τα ηλιοβασιλέματα

τα ηλιοβασιλέματα είναι η χειρότερη τιμωρία
για όσους τα κοιτάζουν μόνοι
και η γυναίκα κάθεται καρτερικά στην άκρη της αβύσσου
και τα κοράκια τσιμπολογούν
ελπίδες ξεψυχισμένες από το δεξί της χέρι

ανελέητα πηγαινοέρχονται τα ηλιοβασιλέματα
σβήνοντας το τελευταίο χρώμα της δικής σου ανάμνησης
μάταιη
μάταιη κι αδόκητη συναλλαγή
ότι σφικτά κρατάς το παίρνει ο χρόνος πίσω

και το πρόσωπο σου σαν την άμμο ξεγλυστράει
μέσα από τα δάχτυλα της
παρηγοριέται και καμώνεται πώς κάτι ακόμα έχει να θυμάται
μα θα γεράσει
και θα ξεχάσει
πώς μέχρι χτες είχε  έναν πατέρα που την αγαπούσε