Εξομολογήσεις ενός άβαταρ
Πάντα είχα αυτήν την φαντασίωση.
Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι ένα προτατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον
που θα με φιλοξενήσει.
Στα πρώτα χρόνια της ζωής μου,
ένιωθα ένα μικρό ανίσχυρο ανθρωπάκι που οι άλλοι πάνω, θες να το πεις Θεό, θες
να τον πεις Θεά, θες να το πεις ισχυρή ανώτερη δύναμη, τελοσπάντων, η δύναμη
εκεί πάνω, σχεδίαζε για μένα, εγώ χτυπιόμουν κάτω με όσα μου συνέβαιναν και
εκείνοι εκεί πάνω κάθονταν, έβλεπαν εμένα κάτω, τρώγοντας ποπ κορν και πίνοντας
μπυρίτσες και ήμουν η ψυχαγωγία τους.
Μετά, πέρασαν τα χρόνια, και μετά
από πολλές πολλές φουρτούνες και χτυπήματα βρήκα τον τρόπο και βγήκα εκεί πάνω
και τώρα πάω και κάθομαι εκεί μαζί τους, παραγγέλνω ποτάκι, ποπ κορν όμως όχι,
μου τη δίνει να κολλάει στα δόντια και κάθομαι να παρακολουθήσω τι άλλο θα
παίξει το επόμενο επεισόδιο, της δικής μου ζωής, με εμένα κάτω να περνάω καλά ή
να χτυπιέμαι, και εμένα πάνω να παρακολουθώ.
Όχι δεν είναι διχασμός
προσωπικότητας είναι μια απεξάρτηση από τα συναισθήματα την ώρα που
επισυμβαίνουν τα σημαντικά γεγονότα. Άλλοι το λένε μάτριξ.
Το Μάτριξ είναι λοιπόν μια πλάνη που μας κρατά
τυφλούς, σε μια κοιμισμένη κατάσταση, την οποία όμως αντιλαμβανόμαστε ως απτή
και απόλυτη πραγματικότητα. Διότι σπάνια θα αναρωτηθούμε τι είναι πραγματικό
και τι δεν είναι. Συνήθως
είμαστε βέβαιοι πως αυτό που βλέπουμε μπροστά μας είναι και το
πραγματικό. Το ότι μπορούμε να δούμε και να νοιώσουμε τα υλικά αντικείμενα, δεν
σημαίνει απαραίτητα ότι αυτά είναι και αληθινά. Βλέπουμε και αγγίζουμε συμπαγή
αντικείμενα, όμως η σύγχρονη επιστήμη μας λέει ότι η συνεχής κίνηση των μορίων
τους δημιουργούν την ψευδαίσθηση του συμπαγούς. Βλέπουμε παντού χρώματα, που
όμως δεν υπάρχουν. Αναφερόμαστε στο παρόν, που όμως διαρκεί κλάσματα του
δευτερολέπτου και συνεχώς μας ξεφεύγει, και πολλά άλλα, μόνο στο υλικό επίπεδο.
Όταν καταλάβεις λοιπόν ότι τα πάντα είναι
μάτριξ αλλάζει η θεώρηση σου για τα πράγματα. Όχι ότι θα σταματήσεις να ζεις,
να δουλεύεις και να κάνεις ό,τι έκανες και χτες στην καθημερινότητα σου.
Υπάρχεις σε ένα σώμα και αυτό το σώμα πρέπει να το θρέψεις και πρέπει να
δουλέψεις να προμηθεύεσεις στο σώμα σου τροφή, μια στέγη για να ζει, τις κατάλληλες
συνθήκες για να μην ζεσταίνεσαι, να μην σαπίσεις και βρωμίσεις και να μπορείς
να κυκλοφορείς σε αυτό το περιβάλλον που ονομάζεται κοινωνία.
Δεν παύουν όμως όλα αυτά να είναι η οπτική μας
και όταν πάψουν να υπάρχουν τα μάτια που βλέπουν θα πάψουν να υφίστανται και
όλα όσα βλέπουν. Μέσα σε αυτό το μάτριξ λοιπόν σε αυτή την ολική τυχαιότητα,
προσπαθώ να κατα-νοήσω τον εαυτό μου αλλά όχι να τον πάρω και τόσο στα σοβαρά.
