111 day 17

 Awakenings

Τα "Ξυπνήματα", κλασικό πλέον βιβλίο του Όλιβερ Σακς, που ενέπνευσε μια κινηματογραφική ταινία, διασκευάστηκε για το θέατρο και το ραδιόφωνο και αποτέλεσε θέμα για πολλά τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ, είναι ο συγκλονιστικός απολογισμός της κατάστασης μιας ομάδας είκοσι ασθενών που έγιναν κατατονικοί από την επιδημία ύπνωσης που σάρωσε τον κόσμο αμέσως μετά τον Αʹ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και οι είκοσι ασθενείς πέρασαν σαράντα χρόνια σε νοσοκομεία και ιδρύματα, ακίνητοι και άλαλοι. Και ενώ δεν τους έλειπε η συνείδηση του κόσμου γύρω τους, δεν εκδήλωναν κανένα ενδιαφέρον για ό,τι συνέβαινε σε αυτόν. Μέχρι που ο δρ Σακς το 1969 τους χορήγησε το τότε νέο φάρμακο L-DOPA, το οποίο τους έβγαλε –προσωρινά– από τον επί δεκαετίες λήθαργό τους.

σκέφτηκες εμείς, ενώ είμαστε ξύπνιοι, αν για μεγάλο μέρος της ζωής μας είμαστε στον αυτοματο ή ληθαργικοί ; Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι ζουμε μαζικά μια επιδημία ύπνωσης ;

111 day challenge day 17/111 του ξυπνήματος

Και γιατί τώρα θα με ρωτήσεις ? Και θα σου πω και το γιατί !

Ξύπνησα 1η του Ιούνη και κάτι παράξενο ένιωθα. Ξύπνησα αλλαγμένη και την αλλαγή που ένιωθα μέσα μου έπρεπε να την μετουσιώσω και σε αλλαγές στη ζωή μου. Αποφάσισα ότι θα σταματήσω να είμαι ο παθητικός θεατής της ζωής μου. Θα προκαλέσω την αλλαγή. Θα γίνω εγώ η αλλαγή. Άλλαξα ήδη.

Αλλά τι ήταν τούτο που προκάλεσε την αλλαγή; Οι συμπαντικές συγκυρίες αγάπη μου όπως κάτι μικρό και μεγάλο που συμβαίνει στην ζωή μου.

Είμαι τόσο ιδιότροπη στα θέλω μου, που είμαι σαν μια καλομαθημένη γάτα, που τρώει μόνο την συγκεκριμένη μάρκα κονσέρβας και άμα της βάλει ο άνθρωπος της κάτι υποδιαίστερο όχι μόνο δεν την τρώει αλλά νιώθει και αηδία και κοιτάζει και με το μισό της εκείνον που τόλμησε να της βάλει σκάρτη (για την αφεντιά της) τροφή.

Μια φορά στα τόσα χρόνια όμως ευθυγραμμίζονται οι πλανήτες και βλέπω κάποιον που μου αρέσει. Πρόσεξε, όχι αρέσω εγώ σε εκείνον. Αρέσει εκείνος σε μένα. Και όταν τον είδα πρώτη φορά και φώναξε το όνομα μου και γύρισα πίσω και τον είδα, με έπιασε ταχυπαλμία και ένιωθα πεταλούδες ή κανένα άλλο πετούμενο στο στομάχι, και ίδρωσα παρόλο ότι ήταν Φεβράρης και ήταν παγωνιά. Τι στο διάολο είναι αυτό που έχει κάποιος και νιώθεις έτσι που δεν το νιώθεις για άλλους;

Ρητορική είναι η ερώτηση γιατί απάντηση δεν υπάρχει. Δεν έχει να κάνει ούτε με την εμφάνιση ούτε με την ομορφιά ούτε δεν ξέρω με τι άλλο. Κάποια κοινή αναγνώριση θα είναι σε κάποιο βαθύτερο κυτταρικό ή ενεργειακό επίπεδο που δεν μπορεί να εξηγηθεί με απλή λογική. Θα το ψάξω, θα το γράψω, μπας και το κάνω και ιστορία. Τι είναι αυτό το κάτι;

Ποιο είναι το θέμα όμως.

Η διαφορά στο να αρέσεις εσύ σε κάποιον από το να νιώθεις εκείνο το δεύτερο που σου περιέγραψα πιο πάνω. Όταν λοιπόν αρέσεις εσύ σε κάποιον και εκείνος δε σου αρέσει, δεν πατιούνται οι διακόπτες σου. Όχι μόνο δεν αλλά νιώθεις και ενόχληση, γιατί ποιος είναι αυτός τωρά και με ενοχλά ; Που τολμά και μου στέλνει και μηνύματα και μου γράφει και greeglish αν ειναι δυνατόν; Έτσι ενοχλείται η αυτού μεγαλειότης.

Όταν όμως σου αρέσει εσένα κάποιος ή κάποια τότε πατιούνται ένας ένας και ξυπνά όπως έλεγε και μια παλιά διαφήμιση ο τίγρης μέσα σου. Στην περίπτωση μου ξύπνησε η λιονταρίνα, η σκορπίνα, η μπουμπουλίνα και το βαρύ πυροβολικό.

Όπως έγραψα και στο βιβλίο μου Δίδυμες Φλόγες κάποιοι περνούν από τη ζωή μας για να σου κάνουν εκείνο το τσίμπημα που θα σου προκαλέσει το ξύπνημα που θα σε βγάλει από τον λήθαργο. Έναν λήθαργο που δεν πολυκαταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι μέχρι την ώρα που θα ξυπνήσεις.

Και ο άλλος; Ο άλλος δεν έχει καμιά σημασία, μπορεί να μην το ξέρει καν, μπορεί να μην το μάθει ποτέ, μπορεί να μην μιλήσετε ποτέ, ή μπορεί να φάεις και μια ωραία χυλόπιτα αλλά δεν έχει καμιά σημασία. Η συνάντηση αυτή η ενεργειακή δεν έχει να κάνει με το αν εσύ και εκείνος ή εσύ και εκείνη θα είσαστε μαζί. Αν θα βγείτε, αν θα φάτε, να θα πιείτε, αν ταιριάζετε, αν, αν, αν, αν.

Τότε γιατί;

Γιατί το σύμπαν βλέπει ό,τι κάπου κόλλησες, κάπου τεμπέλιασες, κάπου αφέθηκες και σου στέλνει μια μελισσούλα έτσι να σε τσιμπήσει λιγάκι να ενεργοποιηθείς. Και δεν είναι απαραίτητα η μελισσούλα εκείνο το σκίρτημα που νιώθεις όταν δεις κάποιον που σε «φτιάχνει» Ναι ωραία λέξη. Όχι λοιπόν, μπορεί να είναι πολλά άλλα γεγονότα ή συγκυρίες που θα σε ξυπνήσουν, για να μπεις πάλι σε ενεργή κατάσταση και να νιώθεις αυτήν την μόνιμη διέγερση που νιώθει κάποιος ερωτευμένος ή κάποιος που έχει βάλει στο μυαλό του κάτι σημαντικό να κάνει. Να ζεις σε κατάσταση εγκεφαλικής διέγερσης, να νιώθεις ζωντανός, να ξυπνάς και να θέλεις να παράξεις, να δημιουργήσεις, να δημιουργήσεις ένα καλύτερο εαυτό και να νιώθεις αυτήν την όμορφη διάθεση, γιατί βελτιώνεσαι, γιατί έκοψες τα λιπαρά, έκοψες τα γλυκά, έκοψες τα αναψυκτικά και προσφέρεις στον εαυτό σου καλή ποιότητα ζωής, καλή ποιότητα σκέψης και καλή ποιότητα οργασμών. Το πρώτο σημάδι ότι ξυπνάς είναι ότι πάει στα ύψη η λίμπιντο. Και όχι δε σημαινει ότι γκομενιάζεις και πηδιέσαι με τον πρώτο τυχόντα, επανέρχομαι στην γάτα και την μια συγκεκριμένη τροφή που της αρέσει. Μπορείς όμως να πάρεις την ενέργεια που σου δίνει η ανεβασμένη λίμπιντος και να γεμίσεις με αυτήν τις μπαταρίες σου και να την μεταφορτίσεις σε κάθε τομέα της ζωής και του είναι σου.

Ένα τόσο δα μικρό τσίμπημα λοιπόν μια επικονίαση, σου προκαλεί ανθοφορία, σου γεννά μια τεράστια όρεξη για ζωή. Κι ας φύγει η μελισσούλα μετά κι ας πετάξει μακριά, την ζημιά την έκανε. Τούτη την καλύτερη εκδοχή σου θα την απολαύσει κάποια στιγμή κάποιος άλλος, όταν ευθυγραμμιστούν και πάλι οι πλανήτες και έρθει εκείνη η σύναψη που θα δεις κάποιον που σου αρέσει και θα σε δει και εκείνος και θα του αρέσεις και θα τσιμπήσετε, θα ξυπνήσετε και θα αλληλο-δημιουργήσετε αλλήλους.

Καλημέρα και καλή βδομάδα με αγάπη και γλυκό γλυκό τσίμπημα να ξυπνήσουμε

Μαρίνα Σαβεριάδου

Τα ημερολόγια

ενα χρόνο μετά

 Κάποτε έγραψα ένα θέατρο που ονομάζεται Ισόβια. Μιλά για έναν νεαρό άντρα που καταδικάζεται σε ισόβια. Στην αρχή προσπαθεί να δραπετεύσει από αυτήν την ποινή αλλά και από τις ενοχές τους. Πώς; Κάνοντας μια απόπειρα αυτοκτονίας. Δεν τα καταφέρνει και ζει. Το ζητούμενο είναι πώς θα ζήσει κλεισμένος για το υπόλοιπο της ζωής του σε μια φυλακή.

Κάποτε ένιωσα και εγώ αυτήν την ασφυξία του να νιώθω ό,τι είμαι σε μια φυλακή. Όπως και πολλοί άνθρωποι νιώθουν ό,τι ζουν σε μια φυλακή.

Αν μιλάμε για μια δουλειά που βαρέθηκες, που δεν σε εμπνέει πλέον, αν μιλάμε για μια σχέση, έναν γάμο που νιώθεις ότι είσαι δυστυχισμένος, κάποτε, περνάνε τα χρόνια και ίσως βρίσκεις τη δύναμη, ή έρχεται η κατάλληλη στιγμή που φεύγεις. Και αναπνέεις ελεύθερα.

Υπάρχουν όμως και άλλες καταστάσεις. Ισόβιες. Όπου δε θα φύγεις ποτέ. Είναι οι άνθρωποι που υπάρχουν στη ζωή σου και την αποκλειστική φροντίδα τους έχεις εσύ, είτε είναι γονιός, είτε παιδί σου που από την ημέρα που γεννιέται ξέρεις ότι ποτέ δε θα γίνει αυτοσυντήρητο και ποτέ δε θα φύγει, είτε σύζυγος που όταν τον γνώρισες ήταν υγιής και μετά αρρώστησε και τον φροντίζεις πέντε, δέκα και βάλε χρόνια.

Σε έτσι περιπτώσεις, στις περισσότερες δηλαδή, γίνεσαι ο ισόβιος τους φροντιστής. Και όχι δεν είναι εύκολη λύση να απαλλαγείς παίρνοντας τους σε ένα ίδρυμα και μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια πριν καταλήξεις στην απόφαση αυτή που θα φτάσεις εκεί με πολλές ενοχές, γιατί εκείνοι θα νιώθουν ότι τους εγκατέλειψες.

Όταν πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι οι γύρω λένε, ότι θα ησυχάσει και ο ίδιος αλλά και εκείνος που τον φρόντιζε για τόσα χρόνια. Ακούγεται λίγο κυνικό αλλά ίσως να ισχύει. Ο πόνος είναι πόνος, το κενό είναι κενό και η περίοδος ίασης μεγαλύτερη για τον άνθρωπο που μένει πίσω που πρέπει ανάμεσα σε όλα τα άλλα να θυμηθεί πώς είναι να ζεις χωρίς να είσαι συνέχεια σε συναγερμό.

