δεν μπορείς να πεις

δεν μπορείς να πεις, το να βαράς ήσυχα ήσυχα τη μαλακία σου, αντί να γαμάς τις ζωές των άλλων, να τους  αφήνεις προσεχτικά στην ησυχία τους, σου προσδίδει και αυτό μια αγιότητα
γίνεσαι αυτό που λέμε μαλάκας με φωτοστέφανο

συν**ουσια**ζόμενοι

Και κατάφερα και σου μίλησα...παραμέρισα το θυμό και σου μίλησα, γιατί πρώτη εγώ ξέρω ότι δεν είναι στ' αλήθεια θυμός, είναι μάλλον ένα παράπονο και το παράπονο στρέφεται πάντα εντός μας..
Ένα παράπονο όχι γιατί δεν με αγάπησε ούτε εκείνος, γιατί πώς μπορεί κάποιος να αγαπήσει αν δεν του τύχει ; Και το ξέρεις ότι εκείνος βλέπει και αναγνωρίζει ότι η γυναίκα που στέκει απέναντι του είναι ένας άνθρωπος που θα μπορούσε εύκολα να αγαπήσει, έχει όλα εκείνα που τον ελκύουν, που τον ενθουσιάζουν, παρόλα αυτά η αγάπη εντός του δεν γεννιέται, γιατί η αγάπη εντός μας ουδέποτε γεννήθηκε κατά παραγγελία.  Ένα όργανο που περιμένεις να ακούσεις τον ήχο του, αλλά είναι άηχο.

Έτσι και εγώ καταλάγιασα το θυμό μου και στωικά και σιωπηλά μέτρησα στο δεξί μου χέρι τις αλήθειες του πρώταιρου μου βίου . "Είσαι πανέμορφη" είπε ο ένας, "πρώτη φορά γνώρισα τόσο έξυπνη γυναίκα" είπε ο άλλος και ο Ένας, εκείνος που το ένιωσε και είπε "σ αγαπώ, σε λατρεύω, είσαι η γυναίκα της ζωής μου", ήταν ήδη νεκρός, έκανε μεταβολή και προχώρησε στον Άδη.

Και όλοι είχαν το δίκαιο τους και όλοι έλεγαν αλήθεια και όλοι έδωσαν στο μέτρο τους, γιατί κανένας δεν αγαπά τελικά τον απέναντι του, αγαπά τον καθρέφτη του και δύσκολα κάποιος αγαπά  όταν δεν αντέχει να τον κοιτάει η αλήθεια στα μάτια.

Γι' αυτό  σου μίλησα και αυτά σου εξηγώ και γι' αυτό μιλώ στους ανθρώπους ακόμα και όταν δεν με αγαπούν ακόμα και αν δεν με επιλέγουν, ακόμα και αν θα σταθούν δίπλα μου για λίγο και μετά προχωρήσουν λίγο παρακάτω. Είμαι ενήλικας, ώριμη, συνειδητοποιημένη, γεμάτη μεγαλοψυχία για τα ανθρώπινα πάθη και λάθη και πάντα καταλαβαίνω εκείνα που ίσως οι ίδιοι αδυνατούν. Η απόρριψη, όμως, όσο και αν την κατανοείς, όσο και να την δικαιολογείς, όσο και αν έχεις εκπαιδεύσει τον εαυτό σου να μην μέμφεται κανέναν, η απόρριψη, δεν παύει να πονάει.
Ήθελες κάποιος να θέλει και σένα.

Μου θυμίζει τούτη η διαδικασία τα παιδάκια που στέκουν στα ορφανοτροφεία και έρχονται οι γονείς και τα βάζουν να σταθούν στη σειρά και εκείνο και εκείνο το ένα που πάντα το προσπερνάνε. (Το παιδί είναι όμορφο αλλά έχει ήδη μεγαλώσει αρκετά και θα χει ολοκληρωμένο χαραχτήρα. Δε θα είναι πλαστεσίνη να το πλάσουν αυτοί όπως θέλουν. Το παιδί έχει ήδη ζήσει πολλά χρόνια στα ορφανοτροφεία, ας πάρουμε ένα άλλο, να του δώσουμε μια πραγματική ευκαιρία. )

Μου θυμίζει κάτι ρούχα που τα φοράνε στην κούκλα και την στήνουν στη βιτρίνα και περνάνε οι κυρίες και το βλέπουν, τους αρέσει, το βγάζουν από την κούκλα, το δοκιμάζουν, αλλά δεν ξέρει κανείς γιατί, αν είναι εκείνο το ασημένιο κουμπί στον κολάρο ή το ύφασμα του πολύ βαρύ, ή πολύ σκούρο το μπλε, είναι όμορφο,  αλλά  όχι τόσο όμορφο όσο να το πάρουν,  το δοκιμάζουν αλλά πάντα το βγάζουν και μετά λένε όχι όχι, είναι καλό αλλά όχι για μένα.

Αυτό, γυναίκα , είσαι καλή, όμορφη, έξυπνη, ταλαντούχα αλλά όχι για μένα.

Αν μια γυναίκα ήταν αλαζονική θα έλεγε ότι ίσως δεν την ήθελε κάποιος γιατί ήταν πολλή του, πολύ έξυπνη, πολύ όμορφη, πολύ ικανή, τόσο που δεν θα τον είχε ποτέ ανάγκη
Ίσως να προσπαθούσε να το παίξει ανώτερη και να κάτσει να κάνει εικασίας ότι εκείνος δεν ήταν έτοιμος, ήταν φοβισμένος, ίσως τα μαύρα μέσα του να μην αφήνουν χώρο στο λευκό της αγάπης.
Αν πάλι ήταν προσγειωμένη ή κυνική θα έλεγε ότι όλα αυτά είναι κοινωνικά φαινόμενα και οι άνθρωποι πια το βρίσκουν αδύνατο ή άσκοπο να ενώνονται με έναν και μόνο άνθρωπο.

Είναι όμως ένας απλός άνθρωπος που μπορεί να καταγράφει γεγονότα χωρίς να εκδίδει ετυμηγορία

Αν κατέγραφε λοιπόν την πραγματικότητα γύρω της και το πώς πάει η διαδικασία θα έλεγε:

Κόβεις τον εαυτό σου κομμάτια, σε άλλον δίνεις το σώμα σου, σε άλλον τη φιλία σου, με άλλον μοιράζεσαι τα προβλήματα σου. Σε άλλον δίνεις ένα κομμάτι τη ψυχή σου, σε άλλον επιτρέπεις να σκουπίσει το δάκρυ σου, εξετάζεις προσεχτικά τι θέλει και τι μπορεί να δώσεις εσύ.

Μια δίκαιη και αναίμαχτη συναλλαγή.  Προσεχτικά κεντημένη με αραιές βελονιές, ούτως ώστε όταν κάποιος αποφασίσει να  φύγει, να μη σου ξεριζώσει τα υπόλοιπα κομμάτια, να μένει ο κορμός ανέπαφος. Έτσι ώστε να έχεις τη δυνατότητα να αναπλάθεσαι από την αρχή.

