όταν σε επισκέπτονται οι ψυχές

 1 ιούλη

Είδα όνειρο τον Π. Είμασταν σε ένα αυτοκόνητο μαζί και οδηγούσε εκείνος, όπως τότε

που βγαίναμε ακόμα και περνούσαμε ώρες μέσα στο αυτοκίνητο μαζί. Ένιωθα καλά,

ήρεμη και χαρούμενη. Εκείνος οδήγησε το αυτοκίνητο και το έριξε σε ένα γκρεμό. Δεν

ένιωσα φόβο, το αυτοκίνητο αντί να γκρεμιστεί αιωρήθηκε αργά αργά προς τα κάτω,

όπως ένα αλεξίπτωτο που κατεβαινει αργά για να προσγειωθεί. Τον κοιτούσα λες και

δεν συνέβαινε κάτι και συνεχίζαμε να κουβεντιάζουμε. Του λέω γιατί το έριξες στον

γκρεμό, μου απαντά γιατί δεν το χρειάζομαι πια, τέλειωσε η μπαταρία του (η ζωή του

άρα ήξερε ότι ερχόταν το τέλος και το τέλειωσε μόνος του) και άρα εγώ να μην φοβάμαι

(εννοώντας ότι θα πάθω κάτι με την πτώση του οχήματο στον γκρεμό) όχι να μην

φοβάσαι μου είπε και χαμογέλασε.

Βρεθήκαμε στη γη και έξω από το αυτοκίνητο. Βρεθήκαμε κάπου αλλού, Ήταν νέος

όπως όταν τον πρωτογνώρισα, όμορφος και ένιωθα για εκείνον χαρά και αγάπη και

όπως τότε που μου θύμιζε τον Πάτρικ Σουέιζ. Ήματσαν χαροιύμενοι και χορεύαμε και με

πήρε αγκαλιά και με κράτησε ψηλά με φίλησε. Δεν είμαι σίγουρη, αλλά νομίζω ότι κιόλας

με φίλησε. Και μετά όπως χορεύαμε και είμασταν χαρούμενοι έπεσε απλά στο πάτωμα

νεκρός. Πέθανε σε δευτερόλεπτα, Απλά έπεσε το σώμα του άψυχο στο πάτωμα έγυρε

το κεφάλι του και έκλεισε τα μάτια. Εγώ έσκυψα πάνω από το νεκρό σώμα και ξέσπασα

σε κλάματα. Ηρθε η κόρη μας, έσκυψε και εκείνη από πάνω του, και ενώ ήξερε και αυτή

ότι ήταν νεκρός του μιλούσε λες και ήταν ζωντανός και απλά μας έκανε ένα κακόγουστο

αστείο. Του μιλούσε και του έλεγε σταμάτα την πλάκα, έλα, σήκω. Εγώ συνέχισα να

κλαίω και ξύπνησα από τον ύπνο μου κλαίγοντας σπαραχτικά προσπαθώντας να

συνειδητοποιήσω ότι ήταν ένα όνειρο.

Βγήκα έξω και το φεγγάρι ήταν πανέμορφο και λαμπρό, από την χθεσινή ακόμα

πανσέληνο.  Μια απόκοσμη ομίχλη από πάνω από το σπίτι.  Επέστρεψα στο κρεβάτι και σκέφτηκα τον Μ. τον σκέφτομαι συνεχώς. Και μετά μου ήρθε μια αναλαμπή. Ότι ο Μ. μοιάζει με τον Π. έναν φίλο που είχαμε μια έντονη σχέση πριν από εικοσιπέντε και βάλε χρόνια και μετά έμαθα ότι πέθανε. (όχι εκείνος που ονειρεύτηκα, ένας άλλος Π. )  Ο Μ. λοιπόν έμοιαζε με τον Π. καταλάβαινα ότι κάτι οικείο μου θύμιζε, ειδικά το χρώμα και η αίσθηση που έχει το μούσι του, αλλά δεν ήξερα όμως ακριβώς τι. Και μου ήρθε ψες, αυτός, μοιάζει με εκείνον, το ύψος, το σχήμα του σώματος, τα τατουάζ, το μούσι, το έντονο βλέμμα, το χρώμα των ματιών. Αν και ο Μ. για να λέμε την αλήθεια είναι πιο όμορφος, ή ίσως και να είναι που είναι ο τελευταίος που αγάπησα.

Ποιος ξέρει, άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, και τα όνειρα μέσα μέσα αναδύονται μέσα απο΄την άβυσσο για να μας δείξουν κομμάτια κρυμμένα, τραύματα θαμμένα, και να μας βοηθησουν με την διαδικασία του πένθους και της θλίψης. 

Αν είναι εκεί έξω η ψυχή σου Π. ευχαριστώ που ήρθες ψες στον ύπνο μου, τόσο ζωντανός και τόσο νέος και όμορφος, όπως σε πρωτογνώρισα, όπως σε ερωτεύτηκα και περάσαμε λίγες στιγμές μαζί χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι. 

φωτό το φεγγάρι 1η Ιούλη τα χαράματα μετά το ξύπνημα