Ξέρω θα είναι δύσκολοι οι μήνες που θα έρθουν, εύχομαι όμως μετά από αυτά , να χαράξει και για σένα μια πιο ήρεμη εποχή, να προλάβεις να ζήσεις και εσύ όμορφα χρόνια, να χαμογελάσεις και πάλι, να πάρεις μια ανάσα, να χαρείς τα παιδιά σου και πλέον όλα να είναι μόνο χαρά.

Κλείνω με τον Βίκτορ Φρανκλ, τρανό παράδειγμα ανθρώπου με δύναμη θέλησης

Ποια είναι η ελευθερία λοιπόν ; στην αναζήτηση για το νόημα της ζωής

πρώτον λέει ο Βίκτορ όταν έχεις ένα "λόγο" για να ζεις θα αντέξεις και το "πώς"

δεύτερον

μπορεί να επιλέξεις την στάση σου απέναντι στις συνθήκες

Μαρίνα Σαβεριάδου

εις μνήμη

111 days challenge 2024

 111 days chalenge / 2nd round

Όσοι είναι μαζί μου στα μίντια, και τα τρία και πλέον χρόνια που έκανα εκτός του φατσοβιβλίου με διάβαζαν στο μπλογκ μου, θυμούνται το 111 ημέρες challenge του 2020

Το ξεκίνησα τότε, το κατέγραφα στα ημερολόγια καθώς και κάθε σκέψη μου και ό,τι σημαντικό συνέβαινε την περίοδο εκείνη. Τότε, κάπου την μέση του challenge αυτού, προέκυψε ένα θέμα υγείας που ήταν θα έλεγα και η μεγαλύτερη πρόκληση το να παραμείνω στον δρόμο αυτό η αν θα τα παρατούσα. Η επιλογή μου ήταν να μεινω στον δρόμο του challenge και με απόλυτη ηρεμία και ψυχική δύναμη αντιμετώπισα το χειρουργείο τότε και ό,τι άλλο προέκυψε από τότε και είμαι σήμερα εδώ και έχω την υγεία μου.

Η μεγαλύτερη πρόκληση μου από τότε ήταν όταν πλησίαζε η στιγμή που θα έφευγε και η δεύτερη μου κόρη για σπουδές. Με τρομοκρατούσε που θα έμενα σε ένα σπίτι μόνη μου. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια. Έμαθα να ζω σε αυτό το σπίτι και να απολαμβάνω τον χώρο μου και να ζω τις ώρες μου στην απόλυτη ησυχία που τόσο απολαμβάνω.

Η άλλη πρόκληση μου ήταν να βρω πράγματα να κάνω για μένα. Και βρήκα, γράφτηκα στην σχολή χορού, βρήκα ανθρώπους που αγαπάνε και εκείνοι τον χορό όσο και εγώ και έμαθα να πηγαίνω παντελώς μόνη μου και χωρίς κανένα φίλο και γνωστό στα social party που διοργανώνει η σχολή χωρίς να νιώθω κόμπλεξ, γιατί ξέρω ότι εκεί θα γνωρίσω κόσμο και θα χορέψω! Ανακάλυψα ότι είναι οκ να πηγαίνω μόνη μου για φαί, στο σινεμά και όπου αλλού γουσταρω. Αν βρω παρέα καλώς, αν δεν βρω πάω μονη μου.

Η άλλη επιθυμία μου ήταν να βρω νέους φίλους. Και κάπως, κάπου, συνομώτησε και πάλι το σύμπαν και βρήκα φίλους που μπορώ μαζί τους να είμαι ο εαυτός μου και να εκφράζομαι. Είναι η Μις Ληθουανία η μις Λευκορωσια ο Μίστερ Uk και οι παλιοί καλοί μου φίλοι οι Κυπραίοι.

Η άλλη μου επιθυμία ήταν να ταξιδέψω. Και ταξίδεψα τα τελευταία δύο χρόνια, έκανα πραγματικότητα ένα από τα τρία πράγματα που είχα στο bucket list μου που ήταν να πάω την συναυλία της Loreena Mc Kenith και μου μένει να εκπληρώσω εκείνο το άλλο ταξίδι, που θα πάω εκεί μόνη μου και θα ζήσω την εμπειρία αυτή. Επήρα την μεγάλη απόφαση πριν λίγες μέρες και μπήκα το ιντερνετ και έκοψα τα εισητήρια αλλά τα είχα κόψει λάθος, με έπιασαν τα νεύρα και τα ακύρωσα και λέω άστο δεν ήρθε η ώρα του ακόμα. Επίσης μεν κόφκεις εισητήρια πριν να πιεις τον δεύτερο καφέ !

Τα τελευταία μου ταξίδια τα έκανα παίρνοντας μαζί μου ένα μικρό σακίδιο μέσα στο οποίο βάζω πολύ λίγα βασικά πράγματα. Και με μικρό σακίδιο είναι πιο φτηνό το εισητήριο και πάεις και πιο συχνά ταξίδια παρά άμα κουβαλάς εικοσάκιλη.

Σκέφτηκα λοιπόν ότι αφού θέλω να πάω πολλά ταξίδια καλά κάνω να ελαφρύνω αυτό το άλλο σακίδιο που ονομάζεται ύπαρξη από τα περιττά γιατί αυτό το συγκεκριμένο τελευταίο είναι αυτό που θα με κουβαλά. Και το challenge δεν αφορά μόνο τις αλλαγές στο σώμα αλλά και αλλαγές που ξεκινούν από την σκέψη. Περιττά είναι η αρνητική σκέψη, οι προσκολλήσεις, οι εξαρτήσεις, οι φοβίες οι μεγάλες προσδοκίες, τα απωθημένα και τα ανεκπλήρωτα. Οτιδήποτε τρυπώνει κρυφά μέσα στην βαλίτσα μας και δεν μας αφήνουμε να απολαύσουμε αυτο το ταξίδι.

Φοράω γυαλιά πρεσβυωπίας όταν είναι να δω από κοντά αλλά τα βγάζω όταν είναι η ώρα να δω μακριά. Και αυτήν την στιγμή το βλέμμα μου ατενίζει τον απέραντο ορίζοντα και εκείνα που θα φέρει η ζωή μου, που δεν χωράει η φαντασία μου.

Πάμε για τον δεύτερο γύρο του 111 days challenge λοιπόν και τα επόμενα ταξίδια. 1η Ιούνη ήταν η ανεπίσημη εγκεφαλική αναλαμπή και επισήμως αύριο ξεκινά η αντίστροφη μέτρηση. Επειδή αύριο είναι 13 του μήνα και το 13 είναι ο αγαπημένος μου αριθμός.

Time for the next upgrade !!

Marina Saveriadou τα ημερολόγια

12/06/2024

πριν το ταξίδι

 Δύο μέρες πριν το ταξίδι

Κάθομαι γράφω και προσπαθώ να είμαι συγκρατημένη γιατί πολύ εύκολα πλέον ξεσπώ σε κλάματα. Ήμουν που ήμουν που πάντα ευαίσθητη, όσον περνούν τα χρόνια, γίνομαι μια κινητή βρύση που ξεκινά να τρέχει με την πρώτη ευκαιρία. Και να δεις πώς κάποιοι δεν με ξέρουν και βλέπουν μια γυναίκα αυστηρή, απότομη και "άτεγκτη" όπως με είπε αποκάλεσε κάποτε κάποιος. Δεν έμαθα πώς να αποφεύγω ευγενικά εκείνους που με ενοχλούν, εκτός από το να τους συντρίβω με αλήθειες που πονάνε για την διεστραμμένη φύση τους και να κόβω για πάντα την πρόσβαση τους σε εμένα και κατ’ επέκταση στα παιδιά μου και την οικογένεια μου.

Πριν προχωρήσουμε όμως να σου ξεκαθαρίσω κάτι. Κάποτε μου είπε κάποιος, ήταν μάλιστα το πρώτο μήνυμα που μου έστειλε. Α, είσαι συγγραφέας, άρα είσαι θαρραλέα, κάπως έτσι. Τι εννοείς; του έγραψα. Εννοώ, είσαι συγγραφέας, και αυτό θέλει κουράγιο γιατί θα (εκτεθείς) εννοώντας θα εκθέσεις προσωπικές πληροφορίες για τον βίο σου. Και έκατσα και το σκέφτηκα και λέω ναι, έχει δίκαιο, αυτό γίνεται, γιατί ένας συγγραφέας εκτίθεται, γράφει για την ζωή του, για τα συναισθήματα του, για τα βιώματα του κλπ.

Ισχύει ναι αλλά το θέμα είναι γιατί αποφασίζει να το κάνει, που ίσως για τον κάθε ένα είναι διαφορετικός ο λόγος. Για μένα η γραφή ήταν και είναι η οδός προς την αυτογνωσία, πρώτον. Δεύτερο, πήρα την απόφαση, την οδό αυτή να την μοιραστώ με τους συνταξιδιώτες μου που ζουν τώρα στην ίδια εποχή μαζί μου και μοιράζονται είτε έμπρακτα είτε από την οθόνη είτε μέσα από τα βιβλία μου αυτό το ταξίδι. Τρίτον, αφήνω αυτά τα γραπτά ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές, όπως άφησαν τα κτερίσματα οι αρχαίοι στους τάφους τους και τα βρίσκουμε τώρα εμείς. Κάποιοι στο μέλλον θα διαβάζουν πώς ήταν η ζωή, στον 21ο αιώνα, σε ένα μικρό μεσογειακό νησί, μιας γυναίκας, μάνας, συγγραφέα, και ότι άλλο αποτελεί εμένα. Τη ζωή μου μόνο εγώ μπορώ να την ζήσω αλλά και μόνο εγώ μπορώ να την περιγράψω. Και ο τέταρτος λόγος είναι γιατί καταγράφοντας αυτό το ταξίδι το θυμάμαι και εγώ καλύτερα και αποθανατίζονται, μέσα στις σελίδες και τις λέξεις όλοι και όλα όσα έζησα.

Κατάφερα, έφτασα στον στόχο μου, μετά από δέκα και πλέον χρόνια δουλειάς, διάβασμα βιβλίων και ακούγοντας ώρες και ώρες εκπομπών στο youtube με διαλογισμό και αυτό το εργαλείο που ονομάζεται γραφή, τα κατάφερα λοιπόν να είμαι αυτή.

Κάποια μέρα θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι

ο χειροτέχνης και όχι το χειροτέχνημα,

ο ονειρευτής και όχι το όνειρο,

ο δημιουργός και όχι το δημιούργημα,

ότι όλα είναι στην υπηρεσία σου.

Τότε δεν θα μπορείς πια να εξαρτάσαι!...

Αλλά ξεφύγαμε πάλι. Το θέμα ήταν το ταξίδι και οι δυο μέρες πριν. Αυτό που ζω είναι λίγο σουρεαλιστικό θα έλεγα αφού αυτό που θα ζήσουμε τώρα ήταν κάτι που κανένας μας ποτέ δεν περίμενε, δεν σχεδίασε και μας ήρθε έτσι σαν Θείο δώρο και μάννα εξ ουρανού. Πάμε για την παρουσίαση του βιβλίου και είναι η πρώτη παρουσίαση εκτός του μικρού μας νησιού και αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό γεγονός αλλά εκείνο που έχω στο μυαλό μου είναι κάτι άλλο. Ό,τι το σύμπαν συνομώτησε και πάλι, έτσι ώστε να γραφτεί το βιβλίο, έτσι ώστε να πάω στην παρουσίαση στην Αθήνα, έτσι ώστε να σε ρωτήσω αν θες να έρθεις μαζί μου, και εσύ να πεις ναι, και να κάνουμε αυτό το ταξίδι μαζί, τόσα χρόνια μετά, και τούτο είναι πιο σημαντικό από όλα τα βιβλία του κόσμου μαζί. Οι άλλοι σκέφτονται τη διασημότητα τους και την ώρα που θα υπογράφουν τα βιβλία όταν θα έρχονται οι φαν τους και εγώ σκέφτομαι την ώρα που θα μπούμε στο αεροπλάνο να σου βάλω στο κινητό τη σκηνή από το Χρυσό Παιδί με τον Έντι Μέρφι που ταξιδεύει στο Θιβέτ να πάρει το μαχαίρι που θα σώσει το παιδί, να στο δείξω να γελάσουμε. Σκέφτομαι να βρω ένα σινεμά εκεί κοντά στην Ομόνοια που θα μένουμε να πάμε την Παρασκευή το βράδυ να δούμε μια παράσταση, ξανά, όπως τότε . Σκέφτομαι ό,τι θα έρθει και η εγγονή σου, ναι, θα πάρει τα Κτελ, θα κάνει έξι ώρες δρόμος να έρθει από την Θεσσαλονίκη να είναι με την μάνα της και τον παππού της, γιατί η οικογένεια μας δεν κοιτάζει αποστάσεις. Ευτυχώς που θα έρθει να με βάψει τζείνη τη νύχτα της παρουσίασης γιατί εμένα τούτα δεν μου περνούν τζια μόνη μου θα φκάλω κανένα μάτι. Θα έρθει να φέρει άρωμα που την κυρία την οδό Γούναρη που μας κάμνει απομίμηση το Escada summer με οκτώ ευρώ τζιαι φκάλλουμε το φόο μας. Σκέφτομαι το άλλο μου παιδί, που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης και ζει την δική της περιπέτεια. Σκέφτομαι πώς περνούν οι μέρες και τα χρόνια και κάποτε η ζωή μας κερνάει απώλειες αλλά μετά άμα τις αντέξουμε μας κερνά και κάτι δώρα που έρχονται από το πουθενά. Σκέφτομαι με πόση μαεστρία μας δίνει η ζωή ακόμα μια παράταση. Σκέφτομαι με πόση αγάπη σε περιμένουν όλοι εκείνοι που σε περιμένουν στην Αθήνα, να σε υποδεχτούν και να αγκαλιάσουν και να σε καλωσορίσουν και πάλι σαν ο υπέροχος άνθρωπος που είσαι. Σκέφτουμαι να με ξεχάσω να πάρω διπολικό φορτιστή τα χάπια της πίεσης τζιαι νουροφέν έξτρα, τη χτενιά.

Τίποτε δεν είμαστε παπά, ούτε συγγραφείς, ούτε διάσημοι, ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτερότητα. Το μόνο που μας νοιάζει είναι η αγάπη σας, η αγάπη τους..

Μου έστειλε μια συνέντευξη ο εκδότης να του την απαντήσω και να του την στείλω πίσω

Γιατί έγινες συγγραφέας ;

Γιατί είχαμε πολύ αγάπη μέσα μας. Οι άνθρωποι νομίζουν ό,τι αυτό που έχουν μέσα τους είναι πόνος, τραύμα, μοναξιά και γι’ αυτό γράφουν. Τίποτα από αυτά δεν είναι, αγάπη είναι όλα μας τα συναισθήματα. Αγάπη που άμα δεν έχουμε που να την δώσουμε, την πνίγουν οι τέσσερις τοίχοι και την μαυρίζουν και της αλλάζουν μορφή. Άμα δεν έχουμε λοιπόν κοντά μας αρκετούς να τους την δώσουμε, αντί να την αφήνουμε να πνίγεται και να μαυρίζει την κάνουμε λέξεις, ροζ, γαλάζιες και πολύχρωμες και την αφήνουμε να πετάξει και να πάει να μπει στις καρδιές όσων έχουν έλλειμμα.

Σ αγαπώ πολύ μην το ξεχνάς

Κι αν βρω τρόπο να στο πω κι αν μη βρω εσύ να το θυμάσαι

κηδεία

 

Είναι η κηδεία του θείου σήμερα.  Δύσκολη μέρα, παράξενη, είμαι στο γραφείο αλλά δεν έχω όρεξη να δουλέψω άλλο.

Δεν νιώθω όμορφη νιώθω θλιβερή και μουδιασμένη και βαθιά ανεπιθύμητη.

Είναι από εκείνες τις ημέρες που σου λείπει περισσότερο από τις υπόλοιπες μέρες εκείνος ο δικός σου άνθρωπος. Εκείνος που θα μπορούσε να σου δώσει δύναμη, να είναι δίπλα σου, να κρατήσει εκείνος στο τιμόνι και να κάτσεις στη θέση του συνοδηγού και να έχεις την πολυτέλεια να βιώσεις τα συναισθήματα σου. Αλλά αυτή η πολυτέλεια μου έχει αφαιρεθεί εδώ και καιρό.  Μου αφαιρέθηκε όταν μου δόθηκε αυτός ο ρόλος που έπρεπε όλα να τα αναλάβω εγώ.

Νιώθω αυτή την πίκρα να εξαπλώνεται στο σώμα μου και να με παραλύει και μόνο εγώ μπορώ να κόψω τις φλέβες μου και να ρουφήξω τούτο το φαρμάκι και να το φτύσω. Ξέροντας ό,τι και πάλι μετά από μέρες ή μήνες και πάλι θα αναπαραχθεί.  Τόσα χρόνια κάνω τη διαδικασία αυτή που έμαθα πότε φούλαρα και πότε είναι η ώρα να θεραπευτώ.  Ήξερα και ποια ήταν η θεραπεία αλλά μέχρι τότε πρέπει να το κάνω και αυτό για μένα όπως και όλα τα άλλα. Κρατιέμαι από παλιές αγάπες, κρατιέμαι από όμορφες αναμνήσεις, κρατιέμαι από τις πιθανότητες να έρθει κάτι όμορφο και πάλι στο μέλλον.

Αλλά ποτέ δεν θα απαντηθεί εκείνο το γιατί,

 

Πριν λίγες νύχτες είδα όνειρο τον Α. Καθόταν στην μπλε πολυθρόνα και εγώ καθόμουν στα γόνατα του.  Έβαλε τα δάχτυλα του στο σώμα μου και μετά τα έφερε στην μύτη του και τα μυρίστηκε και έκανε ένα μορφασμό παράξενο σάμπως και δεν του άρεσε η μυρωδιά μου. Εγώ νευρίασα και σηκώθηκα από τα γόνατα του και πήγα στο διπλανό δωμάτιο.  Μετά μου πέρασε και ήρθα και πάλι πίσω. Ο συγκεκριμένος ποτέ δεν με έκανε να νιώσω έτσι, το μυαλό μου  έκανε σενάρια άσχετα. 

 

Πέρασαν όμως εποχές που ήμουν με κάποιον που ένιωθα ό,τι με αηδίαζε και είναι το χειρότερο που μπορεί να σε κάνει κάποιος να νιώσεις.

Τη ζημιά που σου κάνει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει πρόβλημα με τον εαυτό του και αυτό το πρόβλημα το μεταθέτει σε εσένα, ένας άνθρωπος που είναι αντι-ερωτικός και προσπαθεί να δικαιολογήσει την απέχθεια του αντικειμενοποιώντας σε ως εκπρόσωπο αυτού του οποίου απεχθάνεται. Πώς λίγο λίγο μετά από την αργή και σταθερή καθημερινή απόρριψη σου εκπληρώνεις τις «κατηγορίες» της απόρριψης και μετατρέπεσαι σε ένα ον χωρίς σεξουαλικότητα, χωρίς λίμπιντο, χωρίς αυτό-αγάπη, χωρίς αυτό-φροντίδα, χωρίς καμιά όρεξη για να  εκπληρώσεις τις βαθύτερες σου επιθυμίες αφού την μια μετά την άλλη τις καταργείς για το χατήρι της συνέχισης μιας σχέσης που σιγά σιγά σε σκοτώνει.

 

Σου λέει σ’ αγαπώ αλλά δε σ΄αγαπάει γι’ αυτό που είσαι. Γιατί είσαι γεννημένος για να φτάσεις ψηλά σαν δέντρο που είσαι αλλά εκείνος σε θέλει καλουπωμένο και σε κόβει κάθε μέρα λίγο εδώ και λίγο εκεί και για να είσαι όμορφο δε, μπονζάι δε να σε έχει στην γωνιά να σε καμαρώνει. Σ’ αγαπάει αλλά κρυφά σε αηδιάζει και για να πηδήξει θέλει να σε πλύνει από πάνω ως κάτω με μπετατίνες, να γίνεις μπλε και κίτρινη να μην μυρίζεις γυναίκα.  Να είσαι αποτριχωμένη, κι άμα σε κοντέψει και κάτι δεν του αρέσει με το μάτι θα σε ζυγίσει λες και είσαι κομμάτι κρέας κρεμασμένο στο τσιγκέλι, με κριτικό μάτι, με σκέψη και σύνεση και στο τέλος θα αποφασίσει ό,τι σήμερα δε θα σε πάρει. Και άντε μετά να φύγεις από την ψυχή σου αυτήν την ρετσινιά. Ό,τι δεν είσαι αρκετά όμορφη, αρκετά ποθητή, αρκετά γυναίκα.

 

Αλλά πέρασαν τα χρόνια και είπες να δώσεις τέλος σ αυτόν τον σαδισμό και έφυγες.  Έμειναν εκεί οι λέξεις, τα βλέμματα απόρριψης, τα σκουντήματα, οι τσακωμοί, τα γιατί.  Ο απόηχος μιας δήθεν αγάπης που ήταν μια παρωδία.

 

Και μετά ήρθε ο πόθος και σου έδειξε το πρόσωπο του.  Υπήρχε στις πέτρες και στα κύματα, στα πίσω καθίσματα των  γεμάτων ανάσες αυτοκινήτων, στο γέλιο, στα ξύλινα σκαλιά και στο βλέμμα του, όταν είσαστε γυμνοί, όταν είσαστε ντυμένοι και όταν κρατούσατε μόνο τα χέρια.

 

Όταν ένας άντρας σε ποθεί τότε ναι ανθίζεις. Τότε νοιάζεσαι, τότε γίνεσαι γυναίκα, πιο γυναίκα από πριν, αλλάζει και η μυρωδιά σου και η στάση του σώματος σου, η επιδερμίδα σου και τα πάντα.  

happy woman's day

Το μήνυμα μου σήμερα, γιορτή της γυναίκας

H μάνα , η ηρωίδα, η εργαζόμενη, η κόρη, η φίλη , η υποταγή

οι ρόλοι της ; Που είναι ακριβώς η γυναίκα ;

Γυναίκα και γυναικεία σεξουαλικότητα

Τι σημαίνει ακριβώς γυναίκα

Αν γυναίκα καθορίζεται από το "φύλο της" και το σεξουαλικό της όργανο, την μήτρα της και την ικανότητα της να γεννά, την υποχρέωση από την φύση της να υποφέρει πόνους κάθε μήνα από τα 12-13 μέχρι και τα 40 ή πενήντα

Σου είπαν έγινες γυναίκα όταν είδες το αίμα να κυλά από τα σκέλια σου για πρώτη φορά και σου έδωσαν ένα χαστούχι, και ένα μικρό ποτήρι κρασί για να το γιορτάσεις, έτσι όπως ήταν το έθιμο

Μετά σου είπαν να προσέχεις την "παρθενία" σου, να την φυλάς σαν κόρη οφθαλμού και ό,τι αναμένεται να αιμορραγήσεις και πάλι την πρώτη φορά που θα κάνεις σεξ

Οι θρησκείες και η κοινωνία καταπίεσαν και καταπιέζουν μέχρι και σήμερα εκείνο που σε κάνει γυναίκα. Την γυναικεία σεξουαλικότητα, αντικειμενοποιήθηκε η θηλυκότητα και έγινε αντικείμενο και αυτό προς βρώση και προιόν.

Και μετά έγινες σεξουαλικά ενεργή και είτε ήσουν με κάποιον που δεν ήξερε, δεν τον ένοιαζε δεν είχε ούτε και ο ίδιος ιδέα τι πάει να πει γυναικείος οργασμός, ούτε καν ήξερε αν αυτό έπρεπε να συμβαίνει και στην γυναίκα.

Ή με κάποιον άλλο που "νοιαζόταν" και νοιαζόταν τόσο πολύ που η πρώτη του ερώτηση μετά την πράξη ήταν "ετέλειωσες"; με πραγματικό ή προσποιητό ενδιαφέρον. Και φτάσαμε στο 2023 να παρακολουθούμε κάποιον να μιλά με μικρόφωνο στο κοινό και να σχολιάζει για την γυναιικεία σεξουαλικότητα και να λέει με χιούμορ "εσείς οι Κυπραίες αρκείτε να τελειώσετε" λες και είναι και αυτό ένας ακόμα αγώνας δρόμου κατά τον οποίο πρέπει να αποδώσει η γυναίκα καλά. Τούτο είναι δηλαδή η ερωτική πράξη, μια πράξη ανταπόδωσης όπου ο ένας πρέπει να "τελειώσει" τον άλλο και ο άλλος να του πει μπράβο;

Αν δούμε την σεξουαλικότητα από την ορθή προσέγγιση πρέπει να σπάσουμε τις εντολές και τις προκαταλήψεις των προηγούμενων πολλών γενεών όπου το σεξ ήταν κάτι κακό και κάτι που έπρεπε να γίνεται μόνο για την αναπαραγωγή.

Πρέπει να το εναγκαλίσουμε στην πραγματική του φύση και διάσταση. Δεν είναι το σώμα σου το δώρο που θα προσφέρεις σε κάποιον άλλο, είναι η ηδονή που παράγεται μέσα στο σώμα σου το δώρο που σου προσφέρει το ίδιο σου το σώμα. Είναι μια ικανότητα που παράγεται από τις ορμόνες, από το δέρμα και από τις νευρικές απολήξεις, τον εγκέφαλο το όνειρο και την φαντασία. Είναι αυτό που μπορεί να τον κάνει να νιώσει από όμορφα μέχρι και εκστασιακά και εν τέλει και συμπληρωματικά να γίνει και το μέσο όπου θα γεννηθεί μια νέα ζωή.

Η σεξουαλικότητα είναι κάτι που ο κάθε άνθρωπος είτε άντρας είτε γυναίκα πρέπει να αποδεχτεί πρώτα και να εξερευνήσει πρώτα με τον εαυτό του, δίνοντας αγάπη στον εαυτό του, ο οποίος εαυτός σου είναι η νόηση ή ψυχή ή πνέυμα που κατοικεί και φιλοξενείται από ένα σώμα και αυτό το σώμα πρέπει και να το ευχαριστείς που σε φιλοξενεί αλλά και να του δίνεις τα σωστά μηνύματα. Ενα σώμα λοιπόν που σε υπηρετεί με την αναπνοή και με το περπάτημα και με την πέψη και όλες τις άλλες του τις λειτουργίες, έχει και μια άλλη λειτουργία και αυτή είναι να σου δίνει απόλαυση.

Είναι το δώρο που σου κάνει εσένα το σώμα σου, δεν είναι το δώρο που θα κάνει κάποιος άλλος έξω από εσένα για εσένα. Τα κουμπιά είναι πάντα εκεί, απλά θα τύχει να επιτρέψεις σε κάποιον άλλο, να πατήσει αυτά τα κουμπιά. Δε θα έρθει κανένας να σε διδάξει, να σε μάθει, να σε καθοδηγήσει, κλπ

Αφήστε λοιπόν στην άκρη τα χρονόμετρα και τις ερωτήσεις τύπου "ετέλειωσες" Ο ερωτισμός αντιπροσωπεύει την ίδια την στάση ζωής και η ζωή είναι εδώ και τώρα χωρίς αποτέλεσμα. Πρέπει να μηδενίζεις, να αδειάζεις, να αποβάλλεις την οποιαδήποτε ανάγκη "καλής απόδοσης" και εφόσον είσαι με έναν σύντροφο, να το θεωρείς ως μια ευκαιρία δύο ανθρώπων να κάνουν ένα ταξίδι μαζί, ένα ταξίδι στο οποίο θα έρθουν σε επαφή σωματικά αλλά μέσω αυτού θα επικοινωνήσουν σε πολλαπλά επίπεδα αφού πρώτα απενεργοποιήσουν τον εγκέφαλο τους. Χωρίς να έχεις έγνοια πότε θα ξεκινήσεις, πόση ώρα θα πάρει και σε πόση ώρα θα "τελειώσεις" αν "τελειώσει" ο άλλος ή εσύ και άλλοι τέτοιοι ψυχαναγκασμοί.

Ειναι μια συνθήκη όπου δύο ανθρώποι που είναι καλά με τον εαυτό τους και νιώθουν όμορφα και χαρούμενοι και ό,τι ελκύονται ο ένας με τον άλλο θέλουν να νιώσουν ομορφότερα μαζί. Είναι η ανάγκη την "σύνδεσης" δύο ανθρώπων όπου βιώνουν στην καθημερινότητα τους σκοτούρες και κούραση και προβλήματα και λύπες αλλά βρίσκουν ένα καταφύγιο ο ένας με τον άλλο, να τριπάρουν για λίγο και να δραπετεύσουν κάπου μακριά οι δυο τους, να φορτίσουν ενεργειακά ο ένας τον άλλο για να επιστρέψουν μετά δυνατότεροι να δώσουν τις μάχες τους.

Η διατήρηση μιας καλής σεξουαλικής ζωής σας βοηθά να διατηρήσετε έναν υγιή δεσμό με τον/την σύντροφό σας. Μια καλή σεξουαλική ζωή βοηθά πρωτίστως να έχετε έναν υγιή δεσμό με τον εαυτό σας.

Οπότε που καταλήγουμε αγαπητού μου εορτάζουσα γυναίκα

Ό,τι γιορτάζεις και μπορείς να γιορτάζεις κάθε μέρα για αυτήν την υπέροχη μηχανή που ονομάζεται σώμα σου και δεν ήρθες σε αυτόν τον κόσμο για να υποφέρεις τις μέρες πόνου σου, αλλά δικαιούσαι να απολαύσεις και τις άλλες τις όμορφες μέρες, που αλλάζουν οι ορμόνες και ανθίζουν τα λουλούδια και τσιτώνει το δέρμα και γυαλίζει το μαλλί και ροδοκοκκινίζει το πρόσωπο και νιώθεις εκείνατα άλλα συναισθήματα, όποτε θέλεις, όσο συχνά θέλεις και για όσο θέλεις και αυτό είναι όμορφο και αυτό είναι υπέροχο.

Γιατί η γυναίκα είναι η σελήνη και σαν σελήνη γεμίζει και αδειάζει, είναι η πλημμυρίδα και η άμπωτη, το γέλιο και το κλάμα της, το ξέσπασμα και η αναγέννηση της κάθε φορά που αποβάλλει κάθε τι νεκρό. Η γυναίκα είναι ο κύκλος, η ιέρεια του εαυτού της και των μυστηρίων που επισυμβαίνουν μέσα της. Η γυναίκα είναι τα υγρά της, το δάκρυ το αίμα της, το γάλα της και οι οργασμοί της.

Να ζήσουμε γυναίκες αγαπώντας το κάθε κύτταρο μας και την κάθε μας στιγμή

Μαρίνα Σαβεριάδου

Στα μεταλλεια

 Σήμερα έπιασα τηλέφωνο τη μάνα μου και της επρότεινα να πάμε για μεσημεριανό. Επέτυχα την σε καλή διάθεση και εδέχτηκε. Πήγα και την πήρα λίγο πριν τις μία και πήγαμε παραλία. Κάτσαμε σε ένα καφέ-εστιατόριο, παραγγείλαμε και κάποια στιγμή της είπα για το έργο που είδα εψές.  Ήταν λοιπόν για ένα αγοράκι από την Ινδία που μπήκε σε ένα τρένο και αποκοιμήθηκε και όταν ξύπνησε βρισκόταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την περιοχή που βρισκόταν. Τελικά δεν κατάφεραν να εντοπίσουν τους δικούς του και τον υιοθέτησε μια οικογένεια από την Αυστραλία και είκοσι χρόνια μετά γυρίζει πίσω στην Ινδία να βρει τους δικούς του. Η μάνα μου τότε μου λέει «ξέρεις το ότι και εμένα με εζήτησαν για να με υιοθετήσουν» και μου είπε την ιστορία πώς η νονά της που δεν έκαμνε παιδιά, πήγε στην γιαγιά μου και ζήτησε τη μάμα μου, δηλαδή τη βαφτιστικιά της για να την υιοθετήσει. Τότε, δεν ξέρω αν έκαμναν επίσημα χαρτιά, ίσως να την ζήτησε απλά για αναγιωτή, δηλαδή να την μεγαλώσει εκείνη. Η γιαγιά μου αρνήθηκε λέγοντας όσα παιδιά κι αν έχω, όσο δύσκολο και αν είναι να τα μεγαλώσω, δεν θα δώσω κανένα από τα παιδιά μου. Αύριο όταν μεγαλώσει θα το χει παράπονο. Και δεν σε έδωσε μάμα; Όχι δε με έδωσε. Μετά που τελειώσαμε το φαί την έπιασα αγκαλιά για να διασταυρώσουμε το δρόμο να πάμε απέναντι στον παραλιακό πεζόδρομο και η μάνα μου είπε «μα ήντα καλή κόρη έχω ρε» και εγώ της είπα συνομωτικά στο αυτί εν που επήρα που τη γιαγιά μου την Ελένη, πράμα που μας έκανε και τις δύο να γελάσουμε γιατί η γιαγιά μου δεν ήταν αυτό που λέμε «καλή» ούτε και κακή ήταν, δηλαδή δεν έκαμνε κακό σε κανέναν, απλά είχε ένα αυστηρό ύφος όταν έδιννε το φρύδι της και δεν σήκωνε πελλάρες. Τελικά ο «καλός»  ήταν ο παππούς ο Κώστας ο οποίος ήταν ένας καλοκάγαθος άνθρωπος που του άρεσε στον ελεύθερο του χρόνο να μελετά την αγία γραφή. Η γιαγιά όμως με τον παππού δεν τα έβρισκαν και είχαν μια προβληματική σχέση που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής τους. 

 Η γιαγιά μου ήταν δύσκολος χαραχτήρας, είπε η μάμα μου αν και εγώ θυμάμαι όμορφα πράγματα από εκείνη,  ίσως πάλι οι άνθρωποι με τα εγγόνια να είναι πιο «καλοί» από ότι ήταν με τα παιδιά τους. Ίσως μέχρι τότε, να ηρεμούν σαν άνθρωποι και να επανορθώνουν και να γίνεται αυτό μια γέφυρα επανασύνδεσης ή αποκατάστασης των σχέσεων και με τα παιδιά τους. Το ίδιο περίπου έγινε και με τη δική μου μάνα με τα δικά μου παιδιά και ίσως τελικά πολλοί άνθρωποι να είναι πολύ καλύτεροι ως παππούδες από όσο υπήρξαν γονείς. Η γιαγιά μου λοιπόν ήταν δύσκολος χαραχτήρας είπεν η μάμα μου και εγώ ως η αγαπημένη της εγγονή πάντα  προς την υπεράσπιση της και να σημειώσω ότι της έδωσαν έναν άντρα όταν ήταν δεκαπέντε χρονών, πριν ακόμα γίνει γυναίκα, έναν άντρα φτωχό, πολλά χρόνια μεγαλύτερο της με τον οποίο έκανε έξι παιδιά συν ένα που πέθανε.  Θυμάμαι πάντα που μιλούσε η γιαγιά για εκείνο το ένα το μωρό της που πέθανε και μου έκαμνε εντύπωση που ενώ είχαν περάσει τόσα χρόνια συνέχεια το είχε στο μυαλό της.  Τελικά η μάμα μου είπε ότι εκείνο το κοριτσάκι είχε γεννηθεί στην περίοδο της κατοχής και πέθανε από την πείνα γιατί δεν είχε η γιαγιά γάλα να το ταίζει. Μετά γεννήθηκαν και τα υπόλοιπα παιδιά και κάπως κατάφεραν να ζήσουν και να μεγαλώσουν και να μην πεθάνουν από την πείνα. Ο παππούς δούλευε στα μεταλλεία και τους έδωσε η εταιρία ένα μικρό σπίτι να ζουν στο Ξερό και μετά ο παππούς έπαθε ένα εργατικό ατύχημα στο μεταλλείο και η εταιρία του έδωσε μια αποζημίωση και με την αποζημίωση αγόρασε ένα μικρό οικόπεδο στην Κάτω Δερύνεια και έχτισε ένα μικρό σπίτι. Οι αναμνήσεις της μάνας μου, η οποία ήταν τότε έφηβη  από το πρώτο δικό τους σπίτι είναι μίζερες, γιατί έχτισαν το σπίτι αλλά δεν είχε πάτωμα, δεν είχε ρεύμα και διάβαζε με μια λάμπα πετρελαίου. Μετά έγινε ο πόλεμος και το σπίτι δεν πρόλαβε να τελειώσει ποτέ. 

Όταν έγινε ο πόλεμος η γιαγιά μου ήταν πενήντα τεσσάρων χρονών και η μικρότερη αδερφή της μάμας μου δεκατεσσάρων, αλλά εγώ νόμιζα ότι ήταν γιαγιά, δεν συνειδητοποίησα ποτέ πόσο νέα ήταν, ότι οι άνθρωποι στα πενήντα ακόμα ξεκινούν ζωές, ξεκινούν σχέσεις, εγώ νόμιζα ότι ήταν πάντα η γιαγιά. Η γιαγιά που την πάντρεψαν από τα δεκαπέντε και έκανε το πρώτο της παιδί, που πέρασε μια ζωή με έναν άντρα που την πάντρεψαν με το ζόρι, μια γιαγιά που η μάμα λέει ήταν δύσκολος χαραχτήρας. 

Εγώ πίσω από τη γιαγιά μου βλέπω μια γυναίκα που έπρεπε να επιβιώσει από όλα όσα της επιβλήθηκαν, τον άντρα, την φτώχια, την μιζέρια, την έλλειψη επιλογών και κρατώ αυτό, δεν έδωσε κανένα από τα παιδιά της και την ευχαριστώ γι αυτό γιατί αν έδινε τη μάνα μου αναγιωτή, εγώ δεν θα είχα εκείνη γιαγιά και ξέρω ότι πήρα πολλά πράγματα από εκείνη !  

ΜΣ (τα ημερολόγια)

φωτό 1952 - στα δεξιά ο παππούς μου ο Κώστας κρατάει το Μιχάλη, δίπλα του η γιαγιά μου η Ελένη, καθιστή με τις σταυρωτές τιράντες η θεία Σωτηρία και το κοριτσάκι με το άσπρο φόρεμα η μαμά μου

το μπλε ποδήλατο

 Όταν ήμουν μικρή μου πήρε ένα μπλε ποδήλατο bmx μπλε ναι, αν και ήμουν κορίτσι ήμουν μπλε κορίτσι, δεν ήμουν ποτέ ροζ, ίσως να μην σκεφτόμουν και να ένιωθα ποτέ ροζ κορίτσι. Πήγαμε στον ποδηλατά, μου είπε διάλεξε ποιο σου αρέσει και εγώ διάλεξα το μπλε.

Μου είπε θα είσαι στην αριστερή πλευρά του δρόμου, του είπα δε θυμάμαι ποιο είναι το δεξιά και ποιο το αριστερά. Και για να θυμάμαι μου έδεσε πάνω στο τιμόνι ένα κομμάτι ρούχο στην αριστερή πλευρά. Απ’ εδώ είναι το αριστερά. Δεν έμαθα ποτέ να οδηγώ χωρίς να κρατώ σφικτά το τιμόνι. Δεν είχα τόση πολλή ισορροπία. Έβλεπα τα αγόρια και ζήλευα.

Χθες το πρωί με πήρε να μου πει. Ψες έβλεπα τον Ιντιάνα Τζόουνς και ήταν η σκηνή που πήγαν στην Ινδία, ξέρεις. -Ξέρω (δεκάδες φορές την έχουμε δει) On the way to Delhi you must stop at Pankot palace. Και ήθελα να σε πάρω να σου το πω την ώρα που έδειχνε τη σκηνή αυτή και μετά είδα την ώρα και ήταν 11,30 και σκέφτηκα ότι είναι αργά και θα κοιμάσαι.

Η χριστουγενιάτικη κάρτα ήρθε και φέτος με το ταχυδρομείο, την βρήκα πριν λίγες μέρες στο κουτί. Να σε ρωτήσω κάτι, πες μου όταν γράφεις την αφιέρωση στην κάρτα κρατάς ριγοούδα και τραβάς γραμμή με το μολύβι για να είναι ίσια τα γράμματα σου; E, ναι μου λέει θέλω να είναι ίσια. Τόσα χρόνια τώρα πρόσεξα αυτήν την σχεδόν αόρατη μολυβένια γραμμή.

Θέλω να γυρίσει ο χρόνος και να είμαστε στον παραλιακό, να με κρατάει από το χέρι να παραγγέλει σάντουιτς και να παίζουμε μετά φλίππερ στις Φοινικούδες. Και μετά να πάμε για μια ακόμα μια διπλή παράσταση στο Αττικό με τρία διαλείμματα. Να μη με νοιάζει τι λέει η ταινία, να με νοιάζει τι θα πάμε να μου πάρεις από την καντίνα στο διάλειμμα. Να μην έχω να διαλέξω που θα πάμε, τι θα κάνουμε, τι θα δούμε, να κοιμούμαι ότι ώρα θέλω στην πίσω μαξιλάρα του αυτοκινήτου.

Αλλά ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ούτε καν μας κάνει τη χάρη να επιβραδύνει λίγο, απλά τρέχει τρέχει. Όπως έπιανε ταχύτητα το μπλε ποδήλατο στην κατηφόρα και πατούσα τα στόπερ και έπρεπε να θυμάμαι να πατώ τα πισινά τα στόπερ γιατί μου είχε πει όταν πατάς τα μπροστινά είναι επικίνδυνο να πέσεις από το ποδήλατο. Έχει κάτι μήνες που με κρατάει τούτη η θλίψη, έχει κάτι μήνες που δεν ξέρω, αν και ξέρω, τι μου φταίει, είναι ο χρόνος που περνά, είναι το σκυλί μου που γέρασε και τρέμουνε τα πόδια του, αλλά όταν έρθει η ώρα του περιπάτου η ουρίτσα του κουνάει χαρούμενα, και να ναι καλά που δεν ξέρει πώς γέρασε και ξεκινάει με τρεμάμενα πόδια να κάνει την βόλτα του μέσα στην μακαριότητα της άγνοιας του.

Και εμείς το ξέραμε αλλά ποτέ δεν το πιστέψαμε λες και ήταν ένα ψέμα ή ένα κακόγουστο αστείο. Κοιτάς την ώρα που πέρασε και λες αποκλείεται, δεν γίνεται κάτι λάθος έχει γίνει. Αυτό ναι, κάτι λάθος γίνεται, ήθελα κι άλλο χρόνο για μας και εκείνος μας ξεγέλασε. Και ούτε καν μας ρώτησε.

βιβλιοπωλείο Ευρώπη

Αν είσαι ένα από αυτά τα παιδιά που ο γονιός σου σε έπαιρνε μαζί του στην δουλειά, τότε ξέρεις το συναίσθημα του να νιώθεις ότι εκείνος ο “κόσμος” γινόταν για σένα παιχνιδότοπος και πεδίο εξερεύνησης.  Τα μισό μου χρόνο το λοιπόν τον περνούσα εκεί. Στο βιβλιοπωλείο του παπά μου.

Το πρώτο βιβλιοπωλείο ήταν στην Λάρνακα, κοντά στο δημοτικό που πήγαινα τότε, στην Μικτή.  Αν θυμάσαι τότε εκεί κοντά στην πυροσβεστική ήταν ένα καφενείο του Αντωνάκη και ο κύριος Αντωνάκης είχε τες πιο ωραίες κούπες. Ο παπάς ερχόταν το διάλειμμα και μου έφερνε κούπα, της έβαζε και λεμόνι και εγώ έτρωγα. Μετά όταν σχόλανα πηγαίναμε περπατητοί στο βιβλιοπωλείο. Είχε και έναν υπάλληλο ας τον πούμε κύριο Κ. Αυτός είχε πολύ χοντρά φρύδια και ήταν πολύ μελαχροινός και είχε και μια παράξενη δυνατή φωνή και εγώ μικρό παιδάκι τότε τον φοβόμουν.  Ο παπάς με άφηνε να πιάσω βιβλια από τ βιβλιοπωλείο και να τα πάρω σπίτι, και μου είχε βάλει κανόνα να διαβάζω τριάντα σελίδες την ημέρα και μετά να του λέω τι διάβασα. Εμένα τα μάτια μου έκλειναν το βράδυ και θυμάμαι μετρούσα πότε θα τελειώσουν αυτές οι τριάντα σελίδες.

Μετά ο παπάς μετακόμισε Παραλίμνι και εγώ πήγαινα να μείνω τα Σαββατοκυριακα και τις διακοπές. Μαζί μετακόμισε και το βιβλιοπωλείο και άνοιξε άλλο, το όνομα του ήταν Ευρώπη. Το πρωί πηγαίναμε μαζί και τον βοηθούσα να ανοίξει το βιβλιοπωλείο. Βρίσκαμε έξω από την κλειστή πόρτα ένα δέμα με τις εφημερίδες της ημέρας και έπρεπε να βγάλουμε έξω το σταντ και να της βάλουμε πάνω με τη σειρά. Μετά συγυρίζαμε, ξεσκονίζαμε και ο παπάς έφτιαχνε καφέ στο μικρό κουζινάκι. Μερικές φορές με άφηνε να πάει δίπλα στον κουρέα να κουρευτεί και εγώ ένιωθα τρομερό άγχος και ευθύνη.

Είχε το γραφείο του με την ταμιακή και εγώ είχα ένα μικρό σκαμνάκι δίπλα του. Εκεί καθόμουν και διάβαζα με τις ώρες γιατί εκεί μέσα όλα ήταν δικά μου για λίγο, δεν είχα να αγοράσω κάτι, τα διάβαζα και τα έβαζα πίσω στα ράφια τους.  Μικυ μάους, μικροί εξερευνητές, μπλέικ, περιοδικά, βιβλία με ανέκδοτα, και ότι άλλο θέλεις.  Εκανα ένα γύρο στα ράφια, έβλεπα τα σβηστήρια, τα μύριζα, τις ξύστρες, τα μολύβια, τις μολυβοθήκες. Είχε πάντα μια ωραία μυρωδιά αυτή η απεριόριστη ποσότητα χαρτιού.

Και μετά ερχόταν η εποχή που θα άνοιγαν τα σχολεία. Ο παπάς μου έλεγε κάνε τη λίστα σου. Και εγώ έκανα τη λίστα μου. Και διαλέγαμε μαζί, βαλίτσα, ρίγα, μολύβια, χρωματιστά. Και όλα τα λογοτεχνικά βιβλία που μπορούσα να πάρω σπίτι να διαβάσω και να φέρω πίσω. Με μια προυπόθεση. Να τα προσέχω, γιατί μετά θα πάνε σε κάποιο άλλο παιδάκι. Είχα ιδιαίτερη αδυναμία στα βιβλία του Ιούλιου Βερν και κάποια στιγμή όταν έκλεισε και το δεύτερο βιβλιοπωλείο, κληρονόμησα τα βιβλία αυτά, του Ιούλιου Βερν και τα έχω στο σπίτι. Παλιές εκδόσεις, σκληρό εξώφυλλο και στην πρώτη σελίδα γράφει την τιμή, με τα γράμματα του παπά μου, σε μιλς. Τα διάβασα, τα διάβασαν τα παιδιά μου, ίσως κάποια μέρα και οι επόμενες γενιές.

Το πιο ωραίο πράγμα με τις ιστορίες, είναι ότι αυτό που γεννά το μυαλό ενός ανθρώπου, οι ήρωες, η πλοκή, αυτό το παράλληλο σύμπαν, δεν θα μπορούσε να το γεννήσει ακριβώς το ίδιο το μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. Και αυτή είναι η μαγεία, ότι ποτέ δεν θα στερέψει η φαντασία, ποτέ δε θα στερέψουν οι ιστορίες. Κληρονόμησα που λες τα βιβλία του Ιούλιου Βερν. Κληρονόμησα την αγάπη για την μουσική, την αγάπη για τον κινηματογράφο, και την παραξενιά του καλλιτέχνη. Αυτή την ανάγκη να φεύγω από την καθημερινότητα, να παράξω κάτι άλλο, μια μαγεία που πάντα αναζητώ, αυτό το δικό μου σύμπαν, να το δημιουργώ και να μπαίνω μέσα και εγώ, ίσως κάποτε και εσύ..

 

 

το φίδι

 

Κάποτε μου θυμίζει η ζωή εκείνο το παιχνίδι με τις σκάλες και τα φιδάκια, το θυμάσαι; Που ανέβαινες ζάρι το ζάρι και νούμερο το νούμερο και έφτανες σε μια σειρά ψηλά και μετά σε έτρωγε το φίδι και πάλι τρεις τέσσερις σειρά πιο κάτω. Έτσι και η ζωή, νομίζεις πως ξεπέρασες πράγματα, νομίζεις ότι δυνάμωσες και μετά σου δίνει μια, και πάλι πίσω και όλα εκείνα που πάλεψες να νικήσεις να τα και πάλι μπροστά σου. Νόμιζα ό,τι είχα γίνει πιο συνειδητοποιημένη, πιο δυνατή, δεν είχα τάσεις για τα ίδια, τα προ δεκαετίας, εκείνα που με μείωναν σαν άνθρωπο, εκείνα που μου αφαιρούσαν από αξία. Και όμως, ένα δάγκωμα είναι αρκετό, άνθρωπος, άνθρωπος και η τάση είναι πάντα εκεί για να γίνεις και πάλι κάτι άλλο. Και για τον αλκοολικό ένα ποτήρι λέει είναι αρκετό για να γίνει και πάλι αλκοολικός. Δεν ξέρω γιατί ήρθε και πάλι αυτή η συγκυρία, να όμως που ήρθε και μου έδειξε πόσο λάθος είχα που νόμιζα ότι τα είχα όλα υπό έλεγχο. Τα είχα όλα εκτός από ένα. Να παρασύρομαι από τις φωνές των «γοργόνων» όταν μου λένε όμορφα λόγια και μου δίνουν σημασία.  Να πιστεύω στα ψέματα. Να πιστεύω ότι θα κτίσω κάτι γερό όταν από κάτω έχει βάλτο. Να πιστεύω ότι υπάρχει λίγο λευκό σε ανθρώπους που μου δείχνουν χωρίς καμιά ενοχή το μαύρο της ψυχής τους. Να είμαι αφελής. Να είμαι ευκολόπιστη. Να είμαι βλάκας. Εγώ είμαι η σκάλα που ανυψώνει την ψυχή μου και εγώ είμαι το φίδι που με τρώει !

επιστροφή

την τελευταία νύχτα πριν φύγω από Αθήνα η μεγάλη μου κόρη ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου στο κρεβάτι του b&b και με αγκάλιασε. Την τελευταία νύχτα πριν φύγω από Θεσσαλονίκη η μικρή μου κόρη ήρθε και ξάπλωσε δίπλα μου και με αγκάλιασε. Το μεσημέρι ήθελε να της κάμω μουτζιέντρα. Μισή ώρα έψηνα τα κρεμμύδια σε χαμηλή φωτιά να είναι καλά ψημένα να γίνει ωραία η μουτζιέντρα. 5.30 το πρωί ξύπνησα να ετοιμαστώ για το αεροδρόμιο, η Κατερίνα σηκώθηκε και ξεκίνησε να τρώει μουτζιέντρα παγωμένη. Ηταν η πιο ωραία που έκαμα ποτέ, είπε, κάθε φορά λένε το ίδιο.

Συνήθισε στο νέο της διαμέρισμα και το έχει φτιάξει με αγάπη και γούστο. Αγόρασε λάμπες με χρωματιστό γυαλί και έβαλε γλάστρες με φυτά έξω στο μικρό της μπαλκόνι. Παρόλα αυτά είναι πολύ μικρό το διαμέρισμα, ένιωθα ότι είμαι μέσα στα πόδια της. Πέντε νύχτες μου παραχώρησε το κρεβάτι της και κοιμόταν στον καναπέ και κάθε πρωί μου έφτιαχνε καφέ εσπρέσο στο μικρό ειδικό μπρίκι που έχει αγοράσει. Μετά με ρωτούσε τι θέλω να κάνουμε, όλες οι μέρες είναι δικές σου, μου είπε. τρεις μέρες στην Αθήνα , περίπατο στα Εξάρχεια και στην Ακρόπολη και μετά περίπατο στον παραλιακό της Θεσσαλονίκης. Τους είπα δεν με νοιάζει αν δεν κάνω κάτι άλλο, ας περπατώ πάνω κάτω σε αυτόν τον παραλιακό και μου είναι αρκετό. Χτες στις 6,20 το πρωί ήμουν στο λεωφορείο στον δρόμο για το αεροδρόμιο και να δεις που και τόσο νωρίς είχε και πάλι κόσμο και περπατούσε, τέτοια ώρα χαράματα, στον παραλιακό. Διερωτήθηκα, λες να ξυπνάνε τόσο νωρίς, ή να μην είχαν πάει ακόμα για ύπνο. Και δεν είχε και τόση σημασία στο τέλος. Κάναμε κι άλλα πράγματα, πήγαμε θέατρο, πήγαμε σινεμά, πήγαμε βόλτες και μίνι κρουαζιέρα με το Αργώ. Κάναμε αγκαλιές, πολλές αγκαλιές και περπατάμε κρατώντας χεράκια. Η κόρη μου ξέρει ότι δεν θέλω να μου σφίγγουν το χέρι και μου λέει έμαθα το μυστικό, απλώνω το χέρι μου προς το δικό σου και αν θέλεις μου το δίνεις και εσύ.

Εκείνη η πόλη που ήταν άγνωστη έχει γίνει λίγο πιο «πατρίδα» και φτιάχνουμε συνήθειες και μοτίβα και παίρνουμε πάντα κρέπα από την Ναβαρίνου, και ένα κομμάτι πίτσα από την Δραγούμη, θα πάμε τουλάχιστον μια φορά θέατρο και μια φορά σινεμά, και τρίγωνα από τον Στράτο. Και ακόμα μια φορά τα κατάφερε και πήγε και έφερε κρυφά ένα κομμάτι red velvet απο΄τον Σωτηρόπουλλο άναψε ένα κεράκι και μου τραγούδησαν Happy birthday, όπως έκαναν το 2021 την πρώτη φορά που πήγαμε Θεσσαλονίκη.

Δεν ξέρω που είναι η πατρίδα τελικά, εκεί που ζούμε ή εκεί που είναι η καρδιά μας ; η είμαστε απλά διασπασμένοι, εδώ το σώμα, αλλού η καρδιά, λίγη καρδιά εδώ, λίγη εκεί, λίγο μυαλό εδώ, λίγο εκεί. Συνηθίζουμε και προσαρμοζόμαστε και εμείς και τα παιδιά και αυτό είναι από τα πιο αξιοθαύμαστα στην ανθρώπινη φύση και εφευρίσκουμε νέους ρόλους και νοήματα. Και οι εικόνες αλλάζουν μπροστά από τα μάτια μας αστραπιαία, οι αποχαιρετισμοί δεν είναι πια δακρύβρεχτοι και τα αντίο γίνονται στο επανιδείν.

Μαρίνα Σαβεριάδου

Ο γατούλης

Στον γατούλη

Καλημέρα

Τι Παράξενο

Της λείπεις

Κι ας μην σε έχει δει ποτέ

Μάλλον θα είναι το μέλλον που δεν ήρθε

Μας λείπει πάντα ότι έμεινε για τόσο

Έτσι ώστε όταν φύγει

Να αφήνει εκεί που καθόταν ένα κενό

Ο γάτος στην αυλή σαν σηκωθεί

Από την σπασμένη καρέκλα

Αφήνει το αποτύπωμα του

Το τρίχωμα του

Και την ζεστασιά από την κοιλίτσα του

Πάνω στο μισοδιαλυμένο κάθισμα της

Η μάνα μου είπε

Ότι ο γάτος επέλεγε την σπασμένη καρέκλα

Γιατί εκεί που είχε ξηλωθεί το κάθισμα

Είχε ακριβώς το σχήμα της κοιλιάς του

Και μπορούσε να κουλουρωθεί άνετα

Γατούλη από εσένα τι της λείπει

Μήπως που την έκανες να νιώσει

Την έκανες να χαμογελάσει

Την έκανες να νευριάσει

την έκανες να νιώσω διέγερση

την έκανες να νιώσει προσμονή

την έκανες να νιώσει λύπη

ίσως να έκλαιγε τώρα που έχεις φύγει

αν δεν ήταν απλά

μια σπασμένη άχρηστη καρέκλα

της λείπεις και ήσουν η απόδειξη

ότι δεν θέλει και πολύ να αναπτύξεις

μια εξάρτηση και πάλι

δεν χρειαζόταν ούτε να ακούσεις ούτε να δεις

το μόνο που χρειάστηκε ήταν να νιώσεις

Μαρινα Σαβεριάδου

πειθαρχία

 

19 10 2023

Μέρα παράξενη, μουντή, συννεφιασμένη. Ο πόλεμος μαίνεται δίπλα και εγώ σε δυο μέρες φεύγω για ταξίδι.  Όπως πάντα τελευταία στιγμή θα ετοιμάσω τα πράγματα μου, τελευταία στιγμή θα φτιάξω βαλίτσα. Μου λείπει ο γάτος μου, μου λείπει και η ουρά μου.

Θέλεις να πάμε στο ντιβάνι

Θέλω

Πώς νιώθεις

Πονώ το σώμα μου. Μου λείπει ο γάτος μου. Πώς γίνεται να σου λείπει κάποιος που δεν είδες ποτέ;

Όπως δείχνουν τα πράγματα, γίνεται.  Υπήρξε μια σταθερή επικοινωνία, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, εκείνο σου λείπει. Σου λείπει επίσης εκείνο που προσδοκούσες να ζήσεις μαζί του.

Ηθελα να του στείλω ένα άλλο, αποχαιρετιστήριο μήνυμα μετά από εκείνο το απότομο κλείσιμο.

Αλλά δε θα το κάνεις. Είπαμε θα σκέφτεσαι τα κίνητρα σου πριν πράξεις κάτι. Δε θα πρόσφερε κάτι σε εκείνον, εκείνο το επιπλέον μήνυμα, εσένα θα εξυπηρετούσε, βασικά τον ναρκισσισμό σου.

