθεια, οποίος κι αν είσαι, με τα λάθη σου και τα σωστά, με τα θέλω σου και τα μπορώ σου, με την δύναμη σου αλλά και τις μικρές σου ανασφάλειες. Όλοι έχουμε μικρές η μεγάλες ανασφάλειες. Έτσι είναι η αγαπη. Ξεκινά με φοβισμένα ντροπαλά αγγίγματα στο μισοσκόταδο και σιγά σιγά ξημερώνει και αντικρυζονται οι ανθρωποι στο φως της μέρας. Μόνο Τότε γυμνωνεις τη ψυχή σου και την παραδινεις στην αγαπη, όταν φύγει η ντροπή , οι ανασφάλειες, τα πρέπει, πέσουν οι μάσκες και αφεθείς σε αυτόν που σ αγαπά περισσότερο απ όσο αγάπησες ποτε εσυ τον εαυτό σου και με την αγαπη του σε κανει να πιστέψεις ότι είσαι υπέροχος και αξίζεις ν αγαπιεσαι. Και μόνο τότε γαληνεύει η ψυχή του ανθρώπου και κοιμάται χορτασμενος και ήρεμος, όπως κοιμάται το βρέφος χορτασμενο στο στήθος της μάνας του. ΜΣ

14 Σεπ 2014, 10:35 μ.μ.