η άλλη όψη της ψυχής

μια σαδιστική δύναμη σκόρπισε τις ψυχές τόσο μακριά τη μια απ' την άλλη ώστε να μην συναντιούνται ποτέ ; έβαλε τη ψυχή στο στερέωμα, τη μοίρασε στα δύο και άφησε τη μνήμη να θυμάται ότι υπήρχε κάποτε η άλλη της όψη, σαν μαγνήτης που περιμένει την έλξη του, απωθεί οποιαδήποτε άλλη επαφή, περιμένοντας στο πίσω μέρος του καθρέφτη να αναγνωρίσει την αντανάκλαση της. Και τότε, μόνον τότε, μπαίνουν όλα τα κομμάτια στη θέση τους, έρχεται η ανάταση, διαφορετικά η ψυχή μένει φυλακισμένη!
ΜΣ

Χαλάλι..

έλα σαν πειρατής
κούρσεψε
και χαλάλι τα ναυάγια
έλα σαν καταχτητής
υπόταξε
και χαλάλι τα λάφηρα
έλα σαν ποιητής
με τις λέξεις σου πλάνεψε
και χαλάλι τα δάκρυα
έλα σαν εραστής
γονάτισε
και χαλάλι τα χρόνια που χάθηκαν

Αποτοξίνωση

Η αποτοξίνωση επιτυχημένη
νοιώθω ολοένα και πιο δυνατή
Ξέρω σαν περάσουν μέρες, μήνες και χρόνια
Πόσο ηλίθια θα νοιώθω για τούτες τις μέρες
που πέρασα να σε σκέφτομαι
Όλες τις κόκκινες γραμμές
Που Θα μπορούσα να τις περάσω
για αυτό το πάθος
Γι αυτό έκανα ολοταχώς μεταβολή
Και δεν κοιτάζω πίσω
γιατί ξέρω σαν τη γυναίκα του Λωτ
θα γίνω μια στήλη από αλάτι
και προχωρώ μακριά σου
σέρνοντας καρδιά και πόδια
σαν περάσω και τον τελευταίο λόφο
και όταν δε θα σε φτάνει πια η φωνή μου
τότε μόνο θα μπορώ να ουρλιάξω
στα γόνατα σκυμμένη
κυλάς μέσα μου ακόμα

χωρις εμπνευση ....

Σ’ είχα σχεδόν ζωγραφίσει, σε ένα καμβά, με έντονα χρώματα και άρχισες να μου μοιάζεις . Μα φοβήθηκα μην σε συνηθίσω και τράβηξα τον εαυτό μου μακριά απ τη σκέψη σου όπως τραβάνε ένα μισοκοιμισμένο βρέφος από το στήθος της μάνας και εκείνο ακόμα ανοιγοκλείνει το στόμα του ψάχνοντας το γάλα. Φοβήθηκα μην σε θελήσω και τράβηξα τον ψυχή μου μακριά από τη δική σου γιατί έμοιαζαν τόσο πολύ οι ψυχές μας που σε λίγο δε θα ξεχώριζα ποια είναι η δική σου και ποια η δική μου και ίσως έπαιρνα τη δική σου φεύγοντας και έμενες εσύ με τη δική μου και η δική μου δεν κάνει για να την κρατήσεις. Φοβήθηκα μην σ’ ερωτευτώ και τράβηξα τη φαντασία μου μακριά από το κορμί σου αν και μου το χάρισες απλόχερα για να φτιάχνω σχεδίες με ζαχαροκάλαμα και κλαδιά φοινικιάς και να αρμενίζω, να σε φιλώ και να βασανίζω….. όχι πια. Φοβήθηκα γιατί πάντα κάτι τόσο δυνατό και απρόσμενο φοβίζει και ο έρωτας είναι δυνατός και απρόσμενος, ένα πουλί αρπαχτικό μα εμείς μάθαμε να μεγαλώνουμε στις παλάμες μας μόνο λευκά περιστέρια. Και αν η μέρα κυλάει ήρεμα και φυσιολογικά και είμαι τόσο περήφανη για την αυτοσυγκράτηση μου, μετά έρχεται η νύχτα και η ώρα που η παρουσία σου με παρηγορούσε, και τότε νοιώθω και εγώ η ίδια ένα λευκό περιστέρι και θέλω να έρθεις σαν αρπακτικό και να με αρπάξεις. Ξέρω όσο και αν θα μοιάζουν οι μέρες φυσιολογικές, οι νύχτες θα είναι πια χωρίς έμπνευση σαν τη χειμερία νάρκη της ψυχής. Μου λείπεις, έφυγε το ροζ και το μπλε το άσπρο και το μαύρο, έμεινε μια λευκή σελίδα και κατέβασα την πένα.

Λυκοι

κάτι νύχτες με πανσέληνο
σαν μοναχικοί λύκοι
αγριεύουν οι ενοχές μου
κραυγάζουν στην κορφή του κεφαλιού 
απειλητικά, καταδικαστικά
θα μου πάρει ώρες να τις ηρεμήσω
να τις ημερέψω ποτέ
κάτι νύχτες με πανσέληνο
θα βγάλουν πάλι νύχια !
ΜΣ

.....ΑΤΙΤΛΟ....

όσο μια μάνα ψάχνει έναν Αλέξανδρο
όσο ένας πατέρας ψάχνει μια Μαντλίν
για μένα μάταιη η γέννηση σου 
δεν είδα αγάπη
δεν είδα ειρήνη
δεν είδα εν ανθρώποις ευδοκία
μόνο μίσος, πόλεμο, παράνοια
και παιδικά κεφάλια να πέφτουν για του κάθε Ηρώδη την ανωμαλία !
17/12/2013

50/50

χωρίσατε περιουσίες
χωρίσατε αντικείμενα
χωρίσατε τα σκυλιά
τα παιδιά
τις δόσεις
τους λογαριασμούς
τις μέρες
την καρδιά
τις αναμνήσεις
όλα ίσα διαμοιρασμένα
πενήντα πενήντα δίκαια διαχωρισμένα

τα χρόνια που χάσατε
μαζί
τα δάκρυα που κλάψατε
μαζί
το όνειρο το θάψατε
μαζί
η ευθύνη σας βαραίνει
μαζί

Τέλος !

17/12/2013

ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΕΝΟΙ ...

Σήμερα στο λεοφωρείο, προχώρησα όπως πάντα στις τελευταίες θέσεις του λεωφορείου, τέσσερις θέσεις κατηλειμμένες από τέσσερα νεαρά αγόρια, όλα κάθονταν στην έξωτερική θέση, δεν είχαν καμιά διάθεση να μοιραστούν τη θέση τους. αμέσως μου κίνησαν την περιέργεια, φορούσαν τα ίδια μπλε κοστούμια, ήταν όλοι τους λευκοί, με καστανόξανθα μαλλιά, κοντοκουρεμένα, φαίνονταν ξένοι, με ένα βλέμμα παράξενο, απλανές, ψυχρό λες και είχαν όλοι μια ασπίδα προστασίας γύρω τους που να τους αφήνει ανέπαφους με τον γύρω κόσμο. στην αρχή νόμισα πως είναι μαθητές κάποιου ιδιωτικού σχολείου, μετά είδα μια ταμπελίτσα στο σακάκι τους, church of jesus Christ. αυτοί λοιπόν είναι οι σύγχρονοι Απόστολοι ? ποιου Χριστού ? ποιας εκκλησίας ? προσπαθούσα να διανοηθώ τι πλύση εγκεφάλου έχουν υποστεί και για πόσα χρόνια αυτά τα παιδιά. μου φαίνεται ασύλληπτη η σκέψη. το έβλεπες στο βλέμμα τους, ήταν αλλού. ο νεαρός μπροστά μου κοίταζε συνεχώς πίσω του, στο πλάι του, πεταγόταν απότομα λες και είχε τικ, ήταν ανήσυχος, τα χέρια του ήταν λιωμένα από το κρύο. ήθελα να του δώσω μια κρέμα που είχα στην τσάντα για να ανακουφιστεί, αλλά πώς να του μιλήσω? σε λίγο το λεωφορείο προσπέρασε ένα ημιφορτηγό με αρνιά σε ένα κλουβί ! προφανώς τα έπαιρναν για σφαγή.
18/12/2013

