Loreena McKennitt - NIGHTS from the ALHAMBRA, Full

το κατσιαριστηρούδιν

Ντίαρ φρεντ

σήμερα όπως ξέρεις ήμουν σπίτι, ξέρεις το ότι αρέσκει μου πολλά αυτό το αντί να πιάνω πολλές άδεις μονοφατσιά να χτυπώ μια μερούδα έτσι έκτακτα και σήμερα ήταν μια καλή ευκαιρία αφού χτες όπως ξέρεις ελείπαμε πολλές ώρες και επειδή είμαι πλάσμα προνοητικό υπολόγισα ότι άμα λείπω όλη την Κυριακή πιθανόν να έρτω πίσω κουρασμένη και θα θέλω μια μέρα να συνέλθω που την κυριακή. Έτσι και εγένιτο
Έκατσα σπίτι αλλά εξέχασα ότι σήμερα ανοίγαν τα σχολεία και εξέμιση το πρωί έτην πάνω πάλε, βασικά μου εφώναζε η κόρη μου άμμα ξύπνα, άμμα ξύπνα (ευτυχώς το δεύτερο μου παιδί ξυπνά εύκολα γιατί η μεγάλη δεν εξυπνούσε πόμπες να εππέφταν) και όταν εξύπνησα και είδε ότι εφόρησα το φουστάνι μου το πρόχειρο λαλεί σου με τούτη κάτι παίζει και με ερώτησε το τέκνο μου άμμα μα έν θα πάεις δουλειά, και της απάντησα όχι έβαλα άδεια και τότε με εκοίταξε με ένα βλέμμα μεταξύ φακκάς μου, μισώ σε τζιαι είσαι η πιο κατζάρια μάνα, έβαλες άδεια την πρώτη μέρα που αννοίουν τα σχολεία; εν είπε κάτι φυσικά ...
και έτσι εξεκινήσε το παιδί μου την τρίτη γυμνασίου και εγώ ήρτα πίσω αλλά δεν εκατάφερα να ξανακοιμηθώ αλλά εντύθηκα και πήγα στο καφέ στις εννιά (όι του μακαρίτη) εννιά η ώρα, με το λαπτοπ μου (τούτη τη φορά το θυμήθηκα γιατί την προηγούμενη επήγα να γράψω και δεν το πήρα) επήγα λοιπόν στο καφέ, και επαράγγειλα και ένα μικρό κρουασανάκι, ασχετα αν έθελα να φάω να σπάσω, είπα να είμαι ιντελεκτουέλ και εγκρατής και αντί να το χλαππατζιάσω το έφαγα με δέκα μικρές δαγκωματιές, γιατί λένε ότι άμαν τρώεις αργά χορτάνεις (πελλάρες)
τελοσπάντων έγραφα, ήμουν στην προσπάθεια να γράψω δηλαδή αλλά είχα τον διπλανό να μιλά στο τηλέφωνο με έναν φίλο του μάλλον για το τζυνήι και τα ορτύκια επί πέντε λεπτά και μου αποσπούσε όσο να ναι την προσοχή. Μετά ήρθε μια κυρία και με επλησίασε και με ερώτησε συγνώμη είσαι η Σαβεριάδου που γράφει εκείνα τα ωραία, και εγώ που δεν είμαι μαθημένη να με ξέρει ο κόσμος, επήρα πάνω μου τζιαι επιάσαμε κουβέντα τζιαι λαλώ μά δε ρε πόσο κόσμο έχει που με ξέρει και δεν τον ξέρω
φυσικά της είπα ότι έφυγα από το φεισμπουκ και εσυμφώνησε γιατί θεωρεί και εκείνη ότι το φέισμπουκ κάμνει ζημιά στις διαπροσωπικές σχέσεις
ενιγουει στο τέλος εψόφησα και εσηκώθηκα και έφυγα γιατί αντί μέσα σε καφέ ενόμιζα ότι εκάθουμουν μέσα στο θάλαμο του Πανίκου του κασάπη, παρόλο που είχα μαζί μου το τρικούδι μου
το πιο σημαντικό που είχα να σου πω όμως φρεντ είναι ότι πριν φύγω για το καφέ εψέκασα μέσα στο συρτάρι ένα φάρμακο για να πεθάνει το άγνωστο πλάσμα που κατοικούσε εκεί μέσα και θορυβούσε εκνευριστικώς, το εψέκασα με ένα φάρμακο πάρα πολλά δυνατό αλλά γκες γουατ, το σκατό ζει και βασιλεύει και κάμνει κανονικά το κατσιαρισμα του. Οπότε πλέον ξέρουμε ότι σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης θα επιζήσουν οι κατσαρίδες και το κατσιαριστρούι μέσα στο συρτάρι μου
απόψε λοιπόν πήρα την μεγάλη απόφαση και του είπα
ή εσύ ή εγώ, αυτή η συμβίωση δεν μπορεί να συνεχιστεί και εγώ δεν ξαναπιάνω το μαξιλάρι μου και να πάω να κοιμηθώ στο διπλανό δωμάτιο, θέλω το δωμάτιο μου πίσω
και έτσι φρεντ μου, εκατέβασα τον καθρέφτη που είναι πάνω στο έπιπλο και βαρεί ένα τόνο,  και το έβαλα χαμέ, άνοιξα την πόρτα και με μεγάλο κόπο και προσοχή εκούντησα το έπιπλο στο διπλανό δωμάτιο
ήρτα πίσω
ένα μεγάλο κενό στον τοίχο όπου ήταν ακουμπημένο το έπιπλο και το κατσιάρισμα να συνεχίζεται
Γαμώτοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
είναι μέσα στον καθρέφτη, ή είναι πολλά ένα στο έπιπλο, ένα στον καθρέφτη
τα νευρα μου

έφκαλα και τον καθρέφτη έξω στη βεράντα και τώρα κάθομαι και βλέπω το δωμάτιο μισοξηλωμένο και σκέφτομαι κάτι πολλά σοβαρό

άραγες σου αφού το εξήλωσα που το εξήλωσα να του σύρω κανένα πογιάτισμα; χμ

Σιωπή

Λιβάδια 9 Σεπτέμβρη ώρα 8.34

Επιτέλους δρόσισε και μπορώ να κάτσω στο δωμάτιο χωρίς κλιματιστικό. Από την άλλη έχουμε τα κουνούπια, γιατί δε γίνεται να μην υπάρχει κάτι ενοχλητικό σε αυτόν τον τόπο. Επίσης υπάρχει κάτι στο συρτάρι του έπιπλου μου που κατσιαρίζει μόλις σβήσω το φως. Έχει λίγες νύχτες που κάτι παίζει και η αλήθεια ενόμιζα ότι ήταν κάτι πίσω ή κάτω από το έπιπλο και χτες (άτε τωρα ήνταλως λέμε το επίτησα) α ψέκασα με από αυτό το κατσαριδοκτόνο και κλείδωσα το δωμάτιο για δύο ώρες αλλά δυστυχώς τη νύχτα ότι και αν ήταν, παρέμεινε ζωντανό και επανήλθε στις συνηθισμένες του δραστηριότητες. Προς το παρόν φοβάμαι να ανοίξω το συρτάρι γιατί έχω μια φοβία με τους ποντικούς, το πιο πιθανόν είναι να βάλω σιταρούδι να ψοφήσει και να βάλω κάποιον άλλο (πιθανόν τον πρώην μου) να ανοίξει το συρτάρι όταν θα αρχίζει να βρωμεί το πτώμα. Με λίγα λόγια θα κοιμηθώ και απόψε στο άλλο δωμάτιο. Κατά τα άλλα έβαλα κλασσική μουσική στο λαπτοπ (η νέα μου συνήθεια που απέχτησα εδώ και λίγες μέρες, πρώτον να ακούω κλασσική μουσική και δεύτερον να βλέπω ντοκυμαντέρ για τους Σουμέριους και όλα τα παράξενα που έγιναν πριν την μεγάλη πλημμύρα) και πιστεύω ότι ο ποντικός (αν είναι ποντικός που ζει στο συρτάρι) θα είναι ευγνώμων που θα ακούσει αυτά τα ωραία ακούσματα πριν να πεθάνει, γιατί σκέφτου τι απαίσιο θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα άκουγε να ήταν η Βανδή να τραγουδά, γιατί υπάρχει ζωή και μετά από σένα.

Στο μυαλό μου έχω πολλά πράγματα. Έχω τον Γιάλομ και τους Σουμέριους και το ότι θα ήθελα να είχα σπουδάσει ιστορία ή ψυχολογία ή και τα δύο γιατί και τα δύο αφορούν τον άνθρωπο και είναι αλληλοσυνδεόμενα αν και μερικές φορές τα μελετούμε χωριστά. Όμως το γεγονός είναι ότι για να μελετήσουμε την ιστορία ενός τόπου πρέπει να μελετήσουμε την ψυχολογία εκείνων που γράφουν την ιστορία, και το αντίθετο για να καταλάβουμε την ψυχολογία των ανθρώπων πρέπει να μελετήσουμε την περίοδο και τις συνθήκες στις οποίες ζουν.

Εκείνο που παρατηρείται στην εποχή μας είναι το ενώ υπάρχει τόσο τεράστια τεχνολογική ανάπτυξη, ο άνθρωπος έχει τα πάντα από θέμα υλικών αγαθών και ποιότητας ζωής βλέπουμε την ίδια στιγμή ότι ο ίδιος αυτός άνθρωπος, ο σύγχρονος άνθρωπος του 21ου αιώνα είναι πιο φοβισμένος από ποτέ, πιο μοναξιασμένος από ποτέ, πιο κενός από ποτέ. Και αυτό γιατί μέσα στην πληθώρα αγαθών και υπηρεσιών που έχει και κατέχει και του παρέχονται έχασε τον εαυτό του

Ίσως η δυνατότητα να έχεις τα πάντα σου αφαιρεί την αξία από το ένα

Ίσως η δυνατότητα να συνομιλείς και να γνωρίζεις χιλιάδες ανθρώπους εύκολα, και άκοπα σου αφαιρεί την ικανότητα να συνάψεις μια βαθιά και ουσιαστική σχέση με έναν

Ίσως κάποια στιγμή, να χρειάζεται να κλείσουμε τα “παράθυρα” του υπολογιστή και απλά να φύγουμε

Σε ένα δάσος, ένας άντρας και μια γυναίκα γυμνοί, κρατώντας χέρια, περπατούν......

ίσως κάποτε, άμα απογυμνωθούν εντελώς οι άνθρωποι, καταφέρουν να  ενωθούν

ξέρω κάποτε αυτά που σου λέω είναι κάπως ανακατωμένα, ασύνδετα, αλλά κάπως έτσι ανακατωμένη είναι και η ζωή μας και τα γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο ασύνδετα

πίστεψε με απλά προσπαθώ να βγάλω μια άκρη, όπως και εσύ και κάποτε υπάρχουν και φορές που δεν μπορούμε να βάλουμε σε όλες τις σκέψεις μας λόγια 

απλά κλείνεις τα μάτια και ακούς τη μουσική 

https://www.youtube.com/watch?v=YFD2PPAqNbw

THIS Will CHANGE Everything You KNOW...! (2018-2019)

1177 BC: The Year Civilization Collapsed (Eric Cline, PhD)

χωρίς εθισμούς

Λιβάδια λίγο πριν τις εννιά το πρωί

Δεύτερος καφές, ανοιχτά τα παράθυρα στο δωμάτιο και ένα αεράκι φυσάει, λες να αρχίσει να αλλάζει ο καιρός ;
στο Youtube ο terence trent d arby τραγουδά delicate προσπαθώντας να μου φτιάξει διάθεση. 

Οι δικοί μου κατεργάρηδες, η μεγάλη Αθήνα και η μικρή να κοιμάται στο δωμάτιο της, χωρίς κλιματιστικό, σκεπασμένη όπως πάντα με το αθασί της κουίλτ, αυτό το παιδί πρέπει να χει σπασμένο θερμοστάτη, δεν εξηγείται διαφορετικά, ο σκύλος κοιμάται κάτω, στην κουζίνα, κάτω από τον καναπέ
Έμεινα σπίτι σήμερα, έβαλα άδεια, αλλά ξύπνησα στην ώρα που κανονικά θα πήγαινα δουλειά
θα προσπαθήσω να αξιοποιήσω τις ώρες μου, τη μέρα μου, έχω αρκετά πράγματα να κάνω.
Και χτες έφυγα νωρίς από τη δουλειά, ήμουν διαλυμένη από την κούραση, ήρθα σπίτι. Την ώρα που έφευγα από το γραφείο σκεφτόμουν ότι η μεγαλύτερη ικανότητα που θα πρέπει να έχει ο άνθρωπος είναι η  προσαρμοστικότητα του, πρέπει να είσαι σε θέση ανα πάσα στιγμή να αντιμετωπίσεις ότι και αν σου συμβεί και να είσαι ελαστικός ώς προς τις νέες συνθήκες στη ζωή σου
Η κατάρρευση της βεβαιότητας μας
ένα ένα τα κομμάτια μας καταρρέουν και εμείς πρέπει να προσαρμοζόμαστε
σήμερα είσαι παντρεμένος, αύριο είσαι μόνος σου
σήμερα έχεις δουλειά, αύριο όχι
σήμερα έχεις σπίτι, αύριο σκέφτεσαι αν είσαι πραγματικά εκεί που θα έπρεπε

ζεις σε μια χώρα όλη σου τη ζωή και μια μέρα ξεκινάς και σκέφτεσαι αν ίσως, κάποια μέρα, ζούσες αλλού, σε άλλη χώρα και αυτή η σκέψη, δεν σου φαίνεται τόσο παράλογη

λες και η ζωή μας είναι ένα γιγάντιο παζλ που η εικόνα αλλάζει συνεχώς και πρέπει κάθε φορά να βρίσκουμε τα νέα κομμάτια που ταιριάζουν στην νέα εικόνα και το αντίθετο φτιάχνουμε εμείς τη νέα εικόνα γιατί μας άρπαξαν από τα χέρια τα κομμάτια που κρατούσαμε και μας έδωσαν άλλα ή μας άφησαν με τα μισά
ότι και να συμβαίνει είμαστε υποχρεωμένοι να προσαρμοζόμαστε και σαν τις παλιές κόκκινες κούκλες με στρογγυλή βάση όσο και αν μας ταλαντεύουν δεξιά και αριστερά εμείς επανερχόμαστε στη βάση μας

συμβαίνει κάποτε να θέλεις να πάρεις έναν δικό σου άνθρωπο, ή έναν πρώην δικό σου άνθρωπο, να του πεις κάτι σοβαρό που σου συμβαίνει ή σε προβληματίζει αλλά δεν το κάνεις γιατί ζυγίζεις μέσα σου και δεν ξέρεις αν όντως θα το πράξεις λόγω της σοβαρότητας του θέματος, ή αν θα χρησιμοποιήσεις τη σοβαρότητα του θέματος και την ευάλωτη σου κατάσταση για να πάρεις μια μικρή δόση από την σημασία που θα ξέρεις ότι θα πάρεις , εκείνη την εκδήλωση ενδιαφέροντος, τα λόγια παρηγοριάς
όπως κάθε φορά που κάποιος κόβει τον εθισμό του, τσιγάρο ή ποτό και μετά συμβαίνει κάτι δραματικό και λέει α, θα δώσω το οκ στον εαυτό μου αυτή τη μια φορά να ανάψω ένα τσιγάρο ή να πιω ένα ποτό
λες και γίνεται ένας εσωτερικός διάλογος και ο ενήλικας λέει στο μέσα σου παιδί, οκ σου συμβαινει αυτό και επειδή ταλαιπωρείσαι και είσαι κρίμα, σου δίνω άλλοθι να κάνεις αυτό που υπό κανονικές συνθήκες δε θα έκανες επειδή ξέρεις ότι σε βλάφτει

βλέπεις λοιπόν τον παραλογισμό, υποβάλλεις τον εαυτό σου σε μια ζημιά για να τον βοηθήσεις να αντέξει την άλλη, ένα εσωτερικό παζάρεμα, μια διαπραγμάτευση για να γίνουμε καλά παιδιά και να αντέξουμε τις δυσκολίες

όμως, όμως, όμως

είναι εκεί που πρέπει να ζυγίσεις αν η δυσκολία είναι όντως η αφορμή, ή αν γίνεται η δικαιολογία που θα σε εξυπηρετήσει για να ικανοποιήσεις το απαιτητικό παιδί μέσα σου που αντιδρά γιατί του κόβεις το γλυφιντζούρι

και η ζωή θα σε υποβάλει συχνά σε τεστ για να δει αν έχεις όντως αποκοπεί από τους εθισμούς σου ή αν θα γλυστρίσεις εύκολα πίσω ..και αν όλο αυτό θα γίνει ένας κύκλος μεσα στον οποίο θα μείνεις εγκλωβισμένος

κάποτε πρέπει να σπάσει ο κύκλος

εξέτασε καλά αυτό το οκ στον εαυτό σου, αυτό το οκ ας κάνω ένα τσιγάρο, ας πιω ένα ποτό, ας φάω ένα γλυκό, αν αυτό οκ και τι έγινε στην πραγματικότητα σαμποτάρει την πορεία σου προς την ανάρρωση, αν ανατρέπει τις αποφάσεις σου, ζύγισε καλά αυτή την ένδειξη αδυναμίας και αν οι τύψεις που θα νιώσεις αργότερα είναι μεγαλύτερες από την ανακούφιση που θα νιώσεις για λίγο και αν ναι ξανασκέψου το, ίσως να είσαι δυνατότερος να έχεις περισσότερη εγκράτεια

ξέρεις ,  μεγαλώσαμε πια, δυναμώσαμε πια, δε θα έπρεπε να πάμε πίσω σε κανένα εθισμό για κανένα λόγο, να ψάχνουμε στήριξη στους ανθρώπους που είναι εκεί και όχι σε εκείνους που δεν είναι εκεί, να περάσουμε με επιτυχία αυτό το τεστ που μας θέλει να γυρνάμε κάθε φορά το κεφάλι πίσω .. όχι πίσω, μόνο μπροστά

καλημέρα χωρίς εθισμούς

touch and Go

3 Σεπτέμβρη 

Στο δωμάτιο, δέκα το βράδυ, να φέγγει μόνο η οθόνη και το μικρό αμπαζούρ από ροζ χαλαζία 

στο αριστερό κομοδίνο του κρεβατιού

μετά από το νέο λαπτοπ που ήρθε στη ζωή μου, πήγα και αγόρασα και ένα ζευγάρι καλά ηχεία και τώρα ακούω στο δωμάτιο μου μουσική και με το κλιματιστικό και όλα τα άλλα άρχισα και νιώθω ότι είμαι ένοικος σε πεντάστερο ξενοδοχείο

μέσα στην σχετικά απλή ζωή και λιτή ζωή μου θέλω και γουστάρω τις μικρές μου απολαύσεις 

έτσι ενώ με βλέπεις να κρατώ ένα παλιό αυτοκίνητο και να μη με νοιάζει για ρούχα και παπούτσια ακριβά και χτυπώ ένα οκτάωρο στη δουλειά κάθε μέρα, θέλω και τις ώρες μου για μένα και κάπως νιώθω ότι το δικαιούμαι αφού μένω μόνη μου από τα δεκαέξι, στα είκοσι είχα μωρό και τώρα πλησιάζω αισίως στα σαραντα δύο

οπότε... άλλαξα συνήθειες, έκανα περικοπή στις δουλειές και πρόσθεσα ώρες ψυχαγωγίας ή προσωπικής απόλαυσης.. 