Έτσι δε δίνεσαι ολόκληρος ποτέ και σε κανέναν.  Όμως όταν δε δίνεσαι ολόκληρος πληρώνεις και το τίμημα να μη σου δοθεί και κάποιος άλλος ολόκληρος γιατί χρειάζονται όλα τα κομμάτια σου για να ενωθούν με όλα τα κομμάτια του. Όμως εσύ κατατεμαχίζεσαι, και παίρνεις ξεκρέμμαστες στιγμές, την ανάσα τους ενός, τα γλυκόλογα του άλλου, τα ξεσπάσματα θαυμασμού ενός, τα δάκρυα του άλλου, μετατρέπεις εαυτόν σε μια όαση που έρχεται ο κάθε κουρασμένος να ξεκουραστεί  για λίγο. Υποβιβάζεις εαυτόν σε ένα σανατόριο ή ουρητήριο που χρησιμοποιεί για να ξαλαφρώσει.

Και εκείνοι όλοι μόνοι και εσύ μόνη, και εσύ σκορπισμένη και εκείνος μισός, ο άλλη καταρρακωμένη και ο άλλος διαλυμένος και κανείς κανενός γιατί ο άνθρωπος μόνο ολόκληρος με ολόκληρο ενώνεται..

Την ώρα που φεύγει ο θυμός έρχεται πάλι εκείνο το παράπονο,  σου αφαιρεί χρόνια, σε κάνει πάλι παιδί και σε στήνει στη σειρά, ντυμένο με τα καλά σου ρούχα, καλοχτενισμένο, να περιμένεις..

Και ναι εύκολα φεύγει ο θυμός, γιατί κανένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μείνει θυμωμένο για πολύ, γιατί είναι μεγάλη και επιτακτική η ανάγκη για αγάπη, τόσος ο πόνος που μοιάζει με ικεσία.

Άκου, ξέρω πολύ καλά πώς πάει αυτός ο κύκλος . Η αγάπη είναι πιο βαθιά από τον πόνο, ποτέ δεν θύμωσα με αυτούς που πόναγαν περισσότερο από εμένα, να σε αγαπάω μόνο μπορώ, όσο να γιατρευτείς, όσο να σταθείς, όσο να πετάξεις ..

'Οχι δεν παίζω τη μεγαλόψυχη ούτε σου δίνω μαθήματα ανθρωπιάς, είμαι ψεύτρα και υποκρίτρια και δολοπλόκα και αισχρή ακριβώς όπως και εσύ και λέω στους ανθρώπους ακριβώς αυτά που θέλουν να ακούσουν, αν μου πουν και εκείνοι ακριβώς αυτά που θέλω να ακούσω και εγώ και αυτό θέλει μεγάλη τέχνη, να είσαι τόσο αληθινός που κανείς να μην υποψιάζεται ότι είσαι τόσο αρχίδι και να είσαι τόσο αληθινός που να έχεις τα αρχίδια να είσαι έτσι ακριβώς όπως εκείνοι φοβούνται να είναι, να λες αυτά που δεν θέλουν να ακούσουν, να τους κοιτάς στα μάτια μέχρι να χαμηλώσουν το βλέμμα
με ρωτούσε παλιά η συνείδηση μου αν ο άνθρωπος είναι πιστός, ο άνθρωπος είναι πιστός μόνο στην ανάγκη του.. γι αυτό μαλάκα να το λες.

"θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει κανένα κομμάτι μου να αιωρείται"

μέχρι τότε ... ημίμετρα, και προσποιήσεις και υποκρισίες του κερατά και προσχήματα και μισόλογα

..σήμερα είχα ανάγκη να σου μιλήσω, να θυμηθώ το τελευταίο σχήμα που γέμιζε το κενό

βλέπεις το κενό παίρνει πάντα το σχήμα του τελευταίου που το γέμιζε, για την αναλαμπή στα μάτια σου, για εκείνη την απειροελάχιστη στιγμή..γι αυτό κατάφερα και σου μίλησα και δεν έχω κάτι να σου συγχωρέσω γιατί δεν ήταν στο χέρι σου γιατί κανένας ποτέ δεν επέλεξε ποιον και για πόσο θα αγαπήσει, γιατί κάτω από το παγωμένο προγραμματισμένο ρομπότ είναι αυτός που φωνάζει όπως κάποτε φώναζες

"θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ, ολόκληρος και να μην μείνει κανένα κομμάτι μου να αιωρείται"

Και εγώ σου φώναζα "θέλω να σε αγαπήσω" αλλά στη συνουσία ουδέποτε συγκατατέθηκε η ουσία !

.

Money, happiness and eternal life - Greed (director's cut) | DW Documentary

ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΥΘΚΙΑ

Τα προσφυγούθκια"

Σκνιφές πατανίες που τον ερυθρό σταυρό
Κουτοτσάρτελλα
Ρούχα δανεικά 
Γονείς με ψυχολογικά
"Μάμμα, γιατί κλαίεις;"

Παπούτσια δώρο για τα άπορα
πάντα ένα νούμερο πιο μεγάλα για να τα φορούμε τζιαι του χρόνου
Συσσίτιο ρυζόγαλο στο πρώτο διάλειμμα
τυρί τζαι κουλούρι στο δεύτερο
"μάμμα δεν τα θέλω τα παπούτσια, δε θέλω να με λυπούνται"

Κάρτες προσφυγικές
Οι ατάκες των πουποδά για τους ππουστοπρόσφυγες που ήρταν τζαι έχουν ωφελήματα
Οι Σκαλιώτες να λαλούν τες βαρωσιώτισσες πουτάνες
Οι Βαρωσιώτες να καπαρτίζουν πως αφήκαν τα ξενοδοχεία τζαι ήρταν στην Σκάλα να δείξουν στους μάντηες πολιτισμό
"μάμμα, ήταν ωραίο το Βαρώσι;"

Το γυφτιλλίκι των συνοικισμών
Τα βερεσέθκια στον μπακάλη
Τα γκαράζ με τους τσίγκους
οι γουμάες
"μάμμα, τι θα φάμε σήμερα;"
ψουμί με βότυρο τζιαι ζάχαρη

Ο πουλλιτζιής ρέσσει τζιαι πουλά τζιαι τριφύλλι
Οι παντρεμένοι ρέσσουν τζαι γαμουν
Οι κουμαρτζίες στα εθνικόφρωνα σωματεία
Τα φκιόρα μέσα στα κουθκιά του λαθκιού

Οι που ποδά παίζουν τάβλι στο σύλλογο της ΠΕΟ
Ο Εθνάρχης γοράζει
Οι που ποτζεί παίζουν κουμάρκα στη ΣΕΚ
ο Γρίβας μοιράζει
πάντα εμείς είμαστεν οι σωστοι
τζιαι για ούλλα φταίν οι άλλοι

Η όρνιθα η σφαμένη
Η γειτόνισσα που ξιτιμάζει τα κοπελλούθκια
χτηνά του όρους
τον άντρα της βαστά τον τζιαι καπαρτίζει
τζιαι κλείει τα μμάθκια
όταν ο άντρας της πειράζει το μωρό της πελλής
τζιαι ότι τζιαι να πεις κανένας δε θα πιστέψει
"μάμμα πονώ"