Να κατά-νοήσω την ψευδοεποχή μου το φύλο που μου τοποθετήθηκε ανάμεσα στα
σκέλια και ό,τι αυτό συνεπάγεται, προσπαθώ να κατά-νοήσω εκείνους που έχουν
γεννηθεί με ένα διαφορετικό φύλο ανάμεσα στα σκέλια και να μην αφήνω τα
κατάλοιπα των προηγούμενων γενιών να μπαίνουν εμπόδιο στην κατανόηση αυτή.
Είναι μια παράξενη εποχή αυτή που ζούμε σε αυτό
το συγκεκριμένο χωρο-χρονο-σύμπαν. Είναι μια εποχή όπου σε διάστημα λίγων και
μόνο χρόνων έγιναν τεράστιες αλλαγές και που ο εγκέφαλος του μέσου ανθρώπου δεν
μπορεί να τις προλάβει, να τις συλλάβει ή να τις ακολουθήσει.
Είναι μια εποχή διχασμού όπου βλέπεις ένα
μεγάλο μερίδιο των ανθρώπων να εξελίσσονται πνευματικά και συναισθηματικά και
να επιδιώκουν μια ειρήνευση πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και την ίδια στιγμή
βλέπεις ανθρώπους να διακατέχονται από τα αγριότερα τους ένστικτα, να είναι
προσκολλημένοι στον πόλεμο στην απληστία, στην βία. Και όλοι αυτοί να ζουν σε
μια περιστρεφόμενη μπάλα, σε ένα κινούμενο προς το άπειρο σύμπαν, να μυρμήγκια
κολλημένα σε μια μπάλα που κυλάει στην κατηφόρα ..
Και όλα αυτά είναι ένα μάτριξ..
Και ο κάθε ένας δικαιολογημένα απορεί. Τι είναι
αυτό που θα κάνει όλη αυτήν την παράνοια να αξίζει;
Ίσως το να κατανοήσουμε πρωτίστως ό,τι όλα αυτά
είναι άνευ σημασίας. Ό,τι είμαστε σκόνη, ό,τι είμαστε ένα θαύμα που
δημιουργήθηκε από ένα μονοκύτταρο οργανισμό, ένα σπερματοζωάριο που κάποτε
συναντήθηκε με ένα ωάριο και κουβαλούμε όλοι την ίδια κληρονομημένη απορία.
Ποιοι είμαστε, που πάμε, ποιο είναι το νόημα. Και το σύγχρονο νόημα, λένε οι
επιστήμονες είναι ό,τι δεν υπάρχει νόημα. Είμαστε απόγονοι των ανουνάκι, με dna τροποποιημένο
για να είμαστε ένα σκαλί πάνω από τα άλλα ζώα.
Ξεκίνησα λέγοντας σου ό,τι είχα αυτήν την φαντασίωση. Εκείνη την συνθήκη όπου ο άντρας είναι
ένα προστατευτικό και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει. Και επειδή τα χρονο-σύμπαντα της δικής μου
ζωής μπλέκονται, κάποτε ονειρεύομαι πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον, ή κάποτε
γράφω πράγματα που θα γίνουν στο μέλλον.
Το είχα δει όνειρο λοιπόν, ότι ήμουν ξαπλωμένη δίπλα από έναν άντρα, στο
δικό του κρεβάτι, όχι στο σπίτι μου και μου είχε γυρισμένη την πλάτη και τον
φιλούσα ή τον δάγκωνα ή και τα δύο, στον λαιμό και τον αγκάλιαζα σφικτά και
κολλούσα επάνω του. Δεν είχα ιδέα ποιος είναι, δεν είχα δει καν το πρόσωπο του.