αν θα ζήσουμε να ζήσουμε ηδονικά ... ναι ναι ξέρω υπάρχει το αναπόφευκτο στρες στη δουλειά, και οι υποχρεώσεις και τα πήγαινε φέρε στα ιδιαίτερα και τα αυτά και τα άλλα και οι φορολογικές δηλώσεις 

όμως ... υπάρχει και κάτι που ονομάζεται ηδονή..  όπου κι αν βρίσκεται αυτή.. σε μια δαγκωματιά από σοκολάτα, σε ένα ημισκότεινο δωμάτιο με απαλή μουσική ή σε άλλες καταστάσεις

θα μπορούσα τώρα να σου πω και για τις άλλες καταστάσεις αλλά εδω μιλάμε ένας προς ένα και δεν μπορούμε να τα λέμε έτσι ανοιχτά και ξάστερα , αλλά βλέπω τις στατιστικές, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει όλο και κάποιος θα μπει στο δωμάτιο 13 που είναι στα τοπ αναγνωσμένα κείμενα του μπλογκ

το ξέρεις ότι ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που η σκέψη του προκαλεί μεγαλύτερη ηδονή από την ίδια την πράξη; με λίγα λόγια το να σκέφτεσαι κάποιον σου προκαλεί μεγαλύτερη έξαψη από την ίδια την ώρα που θα συνευρεθείς μαζί του, μεγαλύτερη σε διάρκεια και σε ένταση.. παράξενο πράγμα το μυαλουδάκι και όλες αυτές οι συνάψεις του εγκεφάλου και όλες αυτές τις αλλαγές που προκαλούνται στο σώμα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, απλά και μόνο γιατί σκέφτηκες κάποιον, ή κάποια

θα έρθει και η ώρα που θα γράψω κάτι ερωτικό, τώρα προηγούνται τα άλλα μου πρότζεκτ 

ερωτικό στο μυαλό όμως και όχι απλές περιγραφές που μοιάζουν με παρκάρισμα αυτοκινήτου σε πολυσύχναστο χώρο 

ερωτισμός δεν είναι το σώμα, το σώμα είναι το ξέσπασμα, υπάρχει μια ολόκληρη διεργασία εγκεφαλική και συναισθηματική πριν φτάσεις στο ξέσπασμα που μπορεί να διαρκεί ώρες, μέρες ή μήνες και εκείνη η διεργασία, είναι που κρατεί το σώμα του ενός σε διέγερση όλες τις ώρες που είναι μακριά από τον άλλο, έναν άλλο που μπορεί να αγγίξει λίγο, πολύ ή καθόλου 

ερωτισμός είναι το βλέμμα με το οποίο κοιτά μια γυναίκα έναν άντρα και χωρίς να του μιλήσει του λέει "ξέρεις ότι δε θα με αγγίξεις ποτέ" και αυτή είναι η πιο ερεθιστική άρνηση που μπορεί να έχει ποτέ γιατί την ίδια ώρα εκείνην ή εκείνον που δε θα αγγίξεις ποτέ ακριβώς επειδή δεν θα τον έχεις αγγίξει ποτέ, θα τον φαντάζεσαι ως κάτι τέλειο, ακριβώς επειδή είναι άπιαστο

ερωτισμός είναι τα βαθιά κρυμμένα μυστικά, οι λέξεις πίσω από τις λέξεις, τα χέρια που αγγίζονται μόλις στις άκρες των δαχτύλων, την ώρα που ο ένας τραβά δεξιά και ο άλλος αριστερά, οι τσιτωμένες ρώγες του στήθους κάτω από τα λευκά πουκάμισα, ότι δεν πεθαίνει ποτέ....

το ερωτικό κείμενο θέλει κάτι περισσότερο από την περιγραφή δύο σωμάτων που χτυπιούνται 

Ερωτικό είναι το πέρασμα από την μια κατάσταση στην άλλη σε ανύποπτο χρόνο  

τα χιλιοστά του δευτερολέπτου που σου ανατρέπουν την σταθερή πορεία της αποχαύνωσης  

εκείνο το ιντριγκάρισμα που σε βγάζει από την λήθη και τον λήθαργο και σε ξυπνά άγρια και πας απευθείας στο Νο,1

καλη νύχτα 

https://www.youtube.com/watch?v=ICKqY9r7_oI

 

Health-facebook-traumatic-stress-disorter

http://www.turnoutblog.com/2016/07/26/heath-facebook-traumatic-stress-disorder/

Καλό μήνα

1η Σεπτεμβρίου

αρχή φθινοπώρου

τη νύχτα της παρουσίασης του βιβλίου ενός φίλου , κατά τη διάρκεια της συζήτησης κάποιος ρώτησε κάτι σχετικά με τους ανθρώπους και την αλλαγή τους και το πώς αποφασίζει κάποιος πότε θα αλλάξει. Και μου ήρθε τότε, η συνειδητοποίηση ότι ο άνθρωπος δεν αποφασίζει ούτε προκαθορίζει την αλλαγή του, η αλλαγή απλά του συμβαίνει και ο άνθρωπος απλά το συνειδητοποιεί μετά που θα έχει συμβεί.

Έτσι, ξυπνάς μια καλή μέρα και σου φαίνονται διαφορετικοί οι άνθρωποι, διαφορετικά τα χρώματα και τα τοπία, άνθρωποι που σου έλεγαν κάτι δεν σου λένε πια τίποτα, συμπεριφορες που τις καταπινες πια δεν μπορείς να τις αντέξεις, και κάποιον που τον έβλεπες σαν ένα μικρό Θεό, τώρα έχει κατέβει από τον Όλυμπο και κάνει παρέα με τους υπόλοιπους θνητούς.

Αλλάζεις  και η αλλαγή είναι συνεχής και μη αντιληπτή, και έτσι ακριβώς όπως πεθαίνουν κάθε δευτερόλεπτο τα κύτταρα μας και αναγεννιούνται και την ίδια στιγμή εμείς το ίδιο σώμα βλέπουμε συνεχώς, έτσι πεθαίνουν και αναγεννιουνται μέσα μας τα πάντα και αλλάζει η οπτική μας,

η αλλαγή δεν είναι τίποτα από την συνεχή ροή

κι αν σου έχει τύχει καμιά μέρα και δεις κάποιον στον καθρέφτη και δε σου μοιάζει πολύ καλωσόρισε τον καινούριο σου εαυτό και εναγκάλισε την αλλαγή

πονάει η αλλαγή, αλλά είναι πρώτον αναπόφευκτη και δεύτερον απαραίτητη
δεν την δέχονται όμως όλοι οι άνθρωποι
και δυστυχούν γιατί αρχίζουν κάποια στιγμή και αναγνωρίζουν μέσα τους αυτό για το οποίο έχουν γεννηθεί, την ίδια στιγμή γιγάντια δεσμά τους κρατάνε πίσω και έτσι δεν μπορούν να το τιμήσουν, να το στηρίξουν, να το αξιοποιήσουν, στερούνται τον σκοπό της ζωής τους , καταπιέζουν και σκοτώνουν τον εαυτό τους, του κόβουν ύψος και βάθος για να σμικρυνθούν, να έρθουν στα μέτρα των άλλων, για να μην τους απογοητεύσουν, να μην τους χάσουν γιατί πάνω από όλα τρομάζει η μοναξιά.

Και αν κάποια μέρα αποφασίσεις να είσαι ο εαυτός σου αλλά αυτό σε αφήνει με όλο και πιο λίγους, το σκέφτηκες καμιά φορά αυτό;

αν το να είσαι σε πολυκοσμία και πλήθη σε κάνει να νιώθεις καραγκιόζης και ψεύτης και ξεπουλημένος, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ένα σύντροφο όταν δεν νιώθεις 100% ότι θέλεις να είσαι μαζί του σε κάνει να νιώθεις μια πόρνη αρσενική ή θηλυκή, τότε μόνος;

αν το να είσαι με ανθρώπους που δεν εκτιμάς και δεν αγαπάς και δεν θαυμάζεις και δεν θεωρείς πολύτιμους συνοδοιπόρους που από εκείνους έχεις να πάρεις σπουδαία μαθήματα ζωής και σε εκείνους θέλεις να δώσεις ότι καλύτερο και πιο όμορφο έχεις είναι αναγκαίο, και οι άλλοι δεν σε αφορούν, τότε μόνος ;

μόνος ή με ένα ή δύο ή τρεις, όσους αξίζουν να είναι και να μείνουν

οι υπόλοιποι πιάνουν χώρο και χρόνο από έναν βίο που είναι βραχύς και οι ώρες πολύτιμες

Κάποια στιγμή στη ζωή σου θα ξυπνήσεις και θα εννοήσεις ότι η αλλαγή είναι μια εγκυμοσύνη που συμβαίνει μέσα σου και αυτόν τον νέο εαυτό θα επιλέξεις αν θα τον γεννήσεις με οδύνη όπως είναι η κάθε γέννα, ή αν θα τον αποβάλεις πρόωρα και νεκρό και απλά θα φαντάζεσαι κάποτε, χρόνια μετά για το πώς θα έμοιαζες..αν γεννιόσουν εσύ.. έτσι όπως ακριβώς θα έπρεπε να είσαι εσύ..

Ήθελα και κάτι άλλο να σου πώ, ξέρεις,  όταν φύγει η αγάπη, η σκιά δεν μετρά σε μπόι !!

έχει ακριβώς τρεις ώρες που βρίσκομαι στο καφέ και γράφω, δυόμιση ώρες δούλευα στο θέατρο μου και τώρα γράφω τις σκέψεις μου

σήμερα έκλεισε ακριβώς ένας μήνας που βγήκα από το φέισμπουκ.  Πρώτη του Σεπτέμβρη είπα ότι θα έμπαινα για μια μέρα μόνο, να χαιρετίσω τους φίλους μου και να τους κάνω μια υπενθύμιση για το μπλοκ εδώ. Ξεκίνησα να μπω και ένιωσα αναγούλα, οκ είπα ο οργανισμός μου δεν το θέλει, δε θα το κάνω, θα μπω όταν έρθει η ώρα, και αυτήν την ώρα δεν την ξέρω.

Ήρθε και για μένα μια αλλαγή, αναγκαστική και υποχρεωτική από την ζωή και την πορεία της και το πώς εξελίγκτηκαν για μένα τα πράγματα
ήταν κάπως σαν μια μετανάστευση,και εκείνος που σηκώνεται να πάει σε άλλο τόπο δεν είναι γιατί τον ελκύει ο άλλος τόπος είναι γιατί δεν τον σηκώνει ο τόπος που βρίσκεται. Αλλά αλλιώς είναι να λες θα πάω να ζήσω σε μια ξένη χώρα, αλλιώς η ώρα που πακετάρεις τα πράγματα σου και πουλάς το σπίτι σου και αλλιώς η ζωή που ζεις  σε μια άλλη χώρα

Τούτη η άλλη χώρα λοιπόν, ο άλλος χώρος, σαν μια ασφυκτικά κλειστή σπηλιά, που χωράει εμένα και ακόμα μια φούχτα ανθρώπους, αυτή είναι το καταφύγιο μου από την έξω ζούγκλα, η καρδιά μου πονάει, τα πλήθη με πονάνε, τα βλέμματα με πονάνε, οι πολλές συναναστροφές με πονάνε, οι ψεύτικες φιλίες και τα περιττά λόγια, οι πομπώδεις δηλώσεις και οι εκφράσεις θαυμασμού, όλα εκείνα τα κούφια και ψεύτικα με πονάνε. Σαν τα πολλά μπαχαρικά στο φαί που σου αρέσουν όταν είσαι νέος, αλλά οταν γεράσεις σε πειράζουν στο στομάχι.

αυτή ήταν λοιπόν η αλλαγή, να πάθω αλλεργία ισως και μετατραυματικό στρεςς όπως είπε και η φίλη μου στο μπλε f και στους ήχους του μεσσεντζερ

να σου πω κάτι όμως, γράφω, εδώ και ένα μήνα γράφω και αν αυτό χρειαζόταν για να γράψω, έστω

η ροή που λέγαμε...

ο Σοπενάουερ έλεγε ότι θα γινόταν διάσημος και θα καταλάβαιναν τα λόγια του μετά θάνατον
στην εποχή του θεωρείτο μισάνθρωπος και αντικοινωνικός

και βρίσκω κάποια λογική για έναν άνθρωπο που νιώθει ότι έχει να παράξει κάτι σημαντικό και να πει κάτι σημαντικό να θέλει, να έχει ανάγκη και να επιδιώκει μια απομόνωση

υπάρχει η απομόνωση, η ηχομόνωση, και η διχτυομόνωση

ο Μαρκές για να γράψει κλειδωνόταν ώρες και μέρες και μήνες και έγραψε σπουδαία

και εγώ θέλω να γράψω, και όχι δεν είναι για να γίνω διάσημη, όχι δεν είναι φιλόδοξη, ουδέποτε ήμουν, θέλω να γράψω κάτι που εκείνος που θα το διαβάσει θα κλάψει, θα γελάσει, θα νιώσει ότι δεν είναι μόνος και υπάρχει ελπίδα

θέλω να γράψω γιατί νιώθω μόνη, κλαίω και μετά προσπαθώ να βρω το κουράγιο και να βρω κάπου ελπίδα
όχι δεν θέλω να γράψω άλλα ποιήματα, τα ποιήματα τα γράφεις όταν δεν έχεις το κουράγιο να σταθείς απέναντι στον άλλο και να πεις τα πράγματα με το όνομα τους
και εγώ θέλω πια να λέω τα πράγματα με το όνομα τους

να λέω τη μοναξιά μοναξιά και την μαλακία μαλακία, θα γράψω εκείνα που φοβάσαι να πεις, εκείνα που φοβάσαι να παραδεχτείς, εκείνες όλες τις νύχτες που τελειώνεις μόνος σου και αμέσως μετά τον οργασμό ξεσπάς σε ένα κλάμα λίγων λεπτών γιατί νιώθεις άδειος σωματικά και  μαλάκας ψυχικά, γιατί ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να βαράει μαλακία την μια νύχτα πίσω από την άλλη, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να κάνει έρωτα

αυτά θα γράψω και όχι ποιήματα

ειμαι σαράντα δύο είμαι μάνα ζω Κύπρο σε μια κωλοκοινωνία με υποκριτές, κερατάδες,μαλάκες και πουτανάκια φθηνά και ακριβά και ανθρώπους που ζουν σε διαλυμένους αλλά καλοσυντηρημένους από το ψέμα γάμους, που όλοι τους είναι καταβάθος δειλά και δυστυχισμένα ανθρωπάκια που φοβήθηκαν να αλλάξουν, μισώ τα σκατά που βλέπω και φτύνω τη ζωή μου για τις ατυχίες που έζησα, όμως έχω δύο λόγους να ζω και αφού πρέπει να ζω θα ζήσω και θα γράψω, θα γράψω καλά, θα γράψω καλύτερα και θα γίνω καλύτερη

αλήθεια, πρόσεξες πόσο κλιμακώνεται η ένταση όταν θυμώνω;

απλά μου την έχουν σπάσει κάτι δειλά άνθρωπάκια που πάνε να μου πουλήσουν πνεύμα και να μου διδάξουν νόημα ζωής, ανθρωπάκια που δεν έχουν βγει ποτέ μέσα από τα κλουβάκια τους, παρόλα αυτά έχουν άποψη για τον κόσμο

άμα δεν ξέρεις ποιος είσαι πώς θα συστηθείς;

η μαλακία που λέγαμε .. οκ όλη την περάσαμε τη φάση μας, αλλά αν μη τι άλλο, κάποτε να σταθείς στον καθρέφτη και να πεις μερικές αλήθειες στον εαυτό σου, αν μη τι άλλο, να χεις μια προοπτική ότι δεν θα χτυπάς μαλακία μέχρι τα βαθιά γεράματα, ότι θα αξιωθείς να κάνεις έρωτα, με έναν άλλο άνθρωπο, και θα είσαι εσύ και εκείνος, αν μη τι άλλο ρε μαλάκα να δίνεις στον εαυτό σου μια μικρή ελπίδα ότι αξίζεις μια φορά στη ζωή σου κάτι αληθινό

Καλό μήνα και όταν είσαι έτοιμος και αποφασίσεις να δεις ποιος είσαι κράτα γερά

η έμπνευση έρχεται πάντα στην ώρα της

την στιγμή που συλλαμβάνω μια σκέψη για ένα νέο έργο νιώθω να με πλημμυρίζει μια ηδονή που ξεκινά από μυαλό και προχωράει στο σώμα.  Είναι ακριβώς οι ίδιες σωματικές αντιδράσεις που έχει ένας όταν ερωτεύεται, ο εραστής που σε λίγο θα συναντήσει την ερωμένη του, εκείνη τον εραστή της

η διέγερση ξεκινά από πριν, στην ιδέα της σκέψης, της προκείμενης συνάντησης

το ίδιο και τη στιγμή που έρχεται η ιδέα, η έμπνευση, ακριβώς όπως όταν είσαι ερωτευμένος, παύουν όλες οι άλλες σκέψεις, οι προβληματισμοί και το μόνο που επικρατεί στο μυαλό σου είναι η "ιδέα"

γιατί κάνουμε λόγο για "σύλληψη" της ιδέας όπως και του "εμβρύου"

ίσως επειδή ήταν κάτι που δεν υπήρχε μέχρι να υπάρξει

η ιδέα δεν υπήρχε πουθενά, δεν πήγες κάπου να την πάρεις αυτούσια, ήταν μια σωρεία από σκέψεις και εικόνες διάσπαρτες, παρελθοντικές, και ξαφνικά κάποια στοιχεία ενώνονται στο μυαλό σου και ιδού η "ιδέα"

ωραίο πράγμα η ιδέα και ηδονική η στιγμή της "σύλληψης" της, σχεδόν οργασμική θα έλεγα

ήθελα με κάποιον να το μοιραστώ, να το πω με όλον αυτόν τον ενθουσιασμό που νιώθω αυτή τη στιγμή και στο μυαλό μου μόνο ένας άνθρωπος ήρθε

είναι αυτό που σου είπα πριν λίγες μέρες, για τα κουμπάκια που ανάβουν μόνο όταν τα αγγίξουν ορισμένα άτομα, λοιπόν όταν επρόκειτο για "λογοτεχνία" και ιδέες, μόνον εκείνος ένιωθε τον ίδιο ενθουσιασμό με εμένα, μόνο εκείνος έδειχνε τόσο ενδιαφέρον, θαυμασμό και ήθελε να ακούσει κι άλλα και εγώ ήθελα να του πω κι άλλα και .... αυτό ήταν το μαγικό κουμπί που μου πατούσε.. ο δικός μοναδικός μας τρόπος επικοινωνίας, κάτι σχεδόν που μοιάζει με "έρωτα" μια ηδονή που τη μοιράζεσαι με κάποιον που χαίρεται με αυτό που κάνεις, το νιώθει, το συμμερίζεται, το ζει μαζί σου

έχει συγκεκριμένα άτομα για συγκεκριμένες επικοινωνίες

όταν έχεις ένα πρόβλημα θα αποταθείς σε κάποιον, όταν έχεις κάτι πάρα πολύ σοβαρό ίσως σε κάποιον άλλο που ξέρεις ότι θα σε βοηθήσει να δεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα, και αποτείνεσαι σε διαφορετικούς ανθρώπους για διαφορετικά θέματα κάθε φορά αναλόγως της αντίδρασης που ξέρεις ότι θα έχεις και όταν πρόκειται για κάτι καλό που έχεις κάνει θα πας σε αυτόν που θα σου πει  "μπράβο αγάπη μου, είμαι τόσο περήφανος για σένα"  και ξέρεις, κάποτε σκέφτομαι ό,τι αυτή ίσως να είναι από τις βασικότερες ανάγκες ενός ανθρώπου, η γυναίκας ή άντρα, να έχει κάποιον να του πει ένα γνήσιο "Μπράβο αγάπη μου, σε θαυμάζω, είμαι τόσο περήφανος για σένα" για οτιδήποτε μικρό ή μεγάλο κάνει, έστω είναι ένα θέατρο που γράφει, ένα δίστιχο, ή ένα ωραίο φαί που μαγείρεψε
μικρές ενέσεις αυτοπεποίθησης, έτσι τις ονομάζω, να λέμε στους ανθρώπους μας πόσο περήφανοι είμαστε για εκείνους

όταν όμως έχεις μια πάρα πολύ καλή ιδέα ;

άντε τώρα να κάτσεις να πεις για την ιδέα σου σε κάποιον που θα αδιαφορεί, η θα χασμουριέται ή θα σε κοιτάζει κάπως..

λοιόν έχει διαγωνισμό και λήγει στις 28 Σεπτεμβρίου και έχω μόνο 28 μέρες μέχρι το τέλος της προθεσμίας, όμως αποφάσισα να ετοιμάσω κάτι, γιατί καταβάθος με ιντριγκάρουν οι προθεσμίες και όταν έχω προθεσμίες γράφω καλά, γράφω όμορφα και την ώρα που γίνεται αυτό, βγαίνω από μένα και γίνομαι οι ιστορίες,οι ήρωες και αυτό για λίγη ώρα με κάνει να ξεχνώ για λίγο τη ζωή μου και να ζω τη ζωή τους

ο άνθρωπος που γράφει ζει διχασμένα, αυτό να το θυμάσαι, ζει εκεί κι εδώ, και όταν δεν αντέχει το εδώ πάει εκεί και μετά γυρίζει πίσω...

θα γράψω, είχα δύο θέματα στο μυαλό μου αλλά έχω καταλήξει ποιο θα έχει την τιμητική

28 μέρες να δουλέψω, ένας νέος στόχος, μικρός αλλά σημαντικός και άμα περάσουν τα χρόνια και το σκεφτείς ώριμα θα αντιληφθείς ότι το οτιδήποτε κάνουμε δεν αφορά το να πάμε κάπου, δεν είναι ο στόχος ούτε τα βραβεία, ούτε τα πρωτεία, ούτε κάτι άλλο, η δημιουργία είναι αυτοσκοπός, δημιουργείς για να διατηρείσαι απασχολημένος, για να κρατάς το μυαλό σου σε εγρήγορση, για να αποφεύγεις εκείνον το πνευματικό και συναισθηματικό τέλμα, την πλήξη και τη μονοτονία, με λίγα λόγια δεν είναι το που έχεις να πας ο σκοπός, αλλά το να συνεχίσεις να περπατάς..ακόμα και αν δε σε κρατάνε πια τα πόδια σου

έχω κάτι πολύ σημαντικό να σου γράψω, θα μείνουμε ζωντανοί όσο χρειάζεται και για να γίνει

η έμπνευση θα έρχεται πάντα στην ώρα της

p.s. η πιο δύσκολη διαδικασία, να βρίσκεις ονόματα για τους ήρωες σου

οι επαναστάσεις γίνονται με όνειρα

διαγωνισμός θεατρικού έργου από το ΡΙΚ

http://www.riknews.com.cy/pdf/rik/kanonismoi-2018.pdf

Τα 20 + 1 βασικά μυστικά της δημιουργικής γραφής από τον Βαγγέλη Προβιά

http://www.fortunegreece.com/article/ta-20-1-vasika-mistikaergalia-tis-dimiourgikis-grafis/

restart

Αύγουστος 29  Καφέ Νέρο Λάρνακα

Ξεκινούμε από εκείνη την ατάκα που ρίξαμε σε μια παλαιότερη ημερολογιακή εγγραφή (ημερολογιακή εγγραφή έχουμε και στην λογιστική αλλά εδώ σναφέρομαι στα αυτούσια ημερολόγια μου) Κάπου έλεγα λοιπόν σε μια παλαιότερη μου ημερολογιακή καταχώρηση  ό,τι ένας καλός λόγος για να συνεχίσεις να ζεις αυτόν τον παραλογισμό που ονομάζεται βίος, είναι απλά και μόνο από περιέργεια, έτσι απλά για την σπάσιμο όλων εκείνων των στατιστικών που θα σε ήθελαν ηττημένο και παραιτημένο.

Εγώ ηττημένη δε δήλωσα και δε θα δηλώσω ποτέ. Είμαι κάπως σαν το τραγούδι που λέει "να την πετιέται από ξαρχής και ανδριεύει και θεριεύει". Αυτή είμαι εγώ, πέφτω στον πάτο εκεί που λες δεν έχει πιο κάτω και μετά να μαι πάνω πάλι. Σήμερα ήταν μια από αυτές τις ημέρες.

Η πρώτη μέρα που ξύπνησα στο κρεβάτι μου αφού χτες επιστρέψαμε από τις διακοπές. Περιττό να σου πω ότι χτες μέχρι να έρθουμε από Πάφο ήμουν σαν ψόφια και δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Ήταν αμέσως εμφανής η διαφορά στη θερμοκρασία. Στον Πωμό ήταν δροσιά, το βράδυ φυσούσε και καθόμασταν στην βεράντα και κρυώναμε. Δεν νιώσαμε καμιά μέρα ζέστη ούτε και άναψα το κλιματιστικό στο δωμάτιο. Στην Λάρνακα αμέσως ένιωσα σαν να μπηκα και πάλι σε ένα φούρνο.

Ξημέρωσε όμως η μέρα και ξύπνησα και ήμουν όλο ενέργεια και μέσα στην καλή διάθεση, σπάνιο φαινόμενο για μένα. Λες όντως να ισχύει αυτό που λένε για τις μπαταρίες, ότι γεμίζουν στις διακοπές. Και είναι δυνατόν να γέμισαν σε μόλις τέσσερις ημέρες, μπας και να ήταν η αλλαγή σκηνικού, ότι και αν ήταν ξύπνησα καλά, με όμορφη διάθεση και το χάρηκα.

Πήρα τις νέες μου αποφάσεις για τον νέο χρόνο, ο οποίος νέος χρόνος για μέα ξεκινά από Σεπτέμβρη και όχι από Γενάρη όπως τους περισσότερους. Λοιπόν οι νέες μου αποφάσεις ήταν να ξαναμπώ σε πρόγραμμα με τη διατροφή μου και από βδομάδας να ξεκινήσω γυμναστήριο. Και τα δύο περιστρέφονται γύρω από το σώμα που, που είναι το μόνο που με απασχολεί και μου χαλά τη διάθεση όταν το σκέφτομαι. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν μπει και αυτό σε καλό δρόμο θα νιώθω και εγώ πιο καλά με τον εαυτό μου και με τους υπόλοιπους μου στόχους.

Εμμένω στην απόφαση μου να είμαι εκτός φέισμπουκ και άλλων κοινωνικών διχτύων, έχει σχεδόν ένα μήνα τώρα που βγήκα, έχω ανακτήσει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα και  όσο περνάνε οι μέρες νιώθω όλο και καλύτερα, αν και αυτό συνυπάρχει με την “μοναξιά” μου που κάποιες στιγμές μου χτυπάει καμπανάκι κόκκινο, παρόλα αυτά όμως στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ξέρω και νιώθω ενστικτωδώς ότι ήταν ορθή η απόφαση μου και αυτή η στροφή στην ζωή μου θα με οδηγήσει σε κάτι ποιοτικότερο στις πράξεις μου και κατά συνέπεια στις σχέσεις μου. Με την πράξη μου αυτή που την έχω βαφτίσει πράξη επαναστατική, αν και η επανάσταση είναι πάντα απέναντι στον εαυτό μου,  αναγκάζω τον εαυτό μου λοιπόν, τον υποχρεώνω  να μην συμβιβάζεται στις επιφανειακές σχέσεις και περιμένω και όχι μόνο περιμένω, θα κινηθώ και ενεργά προς αυτήν την κατεύθυνση, του να φέρω στη ζωή μου ανθρώπους, ανθρώπους με τον σωστό τρόπο και τον σωστό λόγο.

Είσαι ένας άνθρωπος και θέλεις να γνωρίσεις κόσμο !

Το να βγαίνεις έξω από το σπίτι είναι ένα βήμα. Το να φροντίζεις την εμφάνιση σου ένα ακόμα ένα βήμα. Το να φροντίζεις να είσαι εμφανίσιμη την ώρα που θα βγεις από το σπίτι είναι ένα ακόμα πολύ καλό βήμα. Το να πηγαίνεις σε εκδηλώσεις όπου θα γνωρίσεις ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα είναι ένα ακόμα πολύ καλό βήμα. Το γυμναστήριο είναι ένα από αυτά, μετά έχουμε τα επιμορφωτικά μαθήματα, σχολές χορού, άλλες δραστηριότητες, ή ένα καφέ όπου θα πηγαίνεις κάθε μέρα και πάλι εκεί έχεις πιθανότητες κάποιος, κάποια στιγμή να σου μιλήσει, να γνωρίσεις κόσμο. Α ναι και εκδρομές να μην ξεχάσουμε τις εκδρομές, και τα ταξίδια ! 

Πρέπει να αποφασίσω αν θα συνεχίσω τα ρωσσικά, κάνω και σκέψεις για να μάθω σκάκι, πέρσι δήλωσα στα επιμορφωτικά αλλά τελικά δε δημιουργήθηκε τμήμα, και το ακύρωσαν, ίσως φέτος μαζευτούν περισσότεροι.  όμως το ξέρω και το νιώθω αυτή η χρονιά κάτι καλό θα φέρει, μια κίνηση τσεκ ματ..ps look good and you will feel good, or feel good and you will look good Με λιγα λόγια αν νιώθεις καλά και όμορφα με τον εαυτό σου αυτό θα φαίνεται και στην εμφάνιση σου και αν δεν νιώθεις καλά και όμορφα με τον εαυτό σου ανίστρεψε το, ξεκίνα να δουλεύεις με την εμφάνιση σου, ντύσου όμορφα, βάλε μέικ απ και λίγο κραγιόν και βγες, δοκίμασε το, θα δεις ότι μόλις φτιάξει λίγο η εμφάνιση φτιάχνει και η διάθεση.

Εγώ αυτό έκανα σήμερα, ξύπνησα καλά, είχα και την σημερινή μέρα άδεια και αφού έκανα με περισσή όρεξη και διάθεση τα περί οικιακής καθαριότητας είπα οκ τώρα ώρα για βόλτα. Και βγήκα βόλτα, αφού φρόντισα πρώτα να ετοιμαστώ με κάπως περισσότερη όρεξη από άλλες φορές. Θυμήθηκα πώς ετοιμαζόμουν για έξοδο όταν με έπαιρνε ο φίλος μου και είχα τόση όρεξη και να ντυθώ και να μακιγιαριστώ και μετά σκέφτηκα ή μάλλον αποφάσισα ότι έτσι θα πρέπει να ετοιμάζομαι και να ντύνομαι ασχέτως αν δεν θα έρθει να με πάρει κανένας και θα σηκωθώ να πάω μόνη μου. Έτσι και έκανα. Ετοιμάστηκα λες και θα έβγαινα για ραντεβού. Όχι κάτι ιδιαίτερο, μαύρο παντελόνι, μαύρη μπλούζα, λίγο μεικ απ, λίγο κραγιόν και μάσκαρα και ήρθα στο καφέ. Νιώθω όμως ότι βγήκα από το σπίτι, ότι ήρθα σε ένα χώρο, ότι υπάρχω και είμαι όμορφη! Και όταν το νιώθεις το εκπέμπεις κιόλας και μπορεί να μη βγαίνεις για ραντεβού όμως που ξέρεις μπορεί το ραντεβού να βρεθεί επιτόπου ! λέμε τώρα.. το θέμα είναι να νιώθεις όμορφα  γιατί αξίζεις να νιώθεις όμορφα ! 

ps Να βάζω μπλούζα με μακρύ μανικι στο νέρο, είναι ψόφος 

Γαλήνη

κυριακή Πωμός τρίτο βράδυ

Άρχισα και συνηθίζω την βεραντούδα, τον αέρα και τον ήρεμο ύπνο χωρίς κλιματιστικά. Ξέχασα να σου πω, εδώ δεν έχεις ανάγκη να ανάψεις κλιματιστικό, απλά ανοίγεις τα παράθυρα και κοιμάσαι όπως το πουλλούδι. Τελικά ίσως να είναι οι καλύτερες διακοπές της ζωής μου, τουλάχιστον ως προς το κατάλυμα και το μέρος, αυτός ο συνδιασμός να είσαι πάνω στο βουνό, να βλέπεις γύρω σου το πράσινο και από κάτω το μπλε της θάλασσα και να ακούς τη νύχτα τη θάλασσα είναι το κάτι άλλο.

Σήμερα πήγαμε προς τον Πύργο μια διαδομή πολύ κουραστική. Μια διαδρομή που θα ήταν πολύ συντομότερη αν ήταν όλο παραλία αλλά λόγω του ότι μεσολαβεί στο ενδιάμεσο η περιοχή Κόκκινα το οποίο είναι κατεχόμενο, αναγκαστικά περνάς από όλη την βουνοκορφή και πολύ δύσκολες στροφές. Η διαδρομή από Πωμό μέχρι Πύργο ήταν περίπου σαράντα λεπτά, όχι και τόσο μεγάλη σε διάρκεια αλλά δύσκολη λόγω των στροφών. Ο Πύργος δεν μας κίνησε και τόσο το ενδιαφέρον, κάτσαμε για λίγο σε ένα καφέ όπου είχε ένα λιμανάκι και μια μικρή οργανωμένη πλαζ, παραγγείλαμε κάτι να φάμε και φύγαμε σύντομα χωρίς καν να μπουμε στη θάλασσα, αν και είχαμε πάρει μαγιώ, γιατί βαρεθήκαμε τη διαδικασία. Νιώθαμε όλοι τόσο κοθυρασμένοι που θέλαμε απλά να γυρίσουμε πίσω.

Στην επιστροφή είδαμε ένα χωριό με το όνομα Αλεύκα στο οποίο ζούσαν Τουρκοκύπριοι αλλά εγκαταλείφθηκε το 1964 μετά τις φασαρίες. Τώρα έχουν απομείνει τέσσερα ερειπωμένα σπίτια, στα αριστερά και δεξιά του δρόμου, μέσα στο ένα από αυτά είχε και ένα κατσίκι. Στο ίδιο σημείο υπάρχει τώρα ένα φυλάκιο με το ίδιο όνομα και ακόμα ένα στρατόπεδο Ελληνικό και ένα φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών. Η τουρκική σημαία στο σημείο Κόκκινα που μας είπαν ότι πλέον χρησιμοποιείται ως φυλακές.

Γυρίσαμε και πέσαμε ξεροί για ύπνο. Με ξύπνησε η φασαρία από τους διπλανούς, μωρά έκλαιγαν, μεγάλοι φώναζαν και ανησύχησα για λίγο ότι η ησυχία που βρήκαμε είχε καταστραφεί αλλά ευτυχώς ησύχασαν και επανήλθαμε και εμείς στην ηρεμία μας.

Το απόγευμα επισκεφτήκαμε μια άλλη ξάδελφη της μάνας μου, περπατητές αυτή τη φορά αφού το σπίτι της είναι σε μικρή απόσταση από το κατάλυμα που μένουμε. Γνωρίσαμε και τον άντρα της που ήταν για πολλά χρόνια στο εξωτερικό ως μηχανικός και δούλευε στις αραβικές χώρες, μας είπε ότι είχε γυρίσει τον κόσμο όλο λόγω δουλειάς, και τώρα ο καημένος δυσκολευόταν να περπατήσει μετά από δύο εγκεφαλικά. Φύγαμε από τη ξάδερφο με δύο τσάντες η μια γεμάτη αγγουράκια και η άλλη με βαζάνια και χτες με πέντε κιλά σταφύλι από την άλλη ξάδελφη και αν επισκεφτούμε και άλλους μας βλέπω να φεύγουμε με κοντέινερ από τον Πωμό.

Το πιο ωραίο ήταν το αποψινό μας δείπνο έξω στην βεράντα, ένα απλό λιτό δείπνο συνοδευμένο από το αεράκι του βουνού, την ησυχία και τον ήχο της θάλασσας από κάτω. Μετά πήγαμε περπατητές ένα γύρο κάτω στο χωριό και σταθήκαμε σε ένα σημείο που μπορούσαμε να δούμε τη θάλασσα η οποία απόψε χτυπάει άγρια την ακτή. Από πάνω το φεγγάρι σχεδόν γεμάτο, μια κλωστή μακριά από την πανσέληνο και εγώ μια κλωστή μακριά από την ευτυχία.

Μια κλωστή μικρή αραχνουφαμένη η ευτυχία, η αποψινή ευτυχία μυρίζει δέντρα, ρόδια και παπουτσοσυτζιές, χώμα βρεγμένο και αροδάφνη. Μυρίζει αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, από τα παιδικά χρόνια της μάνας μου, μυρίζει παρελθόν, κάτι πολύ όμορφο και ιερό, σχεδόν άπιαστο.

Οι ζωές όλων εκείνων που έζησαν εδώ πριν από εμάς, των παππούδων και των γιαγιάδων που έζησαν στο βάθος του δάσους, στα παλιά δήμματα ή αλλιώς Μελλίσι και έφεγγαν με τις δάδες, πριν τους χτίσουν τα σπίτια τους στα νέα Δήμματα και την ακροθαλασιά, όταν ο κόσμος κοιμόταν τα βράδια στις στέγες των σπιτιών κάτω από τις καλύφες με τις καλαμόστεγες και κάτω από τα αμπέλια.

Η εποχή είχε τη δυσκολία της είχε όμως και τη μαγεία της

Εμείς τώρα έχουμε τα πάντα και χάσαμε τη μαγεία ..

Και ο μόνος τρόπος να την βρούμε είναι να πάμε πίσω, όσο πιο πίσω γίνεται, να θυμηθούμε

έσβησα την τηλεόραση, έσβησα το φέισμπουκ, ράδιο δεν ακούω, και αν είμαι καλά, κάποτε αν και εφόσον μπορέσω έτσι θέλω να ζω, απομωνομένη από όλους και όλα τα άσχημα του κόσμου, κλεισμένη στον μικρόκοσμο μου, να ακούω μια θάλασσα, να ακούω παλιές ιστορίες, να γράφω εγώ παλιές και καινούριες, και να ζω μια απλή ζωή, μέσα στη φύση με παρέα έναν άνθρωπο δικό μου και περιστασιακά αγαπημένους φίλους και επισκέπτες

τίποτα άλλο δεν θέλω να ξέρω από αυτήν την κοινωνία ... και που πρέπει να πάω πίσω, να πάω πίσω στο γραφείο και στην καθημερινότητα, γιατί πρέπει να βγάλω ένα μεροκάματο, με πολύ βαριά καρδιά, πήρα εδώ μια γεύση ηρεμίας, γαλήνης, μακριά από τη ζέστη και την υγρασία της Λάρνακας, άτε τωρά τι καλύτερο να περιμένεις από μια πόλη που το όνομα της είναι “τάφος” φέρετρο, τελοσπάντων.. ευτυχώς που θυμήθηκα πώς είναι να νιώθεις άνθρωπος !

ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ: Από την Τήλο στη Τηλλυρία

ΓΟΝΙΜΗ ΓΡΑΜΜΗ: Από την Τήλο στη Τηλλυρία: Η Τήλος είναι ένα απομονωμένο, μακρινό, και άθικτο ελληνικό νησί στα Δωδεκάνησα. Η Τηλλυρία, βρίσκεται στο βορειοανατολικό μέρος της Κύπρου...

το οικογενειακό δέντρο

Πωμός 21,26 μμ ημέρα βράδυ Σαββάτου

δεύτερη ημέρα διακοπών. Καθισμένη στην βεράντα του καταλύματος στον Πωμό. Στα διαμερίσματα Καλίνα, ένα υπέροχο σπιτάκι, πάνω κάτω με πανέμορφο κήπο με λεμονόδεντρα στο πίσω μέρος και μια φωρτομένη καβάφα. Η μάνα μου στο τραπέζι μαζί μου τρώει αμίλητη για να μην με ενοχλεί που γράφω, το αεράκι φυσάει, η θάλασσα ακούγεται στο βάθος ..

μόλις επιστρέψαμε από τα Νέα Δήμματα, ένα πολύ μικρό χωριό δίπλα από τον Πωμό. Εκεί μένει μια πρώτη εξάδερφη της μάνας μου, αρκετά μεγαλύτερη σε ηλικία. Ήξερα πάντα ότι ο παππούς μου ήταν από τον Πωμό γι αυτό και υπογραφόταν Κωστας Χριστοφή Πωμίδης αλλά σήμερα μάθαμε από την ξάδερφη πολυ περισσότερα στοιχεία για την οικογένεια.

Μάθαμε ότι ο πατέρας του παππού μου του Κώστα με το όνομα Χριστοφής ήταν κωφάλαλος και γι αυτό και τους έλεγαν ο τάδε του "κουφού" Επίσης μάθαμε και γιατί του έδωσαν για γυναίκα τη προγιαγιά μας τη Σοφία. Η Σοφία λοιπόν ήταν μια από τις κόρες του Χατζηπαναγή από τον Πωμό. Τα σπίτια τους ήταν σε μια περιοχή που ονομαζόταν παλιάμπελα και ήταν βαθιά στο δάσος στον δρόμο προς την Παναγία την Χρυσοπατερίτισσα. Ένας πήγαινε και ενοχλούσε τα ζώα του Χατζηπαναγή, όπως μας είπε η θεία έδενε τις γλώσσες των βοδιών με τις τρίχες τους, του έκλεβε ζώα και γενικά τον ενοχλούσε. Πάνω στην ενόχληση, ενόχλησε και την κόρη του τη Σοφία και την κατέστρεψε, με λίγα λόγια την ξεπαρθένεψε. Και ο Χατζηπαναγής πήγε και τον σκότωσε.

Η Σοφία όμως αφού ήταν "καταστρεμμένη" δεν θα την έπαιρνε για γάμο κανένας και έτσι την έδωσαν στον Χριστοφή τον κωφάλαλο και μαζί έκαναν πέντε παιδιά. Ή πρώτη και μόνη κόρη η Μαρία. ο Αλέξανδρος, ο Αντρέας, ο Κώστας (πατέρας της μάνας μου) και ο Νεόφυτος. Μόλις γεννήθηκε η Μαρία ο πατέρας της δεν την ήθελε και έτσι όπως ήταν τυλιγμένη την έριξε μέσα στις κολοτζιές, επίσης όλη την περιουσία που είχε την μοίρασε στους τέσσερις του γιους και στην Μαρία δεν άφησε τίποτα εκτός από μια "μοίρα" 1/5 μιας αθασιάς που την άφησε και στα πέντε παιδιά του.
Η Μαρία ήταν η μάνα της θείας στο σπίτι της οποίας πήγαμε απόψε, η οποία είναι εβδομηνταοκτώ χρονών και σηκώνεται κάθε μέρα στις τέσσερις για να πάει στην Πόλη Χρυσοχούς να δουλέψει καθαρίστρια σε ένα ξενοδοχείο για εξακόσια ευρώ.

Αυτά και άλλα μάθαμε απόψε και πήραμε ακόμα μια φορά μια μικρή γεύση για την "μοίρα" των γυναικών στον τόπο μας μέχρι πρόσφατα.