η πόρτα η σπασμένη
το μωρό κατουρημένο
πίσω που τα παράθυρο χωσμένο
εν ώρα του να έρτει
"μάμμα φοούμαι"

Ο μεθυσμένος στρέφεται έσσω
Η γυναίκα που παουριζει γιατί τες τρώει
Ο απέναντι που παίζει πελλό
"ήντα εν να τσακκωνούμαστε με το γείτο;"
τζιαι ούλλοι λαλούσιν κρύψε
"μάμμα, γιατί εν κάμνει κανένας τίποτε;"

Η αλκοολική μας εξουσία
Ο παπάς μου που κλαίει το χωρκό του
οι πολιτικές μου πεποιθήσεις
Η κκελέ μας αγύριστη τζιαι η οκκά εν τετρακόσια
"Mάμμα, εγώ ποιος είμαι; "

ΜΣ

Εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς

Χτες δημοσίευσα ένα παλαιότερο κείμενο γι αυτούς που διαβάζουν, ψάχνουν το νόημα κλπ Θα γράψω και σήμερα λίγα πράγματα για να αποσαφηνίσω καλύτερα το νόημα αυτών που ήθελα να πω χτες και ίσως να είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που έχω να πω.

Πέρασα και εγώ και συνεχίζω να περνώ τον δρόμο αυτό.  Διάβασα τα τελευταία χρόνια και συνεχίζω κατά καιρούς να διαβάζω πολλά βιβλία και πολλούς συγγραφείς που έγραψαν κατά καιρούς βιβλία «αυτογνωσίας» κλπ.  Διάβασα Τόλλε, Γουέιν Ντίερ, Μπουκάι, και πολλούς άλλους που δεν θυμάμαι τώρα να αναφέρω.  Αυτό που έχω να πω είναι ότι όλα τα βιβλία και όχι μόνο τα βιβλία αλλά και σεμινάρια που ίσως παρακολουθούν κατά καιρούς οι άνθρωποι, αρκετά από τα οποία έχουν αρκετή σοφία μέσα τους, θα βοηθήσουν, αλλά δε θα λύσουν. Κανενός τα προβλήματα δεν λύνονται με τα βιβλία ούτε με τα σεμινάρια. Επίσης πολλές φορές βοηθούν πρόσκαιρα, ίσως βάζεις μέσα στο νου σου αυτά που διάβασες για λίγες μέρες, ίσως βδομάδες, αλλά αργά η γρήγορα θα επανέλθεις στον παλιό σου τρόπο σκέψης.  Επίσης πιθανόν μέσα στα βιβλία ή στα σεμινάρια λάθη, όλα αυτά που έχει κάποιος να πει, δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, όλα είναι θέσεις, απόψεις, και φυσικά για τον ίδιο τον συγγραφέα μια πολύ καλή πηγή εισοδήματος. Γι αυτό μην τα εκλαμβάνεται όλα ως βάσιμα, μάθετε να κρίνετε, τι ισχύει και τι όχι, τι σας βοηθά και τι όχι κλπ.

Και τώρα θα φτάσω σε κάτι σημαντικό, που αφορά όσους έχουν διαβάσει βιβλία σαν το secret και άλλες new age φιλοσοφίες, συμπεριλαμβανόμενων και αρκετών φίλων μου.  Είναι δικαίωμα του καθενός να πιστεύει σε ότι θέλει και να κλείνει τα μάτια και να οραματίζεται ότι θέλει, είτε αυτό είναι ένα ακριβό αυτοκίνητο, είτε είναι μια σπιταρόνα είτε οτιδήποτε άλλο και να πιστεύει ότι θα το προσελκύσει με τον Α ή Β τρόπο. Είναι δικαίωμα σας να πιστεύετε σε ενέργειες, στα τσάκρα, στο δεύτερο ή οποιοδήποτε άλλο μάτι, να έχετε την Ά ή Β εμπειρία κλπ. Αυτό που έγραψα χτες και ξεκαθαρίζω σήμερα είναι το εξής. Το τι κάνει ο καθένας με το δικό του μονοπάτι αυτογνωσίας είναι δική του υπόθεση.

 Όταν όμως μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις και έχεις απέναντι σου π.χ.  έναν φίλο σου που έχει πρόβλημα π.χ. είναι μόνος του,  και εσύ, ο φίλος του, που πιστεύεις σε αυτό που πιστεύεις, του απαντάς, ξέρεις, είναι επειδή το «έλκεις» ή το «εκπέμπεις» ο άλλος τι πρέπει να νιώσει ; Δηλαδή με λίγα λόγια του λέεις εσύ ο ίδιος φταίεις. Το ίδιο ισχύει και όταν κάποιος αρρωστήσει σε οποιοδήποτε στάδιο της ζωής του και του λένε οι new age φίλοι του, α είναι μάθημα από προηγούμενη ζωή, κάτι έχεις να ξεπληρώσεις, κλπ Καλά λέω της φίλης μου ο τάδε γιατί αρρώστησε, νέο παιδί ; Ξέρει εκείνος, μου απαντά.

Καλά ρε φίλε πάτε καλά ;

Δηλαδή εν τον κανεί τον άλλο είτε η μοναξιά του είτε η αρρώστια του έρχεσαι εσύ, ο οποιοσδήποτε, επειδή διάβασες το Α ή Β βιβλίο, ή πήγες στο Α ή Β σεμινάριο και υιοθέτησες την Α ή Β ιδεολογία-φιλοσοφία, να κηρύττεις στον άλλο ότι η πηγή των προβλημάτων του είναι ποιος; Ο ίδιος; Γιατί τι έκαμεν;

Αυτά τα δόγματα και αυτήν την στάση την απορρίπτω και ναι δική σας απόφαση να τα πιστεύετε αλλά σας παρακαλώ, σας θερμοπαρακαλώ κρατάτε το στόμα κλειστό και τις απόψεις σας για τον εαυτό σας.  Και τώρα θα απευθυνθώ σε εκείνους που είναι άρρωστοι ή έτυχε να είναι μόνοι τους στη ζωή ή να περάσουν ένα κωλοδιαζύγιο και τώρα παλεύουν με μια νέα κατάσταση μόνοι τους. Για την ασθένεια σου δεν φταίεις σε τίποτε όπως δεν φταίει κανένας σε τίποτε, ούτε τα παιδάκια που πεθαίνουν, ούτε τα βρέφη ούτε κανένας.  Όσο για τη μοναξιά, δεν έλκεις ούτε δεν έλκεις τίποτε.

Απλά δυστυχώς και λέω δυστυχώς ζούμε σε μια κοινωνία όπου είναι της μόδας το γ@μήσι και όχι η αγάπη. Είναι της μόδας να μιλάς σε οθόνες και όχι ανθρώπους να χαιδεύεις συσκευές και όχι σώματα και όταν τέλος απλώνεις το χέρι για να αγγίξεις κάποιον να μην υπάρχει τίποτα.

