Αγάπη σε περιμένω

Σεπτέμβρης 26 Καφέ Νέρο με καπουτσίνο γκράντε έξτρα χοτ

Μετά από ένα μήνα σχεδόν αφοσιωμένης εργασίας τελείωσε το θεατρικό. Το τέλειωσα προψές γύρω στις 10 το βράδυ και από την πολλή ένταση, συγκίνηση κλπ έκλαια μόλις τέλειωσα. Οκ ήταν και λίγο συγκινητικό το τέλος και άλλο να το σκέφτεσαι, άλλο να το γράφεις και άλλο να το ολοκληρώνεις. Πάλι θυμίζει λίγο τη διαδικασία μιας εγκυμοσύνης και μιας γέννας και της συγκίνησης που νιώθεις την πρώτη φορά που κρατάς το μωρό σου στα χέρια σου.

Χτες ένιωσα έτοιμη και έκανα αυτό που έλεγα ότι θα έκανα την πρώτη του μηνός. Μπήκα για εικοσιτέσσερις ώρες στο φέισμπουκ, έκανα μια υπενθύμιση στους φίλους μου γιατί αρκετοί με έψαχναν και δεν ήξεραν τι γίνεται, και τους είπα ότι είμαι καλα, ζω γράφω εδώ είναι οι διεύθυνση του μπλογκ και μπήκαν αρκετοί και χτες και σήμερα γιατί το αγαπητό μας μπλγκ σαιτ μετρά πόσοι μπαίνουν σε αντίθεση με το φέισμπουκ που πολλοί βλέπουν και διαβάζουν αλλά αν δεν σου κάνουν λάικ εσύ δεν παίρνεις είδηση. Μπήκα λοιπόν για ένα εικοσιτετράωρο και ήταν ένα τεστ για μένα, για το πώς θα νιώσω και τι ένιωσα, ένιωσα σαν πρώην καπνιστής που ανάβει ένα τσιγάρο μετά από χρόνια για να δει τι του λέει η γεύση αλλά η γεύση δεν του αρέσει πια, ο οργανισμός του δεν τη θέλει. Το χάρηκα που ένιωσα έτσι, γιατί αυτό σημαίνει ότι έξω ξεπεράσει τον εθισμό μου στα κόκκινα φωτάκια και στα λάικ και είμαι πλέον συνειδητά σε άλλο επίπεδο.

Το θέατρο, το θέατρο νιώθω ότι ήταν το καλύτερο που έγραψα μέχρι σήμερα. Έσκαψα μέσα μου και έγραψα, συνέπεσε με την έξοδο μου από το δίχτυο και ήταν η πιο σωστή και συνειδητή θα έλεγα δουλειά μου μέχρι σήμερα, δούλεψα και το απόλαυσα και το χάρηκα. Ήταν σαν μια ερωτική σχέση σε μια αποκλεισμένη τοποθεία, όπου δύο ανθρωποι πάνε κάπου οι δυο τους, ζούν κάτι αποκλειστικά δικό τους, χωρίς περισπασμούς και μετά αφού το ζήσουν και χορτάσουν επιστρέφουν στην καθημερινότητα τους. Κάπως έτσι έγινε τώρα, ήμουν εγώ και το θέατρο, οι ήρωες μου, η ιστορία, την οποία ξεκίνησα να γράφω εγώ αλλά από ένα σημείο και μετά γραφόταν μόνη της, οι ήρωες άρχισαν από αλλού και πήγαν αλλού και γενικά η ανατροπή ήταν συνεχής μέχρι το τέλος και για μένα που το έγραφα. ¨Εϊμαι ευχαριστημένη, πάρα πολύ ευχαριστημένη με το αποτέλεσμα.

Είναι η πολλοστή φορά που ο σκοπός γίνεται αυτοσκοπός και στο τέλος της ημέρας λέω άξιζε τον κόπο. Τι εννοώ ; Εννοώ ότι είναι πολλές οι φορές που ξεκινώ να γράφω κάτι γιατί έχω κάτι προσωπικό που με βασανίζει, υπάρχει κάτι που με πονάει κλπ και το κάνω για να απασχολήσω με κάτι τον εαυτό μου για να ξεπεράσω ή να ξεχάσω εκείνο που με βασανίζει. Στην πορεία όμως και την ώρα που δουλεύω ξεχνώ αυτό που με βασάνιζε, προβλημάτιζε και αφοσιώνομαι πλήρως στο κείμενο μου, με καταπίνει εκείνος ο κόσμος και χάνομαι σε μιαν άλλη ιστορία στο σημείο που όταν επανέλθω πίσω καταλαβαίνω πόσο καλό μου έκανε.

Ίσως αυτή είναι η μαγεία της μυθοπλασίας, ίσως αυτή είναι η ευεργετική της δύναμη. Δεν είναι ποίηση όπου θα κάτσεις να αναλωθείς με τον προσωπικό σου πόνο και θα τον κεντήσεις και θα τον ομορφήσεις με λέξεις για να τον αντέξεις. Εδώ είναι κάτι άλλο, είναι μια νέα ιστορία που θα την πλάσεις από την αρχή, ήρωες που ο κάθε ένας έχει τον χαραχτήρα και την προσωπικότητα του, λόγια που θα πουν εκείνοι, που όλοι εκείνοι είσαι εσύ αλλά πρέπει να είναι και ο εαυτός τους !

Ίσως το πιο αληθινό σενάριο που έγραψα ποτέ, ίσως το πιο βιωματικό, εκείνοι που θα το ακούσουν και θα το διαβάσουν ίσως δουν κάτι από τον εαυτό τους μέσα ή κάτι από κάποιον γνωστό τους, η ζωή μας έτσι κι αλλιώς και οι ιστορίες μας μοιάζουν λίγο πολύ.

Όλοι θέλουμε να αγαπηθούμε και να αγαπήσουμε

σήμερα είμαι καλά !  αγάπη, σε περιμένω ..

Ιστοριες για Κυπραιους Η εκδρομη

Η εκδρομή ή αλλιώς Ιστορίες για Κυπραίους (του 2017)

Όπως σας υποσχέθηκα θα σας πω τα καθέκαστα της χθεσινής μας εκδρομής, τωρά που τα θυμούμαι τζιόλας γιατί εν τζεν αρκιμός να τα ξιάσω. Γιατί τζιαι που λαλείς αφού με κουκκουφισεν η Σκεύη η Μαρία τζιαι η Αντζελω εκαίλισα να πάω στην εκδρομή. Την προηγούμενη νύχτα όμως είχαμε την τραγική ιδέα να πάμε σε ταβέρνα να πιούμε που κανένα θκυο ποτηρούθκια κρασί τζιαι με πολλά λλίον ύπνο πάνω μας.
Τελοσπάντων εξύπνησα εφτά παρά δέκα τζαι εφτάμιση ήμασταν στο σημείο συνάντησης για να πιάμε το μίνι μπας το οποίο είναι το πάρκινγκ πόξω που το νεκροταφείο του Άη Γιώρκη, και κάπου εδώ θα κάνω μια εισήγηση στην υπεύθυνη των εκδρομών να κάμει reconsider το σημείο συνάντησης γιατί δεν ξέρω πόσο καλή ιδέα είναι να ξεκινάς μιαν ομαδική εκδρομή πόξω που ένα νεκροταφείο.
Στην εκδρομή τη συγκεκριμένη πήγαμε με μίνι μπας αντί κανονικό λεωφορείο πράμα που σήμαινε ότι μπήκαμε είκοσι περίπου άτομα σε ένα περιορισμένο χώρο ή αλλιώς κούλλουμακκα. Μπήκαμε όλοι στο λεωφορείο και πήραμε τις θέσεις μας και το ταξίδι ξεκίνησε με την κυρία Ν. (πρώτη θέση δεξιά) να λέει με ύφος και κατάνυξη την καθιερωμένη προσευχή ( η οποία ήταν ασυνάρτητα κομμάτια από διάφορες προσευχές ) μέχρι που κάποια κυρία από το πίσω μέρος του λεωφορείου (προφανώς όχι τόσο θρήσκα) είπε της άτε πε το Κύριε Ελέησον τζιαι κλείσε την. Ο κύριος Α. δε εισηγήθηκε να πούμε και τον Εθνικό ύμνο αλλά δεν του εκρόστηκε κανένας.
Πρώτη στάση η μονή του Αγίου Μηνά, όπου ένα μεγάλο μέρος της ομάδας μπήκε μέσα για να λειτουργηθεί και οι υπόλοιποι (συμπεριλαμβανομένης της υποφαινόμενης) πήραμε τες στράτες για να παρπατήσουμε. Η Παναγιώτα αθθυμάτουν ότι κάπου κοντά είσιε μια μοσφιλιά τζιαι επήεν για να συνάξει μόσφιλα. Η ξεναγός, η Γ. κι εγώ επιάσαμεν την κατηφόρα τζαι ανακαλύψαμε μια συτζιά τζιαι ένα κλήμα τζιαι επίσης ότι η φωνή της μοναχής μοιάζει με της Βούλλα Πάλα που τραγουδούσε το «συγχώρα με παρθένα μου» Μετά εκάτσαμεν πουκάτω που ένα δεντρό τζαι εταίσαμεν τον κάττο και κάπου εκεί εστράφηκεν και η Παναγιώτα με μια φούχτα μόσφιλα στο σιέρι τζιαι θκυο κιλά στη τσέντα. Εκεί μας είπε αρκετές φορές ότι δεν τους θέλει τους κάττους, προτιμά τους σιήλλους αλλά στο τέλος μας εξήγησε και το λόγο. Όταν ήταν μικρή είσιεν ένα καττούι το οποίο αγαπούσε πολλά αλλά τη νύχτα που τζοιμάτουν η μικρή Π. το καττούι ετρύπωσεν μέσα στο κρεβάτι τζιαι η μικρή Π. το εσπούρτισεν..έτσι από τότε η Π. έπαθεν έναν άλφα ψυχολογικό με τους κάττους
Δεύτερη στάση ακριβώς απέναντι από τη Μονή το οινοποιείο Χριστούδια (σημ. λίγο ύποπτο μου φαίνεται ένα οινοποιείο σε τόσο μικρή απόσταση από μια μονή) Εκεί η κ. Ν παρόλον ότι υπήρχε ανελκυστήρας, αποφάσισε να κατεβεί με τις σκάλες και για τα επόμενα πέντε λεπτά η εικόνα ήταν η κυρία Ν. να προσπαθεί να κατεβεί τις σκάλες και πίσω ουρά είκοσι άτομα συμπεριλαμβανομένου του κ. Χριστούδια να περιμένουν την κ. Ν. να κατεβεί για να κατεβούν και οι υπόλοιποι. Κάποια στιγμή την ίδια ημέρα εκατεβήκαν και συνεχίστηκε η ξενάγηση στο οινοποιείο. Ο κ. Χριστούδιας μας έδειξε πώς γίνεται το κρασί, πώς γίνεται ο σιουσιούκκος και πως φυλάσσονται τα κρασιά στην κάβα. Ανεβήκαμε πάνω τζιαι οι δικοί μας εκάτσαν σε έναν τραπέζε τζιαι δώστου αρκέψαν τα κρασιά λες τζιαι εβρίσκουνταν σε κανένα γάμο. Σε λίγο ήρθαν ακόμα δύο ομάδες με τουρίστες και με πολλή ευγένεια ο ξεναγός των Ολλανδών εζήτησε που τους δικούς μας να κάμνουν λίγη ησυχία για να εξηγήσει στους Ολλανδούς τουρίστες (που εκάτσαν φρόνιμα γύρω που ένα στρογγυλό τραπέζι) διά τον Κυπριακόν οίνον, αλλά οι δικοί μας δεν εφακκούσαν πένα, εσυνεχίσαν κανονικά να πίνουν, να ψουμνίζουν σιουσιούκκο τζιαι κρασιά τζιαι να φωνάσκουν ασυστόλως.
Μετά το οινοποιείο η κατάσταση στο λεωφορείο άλλαξε δραματικά. Οι μισοί ήταν κεφάτοι, εμπήκαν πάνω οι μουσικές , η Ελένη έπιασε το ντέφι, αρκέψαν οι χοροί , η Α. αρρώστησε, εγώ αρρώστησα που την ώρα που μου έδωσεν η μυρωθκιά των κρασιών στο οινοποιείο τζιαι εδοκίμασα τζιαι ένα ποτηρούδιν γλυκό κρασί (σαν κουμανταρία) αλλά το λεωφορείο εσυνέχισε κανονικά ώσπου τζ εφτάσαμεν στο Μασιαιρά, όπου η ξεναγός αποφάσισε να κάμουμεν μια μικρή στάση γιατί έπρεπε να ανάψει ένα τζερί. Εγώ απλά έκατσα χαμέ πόξω που το λεωφορείο τζιαι επροσπαθούσα να με φκάλλω τα άντερα μου. Ήρτεν η ώρα να φύουμε τζιαι ο κύριος Κ. αρκούσεν να στραφεί τζ εφοηθήκαμεν μήπως τον εκρατήσαν για καλόηρο.
Επόμενη στάση τα Λεύκαρα όπου εσιωνοστήκαν ούλλοι μέσα στη στράτα εκτός την κυρία Ν. η οποία ήρθε με μια φίλη της που την εξαπόλυσεν τζιαι επροσπούσε να φκει μόνη της την ανηφόρα τζιαι έκοψε πίσω, σαν να τζ έπαιζε σε άλλη ταινία.
Τζιαι την φάκκα έφαεν την η Αγγέλω τζιαι η υποφαινόμενη, οι οποίες επήραμεν την κυρία Ν. υπό την προστασία μας (δηλαδή εκρατούσεν η μια το Πι που τα δεξιά τζαι η άλλη που τα αριστερά τζιαι στην ανηφόρα εκουντούσαμεν, όπως κουντάς το αυτοκίνητο άμαν εν ξεκινά)
Κούντα ποτζεί τζιαι κούντα ποδά τζιαι με τη βοήθεια των βοηθητικών, η κυρία Ν. επροσκύνησεν στον Αγιο Μάμα, στον τίμιο σταυρό τζιαι στην επιστροφή εκάτσαμεν για καφέ τζιαι μας είπε την ιστορία της ζωής της. Πως εγεννήθηκεν στη Γιαλούσα τζιαι έθελεν να σπουδάσει φυσικομαθηματικός αλλά άλλωσπως τα έφερεν η ζωή, τζιαι έμεινεν ασπούδαστη τζιαι ανύπαντρη γιατί έπρεπε να δουλέψει. Είναι που τους ανθρώπους όμως που δεν τα βάλλουν κάτω γιατί με το τσακισμένο της κορμί και τα πόδια γεμάτα κάλλους, το Πι, τες βοηθητικές, τζιαι την μωβ της τσεντούδα, εγύριζεν μαζί μας χτες ούλλη μέρα και δεν έκαμεν μισό παράπονο.
Μετά τον καφέ και στην επιστροφή όμως μας εγέλασεν τζιαι αντί να πάει δεξιά που ήταν το λεωφορείο, ίσιωσε προς τα πάνω, εξαπόλυσε το Πι στη μέση του δρόμου τζιαι επήεν σε παρακαλώ να παίξει καζαντί. Ποιος μας το επαραλάλησε ότι η κυρία Ν. θα μας έφκαινεν εκτός που αντάρτισσα τζιαι κουμαρόφατσα.