δεν μπορεί να συλλάβει ο ανθρώπινος νους το τι περνούσαν τότε οι άνθρωποι λόγω της φτώχιας και της αμάθεις αλλά κυρίως οι γυναίκες αφού είχαν και την καταπίεση και τους βιασμούς και την υπόληψη τους και να δουλεύουν σκληρά και να γεννούν και να τους πετούν τα μωρά αν γεννιόντουσαν κορίτσια μέσα στις κολοτζιές..

η θεία περνά τον δικό της γολγοθά .. αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.. δεν έχω δικαίωμα να μιλήσω για αυτό...απλά παρακολουθούσα σιωπηλά και θαύμαζα το κουράγιο της και τη δύναμη της τόσον χρονών και να αντέχει να ζει αυτή τη ζωή, να πηγαίνει κάθε μέρα από τα χαράματα να καθαρίζει σε τέτοια ηλικία..

έχω πολλά να επεξεργαστώ απόψε..νιώθω ότι  έκανα ένα νοερό ταξίδι πίσω στο χρόνο και επέστρεψα.  Και ένιωσα μια ευγνωμοσύνη που ζω σήμερα και όχι τότε, που ζω σήμερα και έχω την ζωή μου στα χέρια μου. Δεν ανήκω σε πατέρα ή σύζυγο δεν θεωρούμαι προιόν για να με πειράξει κάποιος και να μειωθεί η αξία μου τόσο ώστε να με δώσουν λόγω χαμηλής αξίας σε έναν κωφάλαλο.

Δεν ξέρω αν ο πρόπαππους ο Χριστοφής εκτός από κωφάλαλος ήταν και τρελλός και πέταξε το πρωτότοκο του στις κολοτζιές γιατί βγήκε κόρη, ξέρω ότι στα γονίδια μου έχω λίγο Πωμό, λίγο Περιστερωνοπηγή, λίγο Άγιο Αμβρόσιο και λίγη Αγγλία ... άμα πάμε πίσω πίσω πίσω πίσω ίσως όλοι βρούμε έναν πρόγονο κουφό ή τρελλό ή κάποια γυναίκα δυναμική ή κάποιον καλλιτέχνη και τελοσπάντων όλον εκείνον τον συνδιασμό γονιδίων που έκανε αυτό που είσαι εσύ σήμερα.

Στην επιστροφή από τα Νέα Δήμματα προς τον Πωμό είδαμε τους βράχους στη θάλασσα να είναι μπλε. Σταματήσαμε ! Τελικά εχουν βάλει έναν μεγάλο μπλε προβολέα και φέγγει πάνω στους βράχους της θάλασσας και είναι ένα παράξενο  και μαγικό θέαμα που πρώτη φορά είδα. Την ώρα που στάθηκα μπροστά στον προβολέα φαινόταν η σκιά μου μέσα στη θάλασσα...ενθουσιάστηκα ! πρώτη φορά στάθηκα πάνω σε ένα βουνό, βράδυ και να φαίνεται η σκιά μου στη θάλασσα !

εβγαλα φωτογραφίες τις σκιές μας, τους μπλε βράχους και το φεγγάρι πίσω από το βουνό ! ήθελα να είσαι εκεί,   ήθελα να σου δείξω τους μπλε βράχους και το φεγγάρι..

ψες σκεφτόμουν ότι ο κάθε άνθρωπος έναν άνθρωπο μπορεί να αγαπήσει κάθε φορά... ο επόμενος που θα αγαπήσεις σβήνει τον προηγούμενο.. έτσι γίνεται.

η ζωή είναι στιγμές και όμως.. η μόνη στιγμή που δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο από την παρούσα στιγμή είναι όταν είσαι στην αγκαλιά κάποιου που αγαπάς, που σ αγαπάς και σκέφτεσαι δεν θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού, οποιαδήποτε άλλη στιγμή, όσο όμορφη και αν είναι είναι λειψή, αν την στιγμή που τη ζεις, σκέφτεσαι ότι λείπει εκείνος με τον οποίο θα ήθελες να τη μοιραστείς ...

και πάλι ...αν μην τι άλλο...εμείς έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε όσα εκείνοι δεν ονειρεύτηκαν καν

Pomos sunset 24/8/2018

Διακοπές μέρα 1η

Το σπίτι υπέροχο , το χωριό υπέροχο, ο καιρός υπέροχος

νιώθω .....  ένα άδειασμα .. .. άδεια από σκέψεις από συναισθήματα, νύστα  χαλάρωση, ενα κενό, όχι το άσχημο κενό, το όμορφο γλυκό κενό εκείνο που απλα θελεις να κλείσεις όλους τους διακόπτες και να αφεθείς

Διακοπη λοιπόν ... 

"έλα να πάμε στο νησί, το λαπτοπ μου εγώ και εσύ "

Υπάρχει κάτι το οποίο ονομάζεται συγχρονικότητα

 Ο ψυχολόγος Carl Jung επινόησε τον όρο συγχρονικότητα, τον οποίο πολλοί πλέον τον γνωρίζουν ή τουλάχιστον τον έχουν ακουστά.

Η συγχρονικότητα είναι όταν εσωτερικά και εξωτερικά γεγονότα έρχονται μαζί κατά έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την αιτία και το αποτέλεσμα και που έχει νόημα για τον παρατηρητή.

~ Carl Jung

Όπως λέει και ο Γιουνγκ είναι αυτά τα παράξενα γεγονότα που συμβαίνουν, ή αλλιώς συμπτώσεις.. Άλλοι λένε είναι απλά μια σύμπτωση και άλλοι λένε ότι όλα τα γεγονότα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και τίποτα δεν είναι σύμπτωση, το ένα συμβαίνει για να ακολουθήσει το άλλο και το άλλο για να μας οδηγήσει κάπου αλλού κλπ

Συχνά πυκνά μου συμβαίνουν και εμένα ανεξήγητα πράγματα ή συμπτώσεις και μου αρέσει να λέω πάντα ότι έχω μια συμφωνία με το σύμπαν που μου λύνει καταστάσεις σαν από μηχανής θεός ή μου στέλνει οτιδήποτε χρειάζομαι. Δεν θα μπω αυτή τη στιγμή σε παραδείγματα ούτε με ενδιαφέρει να πείσω κανέναν, ο κάθε ένας ερμηνεύει τα πράγματα με τον δικό του τρόπο και όπως τον εξυπηρετεί αυτόν.

Απλά πρόσφατα μου συνέβη το πιο παράξενο από όλα..

Τον Αύγουστο του 2005, ήμουν διακοπές με την οικογένεια μου στην Πάφο. Τότε μου ήρθε η ιδέα να ξεκινήσω να γράφω μια ιστορία. Και τότε υπολογιστή δεν είχα, πήρα ένα μπλε τετράδιο και άρχισα να γράφω την ιστορία που σκέφτηκα. Στην αρχή το ονόμασα Κασσάνδρα, το όνομα της ηρωίδας, μετά το άλλαξα και το έκανα η Νήσος του Μ. γιατί η μισή ιστορία διαδραματίζεται σε ένα νησί το νησί του Μ. Το προχώρησα αρκετά αλλά μετά το άφησα, δεν ήμουν έτοιμη να ασχοληθώ με κάτι τόσο σοβαρό όσο ένα μυθιστόρημα, έγραψα άλλα πράγματα, ασχολήθηκα με το θέατρο, πέρασαν τα χρόνια, βραβεύτηκα, έμαθα να γράφω, ωρίμασε ο τρόπος της γραφής μου και μας βρήκε αισίως το 2018. Ένας άλλος λόγος που πάντα το άφηνα πίσω το συγκεκριμένο βιβλίο και δεν το τέλειωνα ήταν γιατί  τα κεφάλαια που διαδραματίζονταν στο νησί του Μ. ήθελα να ταξιδέψω εκεί για να τα γράψω.  Ένιωθα ότι ήθελα να έχω τις αυτούσιες εικόνες από το νησί αυτό, να πάω, να κάτσω λίγες μέρες σε ένα ξενοδοχείο, να γυρίσω το νησί, να μπω στις μπαμπ, να περπατήσω, να δω τις ακτές, τα σπίτια, τις μυρωδιές, τα δέντρα κλπ

Όμως δεν πήγα ποτέ μέχρι σήμερα ! Μεσολάβησε το 2013, ο χωρισμός, το διαζύγιο, όλη η νέα προσαρμογή στη νέα μου ζωή, όλα οι οικονομικές και συναισθηματικές ανακατατάξεις το τελευταίο που είχα στο νου μου ήταν να ταξιδέψω μόνη μου σε ένα νησί να γράψω. 'Ασε που μου είχε μπει η ιδέα ότι για να πάω πρέπει να είμαι με τον σύντροφο μου και όχι μόνη μου ούτε με τα μωρά μου, και αφού κανένα δεν είχα, δεν πήγα. Έβρισκα κάτι δικαιολογίες ότι ήταν το οικονομικό κλπ αλλά η αλήθεια είναι ότι ήθελα να το ζήσω όπως το είχα στο μυαλό μου και τίποτε λιγότερο. Τελικά, αφού το δικό μου δε γίνεται και το βιβλίο κάθεται εκεί, και αφού πήρα απόφαση να δουλέψω σοβαρά στο θέμα της συγγραφής, μέσα στα πλαίσια της απόφασης ήταν και το να τελειώσω το βιβλίο, είτε πάω είτε όχι στο νησί, ή λέω σαν δουλεύω πάνω του μπορεί να κυλήσει και ο τροχός και κάτι να προκύψει και να ταξιδέψω.

Τελοσπάντων ξεκίνησα έχει λίγες μέρες να δουλεύω δειλά δειλά τα παλιά κεφάλαια, τα οποία σχεδόν ξαναγράφω από την αρχή αφού από το 2005 μέχρι σήμερα άλλαξε πολύ το στυλ της γραφής μου και αυτά που έγραφα τότε μου φαίνονται γελοία. Ξαναδουλεύω τα κεφάλαια και ψες κάθομαι στον υπολογιστή και δουλεύω στο κεφάλαιο 2, όπου στο κεφάλαιο αυτό περιγράφω μια τυπική μέρα της ηρωίδας μου. Το βιβλίο επαναλαμβάνω ξεκίνησε να γράφεται το 2005. Το 2005 εγώ ήμουν εικοσιεννιά χρονών και περιέγραφα της ζωής μιας γυναίκας

Που είναι σαράντα χρονών, έχει δύο κόρες, η μια είναι στο εξωτερικό και σπουδάζει.. και στο τέλος του βιβλίου όπως το είχα τότε στο μυαλό μου, μαθαίνει κάτι πολύ συνταρακτικό και ανατρέπονται όλα..