Θα συναντήσεις εκατοντάδες ανθρώπους στη ζωή σου αλλά δεν είσαι υπεύθυνος για το ποιους θα συναντήσεις στη ζωή σου. Γι αυτό που είσαι μόνον υπεύθυνος είναι για το ποιος θα είσαι εσύ στη ζωή σου και για τον κάθε ένα που συναντάς στη ζωή σου να έχεις το κριτήριο να βλέπεις αν αυτός ο άνθρωπος θα αξίζει να έχει κάποια θέση στη ζωή σου, όποια θέση και αν είναι αυτή.

Η ενέργεια υπάρχει όπως υπάρχει και η ορθή σκέψη και η σωστή κρίση και το καθαρό πνεύμα
Απλά η διαφορά είναι ότι ενώ οι άνθρωποι είναι πάντα αυτό που είναι εμείς δεν βλέπουμε την αλήθεια είτε γιατί δεν μπορούμε λόγω ανωριμότητας δικής μας είτε γιατί δε θέλουμε γιατί η συναισθηματική μας ανάγκη είναι τόσο μεγάλη που προτιμούμε να πάρουμε αυτό που μας δίνεται αντί να μην πάρουμε τίποτα.

Η ζωή ήταν, είναι και θα είναι μια διαπραγμάτευση ηθικής συνείδησης και συναισθηματικής - σωματικής πείνας, είναι μια ζυγαριά που πότε γέρνει από τη μια και πότε από την άλλη.

Γι αυτό εγώ προσωπικά δεν θα ξαναδεχτώ να μου πει κανένας ότι μου συμβαίνει το τάδε πράγμα γιατί «έχω κάτι να μάθω» ή «το έλκω» ή το «εκπέμπω» Δεν θέλω άλλες συμβουλές και φιλοσοφίες, ή θα σταθείς δίπλα μου σαν φίλος και να μου συμπαρασταθείς και να με βοηθήσεις ή να φύγεις και να με αφήσεις να παλέψω όπως ξέρω, θέλω διαπροσωπικές σχέσεις και όχι δια-οθονικές σχέσεις θέλω, καφέ και κουβέντα και να σε βλέπω στα μάτια, θέλω να φάμε και να πιούμε μαζί να κάτσουμε δίπλα και την ώρα που θα σου μιλώ για τον πόνο μου και τα προβλήματα μου και την κούραση να με πάρεις αγκαλιά ή να μου κρατήσεις λίγο το χέρι αν η αγκαλιά είναι πολύ οικεία για σένα, αυτό που δε θέλω όμως είναι να λέω την ιστορία της ζωής μου σε μια οθόνη και να παίρνω για ανταπόκριση μια λυπημένη ή μια χαρούμενη φατσούλα.  Εξ αποστάσεως και εκ του ασφαλούς είμαστε όλοι παρόντες, δίπλα σου, κυριολεκτικά δίπλα σου κανένας. Αλήθεια,  έχεις παρατηρήσει ποτέ ότι μετά το κλείσιμο του βιβλίου, το τέλος του σεμιναρίου και την αποσύνδεση από τα δίχτυα, ο κάθε ένας την παλεύει στο σπίτι μόνος του;

  

 (το κείμενο γράφτηκε 11 Μάη 2017 και 25/01/2019)  

Portishead - Roads

For Your Love | Jacob Gurevitsch | Spanish Instrumental acoustic guitar ...

σιωπές

Εχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι η ζωή είναι ένας κυκλος, ένας χρόνος, 365 ημέρες, μια αρχή ένα τέλος.. το τέλος του μήνα, το τέλος του χρόνου, το κλείσιμο, ο απολογισμός..

Επειδή ένας στρογγυλός πλανήτης κάνει περιπάτους γύρω από μια καιγόμενη μπάλα και όλοι μαζί περιφερόμαστε μετρώντας κάθε φορά, από την πρώτη μέρα του νέου χρόνου, αντίστροφα, μέχρι την τελευταία. Στην ουσία δεν υπάρχει κύκλος, υπάρχει μόνο μια γραμμή που πάει μπροστά και στην οποία περπατάμε όλοι, μια τεράστια λεωφόρος που βαδίζουμε όλοι προς τα μπροστά και την ίδια ώρα που γεννιούνται βρέφη και πέρνουν την πρώτη τους ανάσα, άλλοι αφήνουν την τελευταία τους και βγαίνουν από την πορεία, αφήνοντας τους υπόλοιπους να προχωρούν μέχρι να έρθει και η δική τους στιγμή να εγκαταλείψουν.

Να βλέπω τη ζωή μου σαν κύκλο ή σαν ευθεία.. σκέφτομαι και αναρωτιέμαι. Να μετρήσω και να αναλογιστώ και να με βαθμολογήσω για τον τελευταίο κύκλο που πλησιάζει στο τέλος του, έστω και αν το μέτρημα είναι φτιαχτό και ψεύτικο ή να μετρήσω από τη μέρα που πήρα την πρώτη μου ανάσα μέχρι και σήμερα.. ή να αφήσω να τα πάρει όλα ο αέρας και να μετρώ μέρα με τη μέρα

Με τρομοκρατεί, με στοιχειώνει σχεδόν το γεγονός, όχι ότι μια μέρα θα πεθάνω, αλλά ότι θα έρθει η μέρα που θα πεθάνω, αργά ή γρήγορα και θα φύγω από αυτήν την ηλίθια κοροιδία που ονομαζόταν ζωή, χωρίς να έχω χορτάσει αγάπη και αγκαλιά. Θα έχω φύγει με ένα μωρό μέσα μου γεμάτο παράπονο, μια γυναίκα που εκτέλεσε τα καθήκοντα της όσο καλύτερα μπορούσε, έδωσε όση αγάπη μπορούσε, έκανε ότι καλύτερο μπορούσε.. ενώ μέσα της ένα μεγάλο κομμάτι ήταν νεκρό.

Είναι μια πολύ λεπτή κλωστή που σε κρατά ζωντανό όταν ζεις εν γνώση σου και βιώνοντας την στέρηση των ανθρώπινων σου αναγκών. Δεν υπάρχει τίποτε και κανένας να καλύψει το κενό, ούτε χίλιοι φίλοι, ούτε οι εξόδοι, ούτε ατέλειωτες ώρες φιλικών πνεματικών ή φιλοσοφικών συζητήσεων. Το κενό που το γεμίζει ένας άνθρωπος που σε κρατά αγκαλιά, η αίσθηση της βαθιάς ένωσης, της πληρότητας που νιώθεις όταν αγαπιέσαι, όταν ένας άνθρωπος σε κοιτάζει βαθιά στα μάτια, σε φιλά στο στόμα και σε κρατά σφικτά λες και είσαι το πολυτιμότερο πράγμα που κράτησε ποτέ.

Είναι μια πολύ λεπτή κλωστή που ονομάζεται συνείδηση που σου δίνει τη δύναμη να γίνεσαι ρομπότ και να κάνεις όλα όσα πρέπει να κάνεις για να μην αφήσεις τους γονιούς σου να καταλάβουν ότι είσαι μια αποτυχημένη επανάληψη της διαλυμένης τους παρακαταθήκης, να γίνεσαι ένας γελαστός παλιάτσος για να μην πάρουν είδηση τα παιδιά σου ότι η ζωή είναι μια φαρσοκωμωδία και να έχουν την πεποίθηση ότι έχουν πιθανότητες να τα καταφέρουν καλύτερα. να γελάς γιατί αν δεν γελάς πληγώνονται, άμμα εμείς τα παιδιά σου εν είμαστε αρκετός λόγος για να είσαι ευτυχισμένη; και άτε τωρα να τους εξηγήσεις τι σημαίνει ευτυχία για έναν ενήλικα, όταν τα ίδια ακριβώς ένιωθες και εσύ όταν έβλεπες τη δική σου μάνα να κλειδώνεται, να χάνεται στον κόσμο της. Αυτό ένιωθες ακριβώς ότι γεννήθηκες και δεν εκπλήρωσες το σκοπό σου, να κάνεις τον γονιό σου ευτυχισμένο, γιατί ο γονιός σου ήταν δυστυχισμένος πριν γεννηθείς και παρέμεινε δυστυχισμένος μετά που γεννήθηκες. Απέτυχες σαν μωρό, απέτυχες σαν ενήλικας, πετυχαίνεις σαν γονιός αν κόψεις το νήμα της κληρονομημένης σου δυστυχίας ένα κόμπο πριν φτάσει στα παιδιά σου, αν καταφέρεις να γελάς και να τους πείσεις ότι υπάρχει δυνατότητα, υπάρχει πιθανότητα να μην βαδίσουν στα βήματα σου... 

Είναι μια πολύ λεπτή κλωστή που την κρατά σφικτά η ελπίδα που με νύχια και με δόντια την κρατάς να μην διαλυθεί, ότι ίσως, κάποια μέρα..... κάτι που είναι για άλλους απλό και για σένα αδύνατον, σταματήσει να είναι ένα καλοστημένο ανέκδοτο εις βάρος σου, ίσως σταματήσεις να νιώθεις ο μαλάκας της ζωής σου, ένα ηλίθιο ανδρείκελο, ένα καλό στρατιωτάκι που δίνει με επιτυχία τη μια μάχη μετά την άλλη.

Είναι μια πολύ λεπτή κλωστή που φθείρεται μέρα με τη μέρα, φθείρεται κάθε φορά που ακόμα ένας έρχεται για να φύγει, κάθε φορά που ακόμα ένα καράβι απομακρύνεται από την ακτή. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς αντέχει η μάνα μου πολλές φορές την κοιτάζω στα μάτια και την ρωτώ, από μέσα μου, πώς στο διάολο αντέχεις; το καλοκαίρι, ένα βράδυ, στις διακοπές, τη ρώτησα, αν την αγάπησε πραγματικά, κάποιος ποτέ, και μου είπε όχι και γύρισε το πρόσωπο της από την άλλη. Ήταν ότι πιο σκληρό άκουσα ποτέ μου.

Πόσο σκληρό είναι να ξέρεις, να νιώθεις ότι δεν αγαπήθηκες ποτέ και πλησιάζεις στο τέρμα της δικής σου γραμμής.. γαμώτο ρε μάνα, γαμώτο. Να μη φτάσω εξήντα και να αναμασώ τα ίδια. Τη μοναξιά μου μέσα, στο διάολο οι σιωπές, στο διάολο η προσποίηση, χαμένος χρόνος, χαμένες ζωές, χαμένα λεπτά, χαμένες ώρες, χαμένες αναπνοές. ..θα προσπαθήσω να θυμάμαι ότι κάποιος κάποτε με αγάπησε, είναι πολύ λεπτή η γαμημένη η κλωστή και να με πάρει όσο περνά ο καιρός το ξεχνάω. είναι κ η μνήμη φωτιά που σβήνει εύκολα.

λευκά κύματα

Πώς περιμένεις να βρω τη θέση μου στον κόσμο
όταν δεν έχω βρει τη θέση μου σε μια δική μου αγκαλιά;
είναι η θλίψη του αιώνα, η αβάσταχτη ορφάνια του ανθρώπου χωρίς αφετηρία
είναι πολλά τα χρόνια της σιωπής
και τα φοβισμένα παιδιά αργούν να μεγαλώσουν

Σήμερα σ' αγαπώ
και θα σ' αγαπώ σαν γονιός που πάντα συγχωράει
κάποτε έχουμε να πάρουμε
κάποτε έχουμε να δώσουμε
και κάποτε απλά σωπαίνουμε κι αφήνουμε την σιωπή να γιατρέψει τις πληγές

αγάπη μου είναι πολλά τα χρόνια της υπομονής
και όλοι πληγωμένα τέρατα παραμορφωμένα.. χαρακωμένα..περιχαρακωμένα
στα μικρά, μοναχικά, μελαγχολικά μας φρούρια

Σήμερα σ΄αγαπώ
για το χέρι σου που κρατάει σφικτά το δικό μου
για την αγκαλιά σου που δεν ένιωσα ποτέ μου ξένη
για το χέρι σου που χαιδεύει τα μαλιά μου

Σήμερα σ' αγαπώ
για τον προσεχτικό τρόπο που μου γυρνάς κάθε φορά την πλάτη
για τον προσεχτικό τρόπο που μετράς τα βήματα σου
για την απόσταση.. την διάσπαση..
τα χιλιάδες μικρά πληγωμένα σου κομμάτια ..
που λευκά γίνονται κύματα και ναυαγούν την αγάπη μεταξύ μας ..

σ αγαπώ μα στα σκοτάδια τα δάχτυλα μου βυθίζονται στις ανοιχτές πληγές σου
την πιο δική μας ώρα μικρά λευκά φέρετρα θάβουν την ανάγκη στο κορμί μας ..
και οι κοσμοθεωρίες,  γκρεμίζουν τα λευκά μετέωρα αισθήματα

.. σ αγαπούσε και είχε φύγει από καιρό ..
και εσύ ακόμα ψάχνεις να βρεις τη θέση σου στον κόσμο

το λευκό μου καπέλο

Το λευκό καπέλο

Φέτος το καπέλο της το ήθελε κίτρινο, μα εκείνος κίτρινο δεν έβρισκε και της έφερε λευκό.  Ήρθε και την βρήκε στην παραλία, ξάπλωσε δίπλα της, της φόρεσε το καπέλο και της είπε «ψυχή μου, σου πάει»  Εκείνη χαμογέλασε. Πρόσεξες ποτέ, πώς αλλάζουν τα χαραχτηριστικά των προσώπων όταν τους κοιτάζει κάποιος με αγάπη;  Τι τρομερή μεταμορφωτική δύναμη έχουν τα μάτια, τα  μάτια που κοιτάζουν με αγάπη. 

Η μνήμη λέει,  φωτογραφίζει τις στιγμές που είμαστε παρόντες ψυχή τε και σώματι και προσπερνά τις ασήμαντες, η μνήμη έχει δική της κρίση και επιλέγει τι θα κρατήσει μέσα της πολύτιμο. Και εκείνη, η ίδια επιλέγει και τι θα σου δώσει μετά για να αντέξεις. Αν θέλεις να απαλλαγείς από κάποιον θα σου πετά τις άσχημες στιγμές, τους καυγάδες, τις φωνές, σαν μια επιβεβαίωση ότι καλά έκανες που έφυγες.  Αν όμως, δεν υπήρχαν καυγάδες και φωνές, παίζουν οι όμορφες στιγμές σαν ταινία από παλιό κινηματογράφο, άλλοτε ασπρόμαυρες και άλλοτε με έντονα χρώματα.  Και εσύ που υπήρξες αρκετά σοφός, στη βαθιά σου γνώση να αποτυπώνεις μέσα σου τα χαραχτηριστικά του, σαν κλέφτρα γάτα που αρπάζει το φαί απ το παράθυρο, εσύ άρπαζες κρυφά και ανύποπτα, μικρά αποτυπώματα μνήμης.

Θα σε φυλάει, θα σε κρατά, μη φοβάσαι, δίπλα στο λευκό της καπέλο. Το περήφανο βάδισμα σου, τις μικρές και μεγάλες σου παύσεις. Τις κινήσεις των χεριών σου όταν εξηγούσες κάτι πολύ σημαντικό και εκείνη την αλλαγή στο βλέμμα σου όταν έβγαινες από την σκέψη σου, κοίταζες πάλι εκείνην και χαμογελούσες. Τα αυλάκια δεξιά και αριστερά στα μάγουλα σου, τα πανέμορφα σου χείλη, τις μικρές καμπύλες που σχηματίζουν τα βλέφαρα σου, την αθώα παιδικότητα στο χαμόγελο σου, το μπ.. την δροσιά που της χάριζε η σκιά σου από εκείνη, την πρώτη φορά που τη φίλησες.  Τον τρόπο που άπλωσες το χέρι σου, την ώρα που φεύγατε εκείνη την πρώτη φορά στην παραλία, εκείνον τον τρόπο που δήλωνε «περπάτα άφοβα δίπλα μου». Και πάντα άφοβα και περήφανα βάδιζε δίπλα σου.

Και ξέρω ότι και εσύ θα την φυλάς, θα την κρατάς και δε φοβάται. Τις μικρές δικές της μνήμες, τις χαζές της θεωρίες, την γκριμάτσα αηδίας της  όταν γεύτηκε το μπλε τυρί.  Όταν μετακινούσες το μαύρο σου σακίδιο από τον αριστερό ώμο στον δεξί, όταν μετακινούσε την τσάντα της από τον δεξί ώμο στον αριστερό, για να της δώσεις το αριστερό χέρι και να σου δώσει το δεξί της, να μην υπάρχουν εμπόδια, να βρείτε τρόπο να κρατηθείτε, να ενωθείτε, να συνδεθείτε, να αφομοιωθείτε σε μια κοινή πορεία. Τι είναι κοινή πορεία, να κρατιούνται τα χέρια, να συγχρονίζονται τα πόδια και να συμφωνούμε ότι θέλουμε να πάμε στην ίδια κατεύθυνση… το μικρό μας παγκάκι.

Φέτος το καπέλο της το ήθελε κίτρινο, μα εκείνος κίτρινο δεν έβρισκε και της έφερε λευκό.  Ήρθε και την βρήκε στην παραλία, ξάπλωσε δίπλα της, της φόρεσε το καπέλο και της είπε «ψυχή μου, σου πάει»

Εκείνη χαμογέλασε…  

Μετά πέρασε η ώρα και πέρασαν οι μέρες και εκείνη στάθηκε ακίνητη κοιτώντας το φεγγάρι, και όλα προμηνούσαν ότι θα ερχόταν μια τρομερή καταιγίδα  και μέσα της παρακαλούσε να μη της μιλήσει, απλά να την αγκαλιάσει.. και εκείνος πλησίασε, έκλεισε τα χέρια του γύρω της, και βύθισε το πρόσωπο του στα μαλλιά της, ανέπνευσε βαθιά, και εκείνο το κράτημα διέλυσε και το τελευταίο μαύρο σύννεφο και έλαμψαν πάλι τα άστρα και το φεγγάρι.

Πρόσεξες ποτέ, πώς ηρεμούν οι ψυχές των ανθρώπων όταν αγκαλιάζονται με αγάπη; 

Τι τρομερή καταπραϋντική δύναμη  έχει το άγγιγμα, όταν τα χέρια ξεχειλίζουν από αγάπη;

Η μνήμη λέει, φωτογραφίζει στις στιγμές που όσο τις ζούμε δεν τις υπολογίζουμε ως σημαντικές, γιατί το παρόν απλά το ζούμε και οι άνθρωποι  ποτέ δεν είναι τόσο πολύτιμοι όσο η ανάμνηση τους. Το παρόν, ως ασήμαντο, αναγάγεται σε πολυσήμαντο όταν πλέον  γίνει παρελθόν, και η βιωμένη στιγμή πολλαπλασιάζει την αξία της όταν πια γίνει ανάμνηση. …Εκτός αν έχεις ήδη συνειδητοποιήσει πόσο πολύτιμο είναι το παρόν και οι στιγμές βιώνονται ως τέτοιες, πολύτιμες, την ώρα που βιώνονται, και οι άνθρωποι πολύτιμοι την ώρα που βρίσκονται δίπλα σου και γι΄αυτό θησαυρίζεις βαθιά μέσα την κάθε όμορφη στιγμή που σου χάρισαν.

ΜΣ  (Ιούνης 2018)

Travis - Idlewild ft. Josephine Oniyama

τόσοι Χειμώνες

δεν ξέρω πώς περάσαμε τόσους Χειμώνες
πάντα στο τσάκα και πάντα στην κόψη του ξυραφιού
το παιδί να περιμένει στη βροχή
κι αν τύχει να μην φτάσουμε στην ώρα μας
ο Θεός προνοεί
να πάψει η μπόρα εκείνα τα πέντε λεπτά
για να μπορέσει να πάει περπατητό στο σπίτι
Εκείνος που δεν είδαμε
Εκείνος που μας βλέπει

το παιδί σου μοιάζει...
σου μοιάζει ακόμα

δε σ αγαπώ τελευταίως
και ήταν που κουράστηκα τόσο να μπορέσω να σ αγαπήσω
μια στραβοτιμονιά και σε σιχάθηκα και πάλι

η αγάπη δεν είναι ούτε λύπη ούτε λησμονιά ούτε καλή ψυχή να διακονεύεις
και δεν είναι που όλοι οι ψεύτες σου γυρνάνε την πλάτη την ώρα της ανάγκης
είναι που από πάντα το ήξερες
μα ακόμα τους γυρεύεις
σαν το σκυλί που σκύβει και τρώει από το χέρι που πριν από λίγο τον χτυπούσε

ποτέ γκρίζο

Απόψε έκλαψα τα δάκρυα της ηλιθιότητας μου. Είναι εκείνο το συναίσθημα που  νιώθω όπως τότε που ήμουν μικρό παιδί και είπα ψέματα στον παπά μου και δεν μπορούσα να τον κοιτάξω στα μάτια..

Κάτι τέτοιο παθαίνεις όταν προσπαθείς να κοροιδέψεις την ψυχή σου και εκείνη σε κοιτάει με απαξίωση και σου τραβάει μια μούτζα και ένα χαστούκι. Πότε μπόρεσες να κοροιδέψεις την ψυχή σου ρε μαλάκα ; να της φορέσεις ρούχα παλιάτσου και να την βάλεις σε τσίρκο να κάνει τους άλλους να γελούν.

Μέρες τώρα παπαγαλίζεις το ίδιο τροπάριο, μαλακίες της χαλιμάς και τα λες ξανά και ξανά μπας και τα πιστέψεις και εσύ ο ίδιος. Ξύπνα ! ποτέ δε θα γίνεις τίποτε λιγότερο από το εκείνο που είσαι, ποτέ δε θα γίνεις γκρίζο, μια ζωή άσπρο μαύρο ήσουν και μια ζωή άσπρο μαύρο θα είσαι.. ποτέ γκρίζο.

ποτέ γκρίζο 

βγες εξω να ζήσεις

Θα θελα να μην κλεινόσουν τόσο πολύ στον κόσμο σου, να μην έχτιζες τόσο ψηλά τα τείχη σου, να μην τραβούσες πίσω το χέρι κάθε φορά που απλώνω να σε αγγίξω.. εγώ αυτό θα' θελα.
Δεν έχει σημασία όμως τι θέλω εγώ, εσύ είσαι εσύ και εσύ όταν θέλεις να χτίσεις ένα τοίχο ψηλό γύρω σου θα τον χτίσεις κρατώντας έξω εκείνους που φοβάσαι ότι θα σε πληγώσουν και εκείνους που θα μπορούσαν να σε αγαπήσουν. Βλέπεις, αυτό είναι το άσχημο με τους τοίχους, τους κρατάνε όλους απ΄έξω χωρίς να διακρίνουν ποιοι είναι οι βλαβεροί και ποιοι οι αβλαβείς. Και εκείνος που θα σταθεί έξω από το τείχος σου θα περιμένει λίγο καιρό, θα υπομένει περισσότερο, αλλά κάποια στιγμή θα εγκατλείψει όχι γιατί εγκαταλείπει εσένα αλλά εγκαταλείπει την άνυδρη έρημη της ανεκπλήρωτης προσμονής. Και πόσο να ποτίζεις την έρημη γη, η με νερό ή δάκρυα; Κάποια στιγμή θα λυπηθείς το νερό που πάει χαμένο και θα πας να ποτίσεις εκεί που θα χει σπόρο να βλαστήσει, εκεί που η αγάπη θα ανθίσει. Γιατί ο άνθρωπος διψά να αγαπήσει αλλά διψά και να αγαπηθεί και αν δεν αγαπιέται στερεύει.. Θα το δεις και θα το ξαναθυμηθείς όταν σου πουν δυο όμορφα λόγια αγάπης, πώς ξεδιψάς ο άνυδρος και λάμπουν όλα πάνω σου και γύρω σου, ευλογημένα λόγια αγάπης. Θα θελα να μην κλεινόσουν τόσο μέσα στα τείχη σου κι ας είναι και κλεινόσουν, ας άφηνες μια τόση χαραμάδα..να μπορώ να έρχομαι και να σου λέεω, πως υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να γίνουμε ευτυχισμένοι, αν αντιλαμβανόμασταν ότι το δικαιούμαστε και εγκαταλείπαμε αυτήν την ηλιθια τάση αυτοκαταστροφής.
Θα σου ρίξω ένα γυάλινο μπουκάλι, πέρα από τον ψηλό ηλίθιο σου τοίχο, να σε βρει στο κεφάλι και να στο σπάσει, να ξυπνήσεις και να διαβάσεις τι γράφει μέσα το μήνυμα.

"Βρες έξω να ζήσεις"

ΜΣ (τα ημερολόγια)

Δεκέμβρης

Το πιο δύσκολο πράγμα για έναν άνθρωπο, ίσως, λέω ίσως είναι το να έχει φτάσει σε βαθιά επίπεδα αυτογνωσίας. Να κατέχει βαθιά γνώση των συναισθημάτων του, των κινήτρων του, να αντιλαμβάνεται πλήρως το τι πράττει και γιατί και να μην είναι πλέον σε θέση, αν και ίσως θα το ήθελε ή να τον βόλευε, να κοροιδέψει τον εαυτό του.

Η εικόνα που έχεις απέναντι σου να είναι ένας πεντακάθαρος καθρέφτης της ολότητας σου, της ανασφάλειας σου, της ανεπάρκειας σου, της κραυγαλέας ανάγκης σου και της εσωτερικής σου διαπραγμάτευσης, της δολοπλοκίας με την οποία μεταχειρίζεσαι ανθρώπους και καταστάσεις για να διατηρήσεις την διάθεση τους να σου παραχωρήσουν φράγματα του εαυτού τους, του χρόνου τους, του σώματος τους, να καλύψεις με μικρές μπουκιές μεγάλες πείνες όταν δεν έχεις εκείνο το ένα που θα ήθελες να κατασπαράξεις, να καταπιείς, να αφομοιώσεις, περνώντας το στα κύτταρα σου ..

Είχες γεννηθεί για κάτι μεγάλο και καταδικάζεσαι στην μετριότητα, έχεις γεννηθεί για πάθη και προσπαθείς να περιορίσεις την οργασμική σου όρεξη για ζωή , σε χρονοδιαγράμματα. Μάστρος στην επιτήδευση, ξεπουλημένες αρετές και της πουτάνας το κάγκελο φρεσκοβαμμένο.

Πήρα τα γυαλιά μου σήμερα, έκλεισα τα σαράντα δύο τον Οκτώβρη που μας πέρασε και νιώθω τόσο σέξυ που δεν μπορώ να κάνω κάτι οποιαδήποτε στιγμή της μέρας μου που να μην είναι ερωτικό, νιώθω τα κύτταρα μου να μεταμορφώνονται, την όψη μου να αλλάζει, το σώμα μου να υπακούει στο πνεύμα μου.  Και όταν μιλώ για έρωτα, δεν εννοώ ότι θέλω να πηδήξω κάθε αρσενικό που περνά από μπροστά μου, όχι κορίτσι μου αγαπημένο, μιλώ για κάτι άλλο, μια μεταμόρφωση που επέρχεται όταν δαμάζεις μέσα σου αδάμαστα θηρία, που ονομάζονται ανάγκες και σε υπόττασαν σαν άνθρωπο, και δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη μάχη που κερδίθηκε από εκείνην απέναντι στον εαυτό σου.

Όχι δεν είμαι σε θέση πλέον να κοροιδέψω τον εαυτό μου και με τους άλλους είμαι διπλωματική.
Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και τι χρειάζομαι, ούτε πότε θα έρθει ούτε και όταν έρθει πόσο θα κρατήσει. Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι το να ξέρεις πολύ καλά τι θέλεις και τι χρειάζεσαι μπορεί να καταλήξει να γίνει μια μεγάλη φυλακή, αν στο ενδιάμεσο δεν μάθεις να ζεις τη ζωή σου, χωρίς αυτό που θέλεις και χρειάζεσαι. Και πίστεψε με αυτό το ενδιάμεσο μπορεί να είναι απίστευτα μακροχρόνιο, λες και σε τεστάρει η ζωή ότι μπορείς να ζεις με ψίχουλα πριν σου δώσει ένα πιάτο φαί της προκοπής.

Τα πάντα ρει και οι μεγάλοι έρωτες τελειώνουν .. το καλό σεξ πάλι, ίσως δώσει μια παράταση..όσο όμορφα και ρομαντικά και αν θέλουμε να τα παρουσιάζουμε τα πάντα γυροφέρνουν και επανέρχονται στις βασικές ανάγκες.

Θα επανέλθω .. 

Μ.

Phoenix Official US Release Trailer (2015) - Nina Hoss, Ronald Zehrfeld ...

Candy Dulfer & David A. Stewart - Lily Was Here

Isolation is the dream-killer, not your attitude | Barbara Sher | TEDxPr...

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ

Μετά τους επιτυχημένους διαγωνισμούς διηγήματος στο πλαίσιο των φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria 2017 και 2018 και την έκδοση των συλλογικών βιβλίων «Το έπος της φαντασίας Ι & ΙΙ», η δημιουργική ομάδα του iWrite και η οργανωτική επιτροπή του Fantasmagoria από κοινού, προκηρύσσουν νέο διαγωνισμό διηγήματος!

Προσκαλούμε λοιπόν όλους τους συγγραφείς, ανεξαρτήτως ηλικίας, να μας στείλουν ένα διήγημα φανταστικής λογοτεχνίας (έκτασης 1.000 με 2.500 λέξεις) με θέμα: Χρησμός.

Η ιστορία μπορεί να εξελίσσεται σε οποιαδήποτε περιοχή (πραγματική ή φανταστική) και χρονική περίοδο (παρελθόν, παρόν ή μέλλον), καθώς και να αποτελεί ιστορία τρόμου, εποχής, μυστηρίου ή φαντασίας. Γενικά τα διηγήματα πρέπει να περιέχουν κάποιο φανταστικό στοιχείο που να τα κατατάσσουν στο είδος της λογοτεχνίας του φανταστικού.

Η κριτική επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείται από τη συγγραφέα Ευθυμία Δεσποτάκη, τον καθηγητή δημιουργικής γραφής – Gamecraft Αλέξανδρο Μυροφορίδη καθώς και τον διαχειριστή της ομάδας «Λογοτεχνίας Τρόμου» Θανάση Παπαγεωργίου.

Για τις Εκδόσεις iWrite, απώτερος σκοπός τέτοιου είδους διαγωνισμών είναι η ανάδειξη και προώθηση του σύγχρονου συγγραφικού πολιτισμού της χώρας μας, καθώς επίσης και να δώσει την ευκαιρία σε νέους και παλιούς συγγραφείς να δουν το έργο τους εκτυπωμένο στο πλαίσιο μία άρτιας και προσεγμένης έκδοσης βιβλίου.

Τα διηγήματα του διαγωνισμού που θα επιλεχθούν από την κριτική επιτροπή θα συμμετάσχουν στη συλλεκτική έκδοση βιβλίου με τίτλο «Το Έπος της Φαντασίας ΙΙΙ», η οποία θα παρουσιαστεί κατά τη βράβευση των συγγραφέων στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Φαντασίας «Fantasmagoria», τον Απρίλιο του 2019.

Λεπτομέρειες για τον Διαγωνισμό!

Διάρκεια
Ως ημερομηνία λήξης του διαγωνισμού ορίζεται η 20η Δεκεμβρίου 2018.

Αποστολή διηγημάτων
Οι συγγραφείς μπορούν να αποστείλουν το έργο τους ηλεκτρονικά στη διεύθυνση fantasmagoriafest@gmail.com.
Οι αποστολές των διηγημάτων πρέπει πάντα να γίνονται με την ένδειξη “Για τον Διαγωνισμό Διηγήματος – Φαντασία 2019” και να συνοδεύονται από ένα βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα (έως 150 λέξεις), καθώς και στοιχεία επικοινωνίας (τηλέφωνο, email κ.λπ.).
Οι αποστολές των διηγημάτων πρέπει πάντα να γίνονται με την ένδειξη “Για τον Διαγωνισμό Διηγήματος – Φαντασία 2019” και να συμβαδίζουν πλήρως με τους όρους συμμετοχής που ακολουθούν.

https://iwrite.gr/project/epos2019/

τα μωρά μας ..

Έγινε εννιά τζαι  κάτι να πάω στο δωμάτιο μου. Την βρήκα να κοιμάται στο κρεβάτι μου, στο δωμάτιο μου, με το κλιματιστικό αναμμένο, σκεπασμένη με το αθασί της παπλωματούι που δεν το αποχωρίζεται ούτε μέσα στον λάλλαρο.

-Ξύπνα της λέω και εκείνη άνοιξε τα μάτια της που ήταν πρησμένα που τον ύπνο.

-Εκαμα μουτζιέντρα, πεινάς;

-Ναι, μάμα.

-Μείνε εδώ, θα σου τη φέρω εδώ να φάεις, είναι πυρά κάτω στην κουζίνα.

Πήγα της έβαλα ένα πιάτο από την μουτζέντρα, της δική τους , που τους φτιάχνω ξεχωριστά χωρίς κρεμμύδι γιατί τα κοπελλούθκια μου δεν τρώνε το κρεμμύδι μέσα στην μουτζιέντρα. Έφερα της το πιάτο της και μια ροζ πλαστική καρέκλα από το δωμάτιο της να βάλουμε το πιάτο πάνω.

-Ευχαριστώ μάμα.

Εκοίταξε με. Ένα ύφος απορίας στα μάτια της , τι έπαθεν τούτη τζαι με καλοκρατεί έτσι;

Έκατσε που την μια πάντα του κρεβαθκιού τζείνη με την ροζ καρεκλούδα μπροστά της τζιαι που την άλλη πάντα του κρεβαθκιού εγώ, με τη ράσιη μου γυρισμένη, αμίλητη.

Να σκέφτουμαι μόνο τζιαι να ακούω το κουτάλι να φακκά πάνω στο πιάτο το γυάλενο, να την ακούω να μασά.

Να σκέφτουμαι τζιαι να καταπίνω το κλάμα να μη με δει να μεν αρωτήσει τι εγίνηκεν.

Το μωρό μου.  Τα μωρά μου. Η άλλη εμεγάλωσε εγίνηκεν εικοσιενός, επρόλαβε τζαι ήρτεν πριν λλίες μέρες που την Αθήνα, αν ήταν Αθήνα τζιαι μη κακόν.. εδάκκασα τη γλώσσα μου.

Τα μωρά μου. Η μιτσιά εν έμαθεν τίποτε, εν εχουμεν σπίτι κανάλια να δει νέα, εν έχει φέισμπουκ εν εμίλησε με κανέναν, ήταν απλά τζιαμέ τζιαι εκάθετουν τζιαι έτρωε το φαί της ήρεμη, τζιαι δεν ήξερε τίποτε.  Έφαεν έγυρε ξανά τζιαι εσυνέχισε τον μακάριον ύπνο της.  

Εφίλησα την πάνω στην τζεφαλή, εμυρίστηκα τα μαλλιά της.  Δεκατριών χρονών !! 

Κύπρος Ιούλης του 2018 μετά τις πυρκαγιές στην Ελλάδα