Επόμενη στάση Φικάρδου και παραδοσιακό φεστιβάλ. Τα αυτοκίνητα ουρά παρκαρισμένα (όπως άμαν πάεις στα σιόνια στο Τρόοδος) Συμπέρασμα αμαν έσιει μούχτι ππαλουζέ τζιαι εδέσματα ο Κυπραίος είναι πρώτος.
Εσυνεχίσαμε την περιπατική υποστήριξη στην κυρία Ν. την οποία εφκάλαμεν με το ζόρι πάνω σε ένα βουνό για να φάει (εφάκκαν μας ο καπνός των σουβλακιών) τζιαι μετά που έναν τέταρτο τζιαι έναν πήχυ γλώσσα που εκάμαμεν να την φκάλουμεν πάνω τελικά μας είπε ότι δε θα φάει τίποτε γιατί δε μπορεί να μασήσει αν τζιαι πιστεύκω ότι ο λόγος ήταν ότι έφαεν τα λευτά στο καζαντί ) Έτσι επήεν τζιαι έκατσεν σε άλλο τραπέζι μόνη της γιατί στο δικό μας της εφακκούσαν οι καπνοί των σουβλακιών.

Μόλις εκαταφέραμεν να πιάσουμε που μια πίττα σουβλάκια τζιαι πριν την πρώτη μπουκιά, η κυρία Ν. αποφάσισε να σηκωστεί και επροχωρούσεν με ταχύ βήμα προς μια χαράδρα τζ επεταχτήκαμεν ίσια πάνω να την αρπάξουμεν να μεν γκρεμμοτσακιστεί. Τελικά εγύρευκεν τόπο να κατουρήσει τζιαι ήβρεν μια παλλούρα κάτω που τη φουκού που εψήναν τες πίττες τζιαι εμείς επέξαμεν πελλό τζιαι εσυνεχίσαμεν να τρώμε με τα μούτρα μας χωσμένα μέσα στην τασιή, αφού δεν εμπορούσεν να ανοιξει η γη να μας καταπιεί.

Στην κάθοδο εκρατούσα το μπαστούνι της κυρίας Ν. πάνω στους ώμους τζιαι της τραγούδησα το ένας Αιτός καθότανε , το ιτιά ιτιά τζιαι της έκαμα τζαι τη διαφήμηση με τον Τάσο τζιαι την Γκόλφω (βλεπε σερενάτα) τζιαι έτσι εκατεβήκαμεν με παραπάνω στυλ τζιαι χορευτικά.

Για το υπόλοιπο της ημέρας τζιαι αφού εκάμαμεν στο έπακρον το καθήκον μας , την εππαρκάραμεν δίπλα που τους λοκματζήες, τζιαι εγυρίσαμεν το χωρκό με την ησυχία μας. Είδαμε το παραδοσικό οινοποιείο, εφάμεν παλουζέ, τραχανά τζιαι αναρή βραστή τζιαι εξεκινήσαμεν το ταξίδι της επιστροφής μείον ένας αφού ήρτεν το ασθενοφόρο τζιαι εσύναξεν μια επιβάτισσα (όχι η Κυρία Ν. που είναι μια αππάρα τζιαι θα μας θάψει ούλλους ) που στο έφκα του μασιαιρά αρρώστησε..γιατί ελασκάραν οι βαλβίδες της λόγω του υψόμετρου.

Η εκδρομή έκλεισε λίγο πριν το έμπα της Λάρνακας με την Π να μας τραγουδά Ρίτα Σακελλαρίου και «αυτός ο άνθρωπος αυτός» και την συγγραφέα σκέφτεται σοβαρά ότι τούτες οι γυναίκες βάλλουν μας γυαλιά... χαράς την ενέργεια τους αφού ακόμα εν εστραφήκαμεν εσυζητούσαν για το επόμενο τους ταξίδι στα Χανιά. Ο Θεός να μας διά την όρεξη τους..

Μέχρι την επόμενη φορά….

η φοινιτζιά

Σεπτέβρης 15

Στο δωμάτιο μου, στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάθκια

αγαπημένη μου

ερώτησε με σήμερα ένας καλός φρεντ γιατί έσιει μέρες να γράψω ...

η αλήθκεια είναι ότι έκοψα λίγο πίσω τζιαι επίσης δεν ήθελα να γράφω για να γράφω, ήθελα να γράψω όταν έχω κάτι σημαντικό να γράψω

επίσης οι μέρες τούτες ήταν παράξενες και ήμουν παγωμένη. Μπήκα στη διαδιακασία που μπαίνω όταν μου συμβαίνουν πολλά και δεν ξέρω που θα τα βάλω, έτσι τα αφήνω σε μια κατάσταση αναμονής .. και εγώ παγώνω συναισθηματικά, σβήνω ένα πράμα και απλά αφήνω σε λειτουργία το μέρος του εαυτού μου που εκτελεί τις βασικές λειτουργίες, ξέρεις, να σηκωθώ, να πάρω το μωρό σχολείο, να πάω δουλειά

είμαι καταπληκτικά καλή στις βασικές μου λειτουργίες μπορώ να πω, εμπήκα σε φόρμα και τάξη και όλα πήγαιναν ρολόι, όλα μηχανικά όμως

κατά τα άλλα .. πέρασα ένα μεγάλο ψυχολογικό σοκ..

πήγα να δω το θείο μου, αναγκαστικά γιατί απέφευγα να πάω, αν και είχε καιρό που μου ελάλεν η μάνα μου ότι δεν ήταν καλά, αλλά βλέπεις έκανα την ίδια μαλακία που έκανα και όταν μπήκε η γιαγιά μου στο γηροκομείο. Μέσα σε ένα χρόνο πήγα δύο με τρεις φορές απλά και μόνον γιατί λυπόμουν να την βλέπω στο γηροκομείο, και έκανα τούτη την ηλιθιότητα, να μην πηγαίνω, Πήγαινα στη Λευκωσία δουλειά και κάθε μέρα περνούσα από το γηροκομείο και το έβλεπα και έλεγα θα πάω αύριο και αύριο έλεγα θα πάω αύριο μέχρι που η γιαγιά μου ήταν ετοιμοθάνατη και αναγκαστικά πήγα να την αποχαιρετίσω..

και τώρα έκανα την ίδια μαλακία, δεν επήγαινα να δω το θείο μου αν και πριν πήγαινα, πήγαινα και παίζαμε κάποτε σκάκι και πήγα πέρσι και μου έδωσε δέντρα και έφερα στην αυλή μου να φυτέψω, μια συτζιά μια μεσπιλιά

τώρα όμως ήρθε η κόρη του να τον δει από Καναδά και έπρεπε να πάω να δω και την ξάδερφη μου να μη φανώ τέλεια γαιδούρα και πήγα, στο σπίτι του θείου μου και ..

τον βρήκα στον καναπέ να κάθεται, του εβάλαν από κάτω ένα κουιλτ να είναι μαλακά και τα πόδια του ήταν διπλωμένα και ακουμπημένα στο τραπεζάκι, τα χείλη του έτρεμαν, τα πόδια του έτρεμαν και ήταν ο μισός από την τελευταία φορά που το είδα. Και εγώ ένιωσα η πιο ηλίθια ηλιθια στον κόσμο που έκαμα τόσο καιρό να πάω να τον δω..

ερώτησε με πώς πάνε τα δέντρα

έχει ακόμα τα μυαλά του και έχει εκείνο το χιούμορ του και εκείνο το χαμογελάκι του ...

είναι ο αγαπημένος μου θείος και τσακώθηκα μαζί του πριν χρόνια γιατί εγώ έκοφκα τις πατάτες με έναν τρόπο και εκείνος μου είπε ότι της έκοφκε με άλλο τρόπο, ενευρίασα τζιαι έφυγα ..

τωρά άλλαξα , επεράσαν το χρόνια, δεν νευριάζω για το σχήμα των πατατών ούτε για τίποτα, σπάνια νευριάζω πια

επί πέντε λεπτά επροσπαθούσε να βάλει το πόδι του μέσα στην δερμάτινη του καφέ παντόφλα

εκορακούσε το μεγάλο του δάχτυλο πουπάνω και δεν έμπαινε το πόδι του μέσα

και εγώ έβλεπα και δεν ελάλουν τίποτε να μεν τον προσβάλω, η κόρη του εθώρεν τζιαι δεν ελάλεν τίποτε να μεν τον πληγώσει, εσιωπήσαμε τζιαι εκαρτερούσαμεν να το βάλει μόνος του να μεν νιώσει άχρηστος τζιαι ανήμπορος

το πρωί ήρτεν ένας νεαρούλης τζιαι μου εκλάδεψεν την φοινιτζιά, είσιε κάτι εργαλεία τζιαι εσκαρφάλωσεν τζει πάνω, έκαμεν θκυο ώρες να κατεβεί

έδωσα του πενήντα ευρώ, εζήτησε νερό, ερώησα τον αν θέλει φαί, σάντουιτς, είπε όι μόνο νερό, μετά εζήτησε μπύρα είχα μια που τα πέρσι το καλοτζαίρι έληξε εν την έθελε, έδωσα του σιοκολάτα, είναι που το Μπαγκλατές λαλεί τζιαι είπε μου θέλει τζιαι το κατζέλι βάψιμο, ξέρω το είπα του αλλά εν έχω άλλα λευτά, άλλη φορά....

η φοινιτζιά μου εν η πιο ψηλή του δρόμου, θωρώ την τζιαι καμαρώνω

που ήμουν μιτσιά, έππεφτα τη νύχτα τζιαι έκλαια άμπα τζιαι πάθει τίποτε ο παπάς μου
γιατί ο παπάς μου δεν ήταν τζιαμέ να πάω να του πω είδα άσιημο όνειρο ή να του πω καληνύχτα ούτε τηλέφωνα είχαμε να πιάνουμε ότι ώρα θέλουμε
έπρεπε να καρτερώ που τη μια Κυριακή ως την άλλη για να τον ξαναδώ ζωντανό για να ξέρω ότι εν έπαθε τίποτε

(εν ηξέρω τι είναι σιειρότερο να μεν έσιεις κανένα ή να έσιεις τζιαι να φοάσαι να μεν πάθει τίποτε)

ξέρω ότι ο φόος εν ο ίδιος ότι ηλικία τζαι αν είσαι, ότι ηλικία τζιαι να είναι ο γονιός σου

η φοινιτζιά είναι πόξω που το παράθυρο της κάμαρης μου τζιαι τη θωρώ τζιαι τωρά έτσι ψιλοκλαδεμένη που είναι εν πολλά όμορφη

Loreena McKennitt - NIGHTS from the ALHAMBRA, Full

το κατσιαριστηρούδιν

Ντίαρ φρεντ

σήμερα όπως ξέρεις ήμουν σπίτι, ξέρεις το ότι αρέσκει μου πολλά αυτό το αντί να πιάνω πολλές άδεις μονοφατσιά να χτυπώ μια μερούδα έτσι έκτακτα και σήμερα ήταν μια καλή ευκαιρία αφού χτες όπως ξέρεις ελείπαμε πολλές ώρες και επειδή είμαι πλάσμα προνοητικό υπολόγισα ότι άμα λείπω όλη την Κυριακή πιθανόν να έρτω πίσω κουρασμένη και θα θέλω μια μέρα να συνέλθω που την κυριακή. Έτσι και εγένιτο
Έκατσα σπίτι αλλά εξέχασα ότι σήμερα ανοίγαν τα σχολεία και εξέμιση το πρωί έτην πάνω πάλε, βασικά μου εφώναζε η κόρη μου άμμα ξύπνα, άμμα ξύπνα (ευτυχώς το δεύτερο μου παιδί ξυπνά εύκολα γιατί η μεγάλη δεν εξυπνούσε πόμπες να εππέφταν) και όταν εξύπνησα και είδε ότι εφόρησα το φουστάνι μου το πρόχειρο λαλεί σου με τούτη κάτι παίζει και με ερώτησε το τέκνο μου άμμα μα έν θα πάεις δουλειά, και της απάντησα όχι έβαλα άδεια και τότε με εκοίταξε με ένα βλέμμα μεταξύ φακκάς μου, μισώ σε τζιαι είσαι η πιο κατζάρια μάνα, έβαλες άδεια την πρώτη μέρα που αννοίουν τα σχολεία; εν είπε κάτι φυσικά ...
και έτσι εξεκινήσε το παιδί μου την τρίτη γυμνασίου και εγώ ήρτα πίσω αλλά δεν εκατάφερα να ξανακοιμηθώ αλλά εντύθηκα και πήγα στο καφέ στις εννιά (όι του μακαρίτη) εννιά η ώρα, με το λαπτοπ μου (τούτη τη φορά το θυμήθηκα γιατί την προηγούμενη επήγα να γράψω και δεν το πήρα) επήγα λοιπόν στο καφέ, και επαράγγειλα και ένα μικρό κρουασανάκι, ασχετα αν έθελα να φάω να σπάσω, είπα να είμαι ιντελεκτουέλ και εγκρατής και αντί να το χλαππατζιάσω το έφαγα με δέκα μικρές δαγκωματιές, γιατί λένε ότι άμαν τρώεις αργά χορτάνεις (πελλάρες)
τελοσπάντων έγραφα, ήμουν στην προσπάθεια να γράψω δηλαδή αλλά είχα τον διπλανό να μιλά στο τηλέφωνο με έναν φίλο του μάλλον για το τζυνήι και τα ορτύκια επί πέντε λεπτά και μου αποσπούσε όσο να ναι την προσοχή. Μετά ήρθε μια κυρία και με επλησίασε και με ερώτησε συγνώμη είσαι η Σαβεριάδου που γράφει εκείνα τα ωραία, και εγώ που δεν είμαι μαθημένη να με ξέρει ο κόσμος, επήρα πάνω μου τζιαι επιάσαμε κουβέντα τζιαι λαλώ μά δε ρε πόσο κόσμο έχει που με ξέρει και δεν τον ξέρω
φυσικά της είπα ότι έφυγα από το φεισμπουκ και εσυμφώνησε γιατί θεωρεί και εκείνη ότι το φέισμπουκ κάμνει ζημιά στις διαπροσωπικές σχέσεις
ενιγουει στο τέλος εψόφησα και εσηκώθηκα και έφυγα γιατί αντί μέσα σε καφέ ενόμιζα ότι εκάθουμουν μέσα στο θάλαμο του Πανίκου του κασάπη, παρόλο που είχα μαζί μου το τρικούδι μου
το πιο σημαντικό που είχα να σου πω όμως φρεντ είναι ότι πριν φύγω για το καφέ εψέκασα μέσα στο συρτάρι ένα φάρμακο για να πεθάνει το άγνωστο πλάσμα που κατοικούσε εκεί μέσα και θορυβούσε εκνευριστικώς, το εψέκασα με ένα φάρμακο πάρα πολλά δυνατό αλλά γκες γουατ, το σκατό ζει και βασιλεύει και κάμνει κανονικά το κατσιαρισμα του. Οπότε πλέον ξέρουμε ότι σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης θα επιζήσουν οι κατσαρίδες και το κατσιαριστρούι μέσα στο συρτάρι μου
απόψε λοιπόν πήρα την μεγάλη απόφαση και του είπα
ή εσύ ή εγώ, αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να συνεχιστεί και εγώ δεν ξαναπιάνω το μαξιλάρι μου και να πάω να κοιμηθώ στο διπλανό δωμάτιο, θέλω το δωμάτιο μου πίσω
και έτσι φρεντ μου, εκατέβασα τον καθρέφτη που είναι πάνω στο έπιπλο και βαρεί ένα τόνο,  και το έβαλα χαμέ, άνοιξα την πόρτα και με μεγάλο κόπο και προσοχή εκούντησα το έπιπλο στο διπλανό δωμάτιο
ήρτα πίσω
ένα μεγάλο κενό στον τοίχο όπου ήταν ακουμπημένο το έπιπλο και το κατσιάρισμα να συνεχίζεται
Γαμώτοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
είναι μέσα στον καθρέφτη, ή είναι πολλά ένα στο έπιπλο, ένα στον καθρέφτη
τα νευρα μου

έφκαλα και τον καθρέφτη έξω στη βεράντα και τώρα κάθομαι και βλέπω το δωμάτιο μισοξηλωμένο και σκέφτομαι κάτι πολλά σοβαρό

άραγες σου αφού το εξήλωσα που το εξήλωσα να του σύρω κανένα πογιάτισμα; χμ

Σιωπή

Λιβάδια 9 Σεπτέμβρη ώρα 8.34

Επιτέλους δρόσισε και μπορώ να κάτσω στο δωμάτιο χωρίς κλιματιστικό. Από την άλλη έχουμε τα κουνούπια, γιατί δε γίνεται να μην υπάρχει κάτι ενοχλητικό σε αυτόν τον τόπο. Επίσης υπάρχει κάτι στο συρτάρι του έπιπλου μου που κατσιαρίζει μόλις σβήσω το φως. Έχει λίγες νύχτες που κάτι παίζει και η αλήθεια ενόμιζα ότι ήταν κάτι πίσω ή κάτω από το έπιπλο και χτες (άτε τωρα ήνταλως λέμε το επίτησα) α ψέκασα με από αυτό το κατσαριδοκτόνο και κλείδωσα το δωμάτιο για δύο ώρες αλλά δυστυχώς τη νύχτα ότι και αν ήταν, παρέμεινε ζωντανό και επανήλθε στις συνηθισμένες του δραστηριότητες. Προς το παρόν φοβάμαι να ανοίξω το συρτάρι γιατί έχω μια φοβία με τους ποντικούς, το πιο πιθανόν είναι να βάλω σιταρούδι να ψοφήσει και να βάλω κάποιον άλλο (πιθανόν τον πρώην μου) να ανοίξει το συρτάρι όταν θα αρχίζει να βρωμεί το πτώμα. Με λίγα λόγια θα κοιμηθώ και απόψε στο άλλο δωμάτιο. Κατά τα άλλα έβαλα κλασσική μουσική στο λαπτοπ (η νέα μου συνήθεια που απέχτησα εδώ και λίγες μέρες, πρώτον να ακούω κλασσική μουσική και δεύτερον να βλέπω ντοκυμαντέρ για τους Σουμέριους και όλα τα παράξενα που έγιναν πριν την μεγάλη πλημμύρα) και πιστεύω ότι ο ποντικός (αν είναι ποντικός που ζει στο συρτάρι) θα είναι ευγνώμων που θα ακούσει αυτά τα ωραία ακούσματα πριν να πεθάνει, γιατί σκέφτου τι απαίσιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα άκουγε να ήταν η Βανδή να τραγουδά, γιατί υπάρχει ζωή και μετά από σένα.

Στο μυαλό μου έχω πολλά πράγματα. Έχω τον Γιάλομ και τους Σουμέριους και το ότι θα ήθελα να είχα σπουδάσει ιστορία ή ψυχολογία ή και τα δύο γιατί και τα δύο αφορούν τον άνθρωπο και είναι αλληλοσυνδεόμενα αν και μερικές φορές τα μελετούμε χωριστά. Όμως το γεγονός είναι ότι για να μελετήσουμε την ιστορία ενός τόπου πρέπει να μελετήσουμε την ψυχολογία εκείνων που γράφουν την ιστορία, και το αντίθετο για να καταλάβουμε την ψυχολογία των ανθρώπων πρέπει να μελετήσουμε την περίοδο και τις συνθήκες στις οποίες ζουν.