Φτάσαμε εκεί λοιπόν;

Σιγά σιγά ναι φτάσαμε εκεί, να είμαστε σε θέση να λέμε αλήθειες.

Κάθε φορά τα ίδια κάνεις,  για να έχεις εσύ τον τελευταίο λόγο, το κλείσιμο που θέλεις, να διαβεβαιώσεις τον άλλο που έσφαλε απέναντι σου ότι και καλά δεν είσαι θυμωμένη, και τον συγχώρεσες και ότι μπορείς να δεις τα πράγματα από την δική του πλευρά κλπ. Γιατί;

Είναι και αυτό ένας τρόπος ελέγχου

Ναι. Και η δική σου ανάγκη να είσαι στα μάτια του άλλου μεγαλόψυχη και καλοσυνάτη και ένα πλάσμα με αγάπη και κάτι άλλες μαλακίες, ενώ στην ουσία, αυτό που θέλεις, είναι να αφήνεις την πόρτα λίγο ανοιχτή, μπας και συμμορφωθεί ο άλλος και δει την αξία σου και έρθει πίσω.

Μα θέλω να έρθει πίσω

Αν είναι να έρθει θα έρθει, δεν χρειάζεται να πεις κάτι άλλο, κλείσε το ! τι είναι τώρα αυτό κατάλαβες;  

Φυσικά, μια επανάληψη ενός παλαιότερου μαθήματος !

Και όχι μόνο αυτό.

Είναι ένας άνθρωπος που ήρθε στην ζωή σου, σε μια φάση που χρειαζόσουν να έρθει κάποιος στη ζωή σου, να σου αποσπάσει για λίγο την προσοχή, για να ξεχάσεις κάτι άλλο

Σωστά, έτσι και έγινε, μέσα σε δύο εβδομάδες και ως διά μαγείας, ξέχασα τον άλλο

Επειδή σκέφτεσαι τον γάτο

Ε ναι ήρθε ο γάτος και εκτόπισε τον άλλο

Ώραια, άρα ο γάτος μπορεί να ήρθε όχι μόνο για την δική του μοναξιά, γιατί ήθελε από κάπου να πιαστεί, αλλά ίσως και γιατί εσύ ήθελες από κάπου να πιαστείς.

Ισχύει

Και τώρα θα συνεχίσει ο κάθε ένας τον δρόμο του.

Με ρώτησε αν μπορεί τουλάχιστον να μου γράφει

Και εσύ είπες όχι

Είπα όχι. Μπορείς να συνδεθείς με κάποιον ακόμα και αν το μόνο που κάνετε είναι να ανταλλάζετε μηνύματα, μπορεί να σου γίνει συνήθεια, να γεμίζει τα κενά σου, μπορεί να σου γίνει παυσιπονο, βάλσαμο, μια επικοινωνία που μπορεί να γίνει αλληλοεξάρτηση.

Ή μπορείς να πεις μετά από καιρό. Ας πάω τελικά γι αυτόν τον καφέ, έστω φιλικά. Ανώδυνα.

Και να είναι και των δυο σας η σάρκα πεινασμένη.

Και ο καφές να γίνει μια άλλου είδους συνάντηση, δυο ανθρώπων που επικοινωνούν για καιρό και αναπτύσσει μια ακατάσχετη πείνα ο ένας για τον άλλο.

Και να σκεφτείς, ας τον αγγίξω, μια φορά, μόνο μια φορά.

Και του δίνεις το σώμα σου, σου δίνει το δικό του και τον ερωτεύεσαι παθιασμένα και σε θέλει σαν τρελός γιατί το άγγιγμα του ξυπνά το κάθε κύτταρο σου και εσύ για εκείνον είσαι εκείνη που περίμενε για χρόνια.

Αλλά έχετε συμφωνήσει ότι θα είναι μια μόνο φορά

Και εκείνος πρέπει να φύγει και εσένα διαλύουν τα πάντα μέσα σου

Και εκείνος νιώθει ενοχές και γίνεται ακόμα πιο δυστυχισμένος

Μπορείς να μου εγγυηθείς ότι δεν θα γίνει το πιο πάνω σενάριο;

Όχι, ξέρω ότι αν τον δω και αν νιώθω για εκείνον έλξη, θα αφεθώ. Και νιώθω ήδη έλξη για εκείνον

Άρα ούτε μηνυμα. Πειθαρχία. 

Ούτε μήνυμα ούτε κουδούνι, στης μονιαξιάς μου το μπουντρούμι (τραγούδι)

Δεν χαίρεσαι τουλάχιστον που εξαιτίας του γάτου ξεπέρασες τον άλλο

Αυτό σίγουρα, εννοείται.

Τουλάχιστον όταν θα θυμάμαι τον γάτο, θα τον θυμάμαι με χαμόγελο

Είδες;

Και είπαμε να δείχνεις εμπιστοσύνη στο σύμπαν. Θα σου δώσω ακόμα ένα κινητρο

Για πες

Ότι ίσως του γάτου του λείπεις και εσύ και ίσως ξεμπερδέψει και έρθει να σε βρει

Σωστά

Αλλά εσύ στο μεταξύ δεν περιμένεις, είσαι ανοιχτή σε όλες τις πιθανότητες σε όλες τις εμπειρίες

Πολύ σωστά

Πότε θα ετοιμάσεις τη βαλίτσα;

 

 

 

 

 

 

O Γάτος

 

Ήταν ένας γάτος λοιπόν που δεν τον είδα ποτέ, δεν τον μυρίστηκα ποτέ, ούτε και άκουσα το νιαούρισμα του.  Ναι πολύ καλά κατάλαβες, δεν μιλάω για έναν γάτο, για έναν άντρα μιλώ, αλλά τον παρομοιάζω με γάτο, γιατί έχει τα πιο γατίσια μάτια που είδες ποτέ που σε συνδιασμό με τα ροζ χείλη του που όταν χαμογελά τα σφίγγει λίγο σε ένα παράξενο χαμόγελο,  αινιγματικό, δεν είναι χαρά αλλά ούτε και μελαγχολία, είναι ένας παράξενος συνδιασμός. Όμορφος άντρας, όμορφο σχήμα προσώπου, ωραίο πηγούνι, ωραία αυτάκια, όμορφα χείλη και μετά εκείνα τα παράξενα γατίσια ματάκια που όταν χαμογελά κλείνουν λίγο περισσότερο και σου θυμίζουν πραγματικά έναν γάτο.

Με τον γάτο λοιπόν επικοινωνούσαμε μόνο με μηνύματα. Ξεκινήσαμε με τυπικά μηνύματα, ποιοι είμαστε και αν έχουμε παιδιά, και τι κάνουμε και όλα αυτά τα τυπικά που γράφεις στις αρχές. Μετά ο γάτος μου είπε «αρέσκεις μου κόρη μιτσιά»  και ήταν πολύ διεγερτικό να μου έρχεται αυτή η ατάκα τόσο απότομα, από το πουθενά, και στα Κυπριακά. 

Είπαμε να βρεθούμε για καφέ την επόμενη Δευτέρα.  Μεσολάβησε το Σαββατοκυριακο και δεν μου έστειλε μήνυμα ούτε το Σάββατο ούτε την Κυριακή. Εγώ νευρίασα. Γιατί; αφού λέει του αρέσω, αφού κανονίσαμε να βρεθούμε για δύο μέρες δεν υπάρχω; Η υπάρχει κάτι άλλο;  Δευτέρα πρωί ακύρωσα τον καφέ. το βράδυ πήγα κανονικά στο μάθημα χορού, μετά πήγα για περπάτημα με τις φίλες μου, και εκείνος μου έστειλε μήνυμα το ίδιο βράδυ, δεν απάντησα, το επόμενο πρωί ξαναέστειλε, μου πέρασε, απάντησα.

Αυτή η επικοινωνία ήταν σαν χορός που τα μισά βήματα τα κάνεις προς το μέρος του παρτενέρ σου και τα άλλο μισά τον σπρώχνεις πίσω. Εγώ έσπρωχνα πίσω, εκείνος ερχόταν προς το μέρος μου και μετά χανόταν εκείνος και τον έψαχνα εγώ. Δεν πήγαμε για εκείνον τον καφέ. Η επικοινωνία ήταν κάτι μεταξύ αστείου και σέξι και πάλι πίσω στο αστείο και λίγο πιο πικάντικο, μέχρι που θύμωσα και του είπα φτάνει δεν θα μιλώ άλλο με σεξουαλικά υπονοούμενα γιατί είναι σαν να μην έχουμε κάτι καλύτερο να κάνουμε και απλά ποσκολιούμαστε.   Και πάλι έκανα βήματα πίσω… και πάλι εκείνος επέμενε, και πάλι μέχρι το επόμενο πρωί μου πέρασε. Και μετά από αυτό άλλαξε η επικοινωνία του μαζί μου. Δεν μου ξαναέστειλε μηνύματα με σεξουαλικά υπονοούμενα.

Επικοινώνησε μαζί μου επιτέλους χωρίς τις μάσκες του. Η μια μάσκα του κοίτα πόσο αστείος είμαι και η άλλη μάσκα κοίτα τι καλός εραστής είμαι. Και τα δύο μάσκες που κρύβουν τα άλλα, τα συναισθήματα, τις ευαισθησίες του, ίσως και τα κενά. Όμως άλλαξε απέναντι μου και ένιωσα την διαφορά. Είδα κάποιον άλλο, εκείνον που περίμενα να δω και να νιώσω. Εκείνον που με ρωτούσε πως νιώθω, αν είμαι  έτοιμη για την παρουσίαση, που έδειχνε προσωπικό ενδιαφέρον για μένα και τα συναισθήματα μου, άνοιξε ένας δρόμος για μια πιο ανθρώπινη επικοινωνία, που θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά συναισθηματικά.

Ναι είχε και το χιούμορ την θέση του ακόμα και το λίγο φλερτ και το υπονοούμενο αλλά ήθελα και εκείνο το παραπάνω, δεν ήθελα να περιοριζόμαστε στην επιφανειακή συζήτηση και να μην γίνει ποτέ η άλλη συζήτηση που θα έφερνε την άλλη σύνδεση.  Μου αρέσει αυτός ο άντρας και το πόσο προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από αυτόν τον τοίχο με προκαλεί να θέλω να σπάσω αυτήν τον τοίχο και να πάω και να τον πάρω στην αγκαλιά μου και να του χαϊδέψω  την πλάτη και το κεφάλι και να τον μάθω να μην χτίζει τοίχους ανάμεσα μας.

Κάποια στιγμή έσπασε ο ηλίθιος τοίχος και μου είπε την αλήθεια. Δε θα πάμε τελικά για εκείνον τον καφέ και δεν θα τον δω, δεν θα τον μυριστώ και δεν θα ακούσω το νιαούρισμα του.  Ούτε θα δω τα γατίσια μάτια του από κοντά.  Λυπήθηκα ναι ! γιατί ήδη η φαντασία μου έφτιαξε σενάρια για τα δυο μας,  μου έβγαλε κάτι ζαβολιάρικο αυτό το γατί και ήθελα να δω πώς θα πίνει το γάλα από το μπολάκι του και πώς θα γουργουρίζει όταν το χαϊδεύω. Το γατί ήταν πρόστυχο και ήθελε μια γυναίκα να τον κάνει να νιώσει την αργή και βασανιστική ηδονή που θέλει να νιώσει ένας άντρας, που είναι τόσο άντρας που δεν φοβάται να αφεθεί  σε μια γυναίκα. 

