Αδύνατον να διαβάσει σε δημόσιο χώρο,γιατί είναι συγγραφέας και όχι αναγνώστης και ο συγγραφέας βλέπει και εν-τυπωνει εικόνες και μυρωδιές, την κυρία με τη μπλε φούστα που πέρνα κρατώντας τη μέση της, το νεαρο κορίτσι με το καρω μαντήλι στα μαλλιά, τη μυρωδια από φρεσκοψημενες κρέπες, τον ναυαγοσωστη με τα παράξενα γυαλιά που τον κάνουν να θυμίζει μύγα, και άλλες τέτοιες μπούρδες γραφει ο κάθε συγγραφέας για να ξεχνάει αυτήν που λείπει. Γιατί αν ήταν εδώ αυτή, τίποτα δε θα ήταν άξιο αναφοράς εκτός από τη μορφή του χαμόγελου του στα μάτια της. ΜΣ

10 Αυγ 2014, 4:09 μ.μ.