Εκείνο που παρατηρείται στην εποχή μας είναι το ενώ υπάρχει τόσο τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη, ο άνθρωπος έχει τα πάντα από θέμα υλικών αγαθών και ποιότητας ζωής βλέπουμε την ίδια στιγμή ότι ο ίδιος αυτός άνθρωπος, ο σύγχρονος άνθρωπος του 21ου αιώνα είναι πιο φοβισμένος από ποτέ, πιο μοναξιασμένος από ποτέ, πιο κενός από ποτέ. Και αυτό γιατί μέσα στην πληθώρα αγαθών και υπηρεσιών που έχει και κατέχει και του παρέχονται έχασε τον εαυτό του

Ίσως η δυνατότητα να έχεις τα πάντα σου αφαιρεί την αξία από το ένα

Ίσως η δυνατότητα να συνομιλείς και να γνωρίζεις χιλιάδες ανθρώπους εύκολα, και άκοπα σου αφαιρεί την ικανότητα να συνάψεις μια βαθιά και ουσιαστική σχέση με έναν

Ίσως κάποια στιγμή, να χρειάζεται να κλείσουμε τα “παράθυρα” του υπολογιστή και απλά να φύγουμε

Σε ένα δάσος, ένας άντρας και μια γυναίκα γυμνοί, κρατώντας χέρια, περπατούν......

ίσως κάποτε, άμα απογυμνωθούν εντελώς οι άνθρωποι, καταφέρουν να  ενωθούν

ξέρω κάποτε αυτά που σου λέω είναι κάπως ανακατωμένα, ασύνδετα, αλλά κάπως έτσι ανακατωμένη είναι και η ζωή μας και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο ασύνδετα

πίστεψε με απλά προσπαθώ να βγάλω μια άκρη, όπως και εσύ και κάποτε υπάρχουν και φορές που δεν μπορούμε να βάλουμε σε όλες τις σκέψεις μας λόγια 

απλά κλείνεις τα μάτια και ακούς τη μουσική 

https://www.youtube.com/watch?v=YFD2PPAqNbw

THIS Will CHANGE Everything You KNOW...! (2018-2019)

1177 BC: The Year Civilization Collapsed (Eric Cline, PhD)

χωρίς εθισμούς

Λιβάδια λίγο πριν τις εννιά το πρωί

Δεύτερος καφές, ανοιχτά τα παράθυρα στο δωμάτιο και ένα αεράκι φυσάει, λες να αρχίσει να αλλάζει ο καιρός ;
στο Youtube ο terence trent d arby τραγουδά delicate προσπαθώντας να μου φτιάξει διάθεση. 

Οι δικοί μου κατεργάρηδες, η μεγάλη Αθήνα και η μικρή να κοιμάται στο δωμάτιο της, χωρίς κλιματιστικό, σκεπασμένη όπως πάντα με το αθασί της κουίλτ, αυτό το παιδί πρέπει να χει σπασμένο θερμοστάτη, δεν εξηγείται διαφορετικά, ο σκύλος κοιμάται κάτω, στην κουζίνα, κάτω από τον καναπέ
Έμεινα σπίτι σήμερα, έβαλα άδεια, αλλά ξύπνησα στην ώρα που κανονικά θα πήγαινα δουλειά
θα προσπαθήσω να αξιοποιήσω τις ώρες μου, τη μέρα μου, έχω αρκετά πράγματα να κάνω.
Και χτες έφυγα νωρίς από τη δουλειά, ήμουν διαλυμένη από την κούραση, ήρθα σπίτι. Την ώρα που έφευγα από το γραφείο σκεφτόμουν ότι η μεγαλύτερη ικανότητα που θα πρέπει να έχει ο άνθρωπος είναι η  προσαρμοστικότητα του, πρέπει να είσαι σε θέση ανα πάσα στιγμή να αντιμετωπίσεις ότι και αν σου συμβεί και να είσαι ελαστικός ώς προς τις νέες συνθήκες στη ζωή σου
Η κατάρρευση της βεβαιότητας μας
ένα ένα τα κομμάτια μας καταρρέουν και εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε
σήμερα είσαι παντρεμένος, αύριο είσαι μόνος σου
σήμερα έχεις δουλειά, αύριο όχι
σήμερα έχεις σπίτι, αύριο σκέφτεσαι αν είσαι πραγματικά εκεί που θα έπρεπε

ζεις σε μια χώρα όλη σου τη ζωή και μια μέρα ξεκινάς και σκέφτεσαι αν ίσως, κάποια μέρα, ζούσες αλλού, σε άλλη χώρα και αυτή η σκέψη, δεν σου φαίνεται τόσο παράλογη

λες και η ζωή μας είναι ένα γιγάντιο παζλ που η εικόνα αλλάζει συνεχώς και πρέπει κάθε φορά να βρίσκουμε τα νέα κομμάτια που ταιριάζουν στην νέα εικόνα και το αντίθετο φτιάχνουμε εμείς τη νέα εικόνα γιατί μας άρπαξαν από τα χέρια τα κομμάτια που κρατούσαμε και μας έδωσαν άλλα ή μας άφησαν με τα μισά
ότι και να συμβαίνει είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοζόμαστε και σαν τις παλιές κόκκινες κούκλες με στρογγυλή βάση όσο και αν μας ταλαντεύουν δεξιά και αριστερά εμείς επανερχόμαστε στη βάση μας

συμβαίνει κάποτε να θέλεις να πάρεις έναν δικό σου άνθρωπο, ή έναν πρώην δικό σου άνθρωπο, να του πεις κάτι σοβαρό που σου συμβαίνει ή σε προβληματίζει αλλά δεν το κάνεις γιατί ζυγίζεις μέσα σου και δεν ξέρεις αν όντως θα το πράξεις λόγω της σοβαρότητας του θέματος, ή αν θα χρησιμοποιήσεις τη σοβαρότητα του θέματος και την ευάλωτη σου κατάσταση για να πάρεις μια μικρή δόση από την σημασία που θα ξέρεις ότι θα πάρεις , εκείνη την εκδήλωση ενδιαφέροντος, τα λόγια παρηγοριάς
όπως κάθε φορά που κάποιος κόβει τον εθισμό του, τσιγάρο ή ποτό και μετά συμβαίνει κάτι δραματικό και λέει α, θα δώσω το οκ στον εαυτό μου αυτή τη μια φορά να ανάψω ένα τσιγάρο ή να πιω ένα ποτό
λες και γίνεται ένας εσωτερικός διάλογος και ο ενήλικας λέει στο μέσα σου παιδί, οκ σου συμβαινει αυτό και επειδή ταλαιπωρείσαι και είσαι κρίμα, σου δίνω άλλοθι να κάνεις αυτό που υπό κανονικές συνθήκες δε θα έκανες επειδή ξέρεις ότι σε βλάφτει

βλέπεις λοιπόν τον παραλογισμό, υποβάλλεις τον εαυτό σου σε μια ζημιά για να τον βοηθήσεις να αντέξει την άλλη, ένα εσωτερικό παζάρεμα, μια διαπραγμάτευση για να γίνουμε καλά παιδιά και να αντέξουμε τις δυσκολίες

όμως, όμως, όμως

είναι εκεί που πρέπει να ζυγίσεις αν η δυσκολία είναι όντως η αφορμή, ή αν γίνεται η δικαιολογία που θα σε εξυπηρετήσει για να ικανοποιήσεις το απαιτητικό παιδί μέσα σου που αντιδρά γιατί του κόβεις το γλυφιντζούρι

και η ζωή θα σε υποβάλει συχνά σε τεστ για να δει αν έχεις όντως αποκοπεί από τους εθισμούς σου ή αν θα γλυστρίσεις εύκολα πίσω ..και αν όλο αυτό θα γίνει ένας κύκλος μεσα στον οποίο θα μείνεις εγκλωβισμένος

κάποτε πρέπει να σπάσει ο κύκλος

εξέτασε καλά αυτό το οκ στον εαυτό σου, αυτό το οκ ας κάνω ένα τσιγάρο, ας πιω ένα ποτό, ας φάω ένα γλυκό, αν αυτό οκ και τι έγινε στην πραγματικότητα σαμποτάρει την πορεία σου προς την ανάρρωση, αν ανατρέπει τις αποφάσεις σου, ζύγισε καλά αυτή την ένδειξη αδυναμίας και αν οι τύψεις που θα νιώσεις αργότερα είναι μεγαλύτερες από την ανακούφιση που θα νιώσεις για λίγο και αν ναι ξανασκέψου το, ίσως να είσαι δυνατότερος να έχεις περισσότερη εγκράτεια

ξέρεις ,  μεγαλώσαμε πια, δυναμώσαμε πια, δε θα έπρεπε να πάμε πίσω σε κανένα εθισμό για κανένα λόγο, να ψάχνουμε στήριξη στους ανθρώπους που είναι εκεί και όχι σε εκείνους που δεν είναι εκεί, να περάσουμε με επιτυχία αυτό το τεστ που μας θέλει να γυρνάμε κάθε φορά το κεφάλι πίσω .. όχι πίσω, μόνο μπροστά

καλημέρα χωρίς εθισμούς

touch and Go

3 Σεπτέμβρη 

Στο δωμάτιο, δέκα το βράδυ, να φέγγει μόνο η οθόνη και το μικρό αμπαζούρ από ροζ χαλαζία 

στο αριστερό κομοδίνο του κρεβατιού

μετά από το νέο λαπτοπ που ήρθε στη ζωή μου, πήγα και αγόρασα και ένα ζευγάρι καλά ηχεία και τώρα ακούω στο δωμάτιο μου μουσική και με το κλιματιστικό και όλα τα άλλα άρχισα και νιώθω ότι είμαι ένοικος σε πεντάστερο ξενοδοχείο

μέσα στην σχετικά απλή ζωή και λιτή ζωή μου θέλω και γουστάρω τις μικρές μου απολαύσεις 

έτσι ενώ με βλέπεις να κρατώ ένα παλιό αυτοκίνητο και να μη με νοιάζει για ρούχα και παπούτσια ακριβά και χτυπώ ένα οκτάωρο στη δουλειά κάθε μέρα, θέλω και τις ώρες μου για μένα και κάπως νιώθω ότι το δικαιούμαι αφού μένω μόνη μου από τα δεκαέξι, στα είκοσι είχα μωρό και τώρα πλησιάζω αισίως στα σαραντα δύο

οπότε... άλλαξα συνήθειες, έκανα περικοπή στις δουλειές και πρόσθεσα ώρες ψυχαγωγίας ή προσωπικής απόλαυσης.. 

