Αγαπημένε μου πατέρα καμιά φορά σκέφτομαι πόσο αδικημένοι είναι αυτοί που δεν σε γνώρισαν και άλλες πάλι φορές σκέφτομαι ότι πολλοί θα αισθάνονται ότι υπερβάλλω και είμαι μονάχα ακόμα μια κόρη που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στον πατέρα της. Δεν είναι έτσι τα πράγματα όμως πατέρα, δεν σε θεωρώ τέλειο. Σε ξέρω απ όλες τις όψεις, και τα καλά και τα άσχημα σου... Αυτό που σε κάνει ξεχωριστό όμως πατέρα ήταν τα γράμματα σου, σε κάθε μου δύσκολη στιγμή, όταν ήξερες ότι κλεινόμουν στον εαυτό μου και μου ήταν δύσκολο καν να συζητήσω, ερχόταν και με έβρισκε ένα γράμμα, που μου μιλούσε πάντα με την δική σου ψύχραιμη φωνή, μου έδινε συμβουλές, με καθησύχασε και πάντα τελειωνε με την ίδια φράση, "ότι κι αν αποφασίσεις, εγώ πάλι θα είμαι δίπλα σου" Και ήσουν και είσαι δίπλα μου πάντα. Σ' ευχαριστώ πατέρα