ΤΣΙΓΑΡΟ

Άναψε με σαν το πρώτο σου τσιγάρο πίσω από τα μαθητικά σου χαλάσματα ……
Κράτησε με και άναψε με, εισέπνευσε με, τοξική νοκιτίνη θα μαι και εγώ, πικρή και θανατηφόρα γεύση , παρανομία κι εθισμός…..
Κάθε μέρα λες πρέπει να με κόψεις, ναι το ξέρω σου κάνω κακό, μα χρόνια περίμενα κλεισμένη σε τούτο το πακέτο, για να το ξετυλίξεις, να με τραβήξεις προσεχτικά από μέσα, να ανάψεις την άκρη μου και να γίνω καπνός στα χείλη σου..... να καίγομαι και να σε καίω, όσο με ποθείς τόσο να θέλεις στα δυο να με κόψεις……..
Κι ενώ θα χαίρεσαι τις αποτοξινωμένες σου μέρες χωρίς μια ρουφηξιά, με καθαρή συνείδηση και διαυγές πνεύμα, πλανημένος και δυνατός όσο ποτέ, ………τότε θα με ψάχνεις σαν τρελός πίσω από τα χαλάσματα …..θα πεθαίνεις να δεις αν είμαι εκεί, κρυφτό θα παίζεις, θα έρχεσαι και θα φεύγεις για να μου δείξεις πως τάχα με ξεπέρασες, ενώ η μύτη σου θα ψάχνει τη μυρωδιά μου, και στη τσέπη σου τα σπίρτα τα ακροδάχτυλα σου θα καίνε, με την αλλοπρόσαλλη σου λογική θα με θέλεις πάντα εκεί, όπως το τσακισμένο πακέτο που κρύβεις πάντα στο ντουλάπι, να περιμένω, πακέτο από τα δάχτυλα σου τσακισμένο, βαθιά στη ψυχή σου καταχωνιασμένο, μέχρι μια νύχτα του Γενάρη, χωρίς το δηλητήριο μου πια δε θα αντέχεις, τη λογική θα ξετινάξεις, θ ΄ανοίξεις με βία το ντουλάπι, ηττημένος θα τ΄αρπάξεις, κρυφά πίσω από τα χαλάσματα, θα’ ρθεις με λύσσα και πάλι να μ’ ανάψεις….

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

Ανευ λόγου και αιτίας

αν δεν έχεις κάνει καιρό μέσα
δεν ξέρεις τι σημαίνει ελευθερία 

περί έρωτος

παρακαλώ όσο θα διαρκεί ο έρωτας, όπως διατηρήσετε τον εγκέφαλο σας απενεργοποιημένο!

αδύνατον

να γράψεις ένα θέατρο, μια φανταστική ιστορία, χρειάζεται λίγο ταλέντο και πολλή φαντασία

να γράψεις ένα βιβλίο, χωρίς να βουτήξεις την πένα στο αίμα σου, αδύνατον !

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Αν δεν είσαι εσύ 

Δεν θα καταδεχτώ να ρίξω ένα βλέμμα

Να ακούσω μία λέξη

να διαβάσω μια αράδα που θα χει γραφτεί 

από έναν ακόμα ερωτοχτυπημένο ποιητή

αν δεν είσαι εσύ

ο έρωτας θα έχει αποτύχει παταγωδώς

το βέλος του θα σπάσει αγγίζοντας

το παγωμένο μου δέρμα

αποτυχημένος θα δηλώσει και θα παραιτηθεί

αν δεν είσαι εσύ

το λιγότερο που μπορώ να νοιώσω είναι λύπη

ή απέχθεια δεν ξέρω 

για όποιον τολμήσει να πιστέψει 

ότι έχει το δικαίωμα να είσαι εσύ

γιατί δεν είσαι εσύ

υπάρχει μια μικρή υποψία αλαζονείας 

κι αυτό μ αρέσει πιο πολύ

εφόσον μου παραχωρήθηκε η γνώση της δικής σου εξουσίας

και είναι όλα θέμα εξουσίας 

θα ναι όλα πλέον λίγο πιο μέτρια της ουσίας 

γιατί δεν θα είσαι εσύ 

δεν είναι καταδίκη 

ούτε δήλωση απαισιοδοξίας

μάλλον μια ηδονιστική αίσθηση ελευθερίας

γιατί υπήρξες εσύ

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Φοβάμαι σου τ΄ομολογώ 

είναι χειμώνας, κάνει κρύο

και ο φόβος πιο παγωμένος απ τη νύχτα 

κρυμμένος βαθιά στη δεξιά τσέπη του παλτού μου 

με συνοδεύει κάθε που ανοίγω την πόρτα για να βγω

όμως να ξέρεις

τον δρόμο θα τον περπατήσω

δε βιάζομαι 

δεν γυρνάω πίσω

το βουνό θα τ΄ανεβώ

και εκείνο το σκοτεινό δάσος με τους λύκους

μόνη θα το διασχίσω

στο ξαναλέω

δε γυρνάω πίσω

που θα πάει

θα φύγει ο Χειμώνας

θα πετάξω τον φόβο, το παλτό

και ένα Μάρτη ένα Απρίλη

σαν πρωτάνθιστη αμυγδαλιά

ζωή άνθισε σαν Άνοιξη

αγάπη μου χτύπα την πόρτα

να σας καλωσορίσω

ΜΣ
23/12/2013

ΦΩΤΙΑ

είναι αξιοθαύμαστο το πώς η κατάλληλη ποσότητα οξυγόνου καταφέρνει και διατηρεί αναμμένηι τη 

φλόγα, όταν στερείς το οξογόνο η φωτιά πνίγεται μέχρι που πεθαίνει !

23/12/2013

ΟΙ ΦΎΛΑΚΕΣ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΑΣ

μου λείπαν κάποια πράγματα αυτές τις μέρες, άρχισαν να λιγοστεύουν τα ξύλα έξω στη βεράντα και αγχώθηκα γιατί για να παραγγείλεις μια μεγάλη ποσότητα θέλεις εκατό ευρώ, επίσης είχα μόνο δύο τρία κρασιά και δεν είχα ούτε christmas cake για το τραπέζι αλλά λέω οκ θα περάσουμε. Λοιπόν σήμερα μου έφεραν ξύλα ο πατέρας μου, ο ξάδερφος μου, ο παππούς Δημήτρης και ο οικογενειακός μας φίλος ο Γιώργος και τώρα είναι μια ποσότητα στοιβαγμένη στη βεράντα που θα φτάσει μέχρι το Μάρτη. το πρωί ήρθε η κυρία Έλλη από απέναντι και μου έφερε υπέροχο christmas cake που έφτιαξε με τα χεράκια της και απο κρασιά γέμισε το τραπέζι. το είπα και το ξαναλέω, ότι μου λείπει έρχεται πάντα με έναν όμορφο μαγικό τρόπο, όπου υπάρχει κενό γεμίζει χωρίς κανέναν κόπο αλλά το κυριότερο γεμίζει η καρδιά μου από πεποίθηση ότι υπάρχει μια αόρατη δύναμη εκεί έξω που φροντίζει για μας, φτάνει να το πιστεύουμε. γεμίσαμε από όλα, οι δικοί μου άνθρωποι με τιμησαν, με γέμισαν αγάπη, και μπαμπάς μου έφερε το δώρο που του ζήτησα, τη δική μου προσωπική πένα Parker που θα ξέρω κάθε φορά που γράφω ότι είναι η πένα που μου χάρισε ο αγαπημένος μου πατέρας ! θέλω να γράψω , να γράψω πολύ και να τελειώσω το βιβλίο μου το 2014. ίσως η πένα αυτή να μου φέρει δύναμη ! τελικά το πιο σημαντικό στη ζωή είναι να έχεις γεμάτη καρδιά από αγάπη και γεμάτο το σπίτι από τους αγαπημένους σου, και το μυαλό γεμάτο όνειρα και φαντασία και ελπίδα!

ΑΡΧΕΣ ΓΕΝΑΡΗ

Τέλος Γενάρη είπαν
το πολύ αρχές Φεβράρη είπαν
θα χουν τελειώσει όλα
ξέρεις τελικά είναι κι αυτό
μια απλή διαδικασία
όπως όλα όσα χαρίσαμε έτσι αλόγιστα
λόγω οξείας αχαριστίας
λόγω βεβαρημένης μαλακίας
γράφουμε ένα τελικό Χ
σε κάθε τι που ζήσαμε
μου πήρε σχεδόν σαράντα χρόνια για να καταλάβω
ότι ένας μουγγός, ένας τυφλός και ένας κουφός
συννενοούνται καλύτερα
από αυτούς που ισχυρίζονται
ότι αγαπιούνται πολύ

ΜΣ (τα κυνικά) 27/12/2013

άναψα φωτιά

Αναψα φωτια,βαλε κρασι
Να σε καιω εγω να με μεθας εσυ
ΜΣ

αυτό που έχεις γίνει

Και έρχεται εκείνη μέρα που αντιλαμβάνεσαι πλέον 
Αυτό που έχεις γίνει
Κάθε πόνο κάθε αίσθημα κάτι σταγόνα αίματος που στάζει 
Την παίρνεις και την ντύνεις με λέξεις και την κάνεις έργο
Αρπάζεις το στυλό για να γράψεις
Ή τα πινέλα για να ζωγραφίσεις
Και είσαι πια δύο οντότητες
Αυτός που κλαίει ή γελά ή ερωτεύεται ή πλέει σε πελάγη μοναξιάς
Και εκείνος ο άλλος που βλέπει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί το έντονο συναίσθημα και να δημιουργήσει
Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν λυπάμαι που θα το πω
Αλλά δεν ανήκει τίποτα πια σε σένα, καμιά στιγμή
Είναι όλα πόνος και χαρά πια συνυφασμένα
Αποστασιοποιημένα
Και κάθε άνθρωπος γύρω σου
Είναι ένας μεγάλος ή μικρός ρόλος ενός από τα προηγούμενα ή επόμενα έργα σου
Πολυπόθητες μούσες
Παθιασμένοι εραστές
Στιγμές που τις έχεις προσεχτικά ονειρευτεί, μετουσιώνονται σε πράξη
Στιγμές που τις έχεις πραγματικά ζήσει, έμπνευση για την επόμενη σου παράσταση
Δεν ξέρω αν χαίρομαι ή αν λυπάμαι που θα το πω
Αλλά δεν ανήκει τίποτα πια σε Σένα, καμιά στιγμή
Και δεν ανήκεις πια σε κανένα
Εφόσον έχει κερδίσει η τέχνη
Έχει ηττηθεί ο άνθρωπος
ΜΣ

ένας άντρας - μια γυναίκα

Ένας Άντρας
Μια Γυναίκα
Ένα αξύριστο αντρικό μάγουλο
Ένα γυμνό γυναικείο στήθος
Ένα τραχύ αντρικό χέρι
Ένα απαλό γυναικείο χάδι
Μια βαθιά αντρική φωνή
Ένας παρακλητικός γυναικείος αναστεναγμός
Ένα εξουσιαστικό αντρικό βλέμμα
Δύο μισάνοιχτα γυναικεία βλέφαρα
Μια αντρική προσταγή
Μια γυναικεία άνευ όρων υποταγή
Μια αντρική κατά σώμα επίθεση
Μια γυναικεία υποδοχή

-------------------------------------------------------
Μια Γυναίκα
Ένας άντρας
Ένα απαλό γυναικείο μάγουλο
Ένα τριχωτό αντρικό στήθος
Γυναικεία πυρακτωμένα δάχτυλα
Μια Αντρική χαρακωμένη πλάτη
Μια θελκτική γυναικεία φωνή
Ένας αντρικός επώδυνος αναστεναγμός
Ένα εξουσιαστικό γυναικείο βλέμμα
Δύο μισάνοιχτα ανδρικά χείλη
Μια γυναικεία διαταγή
Μια αντρική πιστή εκτέλεση
Μια γυναικεία ερωτική εισροή
Μια αντρική εξιλέωση

ΜΣ ( μικρές ερωτικές ιστορίες)