αν θα ζήσουμε να ζήσουμε ηδονικά ... ναι ναι ξέρω υπάρχει το αναπόφευκτο στρες στη δουλειά, και οι υποχρεώσεις και τα πήγαινε φέρε στα ιδιαίτερα και τα αυτά και τα άλλα και οι φορολογικές δηλώσεις 

όμως ... υπάρχει και κάτι που ονομάζεται ηδονή..  όπου κι αν βρίσκεται αυτή.. σε μια δαγκωματιά από σοκολάτα, σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο με απαλή μουσική ή σε άλλες καταστάσεις

θα μπορούσα τώρα να σου πω και για τις άλλες καταστάσεις αλλά εδω μιλάμε ένας προς ένα και δεν μπορούμε να τα λέμε έτσι ανοιχτά και ξάστερα , αλλά βλέπω τις στατιστικές, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει όλο και κάποιος θα μπει στο δωμάτιο 13 που είναι στα τοπ αναγνωσμένα κείμενα του μπλογκ

το ξέρεις ότι ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που η σκέψη του προκαλεί μεγαλύτερη ηδονή από την ίδια την πράξη; με λίγα λόγια το να σκέφτεσαι κάποιον σου προκαλεί μεγαλύτερη έξαψη από την ίδια την ώρα που θα συνευρεθείς μαζί του, μεγαλύτερη σε διάρκεια και σε ένταση.. παράξενο πράγμα το μυαλουδάκι και όλες αυτές οι συνάψεις του εγκεφάλου και όλες αυτές τις αλλαγές που προκαλούνται στο σώμα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, απλά και μόνο γιατί σκέφτηκες κάποιον, ή κάποια

θα έρθει και η ώρα που θα γράψω κάτι ερωτικό, τώρα προηγούνται τα άλλα μου πρότζεκτ 

ερωτικό στο μυαλό όμως και όχι απλές περιγραφές που μοιάζουν με παρκάρισμα αυτοκινήτου σε πολυσύχναστο χώρο 

ερωτισμός δεν είναι το σώμα, το σώμα είναι το ξέσπασμα, υπάρχει μια ολόκληρη διεργασία εγκεφαλική και συναισθηματική πριν φτάσεις στο ξέσπασμα που μπορεί να διαρκεί ώρες, μέρες ή μήνες και εκείνη η διεργασία, είναι που κρατεί το σώμα του ενός σε διέγερση όλες τις ώρες που είναι μακριά από τον άλλο, έναν άλλο που μπορεί να αγγίξει λίγο, πολύ ή καθόλου 

ερωτισμός είναι το βλέμμα με το οποίο κοιτά μια γυναίκα έναν άντρα και χωρίς να του μιλήσει του λέει "ξέρεις ότι δε θα με αγγίξεις ποτέ" και αυτή είναι η πιο ερεθιστική άρνηση που μπορεί να έχει ποτέ γιατί την ίδια ώρα εκείνην ή εκείνον που δε θα αγγίξεις ποτέ ακριβώς επειδή δεν θα τον έχεις αγγίξει ποτέ, θα τον φαντάζεσαι ως κάτι τέλειο, ακριβώς επειδή είναι άπιαστο

ερωτισμός είναι τα βαθιά κρυμμένα μυστικά, οι λέξεις πίσω από τις λέξεις, τα χέρια που αγγίζονται μόλις στις άκρες των δαχτύλων, την ώρα που ο ένας τραβά δεξιά και ο άλλος αριστερά, οι τσιτωμένες ρώγες του στήθους κάτω από τα λευκά πουκάμισα, ότι δεν πεθαίνει ποτέ....

το ερωτικό κείμενο θέλει κάτι περισσότερο από την περιγραφή δύο σωμάτων που χτυπιούνται 

Ερωτικό είναι το πέρασμα από την μια κατάσταση στην άλλη σε ανύποπτο χρόνο  

τα χιλιοστά του δευτερολέπτου που σου ανατρέπουν την σταθερή πορεία της αποχαύνωσης  

εκείνο το ιντριγκάρισμα που σε βγάζει από την λήθη και τον λήθαργο και σε ξυπνά άγρια και πας απευθείας στο Νο,1

καλη νύχτα 

https://www.youtube.com/watch?v=ICKqY9r7_oI

 

Health-facebook-traumatic-stress-disorter

http://www.turnoutblog.com/2016/07/26/heath-facebook-traumatic-stress-disorder/

Καλό μήνα

1η Σεπτεμβρίου

αρχή φθινοπώρου

τη νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου ενός φίλου , κατά τη διάρκεια της συζήτησης κάποιος ρώτησε κάτι σχετικά με τους ανθρώπους και την αλλαγή τους και το πώς αποφασίζει κάποιος πότε θα αλλάξει. Και μου ήρθε τότε, η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος δεν αποφασίζει ούτε προκαθορίζει την αλλαγή του, η αλλαγή απλά του συμβαίνει και ο άνθρωπος απλά το συνειδητοποιεί μετά που θα έχει συμβεί.

Έτσι, ξυπνάς μια καλή μέρα και σου φαίνονται διαφορετικοί οι άνθρωποι, διαφορετικά τα χρώματα και τα τοπία, άνθρωποι που σου έλεγαν κάτι δεν σου λένε πια τίποτα, συμπεριφορες που τις καταπινες πια δεν μπορείς να τις αντέξεις, και κάποιον που τον έβλεπες σαν ένα μικρό Θεό, τώρα έχει κατέβει από τον Όλυμπο και κάνει παρέα με τους υπόλοιπους θνητούς.

Αλλάζεις  και η αλλαγή είναι συνεχής και μη αντιληπτή, και έτσι ακριβώς όπως πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο τα κύτταρα μας και αναγεννιούνται και την ίδια στιγμή εμείς το ίδιο σώμα βλέπουμε συνεχώς, έτσι πεθαίνουν και αναγεννιουνται μέσα μας τα πάντα και αλλάζει η οπτική μας,

η αλλαγή δεν είναι τίποτα από την συνεχή ροή

κι αν σου έχει τύχει καμιά μέρα και δεις κάποιον στον καθρέφτη και δε σου μοιάζει πολύ καλωσόρισε τον καινούριο σου εαυτό και εναγκάλισε την αλλαγή

πονάει η αλλαγή, αλλά είναι πρώτον αναπόφευκτη και δεύτερον απαραίτητη
δεν την δέχονται όμως όλοι οι άνθρωποι
και δυστυχούν γιατί αρχίζουν κάποια στιγμή και αναγνωρίζουν μέσα τους αυτό για το οποίο έχουν γεννηθεί, την ίδια στιγμή γιγάντια δεσμά τους κρατάνε πίσω και έτσι δεν μπορούν να το τιμήσουν, να το στηρίξουν, να το αξιοποιήσουν, στερούνται τον σκοπό της ζωής τους , καταπιέζουν και σκοτώνουν τον εαυτό τους, του κόβουν ύψος και βάθος για να σμικρυνθούν, να έρθουν στα μέτρα των άλλων, για να μην τους απογοητεύσουν, να μην τους χάσουν γιατί πάνω από όλα τρομάζει η μοναξιά.

Και αν κάποια μέρα αποφασίσεις να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό σε αφήνει με όλο και πιο λίγους, το σκέφτηκες καμιά φορά αυτό;

αν το να είσαι σε πολυκοσμία και πλήθη σε κάνει να νιώθεις καραγκιόζης και ψεύτης και ξεπουλημένος, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ένα σύντροφο όταν δεν νιώθεις 100% ότι θέλεις να είσαι μαζί του σε κάνει να νιώθεις μια πόρνη αρσενική ή θηλυκή, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ανθρώπους που δεν εκτιμάς και δεν αγαπάς και δεν θαυμάζεις και δεν θεωρείς πολύτιμους συνοδοιπόρους που από εκείνους έχεις να πάρεις σπουδαία μαθήματα ζωής και σε εκείνους θέλεις να δώσεις ότι καλύτερο και πιο όμορφο έχεις είναι αναγκαίο, και οι άλλοι δεν σε αφορούν, τότε μόνος ;

μόνος ή με ένα ή δύο ή τρεις, όσους αξίζουν να είναι και να μείνουν

οι υπόλοιποι πιάνουν χώρο και χρόνο από έναν βίο που είναι βραχύς και οι ώρες πολύτιμες

Κάποια στιγμή στη ζωή σου θα ξυπνήσεις και θα εννοήσεις ότι η αλλαγή είναι μια εγκυμοσύνη που συμβαίνει μέσα σου και αυτόν τον νέο εαυτό θα επιλέξεις αν θα τον γεννήσεις με οδύνη όπως είναι η κάθε γέννα, ή αν θα τον αποβάλεις πρόωρα και νεκρό και απλά θα φαντάζεσαι κάποτε, χρόνια μετά για το πώς θα έμοιαζες..αν γεννιόσουν εσύ.. έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είσαι εσύ..

Ήθελα και κάτι άλλο να σου πώ, ξέρεις,  όταν φύγει η αγάπη, η σκιά δεν μετρά σε μπόι !!

έχει ακριβώς τρεις ώρες που βρίσκομαι στο καφέ και γράφω, δυόμιση ώρες δούλευα στο θέατρο μου και τώρα γράφω τις σκέψεις μου

σήμερα έκλεισε ακριβώς ένας μήνας που βγήκα από το φέισμπουκ.  Πρώτη του Σεπτέμβρη είπα ότι θα έμπαινα για μια μέρα μόνο, να χαιρετίσω τους φίλους μου και να τους κάνω μια υπενθύμιση για το μπλοκ εδώ. Ξεκίνησα να μπω και ένιωσα αναγούλα, οκ είπα ο οργανισμός μου δεν το θέλει, δε θα το κάνω, θα μπω όταν έρθει η ώρα, και αυτήν την ώρα δεν την ξέρω.

Ήρθε και για μένα μια αλλαγή, αναγκαστική και υποχρεωτική από την ζωή και την πορεία της και το πώς εξελίγκτηκαν για μένα τα πράγματα
ήταν κάπως σαν μια μετανάστευση,και εκείνος που σηκώνεται να πάει σε άλλο τόπο δεν είναι γιατί τον ελκύει ο άλλος τόπος είναι γιατί δεν τον σηκώνει ο τόπος που βρίσκεται. Αλλά αλλιώς είναι να λες θα πάω να ζήσω σε μια ξένη χώρα, αλλιώς η ώρα που πακετάρεις τα πράγματα σου και πουλάς το σπίτι σου και αλλιώς η ζωή που ζεις  σε μια άλλη χώρα

Τούτη η άλλη χώρα λοιπόν, ο άλλος χώρος, σαν μια ασφυκτικά κλειστή σπηλιά, που χωράει εμένα και ακόμα μια φούχτα ανθρώπους, αυτή είναι το καταφύγιο μου από την έξω ζούγκλα, η καρδιά μου πονάει, τα πλήθη με πονάνε, τα βλέμματα με πονάνε, οι πολλές συναναστροφές με πονάνε, οι ψεύτικες φιλίες και τα περιττά λόγια, οι πομπώδεις δηλώσεις και οι εκφράσεις θαυμασμού, όλα εκείνα τα κούφια και ψεύτικα με πονάνε. Σαν τα πολλά μπαχαρικά στο φαί που σου αρέσουν όταν είσαι νέος, αλλά οταν γεράσεις σε πειράζουν στο στομάχι.

αυτή ήταν λοιπόν η αλλαγή, να πάθω αλλεργία ισως και μετατραυματικό στρεςς όπως είπε και η φίλη μου στο μπλε f και στους ήχους του μεσσεντζερ

να σου πω κάτι όμως, γράφω, εδώ και ένα μήνα γράφω και αν αυτό χρειαζόταν για να γράψω, έστω

η ροή που λέγαμε...