Εγώ.. ξεκινώ μια ιστορία το 2005.. και περιέγραφα γεγονότα που θα ζούσα το 2018 .. που αν τα διαβάσει κάποιος όταν εκδοθεί το βιβλίο και ξέρει εμένα και τη ζωή μου θα νομίζει ότι τα έγραψα εφόσον και μετά που συνέβηκαν το 2018, όμως η ιστορία υπήρχε εκεί … μια ολόκληρη συνακολουθία γεγονότων όπως τα είχα φανταστεί, είχαν συμβεί με ανατριχιαστική λεπτομέρεια.

Αυτοεκπληρούμενες προφητείες , συμπτώσεις ή μη συμπτώσεις, καμιά φορά δεν ξέρω αν κάποιος εκεί πάνω γελάει μαζί μας, ή αν όλη αυτή η φαρσοκωμωδία που ζούμε έχει επιτέλους οτιδήποτε που να έχει εξήγηση ή λογική, όταν μου συμβαίνουν όμως αυτά τα παράλογα.. ξέρεις τι σκέφτομαι;

αν συγχρονικότητα είναι όταν εσωτερικά και εξωτερικά γεγονότα έρχονται μαζί κατά έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγηθεί από την αιτία και το αποτέλεσμα και που έχει νόημα για τον παρατηρητή 

αξίζει τον κόπο να δούμε τι άλλο θα δούμε ..να γελάσουμε όλοι μαζί
"έλα να πάμε στο νησί, το λάπτοπ μου εγώ και εσύ "

https://visualmeditation.co/el/carl-jung-sygxronikothta/

Scorpiotica

Ναι είναι δύσκολο να συμβιώνεις με ενα Σκορπιό αλλά το δυσκολότερο είναι να συμβιώνεις με τον εαυτό σου όταν εισαι σκορπιός. 

Στην ηλικία που τα αλλα παιδάκια παίζουν με επιτραπέζια το παιδί σκορπιός αρχίζει να σκέφτεται βαθύτερα ερωτήματα όπως το θάνατο και αυτα ερωτήματα παιδευεται να τα απαντησει όλη του τη ζωή. Τιποτα δεν είναι απλό , τιποτα δεν είναι επιφανειακό. Πάντα ψάχνει κάτι να μάθει κάτι να ανακαλύψει και γι αυτό το βλέμμα του για πολλούς είναι παραλυτικό και γι αυτό επίσης ονομάζεται ο ντετέκτιβ του ζωδιακού.

Με το βλέμμα του διαβάζει τη ψυχή σου, μετρά τις κινησεις σου, αν τον αγγίξεις έστω και για μια χειραψία θα καταλάβει πολλά. Θα σε αναλύσει, θα δε διαβάσει, θα ξέρει τις προθέσεις σου απέναντι του σε χρονο μηδέν. Ποτε μην μπεις στον κόπο να πεις ψέμματα στο Σκορπιό. Άδικος κόπος. Πες ακριβώς αυτό που νοιώθεις, πες τι θέλεις, κι αν τον απεχθανεσαι πες το και αυτός θα εκτιμήσει την ειλικρίνεια σου και ίσως μπει στον κόπο να σε πείσει για το αντίθετο, αν σε συμπαθήσει πρώτα εκείνος εννοείται γιατί αν δεν σε συμπαθήσει δεν θα μπει στον κόπο να σε πείσει και αυτό είναι μια χαρά.

Δεν τον νοιάζει η έγκριση σου ούτε την εχει ανάγκη. Τον νοιάζει η αλήθεια σου. Αν πληρείς τις προδιαγραφές του θα εχεις έναν πιστό και αφοσιωμένο φιλο για μια ζωή. Αν εισαι δήθεν και ψεύτης θα εχεις διαγραφεί από την πρώτη στιγμή. Για τον Σκορπιό δεν υπαρχουν ημίμετρα.

Αυτό δεν το αντιλαμβάνονται πολλοί μέχρι να γνωρίσουν έναν Σκορπιό είναι γιατί εκείνος είναι πάντα ο θύτης ποτε το θήραμα .. ο μεγάλος χειριστης του ζωδιακού, ο αλχημιστης των ψυχών, αυτός που θα φέρει όποιον θέλει εκεί που θέλει .. χωρίς ο άλλος φυσικά να πάρει είδηση αφού θα πιστεύει οτι εκείνος έφερε το σκορπιο εκεί που ήθελε. Αυτή είναι η υποχθονια φύση του σκορπιου. 

Και το σημαντικότερο επειδή πολλά ακούγονται για τον σκορπιό και το σεξ ! Ο σκορπιός δεν είναι η σεξομηχανή που όλοι φαντάζονται. Απλά όπως σε όλες τις δραστηριότητες του, ο σκορπιός πλήττει εύκολα και χάνει το ενδιαφέρον του ακόμα πιο εύκολα, οπότε αν ο σύντροφος του δεν του κεντρίζει το ενδιαφέρον με εναλλαγές τότε θα τον χάσει επίσης πολύ εύκολα. Για να καταλάβεις το πώς βλέπει τα πράγματα ο σκορπιός πρέπει να τον φανταστείς ώς ένα εξερευνητική που θέλει και έχει ανάγκη να μαθαίνει κάτι νέο κάθε μέρα. Και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται και το πεδίο του έρωτα, οπότε δεν ξέρεις μέχρι που θα φτάσει η εξερεύνηση και το ταξίδι. 

Για τον σκορπιο η λέξη κλειδί δεν είναι το σεξ όπως νομίζουν πολλοί, η λέξη κλειδί είναι ο έλεγχος και το σεξ για εκείνον είναι η τέλεια μέθοδος ελέγχου και δεν θα μπει στον κόπο να ασχοληθεί με το σώμα σου αν δεν ενδιαφέρεται να σε καταχτήσει πλήρως. Οπότε στο χειριστικό μυαλού το σκορπιού, ο έρωτας είναι μια πολεμική στρατηγική, την οποία θα χρησιμοποιήσει για να μάθει κάθε σημείο του σώματος σου, να σου προσφέρει την μεγαλύτερη ηδονή, με τις καλύτερες τεχνικές, με απώτερο σκοπό να έχεις το καλύτερο σεξ της ζωής σου, με βαθύτερο σκοπό να δημιουργηθεί μια σχέση εξουσίας - υποταγής, στην οποία δεν θα έχεις αντιληφθεί καν ότι παραδίδεσαι. 

Μια κατάχτηση - παράδοση που θα επιφέρει την πλήρη ένωση πνευματική-ψυχική-σωματική ένωση που ζητά ο σκορπιός για να νιώθει ολοκληρωμένος. Αυτό που θέλει στην ουσία είναι να "αφοιομοιωθεί" να γίνει ένα μαζί με τον σύντροφο του και γι αυτό πολλοί πιο ανάλαφροι χαραχτήρες βρίσκουν τον τρόπο έκφρασης της αγάπης του σκορπιού αποπνικτικό. Αν δεν μπορείς να φτάσεις τα επίπεδα της ψυχοσωματικής εμπειρίας που θέλει να έχει μαζί σου, αν δεν είσαι εκεί 100% αν είναι μόνο το σώμα σου και όχι το μυαλό σου θα το ξέρει. Άρα όταν μιλάμε για σκορπιό και σεξ εννοούμε σκορπιός και μυστικισμός,  εμπειρία πέραν των πέντε αισθήσεων, τελετουργία ! 

Αν βρει  έναν άξιο σύντροφο θα βρει και τον δρόμο προς την εκτόνωση και έχουμε καλώς .. 

Αν όχι , εκείνο που αναζητά ο σκορπιός, την υπέρβαση μέσω των αισθήσεων, μπορεί να τον οδηγήσει σε καταχρήσεις, αλκοολισμό, σεξουαλική υπερδραστηριότητα, μυστικιστικές εμπειρίες και οτιδήποτε μπορεί να τον οδηγήσει σε πράξεις εγκληματικότητας και οτιδήποτε άλλο μπορεί να του προκαλέσει το ενδιαφέρον. βλέπε Charles Manson Αν δεν γίνει εγκληματίας όλη του η ενέργεια θα στραφεί προς τα έσω θα γίνει πικρόχολος, νευρικός και θα είναι ένα ενεργό ηφαίστειο που σιγοβράζει και δεν ξέρει τι του φταίει.

Ο σκορπιός μπορεί είναι ο καταστροφέας του ίδιου του, του εαυτού. Και αυτοκαταστρέφεται ξανά και ξανά και αναγεννάται ξανά και ξανά μέχρι τη στιγμή που θα τιθασεύσει αυτό το ηφαιστειακό πάθος που έχει μέσα του και το διοχετεύεσει σε δημιουργικές διεξόδους.

αν το καταφέρει αυτό, θα θριαμβεύσει. βλέπει Pablo Picaso, Bill Gates

Ω ναι είναι γενναιόδωροι και βράχοι δύναμης και ευχάριστοι στην συναναστροφή αλλα καταβαθος δεν παύουν να θέλουν τον έλεγχο. Κι αν δεν νοιώθουν οτι με αυτόν που μοιράζονται το είναι τους είναι ενωμένοι σώμα και ψυχή απλά θα τον εγκαταλείψουν.

Αν όχι σωματικα ψυχικά ναι ..και αυτή είναι η μόνη εκδίκηση του. Να σε εγκαταλείψει . Και θα σε πονέσει σίγουρα .
Γιατί θα σε εχει αγαπήσει πολύ, με τον απόλυτο , ερωτικό τρόπο που Αγαπα και μετα θα σε αφήσει στην μετριότητα των συνηθισμένων ανθρώπων.

Γιατι η αγαπη του σκορπιου δεν εχει μέτρο και όπως αγαπά θέλει να αγαπιέται χωρίς μέτρο. Θέλει πολλή αγαπη, πολύ πάθος , πολλή σημασία , θέλει να είναι το επίκεντρο της ζωής του συντρόφου του. Αν αγαπηθεί έτσι και χορτάσει για λίγο την πείνα του,  ίσως ηρεμήσει ηρεμήσει, ησυχάσει,νοιώσει ασφαλής ακόμα και για την ίδια την σκέψη του θανάτου, κατασταλάζει, αφήνεται και παραδίνει πλέον και τον έλεγχο.. η μήπως όχι εντελώς;;

Σκορπιός είναι δεν θα ξέρεις ποτέ

αγαπημένη λέξη "Θέλω"