Γιν και γιανγκ ή νιάου και νιάου, το δίπολο, Ταύρος – Σκορπιός, γη και νερό, η άνυδρη  γη που διψά για νερό. Αυτό το ηδονικό παιχνίδι της παράδοσης και της αντίστασης. Ξέρεις πολύ καλά, ξέρεις από πριν. Ξέρεις τις πιθανότητες και τις δυνατότητες. Ίσως και να είναι αυτό το πιο ηδονικό με τις σχέσεις που τελειώνουν τόσο νωρίς και μένουν στην σφαίρα του απραγματοποίητου και του φανταστικού. Ότι θα μείνεις με την υποψία του τι θα μπορούσε να συμβεί μετά, τι θα του έκανες, πώς θα βογγούσε όταν τον δάγκωνες, (ναι οι σκορπίνες δαγκώνουν γατούλη) και το ήξερε, ότι εκείνος θα ήταν μια γη που θα διψούσε και θα ήθελε κι άλλο και εσύ θα του το έδινες.. γιατί υπάρχει μεγάλη ηδονή στο να είσαι η ιδιοκτήτρια των κλειδιών της ηδονής κάποιου και να έχεις τον απόλυτο έλεγχο. 

Η ηδονή του εκείνου είναι να φαντασιώνεται τι θα μπορούσες να του κάνει

Η ηδονή εκείνης είναι να παίζει το παιχνίδι με τους όρους της  και να φεύγει

Η ηδονή και των δύο είναι το αν ….

Και η αγάπη; μιλήσαμε γι αυτήν μια δυο φορές, πώς φτάνεις στην αγάπη; όταν σπάζεις τους τοίχους έναν ένα και συνδέεσαι. Όπως και όταν φεύγει εκείνη που θα ήθελε να σε αγαπήσει, γιατί η αγάπη θέλει λευκό καμβά !

Πριν φύγω μου είπε σε νοιάζομαι, είσαι ότι πιο όμορφο έχει συμβεί στην ζωή μου τον τελευταίο καιρό και συγνώμη.

Όμορφα λόγια από κάποιον άντρα που δε σε έχει δει ποτέ. Όμορφα λόγια για να σου πει την ώρα που φεύγεις.  Λόγια που σου αφήνουν μια γλυκάδα στην ψυχή, νιώθεις ότι κάπου κάτι έδωσα όμορφο, ίσως κάποιο κουμπί πάτησα και αυτός ο άνθρωπος κάτι ένιωσε. Και εκείνος έκανε καλό σε μένα, και εκείνος ήρθε την στιγμή που τον χρειαζόμουν όπως έρχεται κάθε συνάντηση με ανθρώπους την στιγμή που τους έχουμε ανάγκη. Και εμένα με βοήθησε η παρουσία του και η επικοινωνία μας και ας είχε τα πάνω κάτω της, είχαν και αυτά τη νοστιμιά τους. Αυτός ο κύκλος, δεν ξέρω αν έκλεισε διά παντός, υπάρχει μια πείνα μέσα μου για το ανεξερεύνητο αυτό κεφάλαιο. 

Αλλά συνεχίζω να ζω, και με ανεξερεύνητα κεφάλαια και με μισόκλειστους κύκλους, χαμογελώντας και ξέροντας ό,τι αν είναι να βρεθούμε κάποτε και να πιούμε εκείνον τον καφέ, θα γίνει, όταν έρθει η ώρα.

αποχαιρετώ λοιπόν

Γατούλη θα μου λείψεις

Αν ποτέ ξεμπερδέψεις αυτό το κουβάρι

Έλα να με βρεις

Με αγάπη

Η ουρίτσα σου

 

 

 

 

 

 

 

Ζώντας την εποχή του ναρκισσισμού

 

Είναι πολύ δύσκολο να ζεις σε αυτόν τον αιώνα. Πάρα πολύ δύσκολο. Και δεν εννοώ όλη αυτήν την ασφάλεια που νιώθουμε ζώντας σε ένα τόπο που πάντα γύρω μας μαίνεται ένας πόλεμος. Και δεν εννοώ την ίδια την πολιτική κατάσταση που ζούμε από την μέρα που γεννηθήκαμε σε αυτόν τον τόπο. Δεν εννοώ τον φασισμό, τον ρατσισμό και την οικονομική ανασφάλεια. Όλα αυτά τα υπομένεις, τα παίρνεις απόφαση, ζεις αποδεχόμενος ότι μπορεί μια καλή μέρα να έρθει και μια βόμβα να πέσει πάνω σου ή μια καλή μέρα αποφασίζεις να φύγεις και να πάς να ζήσεις αλλού.   Αυτά λέω, ήταν η συνθήκη μας από πάντα

Εκείνο που δεν αντέχεται πλέον σε αυτόν τον αιώνα είναι το πόσο μαύρη έχει γίνει η ψυχή των ανθρώπων, το πόσο χάθηκε ανεπιστρεπτεί η αθωότητα, το πόσο δεν έχουν την αίσθηση του πόνου που μπορεί να προκαλέσει το ψέμα, η μάσκα, η υποκρισία, το παραμύθι. Η πορνεία που μας περιβάλλει, εντός και εκτός. 

Δεν μπορώ να νιώσω θυμό, ο κάθε ένας είναι θύμα του χαραχτήρα του και της εποχής που διάλυσε τα πάντα.  Της σάρκας που έγινε θέαμα, της ηδονής που έγινε προιόν, του συναισθήματος που έγινε αλλεργία, της αλήθειας που έγινε είδος προς εξαφάνιση. Δεν μπορώ να νιώσω θυμό, κι αν ένιωθα ίσως αντιδρούσα κάπως, γιατί ο θυμός παράγει κάτι, εγώ όμως νιώθω πίκρα και η πίκρα γίνεται ένας βάλτος.

Είδες καμιά φορά την σκηνή με το φοβισμένο σκυλί που συναντά έναν άνθρωπο και ο άνθρωπος του μιλά γλυκά και του λέει έλα έλα και απλώνει το χέρι. Και το σκυλί αναθαρρεύει λίγο και πλησιάζει, και λίγο ακόμα και μόλις πλησιάζει σε κοντινή απόσταση ο άνθρωπος που του ξεγέλασε για να έρθει, του τραβάει μια κλωτσιά και το ρίχνει ένα μέτρο πιο εκεί. Και εκείνο κάθεται φοβισμένο στην γωνιά του και δεν καταλαβαίνει ποτέ τι έκαμε.

Μέσα σε αυτήν την τρομοκρατία υπάρχουμε.  Όμορφα λόγια και όμορφες προθέσεις που γίνονται πισώπλατα μαχαιρώματα και εσύ δεν καταλαβαίνεις ποτέ το γιατί κάποιος συμπεριφέρεται έτσι. Γιατί εσύ δεν θα συμπεριφερόσουν έτσι, δεν ξέρεις, δεν έμαθες, δεν σου περνά… Ψιλά γράμματα. Μετράς τις σταθερές αξίες σου, είναι η μάνα μου, ο παπάς μου, τα παιδιά μου, φίλοι καλοί και έμπιστοι που μετριούνται στα δάχτυλα ενός χεριού, έστω.  Είναι οι σταθερές αξίες σου. Και μετά μετράς τις προσωπικές αξίες σου. Να είσαι ειλικρινής, να είσαι αληθινός, να είσαι αυθεντικός, να έχεις καλοσύνη, να δείχνεις αγάπη.  Να μένεις αναλλοίωτος.

Και μετά έρχεται ένας άνθρωπος που βρίσκει τον τρόπο και σε βρίσκει ευάλωτο και εισχωρεί.  Η επαφή σου μαζί του σε αρρωστά, σαν μικρόβιο εισχωρεί στην ύπαρξη σου και στο μυαλό σου και γίνεσαι  έναν χτικιάρικο ον,  που πρέπει ξανά από την αρχή να αναρρώσει, να αποβάλει από μέσα του κάθε τοξικό και δηλητήριο σου έβαλε ο άλλος, να πάρει μέρες και εβδομάδες και να ξαναέρθεις στα ίσια σου και να αποκαταστήσει και πάλι την συναισθηματική σου ισορροπία και να κάνεις μια ολόκληρη μάχη, ξανά, ακόμα μια φορά, για να μην χάσεις και την τελευταία σου ρανίδα ελπίδας σε αυτήν την ανθρωπότητα. Να μην χάσεις τη χαρά σου , την αισιοδοξία σου, το χιούμορ σου, την δημιουργικότητα σου.

Ναι είναι δύσκολο να ζεις σε αυτόν τον αιώνα του παραλογισμού. Είναι μια ψυχική πάλη.  

 

ένας μήνας

Πώς είσαι σήμερα

Είναι το τελευταίο ορόσημο, 22 Σεπτέμβρη, ένας μήνας μετά.  Ο κύκλος κλείνει.  Πριν ένα μήνα, έτσι ώρα τον περίμενα να έρθει.  Περίμενα να προσγειωθεί το αεροπλάνο, να μου πει ότι ήρθε πίσω. Να τον δω.  Ήταν πολύ σημαντική, όμορφη μέρα.  Ετοιμάστηκα. Έβαλα το όμορφο μου φόρεμα, πήγαμε στο ωραίο μας δείπνο.  Και μετά, λίγες ώρες μετά, έφυγε και φιληθήκαμε για καληνύχτα, και ήταν όλα καλά, και δεν ήξερα καν ότι ήταν  τελευταία φορά που τον έβλεπα.

Πέρασε κιόλας ένα μήνας και τι μεγάλη μαλακία να φεύγει κάποιος και να μην τον ξαναβλέπεις και να μην τον έχεις αποχαιρετίσει ποτέ, να τσακώνεσαι και να χωρίζεις από μηνύματα, Τι παιδιάστικο, βλακίστικο και απάνθρωπο

Το ροζ φόρεμα το έπλυνα και είναι κρεμασμένο στο ντουλάπι. Θα το βάλω την νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου, έτσι σκέφτομαι, προς τιμήν. Είναι παράξενη η μέρα, έχει μια μελαγχολία, έχω πονοκέφαλο από το πρωί, περιμένω και να αδιαθετήσω, είναι οι ορμόνες μου και τα συναισθήματα μου ένα μπάχαλο.

Μου λείπει.  Επέτρεψα στον εαυτό μου να μου λείπει και σήμερα, θα πάω σπίτι να ρίξω ένα κλάμα να αποφορτιστώ και θα γυρίσει η μέρα, θα προχωρήσει η ζωή, και θα τον ξεχάσω όπως θα με ξεχάσει και εκείνος. Αλλά σήμερα έχω μια ανάγκη να έχω μια αφορμή να κλάψω. Θα κλάψω για κάτι τιποτένιες λεπτομέρειες όπως τις πέτρες που δε βάψαμε ποτέ Οι Mr and Mrs Stone εμειναν εκεί μέσα στο κουτί.  Σαν ένα μωρό που του πιάνουν τα παιχνίδια του πριν προλάβει να παίξει.

Έχει πολλές μέρες που προσπαθώ να σκεφτώ αρνητικά μόνο και μόνο για να χω τη δύναμη να αντέξω αυτήν την περίοδο, βλέπω βιντεάκια στο youtube για τις πρώτες μέρες μετά το χωρισμό, για το No contact και περνάνε οι μέρες και αντέχω.  Και όμως μου λείπει.  Πήρε ένα μαχαίρι και μας έκοψε και πάλι δεν θα χω κάτι να μια θυμωμένη ούτε να του καταλογίσω.  Τελοσπάντων.. θα μου περάσει όπως πέρασαν και τα άλλα, και οι άλλοι, οι μεγάλοι οι έρωτες.

Αρχές του Οκτώβρη ξεκινάμε μαθήματα και τέλος του Οκτώβρη πάμε ταξίδι.. η ζωή προχωρά και σχέδια κάνουμε και με τα μάτια δακρυσμένα και με πόνο και ότι και αν συμβαίνει.  Ψες πήγα με την μάμα στο πάρκο στο Παττίχειο και κάναμε Τσι Γκογκ και περάσαμε τέλεια και απόψε θα πάω στον Ψευδά, για δείπνο στον κήπο της Umay και θα γνωρίσω κόσμο και θα κάνω νέους φίλους και ίσως ποιος ξέρει, κάπου εκεί, κάποιος βρίσκεται

Η αγάπη…