ο Σοπενάουερ έλεγε ότι θα γινόταν διάσημος και θα καταλάβαιναν τα λόγια του μετά θάνατον
στην εποχή του θεωρείτο μισάνθρωπος και αντικοινωνικός

και βρίσκω κάποια λογική για έναν άνθρωπο που νιώθει ότι έχει να παράξει κάτι σημαντικό και να πει κάτι σημαντικό να θέλει, να έχει ανάγκη και να επιδιώκει μια απομόνωση

υπάρχει η απομόνωση, η ηχομόνωση, και η διχτυομόνωση

ο Μαρκές για να γράψει κλειδωνόταν ώρες και μέρες και μήνες και έγραψε σπουδαία

και εγώ θέλω να γράψω, και όχι δεν είναι για να γίνω διάσημη, όχι δεν είναι φιλόδοξη, ουδέποτε ήμουν, θέλω να γράψω κάτι που εκείνος που θα το διαβάσει θα κλάψει, θα γελάσει, θα νιώσει ότι δεν είναι μόνος και υπάρχει ελπίδα

θέλω να γράψω γιατί νιώθω μόνη, κλαίω και μετά προσπαθώ να βρω το κουράγιο και να βρω κάπου ελπίδα
όχι δεν θέλω να γράψω άλλα ποιήματα, τα ποιήματα τα γράφεις όταν δεν έχεις το κουράγιο να σταθείς απέναντι στον άλλο και να πεις τα πράγματα με το όνομα τους
και εγώ θέλω πια να λέω τα πράγματα με το όνομα τους

να λέω τη μοναξιά μοναξιά και την μαλακία μαλακία, θα γράψω εκείνα που φοβάσαι να πεις, εκείνα που φοβάσαι να παραδεχτείς, εκείνες όλες τις νύχτες που τελειώνεις μόνος σου και αμέσως μετά τον οργασμό ξεσπάς σε ένα κλάμα λίγων λεπτών γιατί νιώθεις άδειος σωματικά και  μαλάκας ψυχικά, γιατί ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να βαράει μαλακία την μια νύχτα πίσω από την άλλη, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κάνει έρωτα

αυτά θα γράψω και όχι ποιήματα

ειμαι σαράντα δύο είμαι μάνα ζω Κύπρο σε μια κωλοκοινωνία με υποκριτές, κερατάδες,μαλάκες και πουτανάκια φθηνά και ακριβά και ανθρώπους που ζουν σε διαλυμένους αλλά καλοσυντηρημένους από το ψέμα γάμους, που όλοι τους είναι καταβάθος δειλά και δυστυχισμένα ανθρωπάκια που φοβήθηκαν να αλλάξουν, μισώ τα σκατά που βλέπω και φτύνω τη ζωή μου για τις ατυχίες που έζησα, όμως έχω δύο λόγους να ζω και αφού πρέπει να ζω θα ζήσω και θα γράψω, θα γράψω καλά, θα γράψω καλύτερα και θα γίνω καλύτερη

αλήθεια, πρόσεξες πόσο κλιμακώνεται η ένταση όταν θυμώνω;

απλά μου την έχουν σπάσει κάτι δειλά άνθρωπάκια που πάνε να μου πουλήσουν πνεύμα και να μου διδάξουν νόημα ζωής, ανθρωπάκια που δεν έχουν βγει ποτέ μέσα από τα κλουβάκια τους, παρόλα αυτά έχουν άποψη για τον κόσμο

άμα δεν ξέρεις ποιος είσαι πώς θα συστηθείς;

η μαλακία που λέγαμε .. οκ όλη την περάσαμε τη φάση μας, αλλά αν μη τι άλλο, κάποτε να σταθείς στον καθρέφτη και να πεις μερικές αλήθειες στον εαυτό σου, αν μη τι άλλο, να χεις μια προοπτική ότι δεν θα χτυπάς μαλακία μέχρι τα βαθιά γεράματα, ότι θα αξιωθείς να κάνεις έρωτα, με έναν άλλο άνθρωπο, και θα είσαι εσύ και εκείνος, αν μη τι άλλο ρε μαλάκα να δίνεις στον εαυτό σου μια μικρή ελπίδα ότι αξίζεις μια φορά στη ζωή σου κάτι αληθινό

Καλό μήνα και όταν είσαι έτοιμος και αποφασίσεις να δεις ποιος είσαι κράτα γερά

η έμπνευση έρχεται πάντα στην ώρα της

την στιγμή που συλλαμβάνω μια σκέψη για ένα νέο έργο νιώθω να με πλημμυρίζει μια ηδονή που ξεκινά από μυαλό και προχωράει στο σώμα.  Είναι ακριβώς οι ίδιες σωματικές αντιδράσεις που έχει ένας όταν ερωτεύεται, ο εραστής που σε λίγο θα συναντήσει την ερωμένη του, εκείνη τον εραστή της

η διέγερση ξεκινά από πριν, στην ιδέα της σκέψης, της προκείμενης συνάντησης

το ίδιο και τη στιγμή που έρχεται η ιδέα, η έμπνευση, ακριβώς όπως όταν είσαι ερωτευμένος, παύουν όλες οι άλλες σκέψεις, οι προβληματισμοί και το μόνο που επικρατεί στο μυαλό σου είναι η "ιδέα"

γιατί κάνουμε λόγο για "σύλληψη" της ιδέας όπως και του "εμβρύου"

ίσως επειδή ήταν κάτι που δεν υπήρχε μέχρι να υπάρξει

η ιδέα δεν υπήρχε πουθενά, δεν πήγες κάπου να την πάρεις αυτούσια, ήταν μια σωρεία από σκέψεις και εικόνες διάσπαρτες, παρελθοντικές, και ξαφνικά κάποια στοιχεία ενώνονται στο μυαλό σου και ιδού η "ιδέα"

ωραίο πράγμα η ιδέα και ηδονική η στιγμή της "σύλληψης" της, σχεδόν οργασμική θα έλεγα

ήθελα με κάποιον να το μοιραστώ, να το πω με όλον αυτόν τον ενθουσιασμό που νιώθω αυτή τη στιγμή και στο μυαλό μου μόνο ένας άνθρωπος ήρθε

είναι αυτό που σου είπα πριν λίγες μέρες, για τα κουμπάκια που ανάβουν μόνο όταν τα αγγίξουν ορισμένα άτομα, λοιπόν όταν επρόκειτο για "λογοτεχνία" και ιδέες, μόνον εκείνος ένιωθε τον ίδιο ενθουσιασμό με εμένα, μόνο εκείνος έδειχνε τόσο ενδιαφέρον, θαυμασμό και ήθελε να ακούσει κι άλλα και εγώ ήθελα να του πω κι άλλα και .... αυτό ήταν το μαγικό κουμπί που μου πατούσε.. ο δικός μοναδικός μας τρόπος επικοινωνίας, κάτι σχεδόν που μοιάζει με "έρωτα" μια ηδονή που τη μοιράζεσαι με κάποιον που χαίρεται με αυτό που κάνεις, το νιώθει, το συμμερίζεται, το ζει μαζί σου

έχει συγκεκριμένα άτομα για συγκεκριμένες επικοινωνίες

όταν έχεις ένα πρόβλημα θα αποταθείς σε κάποιον, όταν έχεις κάτι πάρα πολύ σοβαρό ίσως σε κάποιον άλλο που ξέρεις ότι θα σε βοηθήσει να δεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα, και αποτείνεσαι σε διαφορετικούς ανθρώπους για διαφορετικά θέματα κάθε φορά αναλόγως της αντίδρασης που ξέρεις ότι θα έχεις και όταν πρόκειται για κάτι καλό που έχεις κάνει θα πας σε αυτόν που θα σου πει  "μπράβο αγάπη μου, είμαι τόσο περήφανος για σένα"  και ξέρεις, κάποτε σκέφτομαι ό,τι αυτή ίσως να είναι από τις βασικότερες ανάγκες ενός ανθρώπου, η γυναίκας ή άντρα, να έχει κάποιον να του πει ένα γνήσιο "Μπράβο αγάπη μου, σε θαυμάζω, είμαι τόσο περήφανος για σένα" για οτιδήποτε μικρό ή μεγάλο κάνει, έστω είναι ένα θέατρο που γράφει, ένα δίστιχο, ή ένα ωραίο φαί που μαγείρεψε
μικρές ενέσεις αυτοπεποίθησης, έτσι τις ονομάζω, να λέμε στους ανθρώπους μας πόσο περήφανοι είμαστε για εκείνους

όταν όμως έχεις μια πάρα πολύ καλή ιδέα ;

άντε τώρα να κάτσεις να πεις για την ιδέα σου σε κάποιον που θα αδιαφορεί, η θα χασμουριέται ή θα σε κοιτάζει κάπως..

λοιόν έχει διαγωνισμό και λήγει στις 28 Σεπτεμβρίου και έχω μόνο 28 μέρες μέχρι το τέλος της προθεσμίας, όμως αποφάσισα να ετοιμάσω κάτι, γιατί καταβάθος με ιντριγκάρουν οι προθεσμίες και όταν έχω προθεσμίες γράφω καλά, γράφω όμορφα και την ώρα που γίνεται αυτό, βγαίνω από μένα και γίνομαι οι ιστορίες,οι ήρωες και αυτό για λίγη ώρα με κάνει να ξεχνώ για λίγο τη ζωή μου και να ζω τη ζωή τους

ο άνθρωπος που γράφει ζει διχασμένα, αυτό να το θυμάσαι, ζει εκεί κι εδώ, και όταν δεν αντέχει το εδώ πάει εκεί και μετά γυρίζει πίσω...

θα γράψω, είχα δύο θέματα στο μυαλό μου αλλά έχω καταλήξει ποιο θα έχει την τιμητική

28 μέρες να δουλέψω, ένας νέος στόχος, μικρός αλλά σημαντικός και άμα περάσουν τα χρόνια και το σκεφτείς ώριμα θα αντιληφθείς ότι το οτιδήποτε κάνουμε δεν αφορά το να πάμε κάπου, δεν είναι ο στόχος ούτε τα βραβεία, ούτε τα πρωτεία, ούτε κάτι άλλο, η δημιουργία είναι αυτοσκοπός, δημιουργείς για να διατηρείσαι απασχολημένος, για να κρατάς το μυαλό σου σε εγρήγορση, για να αποφεύγεις εκείνον το πνευματικό και συναισθηματικό τέλμα, την πλήξη και τη μονοτονία, με λίγα λόγια δεν είναι το που έχεις να πας ο σκοπός, αλλά το να συνεχίσεις να περπατάς..ακόμα και αν δε σε κρατάνε πια τα πόδια σου

έχω κάτι πολύ σημαντικό να σου γράψω, θα μείνουμε ζωντανοί όσο χρειάζεται και για να γίνει

η έμπνευση θα έρχεται πάντα στην ώρα της

p.s. η πιο δύσκολη διαδικασία, να βρίσκεις ονόματα για τους ήρωες σου

οι επαναστάσεις γίνονται με όνειρα

διαγωνισμός θεατρικού έργου από το ΡΙΚ

http://www.riknews.com.cy/pdf/rik/kanonismoi-2018.pdf

Τα 20 + 1 βασικά μυστικά της δημιουργικής γραφής από τον Βαγγέλη Προβιά

http://www.fortunegreece.com/article/ta-20-1-vasika-mistikaergalia-tis-dimiourgikis-grafis/

restart

Αύγουστος 29  Καφέ Νέρο Λάρνακα

Ξεκινούμε από εκείνη την ατάκα που ρίξαμε σε μια παλαιότερη ημερολογιακή εγγραφή (ημερολογιακή εγγραφή έχουμε και στην λογιστική αλλά εδώ σναφέρομαι στα αυτούσια ημερολόγια μου) Κάπου έλεγα λοιπόν σε μια παλαιότερη μου ημερολογιακή καταχώρηση  ό,τι ένας καλός λόγος για να συνεχίσεις να ζεις αυτόν τον παραλογισμό που ονομάζεται βίος, είναι απλά και μόνο από περιέργεια, έτσι απλά για την σπάσιμο όλων εκείνων των στατιστικών που θα σε ήθελαν ηττημένο και παραιτημένο.

Εγώ ηττημένη δε δήλωσα και δε θα δηλώσω ποτέ. Είμαι κάπως σαν το τραγούδι που λέει "να την πετιέται από ξαρχής και ανδριεύει και θεριεύει". Αυτή είμαι εγώ, πέφτω στον πάτο εκεί που λες δεν έχει πιο κάτω και μετά να μαι πάνω πάλι. Σήμερα ήταν μια από αυτές τις ημέρες.

Η πρώτη μέρα που ξύπνησα στο κρεβάτι μου αφού χτες επιστρέψαμε από τις διακοπές. Περιττό να σου πω ότι χτες μέχρι να έρθουμε από Πάφο ήμουν σαν ψόφια και δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Ήταν αμέσως εμφανής η διαφορά στη θερμοκρασία. Στον Πωμό ήταν δροσιά, το βράδυ φυσούσε και καθόμασταν στην βεράντα και κρυώναμε. Δεν νιώσαμε καμιά μέρα ζέστη ούτε και άναψα το κλιματιστικό στο δωμάτιο. Στην Λάρνακα αμέσως ένιωσα σαν να μπηκα και πάλι σε ένα φούρνο.

Ξημέρωσε όμως η μέρα και ξύπνησα και ήμουν όλο ενέργεια και μέσα στην καλή διάθεση, σπάνιο φαινόμενο για μένα. Λες όντως να ισχύει αυτό που λένε για τις μπαταρίες, ότι γεμίζουν στις διακοπές. Και είναι δυνατόν να γέμισαν σε μόλις τέσσερις ημέρες, μπας και να ήταν η αλλαγή σκηνικού, ότι και αν ήταν ξύπνησα καλά, με όμορφη διάθεση και το χάρηκα.

Πήρα τις νέες μου αποφάσεις για τον νέο χρόνο, ο οποίος νέος χρόνος για μέα ξεκινά από Σεπτέμβρη και όχι από Γενάρη όπως τους περισσότερους. Λοιπόν οι νέες μου αποφάσεις ήταν να ξαναμπώ σε πρόγραμμα με τη διατροφή μου και από βδομάδας να ξεκινήσω γυμναστήριο. Και τα δύο περιστρέφονται γύρω από το σώμα που, που είναι το μόνο που με απασχολεί και μου χαλά τη διάθεση όταν το σκέφτομαι. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν μπει και αυτό σε καλό δρόμο θα νιώθω και εγώ πιο καλά με τον εαυτό μου και με τους υπόλοιπους μου στόχους.

Εμμένω στην απόφαση μου να είμαι εκτός φέισμπουκ και άλλων κοινωνικών διχτύων, έχει σχεδόν ένα μήνα τώρα που βγήκα, έχω ανακτήσει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και  όσο περνάνε οι μέρες νιώθω όλο και καλύτερα, αν και αυτό συνυπάρχει με την “μοναξιά” μου που κάποιες στιγμές μου χτυπάει καμπανάκι κόκκινο, παρόλα αυτά όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ξέρω και νιώθω ενστικτωδώς ότι ήταν ορθή η απόφαση μου και αυτή η στροφή στην ζωή μου θα με οδηγήσει σε κάτι ποιοτικότερο στις πράξεις μου και κατά συνέπεια στις σχέσεις μου. Με την πράξη μου αυτή που την έχω βαφτίσει πράξη επαναστατική, αν και η επανάσταση είναι πάντα απέναντι στον εαυτό μου,  αναγκάζω τον εαυτό μου λοιπόν, τον υποχρεώνω  να μην συμβιβάζεται στις επιφανειακές σχέσεις και περιμένω και όχι μόνο περιμένω, θα κινηθώ και ενεργά προς αυτήν την κατεύθυνση, του να φέρω στη ζωή μου ανθρώπους, ανθρώπους με τον σωστό τρόπο και τον σωστό λόγο.

Είσαι ένας άνθρωπος και θέλεις να γνωρίσεις κόσμο !

Το να βγαίνεις έξω από το σπίτι είναι ένα βήμα. Το να φροντίζεις την εμφάνιση σου ένα ακόμα ένα βήμα. Το να φροντίζεις να είσαι εμφανίσιμη την ώρα που θα βγεις από το σπίτι είναι ένα ακόμα πολύ καλό βήμα. Το να πηγαίνεις σε εκδηλώσεις όπου θα γνωρίσεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα είναι ένα ακόμα πολύ καλό βήμα. Το γυμναστήριο είναι ένα από αυτά, μετά έχουμε τα επιμορφωτικά μαθήματα, σχολές χορού, άλλες δραστηριότητες, ή ένα καφέ όπου θα πηγαίνεις κάθε μέρα και πάλι εκεί έχεις πιθανότητες κάποιος, κάποια στιγμή να σου μιλήσει, να γνωρίσεις κόσμο. Α ναι και εκδρομές να μην ξεχάσουμε τις εκδρομές, και τα ταξίδια ! 

Πρέπει να αποφασίσω αν θα συνεχίσω τα ρωσσικά, κάνω και σκέψεις για να μάθω σκάκι, πέρσι δήλωσα στα επιμορφωτικά αλλά τελικά δε δημιουργήθηκε τμήμα, και το ακύρωσαν, ίσως φέτος μαζευτούν περισσότεροι.  όμως το ξέρω και το νιώθω αυτή η χρονιά κάτι καλό θα φέρει, μια κίνηση τσεκ ματ..ps look good and you will feel good, or feel good and you will look good Με λιγα λόγια αν νιώθεις καλά και όμορφα με τον εαυτό σου αυτό θα φαίνεται και στην εμφάνιση σου και αν δεν νιώθεις καλά και όμορφα με τον εαυτό σου ανίστρεψε το, ξεκίνα να δουλεύεις με την εμφάνιση σου, ντύσου όμορφα, βάλε μέικ απ και λίγο κραγιόν και βγες, δοκίμασε το, θα δεις ότι μόλις φτιάξει λίγο η εμφάνιση φτιάχνει και η διάθεση.

Εγώ αυτό έκανα σήμερα, ξύπνησα καλά, είχα και την σημερινή μέρα άδεια και αφού έκανα με περισσή όρεξη και διάθεση τα περί οικιακής καθαριότητας είπα οκ τώρα ώρα για βόλτα. Και βγήκα βόλτα, αφού φρόντισα πρώτα να ετοιμαστώ με κάπως περισσότερη όρεξη από άλλες φορές. Θυμήθηκα πώς ετοιμαζόμουν για έξοδο όταν με έπαιρνε ο φίλος μου και είχα τόση όρεξη και να ντυθώ και να μακιγιαριστώ και μετά σκέφτηκα ή μάλλον αποφάσισα ότι έτσι θα πρέπει να ετοιμάζομαι και να ντύνομαι ασχέτως αν δεν θα έρθει να με πάρει κανένας και θα σηκωθώ να πάω μόνη μου. Έτσι και έκανα. Ετοιμάστηκα λες και θα έβγαινα για ραντεβού. Όχι κάτι ιδιαίτερο, μαύρο παντελόνι, μαύρη μπλούζα, λίγο μεικ απ, λίγο κραγιόν και μάσκαρα και ήρθα στο καφέ. Νιώθω όμως ότι βγήκα από το σπίτι, ότι ήρθα σε ένα χώρο, ότι υπάρχω και είμαι όμορφη! Και όταν το νιώθεις το εκπέμπεις κιόλας και μπορεί να μη βγαίνεις για ραντεβού όμως που ξέρεις μπορεί το ραντεβού να βρεθεί επιτόπου ! λέμε τώρα.. το θέμα είναι να νιώθεις όμορφα  γιατί αξίζεις να νιώθεις όμορφα ! 

ps Να βάζω μπλούζα με μακρύ μανικι στο νέρο, είναι ψόφος 

Γαλήνη

κυριακή Πωμός τρίτο βράδυ

Άρχισα και συνηθίζω την βεραντούδα, τον αέρα και τον ήρεμο ύπνο χωρίς κλιματιστικά. Ξέχασα να σου πω, εδώ δεν έχεις ανάγκη να ανάψεις κλιματιστικό, απλά ανοίγεις τα παράθυρα και κοιμάσαι όπως το πουλλούδι. Τελικά ίσως να είναι οι καλύτερες διακοπές της ζωής μου, τουλάχιστον ως προς το κατάλυμα και το μέρος, αυτός ο συνδιασμός να είσαι πάνω στο βουνό, να βλέπεις γύρω σου το πράσινο και από κάτω το μπλε της θάλασσα και να ακούς τη νύχτα τη θάλασσα είναι το κάτι άλλο.

Σήμερα πήγαμε προς τον Πύργο μια διαδομή πολύ κουραστική. Μια διαδρομή που θα ήταν πολύ συντομότερη αν ήταν όλο παραλία αλλά λόγω του ότι μεσολαβεί στο ενδιάμεσο η περιοχή Κόκκινα το οποίο είναι κατεχόμενο, αναγκαστικά περνάς από όλη την βουνοκορφή και πολύ δύσκολες στροφές. Η διαδρομή από Πωμό μέχρι Πύργο ήταν περίπου σαράντα λεπτά, όχι και τόσο μεγάλη σε διάρκεια αλλά δύσκολη λόγω των στροφών. Ο Πύργος δεν μας κίνησε και τόσο το ενδιαφέρον, κάτσαμε για λίγο σε ένα καφέ όπου είχε ένα λιμανάκι και μια μικρή οργανωμένη πλαζ, παραγγείλαμε κάτι να φάμε και φύγαμε σύντομα χωρίς καν να μπουμε στη θάλασσα, αν και είχαμε πάρει μαγιώ, γιατί βαρεθήκαμε τη διαδικασία. Νιώθαμε όλοι τόσο κοθυρασμένοι που θέλαμε απλά να γυρίσουμε πίσω.

Στην επιστροφή είδαμε ένα χωριό με το όνομα Αλεύκα στο οποίο ζούσαν Τουρκοκύπριοι αλλά εγκαταλείφθηκε το 1964 μετά τις φασαρίες. Τώρα έχουν απομείνει τέσσερα ερειπωμένα σπίτια, στα αριστερά και δεξιά του δρόμου, μέσα στο ένα από αυτά είχε και ένα κατσίκι. Στο ίδιο σημείο υπάρχει τώρα ένα φυλάκιο με το ίδιο όνομα και ακόμα ένα στρατόπεδο Ελληνικό και ένα φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών. Η τουρκική σημαία στο σημείο Κόκκινα που μας είπαν ότι πλέον χρησιμοποιείται ως φυλακές.

Γυρίσαμε και πέσαμε ξεροί για ύπνο. Με ξύπνησε η φασαρία από τους διπλανούς, μωρά έκλαιγαν, μεγάλοι φώναζαν και ανησύχησα για λίγο ότι η ησυχία που βρήκαμε είχε καταστραφεί αλλά ευτυχώς ησύχασαν και επανήλθαμε και εμείς στην ηρεμία μας.

Το απόγευμα επισκεφτήκαμε μια άλλη ξάδελφη της μάνας μου, περπατητές αυτή τη φορά αφού το σπίτι της είναι σε μικρή απόσταση από το κατάλυμα που μένουμε. Γνωρίσαμε και τον άντρα της που ήταν για πολλά χρόνια στο εξωτερικό ως μηχανικός και δούλευε στις αραβικές χώρες, μας είπε ότι είχε γυρίσει τον κόσμο όλο λόγω δουλειάς, και τώρα ο καημένος δυσκολευόταν να περπατήσει μετά από δύο εγκεφαλικά. Φύγαμε από τη ξάδερφο με δύο τσάντες η μια γεμάτη αγγουράκια και η άλλη με βαζάνια και χτες με πέντε κιλά σταφύλι από την άλλη ξάδελφη και αν επισκεφτούμε και άλλους μας βλέπω να φεύγουμε με κοντέινερ από τον Πωμό.