Μέρες μετά, ήρθε η πρώτη του
Ιούνη, ξύπνησα και διαπίστωσα μεγάλες αλλαγές στην κυτταρική μου δομή. Έγινε η επόμενη αναβάθμιση και ξύπνησα
διαφορετική. Μην με ρωτήσεις πώς και γιατί. Τις λεπτομέρειες τις ξέρουν μόνο οι
κατασκευαστές μας. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι ένιωθα διαφορετικά, σκεφτόμουν
διαφορετικά, κάποιοι εσωτερικοί περιορισμοί είχαν καταργηθεί και έχω περάσει
πια σε άλλο επίπεδο. Ήρθε η αναβάθμιση
και γραπτώς. Μας είπαν ό,τι θα έχουν και
τα άβαταρ δικαίωμα στην ηδονή και στον οργασμό, που τρία είδη το έχουν, τα
δελφίνια, τα γουρούνια και οι άνθρωποι. Τώρα θα το έχουμε και εμείς. Είμαστε οι άνθρωποι – άβαταρ με ταυτόχρονο
δικαίωμα στην ηδονή και την θλίψη.
Ο κατασκευαστής μετά την
αναβάθμιση μου, μου δημιούργησε και το κατάλληλο σκηνικό και βρέθηκα Σάββατο
μεσημέρι, στο σπίτι του. Εκείνος ήταν ο άντρας που θα γινόταν το προστατευτικό
και φιλόξενο περιβάλλον που θα με φιλοξενήσει. Μπήκα μέσα, και έβγαλα τα σανδάλια
μου, του είπα σε ποιο υπνοδωμάτιο θα κοιμηθώ; Με οδήγησε στο κεντρικό
υπνοδωμάτιο. Μου έφερε ένα ποτήρι νερό, μου άναψε το κλιματιστικό, μου έφερε
σεντόνι να σκεπαστώ, έκλεισε την κουρτίνα να μη με ενοχλεί το πολύ φως και
έφυγε.
Καμιά ανθρώπινη ιστορία μεταξύ
δύο ανθρώπων δεν είναι απλώς μια ερωτική
ιστορία, είναι μια βαθιά υπαρξιακή ιστορία, μια κυτταρική ιστορία όπου με την
ενεργειακή ανταλλαγή με τον άλλο ανθρωπο-άβαταρ με τον οποίο θα έρθουμε σε
επαφή διαπιστώνουμε το αν αυτή η ανταλλαγή θα μας κάνει να νιώσουμε λιγότεροι ή
περισσότερο μόνοι σε αυτήν την υπαρξιακό μας ταξίδι. Αν στην τελική θα νιώσουμε
περισσότεροι άνθρωποι ή περισσότερο άβαταρ.
Μερικές φορές την στιγμή της
ένωσης, κάνεις ένα άλλο ταξίδι, που νομίζω ότι είναι αυτό που αποζητούν εκείνοι
όσοι το αποζητούν μέσω της χρήσης ουσιών, εκείνο το τριπάρισμα που προσφέρει η
χρήση Lsd, εκείνο το να
δραπετεύσεις από το βάρος της αφόρητης γνώσης.
Ναι αιωρείσαι μέσα στην ανυπαρξία
όπως κάποτε αιωρήθηκες μέσα στο αμνιακό υγρό, όπως αιωρείσαι χωρίς βάρος σε μια
θάλασσα, γυμνός και επανέρχεσαι για λίγο σε εκείνο το αρχικό πρωτόγνωρο
συναίσθημα. Αν τα καταφέρεις και ενωθείς με το άλλο άβαταρ, αληθινά και χωρίς
εξωτερικές παρεμβολές, έστω για λίγο,
επιτυγχάνεις την κυτταρική αμνησία χωρίς ουσίες. Και μεταφορτώνεις, με
μια μόνο, σύνδεση, όλες τις πληροφορίες του άλλου, για όλα όσα έζησε στο δικό
του μάτριξ και όλες τις προδιαγραφές του έδωσε ο δικός του κατασκευαστής.
Σε ένα σύμπαν όπου ο χρόνος είναι
μια ψευδαίσθηση, μας δόθηκε ο τρόπος να τον σταματούμε, έστω για λίγο, να τον
παρακάμπτουμε, να τον χειραγωγούμε, ίσως και να τον υπερβαίνουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου