Πέμπτη 9 Μαΐου 2019

μεταβολή

Tην είδες σαν περνούσες έξω από τα πανύψηλα της τείχη
Επιστρέφοντας από την τελευταία σου νικητήρια εκστρατεία
Την είδες να αστράφτει κάτω από τον καυτερό ήλιο της ερήμου
Περικυκλωμένη στα πανύψηλα της τείχη
Άκουσες πολλά για την ομορφιά της
Πολλές ιστορίες για τις πλούσιες της αγορές
Όπου οι έμποροι από κάθε γωνιά της γης
Παζάρευαν για χαλιά και μπαχάρια
Οι κήποι της πιο όμορφοι από τη Βαβυλώνα
Και οι πηγές της ικανές να ξεδιψάσουν όλο τον πληθυσμό για ένα αιώνα
Την ήθελες την πόλη
Κι ας είχες καταχτήσεις άλλες τόσες μόλις πριν
Αυτή σου φάνταζε διαφορετική
Και στρατοπέδευσες απ’ έξω
Αποφασισμένος δική σου να την κάνεις
Αντιστάθηκε σθεναρά η πόλη
Μα εσύ δεν ήξερες από ήττα
Σαν άλλος Μέγας Αλέξανδρος
Ήθελες να την πάρεις και να σπείρεις μια ακόμα Αλεξάνδρεια
Πολέμησες μέρες και νύχτες
Έφτυσες αίμα και χολή
Μέχρι την αυγή που κέρδισες την πόλη
Μέχρι που όλα έριξες τα τείχη
Μα πριν περάσεις το πόδι σου απ ‘ τις πύλες
Την είχες κιόλας βαρεθεί
Και έκανες μεταβολή

ΜΣ (μικρές ιστορίες)

γοργονα

ΓΟΡΓΟΝΑ

Κλείνω τα μάτια και βυθίζομαι σ’ ένα υφάλμυρο παραλληλόγραμο λευκό φέρετρο. Άλλοι το λένε λουτρό, μα το νερό δεν φτάνει για να ξεπλύνει τη συνείδηση μου. Και εσύ δεν τόλμησες ποτέ να βυθιστείς μαζί μου. Φοβήθηκες μη γλυστρίσεις στα παγωμένα πλακάκια, και ο ατμός αγγίξει τα κοιμισμένα κύτταρα σου. Για φαντάσου. Μόνο τότε, με βυθισμένο κεφάλι ακούεις τους χτύπους της καρδιάς σου.

Κι εγώ χωρίς ανάσα να βουτώ και να βυθίζομαι, να κατακλίζομαι από σκέψεις, με την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κάπου να ισορροπίσω μεταξύ γης και νερού, μα δεν ανήκα ποτέ στη γη, ήμουν πάντα στο νερό ταγμένη , να βυθίζομαι.

Στο βυθό εκεί, στους παρατημένους ωκεανούς, παρατημένη και εγώ, να γεννάω χωρίς ταίρι, σε άσπρη άμμο τα αυγά μου. Να κολυμπάω και να πιάνομαι από τα βράχια, πλάι σε σελάχια με μυτερή ουρά. Καμιά φορά, ακούω τα οχταπόδια χωρίς παρτιτούρες να παίζουν πιάνο, και αμυδρά θυμάμαι πως κάποτε ήμουν άνθρπωπος, πως υπήρχε η μουσική. Τώρα πια, υπάρχει μόνο ένα υπόκωφο βουητό από χαμένες ψυχές που βυθίζονται, άλλες από λάθος και άλλες από πάθος, γι’ αυτό το ακαταμάχητο μπλε της μάνας θάλασσας. Γοργόνες με μακριά μαλλιά, χωρίς λαλιά, μόνο πέρλες περασμένες πάνω από τα γυμνά τους στήθη, και μάτια πέτρινα. Καθισμένες πάνω σε άδεια από κοσμήματα σεντούκια περιμένουν καραδοκώντας για κάποιο ναύτη να περάσει από κοντά για να του πάρουν τη ψυχή.

Στα βράχια καθισμένη, ξεκολλώντας με τα νύχια μου τις κοιμισμένες πεταλίνες, σ΄αγάπησα. Δε σε φόβησε τόσο η ουρά μου όσο η βία με την οποία σκότωνα τα αθώα πλασματάκια των βράχων για να τραφώ. Ήσουν άνθρωπος και εγώ είχα πάψει να θυμάμαι τους τρόπους των ανθρώπων. Όμως σ’ αγάπησα. Μετά βυθίστηκα και πάλι γιατί ο ήλιος έκαψε τη γυμνή μου πλάτη και στράγγιξε την ματωμένη μου ψυχή. Με ένα σάλτο βυθίστηκα και πάλι γιατί πάνε αιώνες που έπαψα να θυμάμαι πως να περπατώ.

Είναι πια ανώφελο να σε κρατώ… όσο εσύ θα ψάχνεις για οξυγόνο, εγώ πιότερο θα βυθίζομαι.

MS (μικρές ερωτικές ιστορίες)

το πουλί

πιότερο αγαπάει το πέταγμα
το πουλί που ήταν σε κλουβί κλεισμένο
κι ας ήταν το κλουβί χρυσό
τον πάτο είχε χεσμένο

ΜΣ (τα κυνικά)

στην έρημο

Στην έρημο, κρυμμένο σε μια σπηλιά, εκεί τον βρήκα να μετράει τα αστέρια τα κρύα βράδια της Σαχάρας - αυτά που φαίνονται με μάτι γυμνό, και τα άλλα τ΄αόρατα που μόνο εκείνος δίνει ονόματα.
Μου είπε για τους κόκκους κόκκινης άμμου και πως περνούσαν νωχελικά τις μέρες τους περιμένοντας την επόμενη ανεμοθύελλα που θα τους συνταράξει απ τα θεμέλια για να χτίσει πυραμίδες λίγο πιο πέρα. Μου είπε... για δυο κόκκους άμμου που ερωτεύτηκαν παράφορα μα τους σκόρπισε ο άνεμος σε Δύση και Ανατολή και εδώ και αιώνες περίμεναν να ξανασυναντηθούν για ένα τελευταίο ηλιοβασίλεμα.
Στους τοίχους της σπηλιάς του σκάλιζε αραβουργήματα και άνθη κερασιάς, καράβια πειρατικά και κείμενα σε γλώσσα ιερογλυφική και την Θεά Ίσιδα να ξελογιάζει τον Όσιρι στις φουσκωμένες ακτές του Νείλου.
Εκεί, στην έρημο τον βρήκα, να μιλάει με τις σαύρες και να τραγουδάει νανουρίσματα σε ευαίσθητους σκορπιούς, να χορεύει με φίδια και να αστειεύεται με τις σαλαμάνδρες.
Με άφησε να χαιδέψω τα ροζιασμένα του χέρια και τα χιονισμένη κορφή του κεφαλιού του. Να διαβάσω στην παλάμη του το μέλλον της ανθρωπότητας και των ανθρώπων που όμοιοι με κόκκους άμμου συναντιούνται μια φορά και ποτέ ξανά.
Σκούπισε μετά τα δάκρυα μου γιατί μια κόκκος άμμου ήμουν και εγώ που με φύσηξε ο αέρας στη σπηλιά του. Εκεί στην έρημο, παρασυρμένη σε μια σπηλιά με βρήκε ο ερημίτης, μ΄ έβαλε σε μια χρυσή κλεψίδρα να μετράω τους αιώνες και τα βράδια που κοιμούνται οι ανέμοι , με τοποθετεί προσεχτικά στην άκρη της σπηλιάς για να μετρήσουμε τ΄αστέρια μαζί.
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

εν κινήσει

H Ψυχή είναι ένα βιβλίο. Δεν είναι όλες οι σελίδες αναγνώσιμες. Κάθε κεφάλαιο ανήκει σε άλλη εποχή, σε άλλη ζωή, γραμμένο με γράμματα πολλές φορές ακαταλαβίστικα, με ρούνους, σφήνες ή ιερογλυφικά. Όμως στο βιβλίο που λέγεται ψυχή, έχει καταγραφεί από τότε που ο άνθρωπος δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη και επικοινωνούσε κραυγές,
από την άναρχη αρχή, το νόημα, και το κουβαλά μαζί της σε κάθε επόμενη σελίδα.
ΜΣ (συγγράματα εν κινήσει)

η καλύτερη εκδοχή

τα παιδιά μας δεν είναι οι βαλίτσες που θα κουβαλήσουμε στο δικό μας ταξίδι ...
τα παιδιά μας θα πρέπει να είναι η καλύτερη μας εκδοχή κι
εμείς πρέπει να είμαστε η καλύτερη εκδοχή των γονιών μας
η αγάπη που μας έλειπε να τους τη δώσουμε στο εκατονταπλάσιο
τα λάθη που έκαναν σε μας να γίνουν τώρα σωστά
τα παιδιά δεν γεννήθηκαν για να πραγματοποιήσουν τα χαμένα μας όνειρα
αλλά για να ονειρευτούν τα δικά τους !
να είσαι γονιός δεν είναι αυτοσκοπός ούτε να κρέμεσαι από την ύπαρξη του παιδιού σου
υπήρξες κάτι πριν γίνεις γονιός και πρέπει να υπάρχεις και μετά που θα φύγουν ..
γι αυτό βρες ποιος είσαι , τι θέλεις, τι αγαπάς, τι ονειρεύεσαι,
το να δηλώνεις γονιός δεν είναι ταυτότητα, γονιός θα είσαι πάντα αλλά πάνω απ' όλα πρέπει να ξέρεις ποιος είσαι χωρίς ταμπέλες !
ΜΣ

όταν θα χεις φτάσει στην πηγή

όταν θα χεις φτάσει στην πηγή, βρέξε πρώτα τα ακροδάχτυλα σου, μετά άσε την παλάμη σου να γεμίσει, μούσκεψε το ιδρωμένο σου πρόσωπο και μετά, χωρίς βιασύνη σκύψε και πιες το νερό γουλιά γουλιά...
τόσο δρόμο έκανες για να φτάσεις σε τούτη την πηγή, που αιώνες αναβλύζει
ΜΣ

ανεμόμυλοι

όταν έχεις αποτελειώσει και τον τελευταίο δράκο όλοι οι υπόλοιποι φαίνονται μονάχα θορυβώδεις ανεμόμυλοι !

ΜΣ

όταν θα έρθεις

Όταν θα ρθεις
Να σαι γυμνός
Γυμνός από τις λέξεις
Γυμνός από υποσχέσεις
Γυμνός από τα λάθη
Του παρελθόντος και
Του μέλλοντος
Έλα γυμνός
Γυμνός από προοπτική
Γυμνός από τον εαυτό σου
Γυμνός απ’ την ντροπή
Άσε την στην ανθρωπότητα
Γιατί όταν θα ρθεις
Δε θα μαστε πια άνθρωποι
Είναι η πιο μεγάλη πια αισχύνη
Ας μείνουμε λοιπόν
Γυμνοί
Κύμα στο κύμα
Να σπάζουμε στα βράχια
Έλα σαν θάνατος
Και θα σε καλωσορίσω
με την τελευταία πνοή
στα χέρια σου να ξεψυχήσω
και να μου κλείσεις τα μάτια
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

Σε περίμενα

Σε περίμενα, γιατί ξέρω ζήσαμε πολλές ζωές μαζί, σε κάποια απ’ αυτές ήμασταν αδέλφια και κυνηγούσαμε μαζί στα δάση. Σε περίμενα υπομονετικά να γυρίσεις, γιατί έπρεπε να γυρίσεις για να γεννηθώ. Με τρύπια την πλάτη από τις ξιφολόγχες του Τούρκου, την ψυχή σου να αιμορραγεί, ένα παιδί που δεν γνώρισε ποτέ την πατρική αγάπη. Σε περίμενα πατέρα. Να με φέρεις στον κόσμο και να σε πω πατέρα. Να γεμίσεις την καρδιά μου αγάπη, το μυαλό μου υπέροχες αναμνήσεις και να με μάθεις να αγαπώ τον εαυτό μου και να είμαι περήφανη γι’ αυτό που είμαι γιατί ήμουν κόρη σου. Πέρασαν τα χρόνια πατέρα, η κατάρα της οικογένειας χτύπησε και εμένα και είμαστε πάλι οι δυο μας, να τα λέμε, όπως τότε που μεγαλώναμε μαζί.
Δε ξεχνώ ποτέ τα λόγια σου «ότι κάνω σε επηρεάζει και ότι κάνεις με επηρεάζει» και αυτό προσπαθώ να κάνω βίωμα, να μην προδώσω ποτέ την εμπιστοσύνη σου και την εμπιστοσύνη των παιδιών μου. Να μην ντρέπεται κανείς σας για μένα. Να είμαι σωστή όπως ήσουν κι εσύ. Αλλά πόσο δύσκολο είναι να είσαι σωστός πατέρα; και πόσο εύκολο να κάνεις λάθος ; ξέρω εσύ δεν έκρινες ποτέ τα λάθη μου, κοίταζες πάντα από μακριά, με άφηνες να πάθω για να μάθω. Μόνο έτσι μπορούσα να μάθω. Αλλά τα παιδιά; αυτοί είναι οι αυστηρότεροι κριτές, σε αυτούς θα λογοδοτήσουμε κάποτε. Ίσως μας κρίνουν με επιείκεια και μας αγαπούν γιατί το παλέψαμε. Είμαι μόνη μου πατέρα και τρέμω. Είναι άσχημη η μοναξιά, χτυπάει από παντού, μοιάζει η ζωή με ένα σπίτι χωρίς πόρτες και παράθυρα. Και είναι εκεί έξω πολλοί που θέλουν να παραβιάσουν το σπίτι, να μπουν μέσα και να το βεβηλώσουν, να αρπάξουν ότι μπορούν και ότι προλάβουν. Δε θα τους αφήσω όμως πατέρα. Θα ξαναχτίσω τις πόρτες και τα παράθυρα μου και θα προστατέψω τα παιδιά μου. Μιλάμε και σου λέω είμαι καλά, μην ανησυχείς και μου τηλεφωνάς να μου πεις ανέκδοτα για να γελάσω, αλλάζεις θέμα αλλά μου λες «παιδί μου» και θέλω να σε δω και να κρυφτώ στην αγκαλιά σου και να κλάψω, μα έχω μεγαλώσει πια και εσύ μου γέρασες …… μου γέρασες και δε θέλω να σε βλέπω να πονάς. Γέρασες… από τη μια μέρα στην άλλη. Πότε περπατούσαμε μαζί και δεν προλάβαινα τα μεγάλα βήματα σου και σου φώναζα περίμενε με. Πότε πέρασαν τα χρόνια; δεν κατάλαβα. Δεν κατάλαβα. Νόμιζα θα έμενες πάντα νέος και δυνατός και όμορφος μα ο χρόνος είναι αδυσώπητος για όλους. Παραμένεις όμως και ελπίζω να’ σαι δίπλα μου γιατί είσαι ο μόνος άνθρωπος που με αγάπησε χωρίς να με πληγώσει. Σου ζητώ συγνώμη αν σε πλήγωσα εγώ. Η ζωή μας είναι μια μεγάλη ανηφόρα, εσύ το ξέρεις καλύτερα από όλους, εσύ που πληγώθηκες περισσότερο από όλους. Αντιμετώπισες όμως τη ζωή με το κεφάλι ψηλά, πάντα με αξιοπρέπεια, πάντα υπεράνω των καταστάσεων. Τίποτα δεν είναι τυχαίο πατέρα. Όσα έζησες, όσα ζήσαμε, όσα ζούμε, είναι ο αγώνας της ψυχής να μείνει αυτή που ήταν, αναλλοίωτη, να μην αφήσει τις σειρήνες να την παρασύρουν μέχρι να βρει την Ιθάκη της. Και ανάθεμα τις, είναι πολλές οι σειρήνες, γλυκές οι φωνές τους, αλλά εγώ το μόνο που έχω να τους πω είναι να πάνε να πνιγούν, γιατί εγώ θα είμαι η κόρη σου πατέρα.

ΜΣ (γράμματα στον πατέρα) 28/6/2013

μη ξεχάσεις

Βλέπεις που παραφέρομαι
Δεν προσφέρομαι
παράδειγμα προς μίμηση
Μονάχα μια συγκίνηση
Μου είναι αρκετή
Γουστάρω απλά να καίγομαι
σε ψεύτικες παραισθήσεις
σιγά σιγά θα με συνηθίσεις
απλά μη φοβηθείς
και μη μ’ εγκαταλείψεις
ζήσε και πια μη σκέφτεσαι
πως αύριο
τα πρέπει θα στοιχειώνουν
αυτά που φορτωθήκαμε
κι αυτά που μας χρεώνουν
σ’ όμορφες παραστάσεις
πάντα βουβό
βλέμμα γυμνό
κρατούμε απ’ όλα αποστάσεις
μην ξεχάσεις τα κλειδιά
να μεγαλώσεις τα παιδιά
να ταΐσεις τα σκυλιά
και να γεράσεις
ΜΣ ( μικρές ερωτικές ιστορίες)

η διαδρομή που λέγεται ζωή

Κρατάμε ένα τιμόνι κάθε μέρα και δεν διαπιστώνουμε ότι και η ζωή έχει τους ίδιους κανόνες με του δρόμου. το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρεις είναι τα φανάρια, πότε να σταματάς, πότε να ξεκινάς, και πότε να περιμένεις. μάθε να διαβάζεις τα σήματα, και πρόσεξε από τους τρελούς που δεν ακολουθούν κανόνες. όσο για τους μαλάκες που προσπαθούν να σου κόψουν το δρόμο, σήκωσε απλά το μεσαίο δάχτυλο. και τέλος αλλά σημαντικότερο αν διαπιστώσεις ότι βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο, βγες επειγόντως από την πλησιέστερη έξοδο ! ίσως και καταφέρεις να φτάσεις σώος στο τέλος της διαδρομής που λέγεται ζωή ! ΜΣ

η ιστορία που κανείς δε θα θυμόταν

Το έρεβος και οι αιώνες πρόσμεναν τη γέννηση σου.
Ήσουν εκείνος που περίμενε η ιστορία για να αρχίσει, το πρώτο κύτταρο από το σύμπαν που περίμενε ακόμα να γεννηθεί. Η ανάσα που φώναξε στον άνεμο να ξυπνήσει, στο νερό να κυλήσει, στη γη να αναστηθεί. Σε μια νύχτα πήρες μικρά χρυσά πετραδάκια και τα έβαλες στη θέση τους και έτσι γεννήθηκαν οι αστερισμοί. Έκανες λίγο τραμπάλα στους δίσκους του ζυγού και μ’ ένα σάλτο βρέθηκες στην πλάτη του καμπούρη Προμηθέα που έψαχνε ακόμα τη φωτιά για να την δώσει στους ανθρώπους. Ξήλωσες με μια πινελιά όλο το Δωδεκάθεο και κράτησες το νέκταρ για μια πεταλούδα που είχε να ζήσει μονάχα μια μέρα, και ήθελες να της χαρίσεις ότι πιο γλυκό είχε φτιάξει ποτέ η φύση. Κοιτάχτηκες σ’ ένα ρυάκι που μόλις είδε την αντανάκλαση σου από φόβο στράφηκε στα βουνά και έγινε και πάλι χιόνι. Και εσύ δάκρυσες που σε φοβήθηκε το νερό γιατί καταβάθος δεν είχες ποτέ μεγαλώσει και το δάκρυ σου έγινε και πάλι πηγή και γάργαρο ποτάμι. μεγάλωσες και όσα έφτιαξες σε λίγες ώρες φαίνονταν πια άχαρα, ανούσια. Έλειπε η μορφή που θυμόσουν σε κάποια προϊστορικά όνειρα, μια ανεξήγητη λάμψη που σε ζέσταινε όταν ζούσες ακόμα μόνος στο σκοτάδι. Και παρακάλεσες τον ήλιο να σου χαρίσει λίγες χρυσές αχτίδες και έφτιαξες τα μαλλιά της. Σμίλεψες με τα δάχτυλα σου το κορμί της και της φύσηξες πνοή. Την άφησες να κοιμάται για ώρες και της κέντησες στο κεφάλι τα πιο όμορφα σου παιδικά όνειρα. Το βράδυ την ξύπνησες απαλά με ένα χάδι, πήρες από την πανσέληνο μια στάλα μελαγχολία και την έσταξες στα μάτια της, να είναι πάντα υγρά σαν το ολόγιομο φεγγάρι. Σε κοίταξε και είδες τον εαυτό σου, και τότε κατάλαβες πως η πεταλούδα είχε γυρίσει στη δική σου μορφή. Έψαξες στην πλάτη της και υπήρχαν ακόμα σημάδια από τα φτερά της. Έσκυψες και τη φίλησες και γεύτηκες το νέκταρ που για χάρη της έκλεψες από τους δώδεκα Θεούς και το φιλί ήταν πιο σημαντικό απ’ τους αιώνες που σε περίμεναν και την ιστορία που κανείς δε θα θυμόταν.
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες )

οι μέρες που φοβόσουν

Και ήρθανε εκείνες οι μέρες που φοβόσουν εκείνες που ήξερες από πάντα που θα σε προλάβαιναν, όπου το σπίτι δε μυρίζει σπίτι, είναι μόνο τέσσερις τοίχοι που σε πνίγουν. Και τι ειρωνεία μοιάζουν οι ώρες στη δουλειά ανάπαυση, και μπαίνεις στο αυτοκίνητο και παρακαλάς να μακραίνει ο δρόμος για να μείνεις λίγο ακόμα μόνος, μακριά από εκείνους τους τέσσερις τοίχους που καραδοκούν να σε πλακώσουν. Είναι κρύο και ψυχρό, παντού στολισμένες φωτογραφίες σε περιγελάνε, σε φτύνουν και σε φωνάζουν ψεύτη και υποκριτή που είχες το θράσος να χαμογελάς σε στιγμές που έπαιζες τον πιο μεγάλο σου ρόλο. Και το καλοκαίρι έτρεχες και με φόρα βουτούσες στη θάλασσα, να νοιώσεις το παγωμένο νερό να κυλάει στα μάγουλα σου και να ανακουφίζεσαι για λίγες στιγμές νοιώθοντας πως είναι τα δάκρυα που δεν καταφέρνεις πια να κλάψεις. Να βουτάς και να ακουμπάς στην άμμο με μάτια ανοιχτά, και να γίνεσαι βρέφος στην μήτρα της μάνας σου, χωρίς να σε αποσπά η ζωή με τη βουή του κόσμου. Και μετά πάλι πίσω στο σπίτι …που δεν είναι πια οίκος ούτε εστία.. μόνο ένα παγωμένο σπίτι που ποτέ δεν το ένιωσες δικό σου και ας γράφουν τα χαρτιά της ιδιοκτησίας του όνομα σου. Σπίτι είναι εκεί που είναι η ψυχή και η ψυχή σου έμεινε κάπου πίσω… σε γκρεμισμένους προσφυγικούς συνοικισμούς, στο παιδικό σου ροζ υπνοδωμάτιο με το αφισοκολλημένο ταβάνι.
Μην κλαις μικρό μου, θα σε πάρω και πάλι πίσω στο σπίτι, έτσι κι αλλιώς τα διώροφα δεν ταιριάζανε ποτέ σε μας , ούτε οι μεγάλες αυλές και οι σιδερένιες καγκελόπορτες.. εμείς μάθαμε σε ανοιχτές αυλές, καβάλα στις ακακίες να τραγουδάμε και να παίζουμε με τις γάτες.. να ξεγελάμε τι γιαγιά και να πηδάμε κρυφά απ τις βεράντες για να παίξουμε στα σπαρμένα χωράφια.. και να πετάμε σιτάρια στις πλάτες μας για να δούμε πόσα παιδιά θα κάνουμε, να βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε και να μην μεγαλώνουμε ποτές, να τρέχουμε κάθε απόγευμα πίσω από τον κυρ Γρηγόρη για μια μπάλα παγωτό και να ναι αυτό στη ζωή το πιο σημαντικό.

τότε που τα όνειρα χωρούσαν σε δυο ρομαντικές σελίδες

Εσύ μετρούσες με αριθμούς
Κι εγώ με ανάσες
Έψαχνα για χρόνια να βρω
Τις ανάσες
Σε ένα παγωμένο γυαλί
Ένα παγωμένο βράδυ του χειμώνα
Με το δάχτυλο έγραφα καρδιές
Με ένα τόξο μοιρασμένες
Το αρχικό μου απ τη μια
Όπως τότε στα σχολικά μας μπλε τετράδια
Υποσχέσεις με ισάριθμες αναιρέσεις
Για σένα η αγάπη πάντα τετραγωνική
Μα η αγάπη δεν χωράει σε τετραγωνικά
Μόνο σε κύκλο μόνο χωρίς αρχή και τέλος
Για σένα η αγάπη πάντα περιμετρική
Με όρους και αντιπαραθέσεις
Φαντάζει τόσο μελαγχολική
Αλλιώς την είχα εγώ ονειρευτεί
Χωρίς λόγια και εξηγήσεις
Μόνο ματιές και αγκαλιές
Χωρίς αμαρτίες και εξομολογήσεις
Έμεινε μόνο το τετράδιο να χάσκει
Με Μπλε σκισμένο εξώφυλλο
Ένα παλιό εφηβικό ημερολόγιο
Γεμάτο όνειρα και ελπίδες
Τότε που τα όνειρα χωρούσαν
Σε δυο ρομαντικές σελίδες
MS

οι πιο όμορφες λέξεις και οι χειρότερες έχουν τις ίδιες κατα-λήξεις

οι πιο όμορφες λέξεις και οι χειρότερες έχουν τις ίδιες κατα-λήξεις....
ΜΣ

σώμα χωρίς σημάδια

ο πόνος και η θλίψη και η στενοχώρια είναι συστατικά της ζωής, πρέπει να μάθεις να τα δέχεσαι και να τα υπερβαίνεις, παραμένοντας σταθερός στις πεποιθήσεις σου.. ο πόνος θα περάσει, η θλίψη το ίδιο και συναισθηματική ωριμότητα είναι να μην υποκύπτεις στην παρόρμηση για να αποφύγεις τον πόνο, να αντιστέκεσαι σε αυτό που εγκέφαλος σου ξέρει ότι σου κάνει κακό, και να έχεις την ψυχή σου καθαρή από αυτά που σου δίνουν πρόσκαιρη χαρά, αλλά κατά βάθος σε δηλητηριάζουν, μη φοβάσαι να πονέσεις, να απαρνηθείς τα ναρκωτικά σου, άφησε τις φλέβες σου να καθαρίσουν, άφησε το αίμα σου να ρέει καθαρό, άφησε την καρδιά σου να χτυπήσει άγρια από πόνο μέχρι να βρει τους ρυθμούς της, άφησε το σώμα σου χωρίς σημάδια, μόνο έτσι θα λογιέσαι ζωντανός ΜΣ

η ψυχή θυμάται

ανακάλυψε ο άνθρωπος το λόγο, βρήκε τις λέξεις , και έμαθε το ψέμα.. και το ψέμα είναι το βολικότερο, αντέχει στο χρόνο, σαν το περσικό χαλί που κρύβει χρόνια σκόνης... πες αλήθεια, στάσου μπροστά στον καθρέφτη και πες μια φορά την αλήθεια , γδύσου από τις ταμπέλες σου, τους ρόλους που έγραψες με προσοχή, και παίξε μόνο για σένα..... αύριο θα σε περιμένει η ίδια στάση, το ίδιο λεοφωρείο, το ίδιο γραφείο, οι απλήρωτοι λογαριασμοί, εκεί δίπλα θα περιμένει και το φορείο... και η τελευταία σου πνοή..απόψε όμως πες αλήθεια, ίσως θέλει λίγη προσοχή, πονάει η αλήθεια, όσο και η απόκρυψη.. σε έμαθαν να φοβάσαι να αγαπήσεις, να ντρέπεσαι να δακρύσεις, γέμισαν τα μυαλά σου πρέπει και μπορεί, αλαζονικές προσδοκίες ότι μπορεί να ήσουν οτιδήποτε άλλο από αυτό που γεννήθηκες για να είσαι, και εσύ για χρόνια προσποιείσαι ότι σου αρέσει, μα η ψυχή δεν ξεχνά, κι ας της φυσάς χρόνια τώρα καπνό, η ψυχή θυμάται, δεν ξεχνά την αλήθεια
ΜΣ

η γαμημένη η μοναξιά

Και σπας τα δεσμά που τόσα χρόνια βλαστημούσες και βγαίνεις έξω , αναπνέεις αχόρταγα εκείνον τον άλλο αέρα της ελευθερίας και στην τρίτη ανάσα πνίγεσαι από το άγχος ….
Είσαι πια βορά και λυσσάνε για τις σάρκες σου τα θηρία, σ΄αυτήν την αρρωστημένη ζουγκλο-κοινωνία, και εσύ δεν ταίριαζες ποτέ στη ζούγκλα, μένεις κρυμμένος σε σπηλιές ακούγοντας με φρίκη τα μουγκρητά τους, τα βήματα τους, σε συναγερμό και με μια απειροελάχιστη ελπίδα Θέλεις ένα άλλο κλουβί, με ένα άλλο δεσμώτη, να του δώσεις την καρδιά σου να την κρατήσει ίσως πιο απαλά, ίσως να αγαπήσει το κορμί σου πιο τρυφερά, αλλά αυτή τη γαμημένη την ελευθερία δεν την πας και δε σε πάει… η γαμημένη η μοναξιά πονάει όσο και η σκλαβιά…..
ΜΣ

αντίο Παναγιώτη

Ένα μικρό κουτί ξεχειλισμένο με παλιοκαιρισμένες κάρτες και γράμματα…. Το άνοιξα και τις διάβασα μία μία, ευχές για γενέθλια που πέρασαν, ευχές για βίους ανθόσπαρτους σπαρμένους με αγκάθια, γράμματα από αγαπημένους που μας άφησαν, και χριστουγεννιάτικες κάρτες με ευχές για το νέο έτος, που τώρα έγινε παλιό, και πρωτοχρονιές που κλάψαμε στο 3,2,1…. και τα χαζά μηχανάκια ακόμα να βουίζουν πεισματικά το happy birthday to you…..περιγελώντας μας ! έψαξα αλλά δεν βρήκα τη δική σου, ξέρεις αυτή που έσχισα και εσύ την ξανακόλλησες προσεχτικά με σελοτειπ και μου την ξανάδωσες , λες κι ήξερες ότι θα ήταν το μόνο δικό σου που θα έμενε, μαζί με τις αναμνήσεις από εκείνο το καλοκαίρι που ήταν πάρα πολύ για να το αντέξουμε.....

αποτοξίνωση

Η αποτοξίνωση επιτυχημένη
νοιώθω ολοένα και πιο δυνατή
Ξέρω σαν περάσουν μέρες, μήνες και χρόνια
Πόσο ηλίθια θα νοιώθω για τούτες τις μέρες
που πέρασα να σε σκέφτομαι
Όλες τις κόκκινες γραμμές
Που Θα μπορούσα να τις περάσω
για αυτό το πάθος
Γι αυτό έκανα ολοταχώς μεταβολή
Και δεν κοιτάζω πίσω
γιατί ξέρω σαν τη γυναίκα του Λωτ
θα γίνω μια στήλη από αλάτι
και προχωρώ μακριά σου
σέρνοντας καρδιά και πόδια
σαν περάσω και τον τελευταίο λόφο
και όταν δε θα σε φτάνει η φωνή μου
θα σου φωνάξω
στα γόνατα σκυμμένη
κυλάς μέσα μου ακόμα

ΜΣ (μικρές ερωτικές υστερίες)

τελευταίοι του είδους

έχουμε παραμείνει
τελευταίοι του είδους
δράκοι με τσακισμένα φτερά
αρνούμενοι πεισματικά
ν' ανεβούμε στην κιβωτό
ξεφυσώντας τις τελευταίες φλόγες
αναμένουμε τον αφανισμό
ΜΣ

προσωπική ευθύνη

Καλημέρα αγάπη μου, σου ψιθύρισα…δες με .. έχω ανθίσει… είμαι στη κέντρο του παραδείσου, στα κόκκινα ντυμένη… όσο ποτέ ευτυχισμένη..και θέλω δεν μπορώ να κάνω πολλά για σένα όπως δεν έκανε ποτέ κανείς για μένα, πέραν αυτής της επισήμανσης. Πάντα είναι προσωπική ευθύνη η ευτυχία, απλά τη βρίσκεις μέσα σου και τη μοιράζεσαι, όπως ένα φρέσκο παγωμένο φρούτο που στο δίνω στο στόμα. Άκουσε με όμως την έχω δει, είναι ακόμα ζωντανή, κι ας κρυβόταν πίσω από είκοσι χρόνια θλίψης και εκατό χρόνια μοναξιάς. Σου στέλνω όμως όλο το κόκκινο της ευτυχίας , γιατί κόκκινη είναι, σαν το αίμα που πάλλεται στην καρδιά μας, και ελπίζω να χρωματίσεις όμορφα τις μέρες σου. Σου στέλνω και τα παιδικά μου όνειρα, να πλατσουρίζουμε τα ηλιοβασιλέματα στα κύμματα και να τρέχουμε στην άμμο χωρίς έγνοιες. Σου στέλνω ένα μικρό μπουκάλι να κλειδώσεις μέσα όλες σου τις σκέψεις και να το ρίξεις πίσω στον ωκεανό, και ένα λευκό χάρτινο καραβάκι για σαλπάρεις μαζί μου στο πέλαγο. 

ΜΣ ( μικρές ερωτικές ιστορίες)

το τσιγάρο

μ'άναψες με σαν το πρώτο σου τσιγάρο πίσω από τα μαθητικά σου χαλάσματα ……
με κράτησες με με άναψες, με εισέπνευσες, τοξική νοκιτίνη ήμουν κι εγώ, πικρή και θανατηφόρα γεύση , παρανομία κι εθισμός….. μυρίζω αμαρτία και πρέπει να με κόψεις, ναι το ξέρω σου κάνω κακό, μα χρόνια περίμενα κλεισμένη σε τούτο το πακέτο, για να το ξετυλίξεις, να με τραβήξεις προσεχτικά από μέσα, να ανάψεις την άκρη μου και να γίνω καπνός στα χείλη σου..... να καίγομαι και να σε καίω, όσο με ποθείς τόσο να θέλεις στα δυο να με κόψεις……..
Κι ενώ θα χαίρεσαι τις αποτοξινωμένες σου μέρες χωρίς μια ρουφηξιά, με καθαρή συνείδηση και διαυγές πνεύμα, πλανημένος και δυνατός όσο ποτέ, ………τότε θα με ψάχνεις σαν τρελλός πίσω από τα χαλάσματα …..θα πεθαίνεις να δεις αν είμαι εκεί, κρυφτό θα παίζεις, θα έρχεσαι και θα φεύγεις για να μου δείξεις πως τάχα με ξεπέρασες, ενώ η μύτη σου θα ψάχνει τη μυρωδιά μου, και στη τσέπη σου τα σπίρτα τα ακροδάχτυλα στου θα καίνε, στην αλλοπρόσαλλη σου λογική θα με θέλεις πάντα εκεί, όπως το τσακισμένο πακέτο που έχεις πάντα κρυμμένο στο ντουλάπι, να περιμένω, πακέτο τσακισμένο και πεταγμένο, βαθιά στη ψυχή σου καταχωνιασμένο, μέχρι τη νύχτα που τη λογική θα ξετινάξεις, μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη,
θ ΄ανοίξεις με βία το ντουλάπι, ηττημένος θα τ ΄αρπάξεις, χωρίς δηλητήριο πια δε θα θ΄αντέχεις, κρυφά πίσω από τα χαλάσματα, θα ρθεις με λύσσα και πάλι να μ’ ανάψεις….

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

η αρχή του σκορπιού

απρόσμενα θα έρθει η μέρα που θα ευθυγραμμιστούν και πάλι οι πλανήτες .......
η μέρα που θα κοιτάξεις στον καθρέφτη και θα πεις "καλώς σε βρήκα και πάλι" ......
απρόσμενα, καταλυτικά, διεκδικητικά θα πεταχτεί από τον καθρέφτη που την είχες κλειδωμένη και θα μπει πάλι μέσα σου και θα είναι τό τέλος της εποχής του 'ζυγού΄ και η αρχή του σκορπιού
ΜΣ

πολύτιμο μου

Κοιταχτήκαμε μοναχά για μια στιγμή, μα πρόλαβες να στάξεις το μαύρο των ματιών σου στο γαλάζιο των δικών. Και έτσι απλά και απερίσκεπτα μου φουρτούνιασες το χρώμα, σήκωσες κύματα και αστραπές κι μεμιάς έλιωσες τα παγόβουνα που έγιναν καταρράχτες. Κι εγώ για να σε τιμωρήσω πήρα απ τα μάτια μου το μπλε και το έσταξα στα δυο σου ηφαίστεια, μα η πυρακτωμένη σου λάβα το αγκάλιασε μεμιάς και γέμισε το πρόσωπο σου ζαφείρια! και έμεινα με μάτια στα μάτια σου, σώμα στο σώμα σου... πολύτιμο μου

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες )

απόψε δάκρυα η γη μυρίζει

θρηνώ από τώρα
για όταν δε θα σαι πια εδώ
και δε θα δω πια τη δύναμη να γράψω
ούτε να κλάψω
ξέρω
θα’ ρθεί αυτή η ώρα
που δε θα σαι πια εδώ
θα ναι γλυκιά παρηγοριά
να σκέφτομαι
πως είσαι ένα απ τα παιδιά που γέννησα
και βύξαζα
κι ανάθρεψα
και τώρα μεγάλωσες
κι ανοίγεις τα φτερά σου
να σκέφτομαι
πως είσαι ο πατέρας
που με κράτησε
απ το χέρι
και με ανάστησε
με παραμύθια κι ιστορίες
και για κείνον έκλαιγα πάντα τα βράδια
να με ακούει ο θάνατος και να μην τον πάρει
γιατί ήταν αυτός η πρώτη μου αγάπη
Αγαπημένε
σαν πατέρας με γέννησες κι εσύ
ξέρω
όπου κι αν είσαι
η ψυχή σου θα μ' αγγίζει
απόψε δάκρυα η γη μυρίζει
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

ο πατέρας της Κυριακής

Ο πατέρας της Κυριακής
Πάντα τις Κυριακές σε σκέφτομαι γιατί ήτανε οι Κυριακές πάντα δικές μας. Τότε που μικρή ακόμα ξάπλωνα δίπλα σου στο μικρό προσφυγικό σπίτι των Αγίων Αναργύρων και μου έλεγες ιστορίες από τα χρόνια που δούλεψες στα καράβια. Θυμάμαι ακόμα εκείνο τα παράξενο φωτιστικό που χαμήλωνε με ένα στρογγυλό κουμπάκι και ακουγόταν ένα ζζζζζζ. Θυμάμαι όταν αποκοιμιόσουν και η μύτη σου έκανε ένα σφυριχτό ρυθμικό ήχο και εγώ γυρνούσα από την άλλη και γελούσα γιατί μου φαινόταν αστείο. Τα διαλείμματα, στη Μικτή που ερχόσουν με ένα σακουλάκι ζεστές κούπες και μια στο χέρι για το δρόμο. Μα πάνω από όλα εκείνες τις Κυριακές του Χειμώνα, διπλή παράσταση στο σινεμά, με την εφημερίδα σου στα γόνατα, να είναι έτοιμη για να μου κρύβεις στα μάτια, στις επίμαχες σκηνές. Και κάτι άλλες Κυριακές, να κολυμπάμε στα παγωμένα νερά του Πρωταρά, μπροστά εσύ με το ψαροντούφεκο και πίσω εγώ να αγωνίζομαι να σε προλάβω και να σου φωνάζω μπαμπά, περίμενε με. Και εσύ να γελάς, δείχνοντας μου μικρά κοχύλια που μου μάζεψες από το βυθό, και πώς να αρπάζω τις καρκαλίνες απότομα από το βράχο. Περιπέτειες, εκδρομές και ατέλειωτες ιστορίες για το χωριό σου και τα χρυσόμηλα, τα τεράτσια και τις παιδικές σου σκανταλιές. Γιατί και εσύ ένα παιδί ήσουν πάντα και μεγαλώσαμε μαζί, τι κι αν ήσουν πάνω από όλα πατέρας, ήσουν πάνω από όλα αληθινός, δε με φλόμωσες με θεωρίες και κηρύγματα, μιλούσε πάντα η πράξη. Κανένας δε με έμαθε όσα εσύ, δε με αγάπησε όσο εσύ, και δεν πίστεψε σε μένα όσο εσύ !
Κι αυτοί που πιστεύουν ότι οι πατεράδες της Κυριακής δεν είναι αρκετοί δεν γνώρισαν εσένα.
ΜΣ (αφιερωμένο)

λιλιπουτιοι

Καλοκαιρινό βράδυ, ακόμα δροσερό. Ας γίνουμε απόψε λιλιπούτιοι, για να χωρέσουμε μαζί σε ένα καρυδότσουφλο. Σφιχταγκαλιασμένοι θα κυλάμε στο ρυάκι, πίνοντας γύρη και φιλιά. Θα χορέψουμε όλο το βράδυ απάνω σε μεταξένια νούφαρα, όσο τα τριζόνια θα παίζουν βαλς. Θα με στροβιλίζεις και θα γελάς , εγώ θα ψάχνω την πιο φωτεινή πυγολαμπίδα για να μας ζεστάνει. Στο καρυδότσουφλο μας θα ξαπλώσουμε αποκαμωμένοι, ένα φύλλο θα μας σκεπάζει. Με μισόκλειστα μάτια θα ψάχνουμε στο στερέωμα την μεγάλη αρκούδα. Όταν θα χεις αποκοιμηθεί θα σου ψιθυρίσω γλυκά στο αυτί πως σε αγαπάω. Έτσι κι αλλιώς δε θα μ ‘ ακούσεις μ’ αυτή τη λιλιπούτια φωνή , θα κοιμάσαι ήδη, σε ένα καρυδότσουφλο, που κυλά σε ένα ρυάκι, σε ένα χωρίς αρχή και τέλος παραμύθι, μια δροσερής καλοκαιρινής βραδιάς.
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

η εξουσία στον έρωτα

ολόκληρο σύμπαν
συνωμοτεί
για να δονείσαι
στους κραδασμούς της
να χορεύεις
στους ρυθμούς της
να πάλλεσαι
στους οργασμούς της
δίνει ο διάβολος
τις ευχές του
κι ο Θεός
σκίζει τις εντολές του
στρίβουν μαζί
ένα τσιγάρο τελευταίο
κι αποχωρούν
παραδίδοντας οικειοθελώς
την εξουσία στον Έρωτα
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

προσωπικές καταθέσεις

Ατέλειωτος παρωξυσμός
Παράλογος και εγωιστικός
Έτσι να τυρανιόμαστε
Σε έργα εγκληματικά
Έξω από την πόρτα κίτρινες κορδέλες
Και μέσα ο θάνατος σε σατέν σεντόνια
Σου φωνάζει να με πάρεις
Γεμίζεις το κορμί μου
Προσωπικές καταθέσεις
Κι ενώ ψάχνεις ενόχους
κι ανοίγεις υποθέσεις
όλα τα στοιχεία δείχνουν εσένα
τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα
μικρές δαγκωματιές
στα χαρακώματα
και στο χέρι σου σημαδεμένο
από το όπλο του φόνου που καίει
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

πικρό φιλί

αν διάλεγα με ποια αίσθηση να σ' αγαπώ
δε θα σε έβλεπα
δε θα σε άκουγα
ούτε καν θα σε άγγιζα
μονάχα θα σε γευόμουν
θα ναι η γεύση σου γλυκιά
θάλασσα τα δάκρυα σου αλμυρά
πικρό φιλί όταν θα φεύγεις 

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

ΑΒΑΛΟΝ

Κι αν γεννήθηκα σε τούτον τον άψυχο αιώνα
Είναι που από τότε σε ψάχνω
Γεννιέμαι και ξαναπεθαίνω
Μέχρι να σε βρω
Και να που ξανασυναντιόμαστε
Σε ετούτον τον άψυχο αιώνα
Και με θυμάσαι το ξέρω
Από τότε
Από εκείνη τη νύχτα
Που με έκαναν δώρο σε εσένα
Μια νύχτα το μεσοκαλόκαιρου
Γύρω μας έκαιαν κέλτικες φωτιές
Και εμείς φορώντας μάσκες ελαφιών
Γίναμε ένα με το δάσος
Με άφησες τότε ζαλισμένη να κοιμάμαι
Κι ήταν ο σπόρος σου ανθισμένος
Μέσα μου
Και μόνο τότε είδα το πρόσωπο σου
Όταν γεννήθηκες από μέσα μου
Μια νύχτα στην Άβαλον
Κι αν γεννήθηκες σε τούτον τον άψυχο αιώνα
Είναι που από τότε σε ψάχνεις
Γεννιέσαι και ξαναπεθαίνεις
Μέχρι να με βρεις
Και να που ξανασυναντιόμαστε
Δυο ξένοι μέσα στο πλήθος
Και σε θυμάμαι το ξέρεις
Από τότε
Από εκείνη τη νύχτα
Που έκλαψες στο στήθος μου
Και ας μην είχα δει ποτέ το πρόσωπο σου
Είναι ίδια η μυρωδιά από το διψασμένο κορμί σου
Και βλέπω τις κέλτικες φωτιές
Να καίνε ακόμα στα μάτια σου
Μέσα από τις κόγχες της μάσκας
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

Μαρία

Μαρία
Μαρία, μαγεμένη μου ψυχή, κλειδωμένη στις ακτές της Σαλαμίνας ψάχνοντας για τα γαλάζια κυκλάμινα, περιμένεις την αγάπη των δεκαοκτώ σου χρόνων που μπάρκαρε χωρίς επιστροφή.
Μαρία, έξω από τον κόσμο, και ο κόσμος έξω από σένα, ψυχή μου αλλοπαρμένη, πάντα η μισή δοσμένη, αυστηρά τιμωρημένη, μια ζωή πληγώνεις τον εαυτό σου πάνω από όλα.
Σ΄ αγάπησα και εγώ Μαρία, μα δε μ’ άφησες ποτέ να σε αγγίξω, εσύ τάχτηκες για άλλα ταξίδια και εγώ από λάθος μπήκα στη βαλίτσα σου στριμωγμένη δίπλα σε βιβλία και πεντάγραμμα.
Ελπίζω να μη σε κούρασα Μαρία, να μη σε πλήγωσα πολύ και αν κλαίω κάποτε είναι που αναζητώ ακόμα να σε αγγίξω, μα εσύ θα ψάχνεις μια ζωή, για τα γαλάζια σου κυκλάμινα.
MS αφιερωμένο !

πες μου ένα ακόμα παραμύθι

Ξάπλωσε με κι απόψε σε αραχνοΰφαντα μαξιλάρια
Βάλε το κεφάλι μου στα γόνατα σου
Κάνε μου πλεξούδες στα μαλλιά
Και πες μου ακόμα ένα παραμύθι
Ίσως χαλαρώσει το χέρι μου
Κι αφήσω το γιαταγάνι
Γιατί έχω ακονίσει τη λεπίδα
Και έχει το σχήμα του λαιμού σου
Αγάπη μου
Μα εσύ μη φοβηθείς
πες μου ένα παραμύθι
Ξέρω έχεις χιλιάδες παραμύθια να μου πεις
Κι εγώ
θα διώξω τους φρουρούς
θ’ αφήσω δίπλα μόνο τους ευνούχους
να σε κοιτούν και να ζηλεύουν
βουβά να κλαίνε και να ελπίζουν
πως θα ναι και πάλι άντρες
στην επόμενη ζωή
Κάνε να ναι όμορφο το παραμύθι
Μα μην το τελειώσεις απόψε
Κάνε με να θέλω άλλα χίλια
Αν θες να ζήσεις το πρωί

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

ένοχη συνείδηση

Τρεις τα χαράματα, φωνάζει και πάλι η ένοχη συνείδηση μου, ακούω κάτω απ το παράθυρο φωνές να γελούν μαζί μου. Βλέπουν τη γύμνια μου απ το παράθυρο και νοιώθω τόση ντροπή. Μα οι κουρτίνες είναι κλειστές όπως πάντα και εγώ δεν είμαι γυμνή. Είναι μόνο το μυαλό που παίζει άσχημα παιχνίδια όπως πάντα, φαντάσματα ή μήπως εσύ που στέλνεις τις λέξεις σου να μου τσιγκλάνε το μυαλό; Τρέμω και παραμιλώ. Ψάχνω την ανάσα μου να βρω. Προτού κοιμηθώ σκεφτόμουν πάλι εσένα, όπως τόσες μέρες, όπως τόσες νύχτες, σκέψεις επικίνδυνες που δεν τολμώ ούτε με το μαξιλάρι να τις μοιραστώ. Σκέψεις αμαρτωλές που ούτε στα σεντόνια δεν ομολογώ. Μα έχουν ήδη αντιληφθεί τη διαφορά, στην βαρετή μου ανάσα, στο ρυθμικό ανασήκωμα του στήθους, στους μικρούς αναστεναγμούς που δεν ακούει κανείς, στα πυρακτωμένα μου μάτια που λάμπουν στο σκοτάδι. στο σώμα μου που ηλεκτρίζεται σαν το αγγίζει η άκρη της κουρτίνας κάθε που την παρασέρνει το νυχτερινό αεράκι. Είμαι έτοιμη μια πυρκαγιά ολόκληρη να εκραγώ μα βασανίζω τον πόθο μου και τον κρατάω κλειδωμένο, για αιώνες περιμένω και γυρεύω θάλασσες και παγωμένα νερά εξαγνίσω το σώμα και το μυαλό μου από τις λέξεις. Μα εσύ εκεί να με πειράζεις, να πετάς δολώματα και να με ταράζεις, με λαμπαδιάζεις και μετά κοιμάσαι χωρίς να με λυπάσαι, άραγε μαζί μου θα γελάς ή στον ύπνο σου και εσύ θ’ αναστενάζεις; Το διασκεδάζεις. Να με φέρνεις στα όρια, μα αντέχω ακόμα, στα γόνατα δε θα με δεις. Είναι που θέλω και καίγομαι, είναι που γουστάρω τις νύχτες να σε θέλω και να τρελαίνομαι να ξέρω πως ποτέ δε θα παραδοθώ και ποτέ δε θα παραδοθείς.

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

18/05/2013

σχόλια του ΘΟΚ για το θέατρο ΦΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

επισυνάπτω τα σχόλια του ΘΟΚ για το έργο μου ΦΙΛΙΑ ΑΠ ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ τους ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση του έργου μου και για τα σχόλια τους τα οποιά θεωρώ σεβαστά και επικοδομητικά
Σχόλια της Ομάδας Συμβούλων/ Αναγνωστών
Φιλιά απ’ το Παρίσι
Θετικά: το είδος που επιλέξατε, δηλ. το αστυνομικό, έχει ενδιαφέρον και έμφυτη θεατρικότητα. Δημιουργείτε συχνά ωραία ατμόσφαιρα.
Περιεχόμενο/πλοκή: έχουμε την εντύπωση πως δεν επιλέξατε να πείτε την πιο δυνατή ιστορία, ή τη σωστή ιστορία: δηλαδή, μήπως το ενδιαφέρον έπρεπε να επικεντρωθεί στο ζευγάρι αστυνομικού -ντετέκτιβ, αλλά με πιο πολλές ανατροπές και συγκρούσεις; Είναι αυτοί οι πρωταγωνιστές; Αν ναι, ποια είναι η ιστορία τους και γιατί είναι ενδιαφέρουσα για να τη δούμε στη σκηνή; Σπρώξατε την ιστορία σας όσο μπορούσατε στα άκρα, μέσα στα όρια της λογικής και της πειστικότητας;
Στο ίδιο πνεύμα, αναρωτιόμαστε ποια είναι η βασική σύγκρουση του έργου και πώς επέρχεται η λύση. Θεωρούμε πως δίνονται υπερβολικά εύκολες λύσεις, χωρίς ανατροπή ή πειστικότητα, σε μια πλοκή που δεν έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ούτε σταθερή εστίαση.
Επίσης, όσον αφορά το περιεχόμενο: επειδή πρόκειται για πολύ γνωστό και πολυπαιγμένο είδος, θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή σας στην αποφυγή των κλισέ ή των δανεισμών από άλλα έργα, θεατρικά, κινηματογραφικά ή τηλεοπτικά. Αυτός είναι ο κίνδυνος με ένα τέτοιο είδος. Συχνά, όταν γράφουμε σήμερα θεατρικά έργα ή σενάρια τα οποία κουβαλούν την “κληρονομιά” ενός κλασικού, αγαπημένου genre, είναι χρήσιμο να αναγνωρίζουμε το πού αναφερόμαστε και να το κάνουμε με χιούμορ.
Δομή: ένα αστυνομικό έργο πρέπει να μας κρατά καθηλωμένους, προχωρώντας με καταιγιστικούς ρυθμούς, να μας ιντριγκάρει και να μας εκπλήσσει. Στο έργο σας, αντιθέτως, υπάρχουν αρκετές σκηνές που δεν είναι απαραίτητες αλλά επαναλαμβάνουν δεδομένα και καθυστερούν τη δράση. (Για παράδειγμα όταν ο αστυνομικός και η ντετέκτιβ πληροφορούν ο ένας τον άλλο τί έγινε σε προηγούμενη σκηνή.). Πρέπει να ρωτάτε τον εαυτό σας ανά πάσα στιγμή πόσα ξέρει το κοινό, και πώς η κάθε σκηνή προωθεί τη δράση. Το θέατρο απαιτεί εξαιρετική οικονομία. Ειδικά το είδος που επιλέξατε, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ανατροπή των προσδοκιών του κοινού, την αγωνία (suspense) και τη συνεχή και προσεκτική ροή των πληροφοριών.
Χαρακτήρες: είναι πιστευτοί, ανθρώπινοι; Πολλοί από αυτούς είναι κάτι μεταξύ κλισέ και μη πειστικού χαρακτήρα, όπως για παράδειγμα η Βίβιεν/Βιολέτα.
Μια γενική εισήγηση για τη θεατρική γραφή: επειδή διακρίνουμε πως έχετε έφεση στο γράψιμο και σας ενδιαφέρει, θα σας συμβουλεύαμε να βρείτε μια ισορροπία μεταξύ προσχεδιασμού και αυθορμητισμού/ φαντασίας: αφήστε τους χαρακτήρες να σας εκπλήξουν περισσότερο, να σας οδηγήσουν σε κατευθύνσεις στην πλοκή που δεν περιμένατε.

15/03/2013

ο έρωτας της σαύρας

Είχα κάποτε ερωτευτεί τη σκιά σου
Περνούσε από πάνω μου για κάποια κλάσματα δευτερολέπτου
Και με δρόσιζε από την κάψα του ήλιου
Και τα πόδια μου που βούλιαζαν στην καυτή άμμο δεν έκαιγαν τόσο
Και οι φολίδες μου αόρατα γίνονταν φτερά και ανυψωνόμουν

Είχα κάποτε ερωτευτεί τη σκιά σου
Και το λίκνισμα των φτερών σου που άφηναν ένα ελαφρό αεράκι πίσω τους
Έξω από τη σπηλιά σαν περνούσες κάθε που σουρούπωνε
Για να πάεις ψηλά στη δική σου φωλιά
Αχ πολύ μακριά

Είχα κάποτε ερωτευτεί τη σκιά σου
Και έβγαλα λίγο το κεφάλι μου απ την σπηλιά για να σε δω
Ναι ήσουν όπως σε είχα φανταστεί
Τρομακτικός
Φοβήθηκα και ένα δάκρυ έσταξε στην άμμο
Μα ήταν ήδη πολύ αργά

Είχα κάποτε ερωτευτεί τη σκιά σου
και σαν σουρούπωσε βγήκα απ τη σπηλιά
Τα νύχια σου με κάρφωσαν, αλλά δεν πρόλαβα να πονέσω
Ήμουν επιτέλους μαζί σου
Τα φτερά σου με σήκωσαν ψηλά !
ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες) ο έρωτας της σαύρας

σαν Πηνελόπη

Σαν Πηνελόπη ξάπλωνε δίπλα στο κύμα και άφηνε τη θάλασσα να μπει μέσα της, περιμένοντας τον Οδυσσέα…
Σαν απελπισμένη έβγαινε έξω και άφηνε τη βροχή να τη φιλήσει, περιμένοντας τα χείλη του..
Σε θέλω… του φώναζε… και έκανε έρωτα με τα δάκρυα της…

ΜΣ (Μικρές ερωτικές ιστορίες) 11/5/2013

μην τρέχεις

Μην τρέχεις
Το γραφείο θα ναι εκεί
Και αύριο
Μη μου λες άλλα πρέπει
Τα ξέρω τα χω μάθει απ’ έξω
Λίγη ώρα για μας
Μένει καρδιά μου ;
Πριν χαθούμε στο άγνωστο πλήθος
Και γίνουμε ξένοι
Φέρε μου τον καθρέφτη
Να με κοιτάξω
Να δω αν με θυμάμαι
Φοβάμαι
Όλα όπως τα παλέψαμε Να γίνουν
Θα μείνουν Σαν σαρκοφάγος
Των ονείρων
Της χαμένης Αθωότητας
Απόψε δεν θα κλάψω
Θα φωνάξω Στο φεγγάρι
Αν έχει χώρο Να με πάρει
Κοντά του μια βραδιά
Να με κρατήσει Αγκαλιά
Γιατί η δικιά μας Πάγωσε
Καρδιά μου
Χαμογέλα
Μας βλέπουν τα Παιδιά

ΜΣ

λευκό περιστέρι

Σ’ είχα σχεδόν ζωγραφίσει, σε ένα καμβά, με έντονα χρώματα και άρχισες να μου μοιάζεις . Μα φοβήθηκα μην σε συνηθίσω και τράβηξα τον εαυτό μου μακριά απ τη σκέψη σου όπως τραβάνε ένα μισοκοιμισμένο βρέφος από το στήθος της μάνας και εκείνο ακόμα ανοιγοκλείνει το στόμα του ψάχνοντας το γάλα. Φοβήθηκα μην σε θελήσω και τράβηξα τον ψυχή μου μακριά από τη δική σου γιατί έμοιαζαν τόσο πολύ οι ψυχές μας που σε λίγο δε θα ξεχώριζα ποια είναι η δική σου και ποια η δική μου και ίσως έπαιρνα τη δική σου φεύγοντας και έμενες εσύ με τη δική μου και η δική μου δεν κάνει για να την κρατήσεις. Φοβήθηκα μην σ’ ερωτευτώ και τράβηξα τη φαντασία μου μακριά από το κορμί σου αν και μου το χάρισες απλόχερα για να φτιάχνω σχεδίες με ζαχαροκάλαμα και κλαδιά φοινικιάς και να αρμενίζω, να σε φιλώ και να βασανίζω….. όχι πια. Φοβήθηκα γιατί πάντα κάτι τόσο δυνατό και απρόσμενο φοβίζει και ο έρωτας είναι δυνατός και απρόσμενος και όπως μου πες ένα πουλί αρπαχτικό μα εμείς μάθαμε να μεγαλώνουμε στις παλάμες μας μόνο λευκά περιστέρια. Και αν η μέρα κυλάει ήρεμα και φυσιολογικά και είμαι τόσο περήφανη για την αυτοσυγκράτηση μου, μετά έρχεται η νύχτα και η ώρα που η παρουσία σου με παρηγορούσε, και τότε νοιώθω και εγώ η ίδια ένα λευκό περιστέρι και θέλω να έρθεις σαν αρπακτικό και να με αρπάξεις. Ξέρω όσο και αν θα μοιάζουν οι μέρες φυσιολογικές, οι νύχτες θα είναι πια χωρίς έμπνευση σαν τη χειμερία νάρκη της ψυχής. Μου λείπεις… έφυγε το ροζ και το μπλε το άσπρο και το μαύρο, έμεινε μια λευκή σελίδα και κατέβασα την πένα. ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)


μπροστά στις οθόνες μας

Μπροστά στις οθόνες μας
Μετράμε τις ψήφους μας
Μα αν υπήρχε ευτυχία
Θα θρηνούσαμε ποιητές
Μπροστά στις οθόνες μας
Μετράμε τα λάικ μας
Και νομίζουμε υπάρχουμε
Μέσα από κουβέντες φιλικές
Μα αν αυτά που έπρεπε ζούσαμε
Δε θα τα αναζητούσαμε
Σε στιχάκια κι οθόνες
Και εμπνεύσεις ερωτικές
Μπροστά στις οθόνες μας
Παίρνουμε τη δόση μας
Ότι κι αν λέμε ο έρωτας
Σε λέξεις δεν χωρεί
ΜΣ 7/5/2013

το λευκό σου πάει πολύ

Και σήμερα θα υφάνω την ύπαρξη μου πάνω στο λευκό σου φανελάκι και το χαμόγελο σου που πήρα μέσα από μια φωτογραφία και το βαλα στα όνειρα μου.
Μη στέκεσαι πολύ κοντά μου, από μακριά θα σε κοιτώ, έτσι σαν μια κορνιζαρισμένη φωτογραφία από καλοκαιρινές διακοπές που μόλις χτες βγάλαμε.
Δε θα είσαι ένας ακόμα έρωτας, θα είσαι ο παιδικός μου έρωτας γιατί ήρθες όσο καθόμουν μόνη στην αυλή και μου άπλωσες το χέρι και παίξαμε μαζί όλο το απόγευμα.
Μετά μοιραστήκαμε ένα παγωτό χωνάκι, αλλά εσύ όλο το άφηνες να λιώνει και στερέωνες το χωνάκι στην άκρη της μύτης σου ακροπατώντας σε οριζόντιους κορμούς και στην παιδική σου ανεμελιά.
Και εγώ όλο γελούσα και σε κοιτούσα γιατί μου ξέφευγες κρυμμένος μέσα σε στάχυα, μόνο για να με ξαφνιάσεις κλείνοντας μου τα μάτια και προσποιούμουν ότι δεν ήξερα ποιος είναι και μ ‘ άλλα ονόματα σε φώναζα, μόνο για να μείνεις λίγες παραπάνω στιγμές κοντά μου, να νοιώσω το στήθος σου να λαχανιάζει και τα ιδρωμένα χέρια σου στα δικά μου πριν μου ξανακρυφτείς και πάλι.
Και σήμερα θα υφάνω τα όνειρα μου πάνω στο ροζ σου φανελάκι και τα χαρούμενα μάτια σου. Κι αν σε φοβίζουν τα σκοτάδια σου, έλα μαζί μου στην άκρη της Σαλίνας να μετρήσουμε τα φλαμίνγκο που δεν μετανάστευσαν ακόμη και να φτιάξουμε δαχτυλίδια από ασημένια χαρτάκια τσίχλας για να σφραγίσουμε την παιδική μας αγάπη.
Μόνο μη μεγαλώσεις … τολευκό σου πάει πολύ! 

MS (ΜΣ μικρές ιστορίες)


μια μικρή νεραιδούλα

Μια μικρή νεραιδούλα
Με αραχνοΰφαντα φτερά
Σε κέλτικα δάση
Ερωτευόταν ποιητές
Που γύρω από φωτιές κάθονταν
Και απάγγελναν του χρόνου ιστορίες
Όλο να τρυγήσει σίμωνε
Τα ανθρώπινα λόγια
μα στη φωτιά τσουρούφλιζε
Τα όμορφα φτερά της
Μια μικρή νεραιδούλα
Δε θα ξαναπετάξει
Μαζί με τις αδελφές της
Μόνη της θα τραγουδάει
για τους χαμένους βάρδους

ΜΣ (μικρές ερωτικές ιστορίες)

ρόδο μυρωδάτο

ακόμα και το πιο μεγάλο αγκάθι
στην καρδιά μου
γίνεται ρόδο μυρωδάτο
και τα μάτια μου ξαναλάμπουν
όταν χτενίζω τα βρεγμένα μαλλιά σου
και τραγουδιστά μου χαμογελάς


ΜΣ 6/5/2013

τέτοια ώρα

Πάντα τέτοια ώρα
Ξυπνάω και κλαίω
Γιατί βλέπεις είναι η ώρα
Η πιο βολική
Είναι η ώρα που σε κοιτούσα
Να κοιμάσαι
Κι έλεγα δεν σ’ αγαπούσα
Είναι η ώρα που δίπλα κοιτάζω
Και δεν είσαι πια εκεί
Κι είναι για πάντα η ζωή μου
Ένα δίκοπο μαχαίρι
Να ισορροπήσω κρατιέμαι
σε φθαρμένο σχοινί
ήταν η δική μας ιστορία
χαμένη από την αρχή

ΜΣ

λευκό άτι

η ψυχή μου λευκό άτι σε λειβάδι
καλπάζει χωρίς να φρενάρει
χωρίς προορισμούς
σταματάει μονάχα για λίγο σε ένα ρυάκι
με βιαστικές γουλιές ξεδιψάει
και πάλι προς το άγνωστο τραβά

ΜΣ 5/5/2013

καταραμένοι

καταραμένοι θα' μαστε με τσιγγάνικη ψυχή, ζώντας σε μόνιμη κατοικία
καταραμένοι θα' μαστε βεδουίνοι της ερήμου, να ταξιδεύουμε με πλοία !
καταραμένα πολύχρωμα πουλιά του Αμαζονίου, κλεισμένα σε κλουβιά
καταραμένοι θαλασσινοί, δεμένοι αιώνια στη στεριά !

ΜΣ 4/5/2013

φτιάξε μόνος τη γέφυρα

μην περιμένεις ένα χέρι να σε κρατήσει για να περάσεις απέναντι, μπορεί να μην είναι αρκετά δυνατό και να σε αφήσει στη μέση της διαδρομής.

Φτιάξε μόνος μια γέφυρα, όσο δύσκολο κι αν είναι όσες μέρες και να πάρει, πάντα να περνάς μόνος σου απέναντι

3/5/2013

η κιτρινισμένη σελίδα

Ονειρεύτηκα στον ύπνο του απομεσήμερου πως ήμουν λέει μια παλιά κιτρινισμένη σελίδα ενός βιβλίου, ακουμπισμένη στο ξύλινο σκαλιστό γραφείο ενός πληγωμένου ποιητή. Βούτηξε το λευκό του φτερό στο μελάνι και άρχισε να γρατζουνάει στην πλάτη μου παθιασμένες λέξεις που όσο πιο παθιασμένες γίνονταν τόσο πιότερο αυλάκωναν το δέρμα μου. Δε σάλεψα γιατί με χάιδευε η παλάμη του και η άκρη από το άσπρο μεταξωτό του πουκάμισο. Δε σάλεψα γιατί ρουφούσα με πόθο στάλα στάλα τον ιδρώτα του προσώπου του και ένα δάκρυ που του ξέφυγε μουτζουρώνοντας τα παθιασμένα λόγια. Όταν με γύρισε από την άλλη έτοιμος να γράψει και πάλι ένοιωσε την καρδιά μου να πάλλεται μέσα στο άψυχο χαρτί και νόμισε πως του σάλεψε το μυαλό ο ανεκπλήρωτος πόθος. Με έσχισε και με δίπλωσε ίσα που να με χωρά η παλάμη του. Με κράτησε σφικτά, θέλοντας να σταματήσει τους παλμούς μου, αλλά αυτοί ήδη είχαν κλέψει το ρυθμό του. Με πλησίασε στην φωτιά. Πλησίασε το τέλος. Μετά μετάνιωσε, με ξεδίπλωσε σιγά σιγά, και με απόθεσε απαλά στο συρτάρι του γραφείου του, να με διαβάζει τις μέρες που θα πονά χαιδεύοντας τα σημάδια από τις μουτζουρωμένες λέξεις.


ΜΣ (ΜΙΚΡΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ) 2/5/2013

το σενάριο

Φτιάχνω ήδη το σενάριο, σε συναντώ σ’ εκείνο το πρώτο ραντεβού, είναι απαίσιο το μέρος, χάλια το φαγητό. Και εσύ , λες λάθος πράγματα και δε θυμίζεις σε τίποτα αυτό που φαντάστηκα. Είσαι κενός, εριστικός και έχεις κιόλας χάσει το παιχνίδι. Ναι, το έχω φτιάξει ήδη το σενάριο, αυτό το πρώτο ραντεβού είναι και το τελευταίο και σε σπρώχνω πίσω πριν της καληνύχτας το φιλί. Φεύγω απογοητευμένη ! δεν ήσουν τίποτα τελικά το διαφορετικό. Θα στο στείλω το σενάριο να το μάθεις και εσύ. Είναι απαίσιο το μέρος, χάλια το φαγητό. Και εγώ χαζογελώ και λέω βλακείες και δε θυμίζω σε τίποτα αυτό που φαντάστηκες. Είμαι κενή, αλαζονική και έχω κιόλας χάσει το παιχνίδι. Αυτό το πρώτο ραντεβού είναι και το τελευταίο και από ευγένεια και μόνο σκύβεις να με φιλήσεις. Φεύγεις απογοητευμένος. Δεν ήμουν τελικά τίποτα το διαφορετικό.
Θα το διαβάσουμε ξανά και ξανά το σενάριο, και στις πολλές φορές θα πιστέψουμε ότι ήταν αλήθεια και έτσι δε θα καταριόμαστε τη στιγμή που δε βρεθήκαμε ποτέ.

ΜΣ (ΜΙΚΡΕΣ ΕΡΩΤΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ)

1/5/2013

η αγάπη είναι αλλεργική στην εξουσία

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
Πάντα φοβόμουν τις κλειστές πόρτες. Τους κοστουμαρισμένους ανθρώπους που σαν βγάλουν τις γραβάτες βγαίνει το θηρίο μέσα τους και η εξουσία. Σε χαιρετάνε στα καταστήματα, στην υπεραγορά, με ψεύτικα χαμόγελα και τη σιδηρογροθιά τους έτοιμη. Δίπλα τους πρόσωπα σκυθρωπά, με ένα χρωματισμένο πρόσωπο με πολλές στρώσεις χαμόγελο, για να καταφέρει να κρύβει το φόβο. Δεν έχει τίποτα χειρότερο από το να ζεις δίπλα σε ένα γραβατωμένο τέρας. Θα θελα να μπορούσα να σε σώσω Μαρία μα έμαθες να χαμογελάς δίπλα του και ίσως δε θέλεις να σωθείς. Λυπάμαι, σε βλέπω και θέλω να σε κρατήσω από το χέρι όταν χαιρετιόμαστε τυχαία και με κοιτάζουν τα μάτια σου σπαρακτικά, ενώ μου μιλάς. Από την άλλη παλεύω κα εγώ ακόμα με τα δικά μου τέρατα! Λυπάμαι για αυτή τη σάπια κοινωνία, που βλέπει και σιωπά, βλέπει και δεν κουνάει το δαχτυλάκι της. Όταν ερχόταν τις πρωινές ώρες μεθυσμένος και ακούγαμε τις φωνές κάποιας άλλης Μαρίας όταν αυτός τη χτυπούσε και της φώναζε σε μισώ, ενώ αυτή πάλευε με την δικής της αρρώστια. Ζούσε και αστυνομικός στη γειτονιά μας, μα αυτοί κι αν είναι ο πιο κουφοί από όλους. Βουτηγμένοι στα σκατά μέχρι το λαιμό ανίκανοι να βοηθήσουν μια γυναίκα που τη δέρνουν, γιατί δεν είναι ώρα καθήκοντος. Ας το διάολο όλοι σας. Είρωνες και αλαζονικοί, να προσποιήστε τους ανθρώπους, τέρατα ! με ρωτάτε αν αυτά που γράφω είναι αληθινά, είναι τόσο αληθινά που πολλές φορές φοβήθηκα ότι θα πάρω σβάρνα τις γειτονιές και να τους σκοτώσω έναν έναν. Αυτά τα αρχίδια που δεν έχουν αρχίδια, που χτυπάνε τις μάνες, τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Κάποτε νοιώθω να με πλημμυρίζει οργή και φοβάμαι ότι μου έχει γίνει η ψυχή μου μαύρη ανεπανόρθωτα. Με δεν θα πάψω ποτέ να ψάχνω να βρω έναν άνθρωπο εκεί έξω όπως το Διογένη με το φανάρι του.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ
 
1/5/2013

μαμά βρες χρόνο και για μας

Μαμά , βρες χρόνο και για μας, πάντα ζωγραφίζεις τις πιο όμορφες πεταλούδες. Μας λες κουράστηκες μαμά σε μας φωνάζεις και ξεσπάς , μα εμείς σε θυμόμαστε όπως ήσουν μαμά. Και κάποτε χαμογελούσες ! χαμογελούσες μαμά , και ήταν το χαμόγελο σου η ζωή μας όλη. Ένα ανθισμένο περιβόλι. Πάντα σε σκέφτομαι μαμά, ακόμα και τις Κυριακές και τα καλοκαίρια. Πάντα η σκέψη μου μαζί σου, μαμά, να μοιράζομαι και να αναρωτιέμαι αν είσαι καλά. Περάσανε τα χρόνια και μεγαλώσαμε μαμά ! μας φωνάζουν τα δικά μας παιδιά και εμείς πασκίζουμε να μην κάνουμε τα ίδια μαμά. Να μην δουν το δάκρυ μας ξανά. Πίσω από κλειστές πόρτες να χανόμαστε, πονοκεφάλους να προφασιζόμαστε. Γιατί όλα είναι δύσκολα μα δε θέλουμε να το μάθουν ακόμα και τους λέμε το πιο ωραίο παραμύθι.
Ότι όλα είναι καλά, μαμά..

ΜΣ 30/04/2013

όταν η ζωή είναι πολύ σκληρή για να την αντέξεις

όταν η ζωή είναι πολύ σκληρή για να την αντέξεις
και μεγαλώνεις βυζαίνοντας το δάχτυλο
κλείνοντας τα αυτιά με τα χέρια
τυλιγμένος στην παλιοκαιρισμένη σου κουβέρτα
γίνεσαι αυτόχειρας ονείρων
ή παρ' ελπίδαν ποιητής !

30/04/2013

θα ρθουν καλύτερες ημέρες

θα έρθουν καλύτερες ημέρες
χρυσές θα μας περάσουν βέρες
κι ένα χαλκά στη μύτη
κάθε βράδυ θα μετράμε επακριβώς τη δόση
που θα κοιμίζει ήρεμα τη συνείδηση μας
κάθε πρωί θα φορτώνουμε στον εγκέφαλο
δεδομένα και πληροφορίες
και θα ντυνόμαστε εικοσιτετράωρες μπαταρίες
κι αν μας ρωτήσουν τα παιδιά μας
θα διηγούμαστε αρχαίες ιστορίες
απ όταν ήμασταν ανθρώποι !
ΜΣ.

30/04/2013

η πιο δύσκολη στιγμή

είναι εκείνη η πιο δύσκολη στιγμή στη ζωή του ανθρώπου
εκείνη η στιγμή που πρέπει να σπάσει τις αλυσίδες ........

27/03/2013

θάνατος

Θάνατος δεν είναι η στιγμή που φεύγουμε εμείς αλλά η στιγμή που φεύγουν αυτοί που αγαπάμε

3/02/2013

ορισμός του μορφωμένου ανθρώπου από τον Σωκράτη

Όταν ρώτησαν το Σωκράτη να δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου, δεν ανέφερε τίποτε για την συσσώρευση γνώσεων. "Η μόρφωση" είπε, "είναι θέμα συμπεριφοράς…""Ποιους ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους;" Πρώτα απ' όλους αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται από αυτές. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα & λογική. Αυτούς που είναι έντιμοι σε όλες τους τις συναλλαγές. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς καλοπροαίρετα. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες & τις αποτυχίες τους.. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και την δόξα τους...».

περασμένα καλοκαίρια

ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ

καταβάθος δεν είχε καμία σημασία
αν είμασταν κοντά, δίπλα, στην ίδια πορεία
δε μπορούσες να νοιώσεις
δε μπορούσα να πω
δε μπορούσες να ακούσεις
δεν υπάρχει πια παρά μόνο κενό

πως περάσαν τα χρόνια
τα παιδιά μεγαλώσαν
και με αγάπη τα ξεπροβοδίζουμε
στης ζωής τη μοναξιά

με αγάπη και στοργή
τους φοράμε τη μάσκα
για να λέγονται μεγάλοι
και όχι πλέον παιδιά

στην αγκαλιά μου την κρατώ
η άλλη έχει πια μεγαλώσει
και τη φυλάω ψυχούλα
να μην πάθει κακό

παραμύθια τους λέμε
και είναι όλα ωραία
έχουν όμορφο τέλος
δίδαγμα και σκοπό

και μια μέρα ξυπνάνε
η ζωή περιμένει
με φρικιά και αυταπάτες
κι ένα ερωτηματικό

γιατί μαμά θα πεθάνω
γιατί μαμά πονώ
γιατί μαμά γερνάμε
γιατί μαμά κλαις?

γιατί μαμά?
που πήγε ο πρίγκηπας?
που πήγε το κάστρο?
που πήγε το ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα?

γιατί η δική μου μάνα γερνάει
τρέμουν του πατέρα μου τα χέρια
που ήταν βράχος δυνατός?

που στο καλό πήγαν εκείνα τα καλοκαίρια?
που για ώρες κοιτάζαμε τ΄αστέρια
και διαλέγαμε το δικό μας

κι αν είναι πάντα εκεί
ποιος νοιάζεται να τα κοιτάξει;
έχει προγράμματα στην τιβί
και κάποιος πάντα υπόσχεται τη ζωή μας ν΄αλλάξει

Ξύπνα

Μετά, ίσως μετά από μήνες προσπάθειας, ίσως μετά από χρόνια, ο εγκέφαλος ξυπνά. Και ο αγουροξυπνημένος εγκέφαλος λέει διστακτικά στην καρδιά. Υπάρχει περίπτωση, λέω τώρα, να μην κάνεις συνέχεια λάθος εσύ; Μήπως, λέω τώρα, συμβαίνει κάτι άλλο; και ξαναγυρίζει για ύπνο. Αλλά τα διστακτικά λόγια που ξεστόμισε πέφτουν σαν μικρά σποράκια αμφιβολίας στην καρδιά και εκεί τα μικρά σποράκια ποτίζονται ανελλιπώς από το παλλόμενο αίμα και σύντομα γίνονται μεγάλοι σπόροι που σπάζουν και βγάζουν βλαστάρια πράσινων καρπών αμφιβολίας που τυλίγονται γύρω απ’ την καρδιά και την σφίγγουν μέχρι που οι παλμοί της αδυνατούν. Τότε η καρδιά με έναν αναπάντεχο δυνατό παλμό κόβει τα βλαστάρια της αμφιβολίας που κόβονται σε μικρά μικρά φυλλαράκια σιγουριάς και ταξιδεύουν πίσω στο μυαλό ξυπνώντας το από τον μακάριο του ύπνο, φωνάζοντας του «Ξύπνα! Δεν είναι εσύ που κάνεις το λάθος, κοιμισμένο πλάσμα! Αυτός δε μπορεί να αγαπήσει

20/4/2012

realizations

σήμερα το πρωί η μικρή μου κόρη, εφτά μόλις χρονών έκλαιγε και όταν τη ρώτησα γιατί μου είπε
-το ξέρω θα μεγαλώσεις, θα γεράσεις, και κάποια μέρα θα πεθάνεις... κάποια μέρα θα πεθάνω και εγώ. τι θα πω σε ένα εφτάχρονο που έχει τόσο νωρίς συνειδητοποιήσει το θάνατο?
μην το σκέφτεσαι από τώρα αγάπη μου, θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμα, έλα να σου βάλω να δεις τηλεόραση....

26/02/2012

κοίταξε μέσα σε ένα καθρέφτη

πριν φωνάξεις, βρίσεις, θυμώσεις και κατηγορήσεις τον άλλο για τη δική σου δυστυχία, κοίταξε μέσα σε ένα καθρέφτη και πες τα στον εαυτό σου...εσύ διάλεξες αυτόν που θα σε έκανε ευτυχισμένο..

16/02/2012

τα ωραιότερα σου ποιήματα

κι αν ο πόνος τώρα σου φαίνεται αβάσταχτος και ρέει το αίμα απ την καρδιά, πάρε το αίμα απ' την πληγή και γράψε τα ωραιότερα σου ποιήματα....

13/09/2011

η αλήθεια

η αλήθεια θα ακουστεί στα κλειστά σου αυτιά, η αλήθεια θα λάμψει μπρος στα κλειστά σου μάτια.
Η αλήθεια θα σε ξυπνήσει απ' τον βαθύ σου ύπνο, θα σε σώσει απ' την γάγγραινα του μακάριου σου ύπνου

13/09/2011

Πάει γλήορα ο τζαιρός

Πατέρα πάει γλήορα ο τζιαιρός, φεύκουν οι μέρες λες τζ΄είναι χελιδόνια
Πατέρα μου ασπρίσαν τα όμορφα, τα μαύρα σου μαλλιά, άσπρα εγινήκαν σιόνια
Μα το χαμόγελο σου εν γερνά, τζιαι πιο γλυτζίν ένει θαρρώ, ώσπου περνούν τα χρόννια.

23/03/2011

παίξε λοιπόν για μένα απόψε μουσική

κι αν οι ζωές αλλάζουν δρόμους, οι ψυχές δεν ξέρουν από νόμους
παίξε λοιπόν για μένα απόψε μουσική, τι κι αν βρίσκομαι μακριά, εγώ θα είμαι εκεί

σ ένα ασπρόμαυρο πλάνο

Σε μια ασπρόμαυρη ταινία, του 20’
Θα κάτσουμε μαζί ακούγοντας μουσική
Πίνοντας ποτόΑμίλητοι
Ίσως να με πάρεις από το χέρι και να με οδηγήσεις στην μικρή πίστα να χορέψουμε έξω από τον χρόνο
αψηφώντας τον θάνατο
σε ένα ασπρόμαυρο πλάνο

( 18/11/2009 )

Παρασκευή 26 Απριλίου 2019

lets act


26 Απρίλη 2019 στο μικρό μου σπίτι στα Λιβάδια

Σήμερα θα μιλήσουμε για την αρνητική σκέψη και τον εσωτερικό μας μονόλογο ή διάλογο γιατί κάποτε ρωτούμε και απαντούμε κιόλας για όλα αυτά που μας βασανίζουν. Στην ουσία δεν είναι πολλά αυτά που μας βασανίζουν, ο κάθε ένας μας έχει περίπου τρία με πέντε πράγματα που τον βασανίζουν ή τον ρίχνουν και που διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, όμως σε αριθμό είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Και ασχέτως από το τι συμβαίνει στη ζωή μας, ασχέτως πόσα επιτυχάνουμε επί καθημερινής βάσεως εκείνα τα τρία με πέντε πράγματα μας αφαιρούν τη χαρά. Σκέψου μια ζυγαριά όπου από τη μια βρίσκονται οι επιτυχίες μας από την άλλη αυτά που μας βασανίζουν και η ζυγαριά γέρνει πάντα προς την πλευρά του αρνητικού εξαιτίας αυτών.

Το θέμα δεν είναι να μην υπάρχουν αρνητικά, πάντα θα υπάρχουν αρνητικά, είναι η φύση της ζωής τέτοια, είναι και η ίδια η φύση του ανθρώπου να θέλει πάντα κάτι περισσότερο ή να είναι ανικανοποίητος. Ίσως αυτό στο τέλος της ημέρας να είναι και η κινητήριος δύναμη που τον βγάζει από την αδράνεια και τον κινητοποιεί για αλλαγές. Αν είναι αρκετή δύναμη και αν κινητοποιηθεί σε αλλαγές. Γιατί δεν γίνεται πάντα αυτό. Τις περισσότερες φορές αυτό που γίνεται είναι να εγκλωβίζεσαι στη δίνη της αρνητικής σκέψης, η οποία γίνεται ένας αδιέξοδος κύκλος και ενώ ξέρεις τι δε σου αρέσει και τι σου φταίει δεν προχωράς ποτέ στο επόμενο στάδιο, αυτό της αλλαγής.

Οκ ! Για σήμερα ο στόχος είναι αυτός. Ας αναγνωρίσουμε λοιπόν το πόσο στείρο και άσκοπο είναι να κάνεις κάθε φοράς την ίδια αρνητική σκέψη, όποια και αν είναι αυτή, όταν δεν θα προχωρήσεις σε διορθωτικά μέτρα. Πόση ενέργεια σπαταλάς να σκέφτεσαι το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, να χαλάς τη διάθεση σου, τη μέρα σου, την διάθεση των γύρω σου, να αυτοσαμποτάρεις τον χρόνο που σου δίνεται σε αυτό το περιορισμένο χρονικό διάστημα που ονομάζεται ζωή και να τον μειώνεις κάνοντας κάτι στείρο όπως το να σκέφτεσαι για χιλιοστή φορά την ίδια αρνητική σκέψη.

Και για να σε κάνω να αντιληφθείς τον παραλογισμό θα προχωρήσω σε έναν παραλληλισμό. Έστω ότι η ζωή μας είναι μια επιχείρηση και οι σκέψεις μας είναι η επιτροπή που συνεδριάζει κάθε μέρα και παίρνει αποφάσεις για το πως θα δουλέψει αυτή η επιχείρηση η οποία έχει δύο σκοπούς, πρώτος την επιβίωση της (φαί νερό κατοικία κλπ) και μετά το κέρδος (ευτυχία ). Αυτή η επιτροπή λοιπόν συνεδριάζει, ζυγίζει καταστάσεις, βλέπει και μετρά δεδομένα και βγάζει αποφάσεις. Επίσης βλέπει τα εσωτερικά προβλήματα και προβαίνει σε διορθωτικά μέτρα. Έτσι θα έπρεπε να γίνεται τουλάχιστον. Η επιτροπή λοιπόν συνεδριάζει και εντοπίζει ότι έχει το κτίριο δεν είναι σε πολύ καλή κατάσταση και αυτό δημιουργεί τρομερό πρόβλημα, (πρόβλημα βάρους) ή ότι δύο μέλη της δεν αφήνουν τα υπόλοιπα να δουλέψουν όπως πρέπει (προβλήματα εθισμού) ή οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα, οικονομικό, αυτοπεποίθησης, και οτιδήποτε άλλο βασανίζει τον μέσο άνθρωπο.

Το θέμα είναι ότι ότι το πρόβλημα, το οποιοδήποτε πρόβλημα έχει τη λύση του. Η μια λύση είναι να προβείς σε διορθωτικά μέτρα, βρίσκεις άλλη δουλεια, βρίσκεις δεύτερη δουλειά, κάνεις δίαιτα, αρχίζεις γυμναστική, ή περπάτημα, εντάσσεσαι σε ομάδες για να κοινωνικοποιηθείς . Την επόμενη φορά που θα συνεδριάσει η επιτροπή σου μυαλό σου θα αποφασίσεις καταρχάς αν θα πάρεις ή όχι διορθωτικά μέτρα. Αν αποφασίσεις να πάρεις διορθωτικά μέτρα να καθορίσεις τους στόχους σου και το χρονοδιάγραμμα σου και την επόμενη φορά που θα συνδριάσει η επιτροπή να έρθεις πίσω με αποτελέσματα βάση αυτών που αποφάσισες.

Εάν πάλι δε θέλεις να πάρεις διορθωτικά μέτρα γιατί βαριέσαι να κάνεις οτιδήποτε για να αλλάξεις αυτό που δε σου αρέσει, να είσαι συνειδητοποιημένος για την απόφαση σου, να την αποδεχτείς, να αποδεχτείς ότι θα ζήσεις με αυτό που δε σου αρέσει γιατί δεν κάνεις τον κόπο ή δεν έχεις τον τρόπο να το αλλάξεις και προχωράς, χωρίς να σπαταλήσεις χρόνο αναμασώντας το ίδιο θέμα στην επόμενη συνεδρία. Ζεις με αυτό ή απαλλάσσεσαι από αυτό, αλλά δεν το αφήνεις να σε κυριαρχεί !

Τετάρτη 24 Απριλίου 2019

Social media destroys intimacy

Καλημέρα φρεντς μου πέρασαν οι 24 ώρες και την κάνω σιγά σιγά. Ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας.
Σας υπενθυμίζω ότι με βρίσκετε στο μπλογκ μου και στο εμαιλ moctober1976@gmail.com
Ανακάλυψα έναν σπουδαίο τύπο πριν κάτι μήνες στο Youtube τον Sam Vaknin . Ο Σάμ μιλά στις ομιλίες του για την επίδραση των κοινωνικών διχτύων στην σύγχρονη ζωή. Δε θα σας αραδιάσω όλα όσα λέει απλά εκείνο που κράτησα ως σημαντικότερο
Social media destroys intimacy
(μετάφραση) τα κοινωνικά δίχτυα καταστρέφουν την οικεικότητα
και ένας άνθρωπος που έχει γευτεί το βαθύ συναίσθημα της πληρότητας που προσφέρουν οι στιγμές οικειότητας με έναν άλλο άνθρωπο δε θα ικανοποιηθεί ποτέ με την ψευδαίσθηση της οθόνης.
φίλοι μου δώστε αξία στις στιγμές σας με τους οικείους σας και εύχομαι να ζήσετε την οικειότητα στις μικρές καθημερινές στιγμές, την αγκαλιά το χάδι, το φιλί, να περπατάτε κρατώντας χέρια και να κάθεστε σε ένα καναπέ και οι δύο με τα κινητά απενεργοποιημένα και να μην έχετε ανάγκη να το μοιραστείτε με κανένα κοινωνικό μέσο
μας έχει πηδήξει τον εγκέφαλο η αίσθηση της ποικιλίας και της αίσθησης ότι υπάρχουν πολλοί μα πάρα πολλοί εκεί έξω, σε αυτό το μπουρδέλλο που ο κάθε ένας πλασάρει τον εαυτό του μέρα νύχτα, περιμένοντας στη σειρά αν θα τον διαλέξει κάποιος. Και όλοι είναι στις οθόνες μας και αμέτρητοι. 

Με μια διαφορά, όταν πάντα έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι θα βρεθεί κάτι καλύτερο δε θα σταθείς ποτέ να κοπιάσεις γι αυτό που έχεις μπροστά σου.
Είναι δύσκολοι οι καιροί φίλοι μου , μην ξεπουλιέστε !
κρατάτε γερά και αγαπηθείτε !!!!!!!!!!!!!
τα άλλα όλα είναι μαλακίες


βρες τα με το παιδί

Μικρό φοβισμένο μου παιδάκι, φοράς τα ρούχα του ενήλικα κάθε πρωί και το σκληρό σου προσωπείο και επιστρέφεις το βράδυ στο χρυσοστολισμένο σου κλουβί, που τόσο καμαρώνεις.
Σε δωμάτια ορθογώνια και συμμετρικά, στα διακόσια ευρύχωρα σου τετραγωνικά, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες χρήσης και σωστής συντήρησης.
Οδηγία νούμερο τρία
Πώς να βάζετε τα αισθήματα σας στην κατάψυξη, καλά τυλιγμένα στο τελευταίο συρτάρι του ψυγείου.
Οδηγία νούμερο δύο
Πώς να είστε ένας καθώς πρέπει άνθρωπος, ενταγμένος και στοιβαγμένος σε ένα κιβώτιο με άλλα σάπια φρούτα.
Οδηγία νούμερο ένα
Πώς να γίνετε αλλεργικός στην αγάπη, πίνοντας δύο σφηνάκια «συνήθεια» και ένα σφηνάκι «αποχαύνωση» την ημέρα.
Μα πρόσεξε τώρα.
Όσο πιστά και αν ακολουθείς τις πιο πάνω οδηγίες θα έρθει αναπόφευκτα αυτή η στιγμή στη ζωή σου που θα αντιδράσεις.
Γιατί όσο όμορφα και καλοραμμένα και αν είναι τα κοστούμια που φοράς, όσο καλά και να στερεώνεις το προσωπείο σου, μέσα σου θα υπάρχει πάντα ένα παιδάκι.
Θυμάσαι, τότε που ήσουν τριών και σου έλεγε η μαμά σου να μην αγγίζεις το φούρνο γιατί καίει; τι έκανες ; παρόλο που άκουγες την οδηγία, παρόλο που η μαμά έχει πάντα δίκαιο, άπλωνες διστακτικά το δαχτυλάκι σου για να καταλάβεις τι σημαίνει καίει. Και καιγόσουν. Και λερωνόσουν βουτώντας τα χέρια στις νερομπογιές γιατί ήταν διασκεδαστικό και βουτούσες στις λάσπες και τα χώματα γιατί ήταν απολαυστικό και δάγκωνες το χωνάκι του παγωτού από την κάτω πλευρά γιατί είχε χάζι και το παγωτό δεν πρέπει να τρως πάντα όπως πρέπει.
Τι έγινε λοιπόν; τι μεσολάβησε;
Βιαζόσουν να μεγαλώσεις, τώρα μετάνιωσες; Βιαζόσουν γιατί νόμιζες ότι σαν ενήλικας θα κάνεις ότι θέλεις, θα πηγαίνεις όπου θέλεις, θα έχεις όσα θέλεις. Μια παραπλάνηση που έχουν όλα τα παιδάκια βλέποντας τους μεγάλους να δίνουν συνεχώς διαταγές.
Και τελικά κατάλαβες όπως όλοι μας άλλωστε, ότι "ενήλικας "αγαπητό μου όμως ήταν να κάνεις όσα θέλει το αφεντικό στη δουλειά, το αφεντικό στο σπίτι ή στην οικογένεια γενικότερα. Το οποιοδήποτε αφεντικό, η μάνα, ο πατέρας, η γυναίκα, ο άντρας, ο φίλος, ο αδελφός και όποιος έχει στη ζωή σου εξουσία.
Και βρίσκεις τον εαυτό σου, ενήλικα πια, να δέχεσαι εντολές από ένα ή περισσότερα αφεντικά σε σημείο που δεν μπορείς να κάνεις βήμα χωρίς την προηγούμενη έγκριση τους.
Αυτό συνεπώς επηρεάζει και την ελευθερία του να πηγαίνεις όπου θέλεις, ή το να έχεις όσα θέλεις, γιατί οι ανάγκες των αφεντικών προηγούνται των δικών σου, ειδικά αν μπουν στο πετσί του ρόλου και τα παιδιά σου και αυτά είναι αφεντικά που δύσκολα ικανοποιούνται. Αν με το να εκτελείς τα αιτήματα τους ζητάς αγάπη και σεβασμό το μόνο που θα κάνεις είναι να τους μετατρέψεις σε μικρούς αχόρταγους τύραννους.
Και τι γίνεται τότε με το δικό σου μικρό παιδάκι; Θα το ακούσεις κάποια στιγμή να χτυπά επιτακτικά το πόδι, να ζητά και να ουρλιάζει μέσα σου ζητώντας τα δικά του.
Και αυτό δυσκόλεψε τα πράγματα γιατί είχες όλους εκείνους να ικανοποιήσεις έχεις και ένα κακομαθημένο παιδάκι μέσα σου να κάνει σαματά. Ειδικά την ώρα που πηγαίνουν όλα τα μικρά και μεγάλα αφεντικά και κάθεσαι λίγη ώρα μόνος σου να ησυχάσεις, πετάγεται αυτό μπροστά σου, σε τραβά από το χέρι και σου δείχνει το ρολόι ρωτώντας σε γιατί δεν δίνεις σημασία στους δείχτες που κινούνται ασταμάτητα. Και εσύ είναι η ώρα που θέλεις να μη μιλά κανένας, η ώρα που δούλεψες για ώρες για να φέρεις λεφτά και φαί και να κάνεις όλα όσα έπρεπε να κάνεις και ... τι έγινε ;
Κάθεσαι σε εκείνο το τεράστιο σπίτι που με τόσο κόπο ξεπληρώνεις, στις αναπαυτικές σου καρέκλες, στον βασιλικό σου θρόνο μετά από την θριαμβευτική σου νίκη που πέτυχες ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες , μα εκείνο το βασιλικό στέμμα σου φαίνεται πιο βαρύ και να σου που πετάγεται και εκείνο το μικρό άταχτο παιδάκι μπροστά σου και δοκιμάζεις να το καλοπιάσεις και προσπαθείς να φορέσεις στο κεφαλάκι του παιδιού που βρίσκεται μέσα σου το ολόχρυσο στέμμα σου, μα του πέφτει πολύ βαρύ και το βγάζει και σου τραβά και ένα φτύσιμο στα μούτρα γιατί εκείνο στέμματα δεν ήθελε. Ούτε αμαξάρες ήθελε, ούτε ακριβά διαμερίσματα, ούτε το νοιάζει.
Ήθελε γέλιο και μουσική και να τρέχει στις αλάνες και εσύ το κλείδωσες σε μια σκοτεινή αποθήκη μαζί με τα μικρά και μεγάλα όνειρα σου.
Εκείνο όμως κάθε βράδυ θα βρίσκεται μπροστά σου και θα απαιτεί να του δώσεις σημασία.
Είναι εκεί μέσα ένα μικρό παιδί που πρέπει να του δώσεις σημασία και ακούσεις τι έχει να σου πει με προσοχή !
Και το παιδί θέλει απλά πράγματα, αγάπη, γέλιο, στοργή, αγκαλιά, χάδι, σημασία, εκδρομή, παιχνίδι και να το ενθουσιάζεις όταν του ταίζεις το μυαλουδάκι του με νέα μέρη, νέους ανθρώπους, νέα πράγματα..
Αν θυμάσαι τι ήθελες όταν ήσουν παιδί θα καταλάβεις τι θέλει για να είναι ευτυχισμένος και ένας "ενήλικας"
Θυμήσου επίσης, τα αφεντικά εμείς τα διαλέγουμε και αν σου πέφτει πολύ βαρύ το ωράριο και ανθυγιεινές οι συνθήκες εργασίας, χτύπα μια αναδιαπραγμάτευση όρων. Συμβουλή μου, αφεντικά να χεις μόνο στο οκτάωρο εργασίας, στις υπόλοιπες ώρες να σαι εσύ το αφεντικό του εαυτού σου
Όσο για τον έρωτα , δε σηκώνει αφεντικά και υποταγμένους ! Ο έρωτας είναι εκείνος που θα σε κάνει, σαράντα και κάτι να περπατάς, λίγο μετά τα μεσάνυχτα, με τα επίσημα σου ρούχα, σε μια παραλία, και να δίνεις κρυφά, ερωτικά φιλιά, στο μισοσκόταδο, καθισμένος σε ξύλινα σκαλιά, λες και είναι πρώτη φορά ....
Ο έρωτας ψυχή μου είναι εκείνος που θα σου ξυπνήσει και πάλι το παιδί, και θα γελάς και θα παίζεις και θα κάνεις τρελά χωρίς να σε νοιάζει για τίποτα.
Το σώμα μεγαλώνει μόνο.. η ψυχή δεν έχει ηλικία.. βρες τα με το παιδί


Ms μικρες e-στορίες 2014

Δευτέρα 22 Απριλίου 2019

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ οι 35 χρησμοί του πεπρωμένου


Η δημιουργική εκδοτική ομάδα του iWrite.gr, θέλοντας να στηρίξει έμπρακτα την ελληνική συγγραφική κοινότητα, επενδύει (ενάντια στα σημάδια των καιρών) σε συλλογικές εκδόσεις νέων και πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα σε πλήθος Ελλήνων δημιουργών να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα.
Κάθε χρησμός είναι μια ψηφίδα που αποκαλύπτεται από το σκοτεινό, αχανές ψηφιδωτό του πεπρωμένου. 35 τέτοιες ψηφίδες αναμένουν να βγουν στο φως, στις σελίδες αυτού του βιβλίου.
Λίγοι έχουν το θάρρος να μάθουν αν το μέλλον τούς επιφυλάσσει χαρές ή οδύνες, καταξίωση ή αποτυχία, σωτηρία ή καταδίκη. Ποιος δεν νιώθει δέος στο άκουσμα ενός χρησμού που ρίχνει ένα πέπλο μυστηρίου πάνω μας…
Εσύ; Είσαι έτοιμος να σηκώσεις αυτό το πέπλο;
Στην συλλεκτική αυτή έκδοση συμμετέχουν με διηγήματα τους οι:
Γιώτα Αναγνώστου, Χαράλαμπος Καραμάνης, Βασίλειος Ησαϊάδης, Ισίδωρος Μαυρογεώργης, Πάκος Βασιλείου, Στυλιανός Μαρμελούδης, Ματίνα Μαντά, Αγαμέμνων Μπάνος, Αφροδίτη Καριοφύλλη, Ευτυχία Κοσμαδοπούλου, Ζωή Παππά, Χρήστος Καρούλης, Πέτρος Τσαλιαγκός, Παύλος Κομνηνός, Γιάννης Πολυβώτης, Μαρία Δανιήλ, Σταυρούλα Πράνταλου, Χρήστος Πασσαλίδης, Γρηγόρης Φωτιάδης, Βασίλης Κυριλλίδης, Βασίλειος Γιαννάκης, Δημήτρης Γιαννόπουλος, Χριστίνα Παλαβούζη, Ιωάννης-Πέτρος Καπερναράκος, Χρήστος Κούτσιανος, Φανή Οιχαλιώτη, Παναγιώτης-Αναστάσιος Κομνηνός, Μιχάλης Δημητράκης-Τερζάκης,Μαρίνα Σαβεριάδου, Κωνσταντίνος Πάτρας, Λίζα Καρακατσάνη, Βάκη Κοκκινάκη, Αθηνά Αναστασοπούλου, Βασιλική Σιαφάκα, Χρύσα Αναστασίου, Χρήστος Κεσκίνης
Πηγή: εκδ. Πηγή

https://www.protoporia.gr/to-epos-tis-fantasias-oi-35-chrismoi-toy-pepromenoy-p-497938.html

https://www.youtube.com/watch?v=T8etysIu_qo

Τετάρτη 10 Απριλίου 2019

Υπηρξαν στιγμές

Υπήρξαν στιγμές που υπήρξα πράγματι εγώ
Στιγμές που πήρα το αυτοκίνητο και σταμάτησα σε μια ερημική παραλία και αγνάντεψα για λίγο το γαλάζιο.
Το μόνο που ήθελα για μια μόνο στιγμή ήταν να είμαι εγώ
Όχι η κόρη του πατέρα
Όχι η μάνα των παιδιών
Όχι η ευσυνείδητη υπάλληλος
σκέφτηκα ότι για να βρω τη δική μου ταυτότητα έπρεπε να αποποιηθώ τις υπόλοιπες μου ταυτότητες
Και εκεί, παρέα με τη θάλασσα, προσπάθησα, πραγματικά προσπάθησα να βρω ποια είμαι εγώ
Γιατί όσο πίσω και αν πήγα με το μυαλό πάντα με θυμόμουν να είμαι κόρη κάποιου, μητέρα, υπάλληλος, μαθήτρια, σύζυγος, ερωμένη, προσκολλημένη στις ταμπέλες και στους ρόλους μου
Αν δεν ήμουν εγώ θα ήμουν εγώ; ή κάποια άλλη
Εκεί στη μέση του πουθενά και ενώ αναλογιζόμουν αυτά βρέθηκε να κάθεται δίπλα μου μια αντρική φιγούρα, χωρίς όνομα , χωρίς ταυτότητα
Εσύ ποιος είσαι; ρώτησα
Εγώ
Ποιος εσύ;
έχω όνομα, διεύθυνση, επάγγελμα και ταυτότητα και ανήκω σε ανθρώπους. Εσύ;
Καμιά .Τώρα, αυτή τη στιγμή, εδώ, δεν έχω όνομα, διεύθυνση, ούτε επάγγελμα, ούτε ταυτότητα και δεν ανήκω σε κανέναν. Θέλω να πιστεύω ότι η ψυχή μου τουλάχιστον είναι ελεύθερη. Εσένα;
Εμένα όχι. Η ψυχή μου είναι φυλακισμένη και είναι τρομερά δύσκολο να βγω από τη φυλακή.
Και τότε του εξήγησα ότι από μια φυλακή ούτε βγαίνεις, ούτε μπαίνεις, την φυλακή του ο καθένας την χτίζει ο ίδιος γύρω του όταν την έχει ανάγκη και όταν την έχει ανάγκη ακόμα και όταν καταρρεύσει η φυλακή, ή ανοίξουν διάπλατα οι πύλες και πάλι θα χτίσει άλλη να μπει μέσα.
Δεν κατάλαβε τι ήθελα να πω.  Για κείνον οι δεσμοφύλακες είχαν πάντα ονόματα και ισχυρή θέση.
Κοίτα τι όμορφη που είναι η θάλασσα, είπα. Απ εδώ μπορείς να ταξιδέψεις και να πας όπου θες.
Ποια θάλασσα; Τρελλάθηκες νομίζω. Εγώ δεν βλέπω παρά μόνο ένα βουνό.
Κι αυτό είναι το παράξενο, Καθόμασταν στο ίδιο ακριβώς σημείο στη μέση του πουθενά , αλλά δεν βλέπαμε το ίδιο θέαμα.
Εγώ κοίταζα το απέραντο γαλάζιο , και εκείνος κοίταζε ένα βουνό.
Είναι δύσκολο να μιλάς σε ανθρώπους για ανοιχτούς ορίζοντες, για μεγάλα ταξίδια όταν αυτό που βλέπουν μπροστά τους είναι μόνο ένα βουνό.
Έφυγε και εγώ δεν μπόρεσα ποτέ να τον κάνω να καταλάβει τι σημαίνει προοπτική και ορίζοντας.
Ανέπνευσα βαθιά , κοίταξα το απέραντο γαλάζιο. θυμήθηκα τις εποχές που ερχόμουν εδώ στη μέση του πουθενά και αντίκριζα κι εγώ αυτό το θεόρατο βουνό. Θυμήθηκα ότι έκλαιγα απελπισμένα γιατί πίστευα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να κοιτάξω παρά κάτω. Και εκείνο το βουνό μια όψη απειλητική και τελεσίδικη, που προδιέγραφε την κάθε μέρα της ζωής μου μέχρι το τέλος. Τι θάνατος η έλλειψη ορίζοντα. Και όμως, πίστεψα ότι υπάρχει κάτι άλλο και το πίστεψα τόσο μέχρι που το είδα με τα ίδια μου τα μάτια.
Εκεί στη μέση του πουθενά θα σταματήσουμε κάποτε όλοι και θα δούμε αυτό που πιστεύουμε.
Ξαφνικά ένοιωσα ένα απερίγραπτο συναίσθημα ελευθερίας,
Ίσως τώρα που βλέπω με άλλα μάτια, ίσως αυτό που βλέπω τελικά να είμαι εγώ


ΜΣ 24/1/2016

Προδοσία, το αίσθημα της αηδίας και ανάπτυξη ψυχοσωματικών δερματικών παθήσεων

  Feeling disgusted and breaking out in a skin rash after a major betrayal are deeply connected psychosomatic and neurobiological reactions ...