Το πιο ωραίο ήταν το αποψινό μας δείπνο έξω στην βεράντα, ένα απλό λιτό δείπνο συνοδευμένο από το αεράκι του βουνού, την ησυχία και τον ήχο της θάλασσας από κάτω. Μετά πήγαμε περπατητές ένα γύρο κάτω στο χωριό και σταθήκαμε σε ένα σημείο που μπορούσαμε να δούμε τη θάλασσα η οποία απόψε χτυπάει άγρια την ακτή. Από πάνω το φεγγάρι σχεδόν γεμάτο, μια κλωστή μακριά από την πανσέληνο και εγώ μια κλωστή μακριά από την ευτυχία.

Μια κλωστή μικρή αραχνουφαμένη η ευτυχία, η αποψινή ευτυχία μυρίζει δέντρα, ρόδια και παπουτσοσυτζιές, χώμα βρεγμένο και αροδάφνη. Μυρίζει αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, από τα παιδικά χρόνια της μάνας μου, μυρίζει παρελθόν, κάτι πολύ όμορφο και ιερό, σχεδόν άπιαστο.

Οι ζωές όλων εκείνων που έζησαν εδώ πριν από εμάς, των παππούδων και των γιαγιάδων που έζησαν στο βάθος του δάσους, στα παλιά δήμματα ή αλλιώς Μελλίσι και έφεγγαν με τις δάδες, πριν τους χτίσουν τα σπίτια τους στα νέα Δήμματα και την ακροθαλασιά, όταν ο κόσμος κοιμόταν τα βράδια στις στέγες των σπιτιών κάτω από τις καλύφες με τις καλαμόστεγες και κάτω από τα αμπέλια.

Η εποχή είχε τη δυσκολία της είχε όμως και τη μαγεία της

Εμείς τώρα έχουμε τα πάντα και χάσαμε τη μαγεία ..

Και ο μόνος τρόπος να την βρούμε είναι να πάμε πίσω, όσο πιο πίσω γίνεται, να θυμηθούμε

έσβησα την τηλεόραση, έσβησα το φέισμπουκ, ράδιο δεν ακούω, και αν είμαι καλά, κάποτε αν και εφόσον μπορέσω έτσι θέλω να ζω, απομωνομένη από όλους και όλα τα άσχημα του κόσμου, κλεισμένη στον μικρόκοσμο μου, να ακούω μια θάλασσα, να ακούω παλιές ιστορίες, να γράφω εγώ παλιές και καινούριες, και να ζω μια απλή ζωή, μέσα στη φύση με παρέα έναν άνθρωπο δικό μου και περιστασιακά αγαπημένους φίλους και επισκέπτες

τίποτα άλλο δεν θέλω να ξέρω από αυτήν την κοινωνία ... και που πρέπει να πάω πίσω, να πάω πίσω στο γραφείο και στην καθημερινότητα, γιατί πρέπει να βγάλω ένα μεροκάματο, με πολύ βαριά καρδιά, πήρα εδώ μια γεύση ηρεμίας, γαλήνης, μακριά από τη ζέστη και την υγρασία της Λάρνακας, άτε τωρά τι καλύτερο να περιμένεις από μια πόλη που το όνομα της είναι “τάφος” φέρετρο, τελοσπάντων.. ευτυχώς που θυμήθηκα πώς είναι να νιώθεις άνθρωπος !

ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ: Από την Τήλο στη Τηλλυρία

ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ: Από την Τήλο στη Τηλλυρία: Η Τήλος είναι ένα απομονωμένο, μακρινό, και άθικτο ελληνικό νησί στα Δωδεκάνησα. Η Τηλλυρία, βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της Κύπρου...

το οικογενειακό δέντρο

Πωμός 21,26 μμ ημέρα βράδυ Σαββάτου

δεύτερη ημέρα διακοπών. Καθισμένη στην βεράντα του καταλύματος στον Πωμό. Στα διαμερίσματα Καλίνα, ένα υπέροχο σπιτάκι, πάνω κάτω με πανέμορφο κήπο με λεμονόδεντρα στο πίσω μέρος και μια φωρτομένη καβάφα. Η μάνα μου στο τραπέζι μαζί μου τρώει αμίλητη για να μην με ενοχλεί που γράφω, το αεράκι φυσάει, η θάλασσα ακούγεται στο βάθος ..

μόλις επιστρέψαμε από τα Νέα Δήμματα, ένα πολύ μικρό χωριό δίπλα από τον Πωμό. Εκεί μένει μια πρώτη εξάδερφη της μάνας μου, αρκετά μεγαλύτερη σε ηλικία. Ήξερα πάντα ότι ο παππούς μου ήταν από τον Πωμό γι αυτό και υπογραφόταν Κωστας Χριστοφή Πωμίδης αλλά σήμερα μάθαμε από την ξάδερφη πολυ περισσότερα στοιχεία για την οικογένεια.

Μάθαμε ότι ο πατέρας του παππού μου του Κώστα με το όνομα Χριστοφής ήταν κωφάλαλος και γι αυτό και τους έλεγαν ο τάδε του "κουφού" Επίσης μάθαμε και γιατί του έδωσαν για γυναίκα τη προγιαγιά μας τη Σοφία. Η Σοφία λοιπόν ήταν μια από τις κόρες του Χατζηπαναγή από τον Πωμό. Τα σπίτια τους ήταν σε μια περιοχή που ονομαζόταν παλιάμπελα και ήταν βαθιά στο δάσος στον δρόμο προς την Παναγία την Χρυσοπατερίτισσα. Ένας πήγαινε και ενοχλούσε τα ζώα του Χατζηπαναγή, όπως μας είπε η θεία έδενε τις γλώσσες των βοδιών με τις τρίχες τους, του έκλεβε ζώα και γενικά τον ενοχλούσε. Πάνω στην ενόχληση, ενόχλησε και την κόρη του τη Σοφία και την κατέστρεψε, με λίγα λόγια την ξεπαρθένεψε. Και ο Χατζηπαναγής πήγε και τον σκότωσε.

Η Σοφία όμως αφού ήταν "καταστρεμμένη" δεν θα την έπαιρνε για γάμο κανένας και έτσι την έδωσαν στον Χριστοφή τον κωφάλαλο και μαζί έκαναν πέντε παιδιά. Ή πρώτη και μόνη κόρη η Μαρία. ο Αλέξανδρος, ο Αντρέας, ο Κώστας (πατέρας της μάνας μου) και ο Νεόφυτος. Μόλις γεννήθηκε η Μαρία ο πατέρας της δεν την ήθελε και έτσι όπως ήταν τυλιγμένη την έριξε μέσα στις κολοτζιές, επίσης όλη την περιουσία που είχε την μοίρασε στους τέσσερις του γιους και στην Μαρία δεν άφησε τίποτα εκτός από μια "μοίρα" 1/5 μιας αθασιάς που την άφησε και στα πέντε παιδιά του.
Η Μαρία ήταν η μάνα της θείας στο σπίτι της οποίας πήγαμε απόψε, η οποία είναι εβδομηνταοκτώ χρονών και σηκώνεται κάθε μέρα στις τέσσερις για να πάει στην Πόλη Χρυσοχούς να δουλέψει καθαρίστρια σε ένα ξενοδοχείο για εξακόσια ευρώ.

Αυτά και άλλα μάθαμε απόψε και πήραμε ακόμα μια φορά μια μικρή γεύση για την "μοίρα" των γυναικών στον τόπο μας μέχρι πρόσφατα.

δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το τι περνούσαν τότε οι άνθρωποι λόγω της φτώχιας και της αμάθεις αλλά κυρίως οι γυναίκες αφού είχαν και την καταπίεση και τους βιασμούς και την υπόληψη τους και να δουλεύουν σκληρά και να γεννούν και να τους πετούν τα μωρά αν γεννιόντουσαν κορίτσια μέσα στις κολοτζιές..

η θεία περνά τον δικό της γολγοθά .. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.. δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για αυτό...απλά παρακολουθούσα σιωπηλά και θαύμαζα το κουράγιο της και τη δύναμη της τόσον χρονών και να αντέχει να ζει αυτή τη ζωή, να πηγαίνει κάθε μέρα από τα χαράματα να καθαρίζει σε τέτοια ηλικία..

έχω πολλά να επεξεργαστώ απόψε..νιώθω ότι  έκανα ένα νοερό ταξίδι πίσω στο χρόνο και επέστρεψα.  Και ένιωσα μια ευγνωμοσύνη που ζω σήμερα και όχι τότε, που ζω σήμερα και έχω την ζωή μου στα χέρια μου. Δεν ανήκω σε πατέρα ή σύζυγο δεν θεωρούμαι προιόν για να με πειράξει κάποιος και να μειωθεί η αξία μου τόσο ώστε να με δώσουν λόγω χαμηλής αξίας σε έναν κωφάλαλο.

Δεν ξέρω αν ο πρόπαππους ο Χριστοφής εκτός από κωφάλαλος ήταν και τρελλός και πέταξε το πρωτότοκο του στις κολοτζιές γιατί βγήκε κόρη, ξέρω ότι στα γονίδια μου έχω λίγο Πωμό, λίγο Περιστερωνοπηγή, λίγο Άγιο Αμβρόσιο και λίγη Αγγλία ... άμα πάμε πίσω πίσω πίσω πίσω ίσως όλοι βρούμε έναν πρόγονο κουφό ή τρελλό ή κάποια γυναίκα δυναμική ή κάποιον καλλιτέχνη και τελοσπάντων όλον εκείνον τον συνδιασμό γονιδίων που έκανε αυτό που είσαι εσύ σήμερα.

Στην επιστροφή από τα Νέα Δήμματα προς τον Πωμό είδαμε τους βράχους στη θάλασσα να είναι μπλε. Σταματήσαμε ! Τελικά εχουν βάλει έναν μεγάλο μπλε προβολέα και φέγγει πάνω στους βράχους της θάλασσας και είναι ένα παράξενο  και μαγικό θέαμα που πρώτη φορά είδα. Την ώρα που στάθηκα μπροστά στον προβολέα φαινόταν η σκιά μου μέσα στη θάλασσα...ενθουσιάστηκα ! πρώτη φορά στάθηκα πάνω σε ένα βουνό, βράδυ και να φαίνεται η σκιά μου στη θάλασσα !

εβγαλα φωτογραφίες τις σκιές μας, τους μπλε βράχους και το φεγγάρι πίσω από το βουνό ! ήθελα να είσαι εκεί,   ήθελα να σου δείξω τους μπλε βράχους και το φεγγάρι..

ψες σκεφτόμουν ότι ο κάθε άνθρωπος έναν άνθρωπο μπορεί να αγαπήσει κάθε φορά... ο επόμενος που θα αγαπήσεις σβήνει τον προηγούμενο.. έτσι γίνεται.

η ζωή είναι στιγμές και όμως.. η μόνη στιγμή που δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο από την παρούσα στιγμή είναι όταν είσαι στην αγκαλιά κάποιου που αγαπάς, που σ αγαπάς και σκέφτεσαι δεν θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού, οποιαδήποτε άλλη στιγμή, όσο όμορφη και αν είναι είναι λειψή, αν την στιγμή που τη ζεις, σκέφτεσαι ότι λείπει εκείνος με τον οποίο θα ήθελες να τη μοιραστείς ...

και πάλι ...αν μην τι άλλο...εμείς έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε όσα εκείνοι δεν ονειρεύτηκαν καν