επιστροφή

Ήταν κουραστική η επιστροφή χθες από το Ηράκλειο.  Ενιά και σαράντα το βράδυ η πτήση εφθασαν σχεδόν μεσάνυχτα να φτάσω σπίτι και άλλες μια δυο ώρες να χαλαρώσω και να με πάρει ο ύπνος. Ξύπνησα με άσχημο πονοκέφαλο που ούτε το νερό με βοήθησε ούτε το παυσίπονο. Ηρθα πίσω και με το καλημέρα ξύπνησα με το άγχος μου, με το μυαλό μου να ξαναξεκινά την ίδια κασέτα με μαύρες σκέψεις, γκρίζες σκέψεις, με ότι φανταστείς πρόβλημα που δεν ήταν του παρόντος και ένα εσωτερικό μονόλογο για ένα θέμα που έγινε πριν φύγω και είπα να μην ασχοληθώ μαζί του όσο ήμουν στις διακοπές και τώρα επανήλθε στο μυαλό μου 

δεν είναι πραγματικά τόσο παράξενο που όσο είμαι μακριά ηρέμησα από όλους και από όλα και από την ίδια μου την σκέψη και μόλις ήρθα πίσω ήρθε πίσω και ο κουραστικός μου, αγχωτικός μου εαυτός. 

το ελπιδοφόρο είναι ότι τουλάχιστον όσο ήμουν μακριά απαλλάγηκα λίγο από την διαταραχή μου, δεν της έδωσα ονομασία ακόμα αλλά μπορεί να είναι και αγχώδης διαταραχή ή απλά η μαλακία που με δέρνει. όσο ήμουν μακριά λοιπόν, ήμουν καλά. Κάτι είναι και αυτό. 

Τελικά κάτι που με φόβιζε και δεν τολμούσα να κάνω, αποδείχηκε μια άκρως απολαυστική εμπειρία. Να ταξιδεύω μόνη μου, να μπαίνω στο αεροπλάνο, να φτάνω στο ξενοδοχείο, να έχω το δωμάτιο στην διάθεση μου, αν θέλω να βγω να βγω, αν θέλω να μείνω μέσα να μείνω, αν πεινώ να φάω ή να παραγγείλω ρουμ σέρβις. Να ξημερώσει η μέρα, να φάω πρωινό, να βάλω τζιν και αθλητικά και να βγω έξω χωρίς πρόγραμμα χωρίς πλάνο και να αποφασίσω εκείνη τη στιγμή τι θέλω να κάνω, αν θέλω να πάω αριστερά ή δεξιά, αν θέλω να μπω ή όχι στο μουσείο, αν θέλω να πάρω ταξί ή λεωφορείο. Όχι δεν είμαι αντικοινωνική, ούτε μισάνθρωπος, γνώρισα ανθρώπους, μίλησα, φάγαμε με ανθρώπους που γνώρισα στην Κνωσσό στην ταβέρνα, έκανα μια νέα φίλη λίγο έξω από το λιμάνι, κουβέντιαζα με τις κοπέλες που δούλευαν στο αρχαιλογικό μουσείο και γενικά είχα όρεξη για κουβέντα. Αλλά στην τελική μετά έφευγα και συνέχιζα μόνη μου. Κι αυτό ήταν υπέροχο. 

έκατσα την τελευταία μέρα να φάω κάτι στην πλατεία και ένα ζευγάρι Κύπριοι περασαν από δίπλα μου και έλεγε η γυναίκα στον άντρα της τώρα τι έπαθες και κατέβασες τα μούτρα σου και ξίνισα τα μούτρα μου και σκέφτηκα τι φρικτό πρέπει να είναι να είσα με έναν άνθρωπο τριάντα σαράντα χρόνια και να έχεις έγνοια γιατί κατέβασε τα μουτρα του, αν είπες κάτι λάθος, αν έκανες κάτι λάθος, αν αναπνέυεις λάθος. Αν πεινά αν διψά αν του στριμώχνει το παντελόνι τα αρχίδια του. Φίλε, άσε μας. Δεν αξίζει πραγματικά στο λέω, να πληρώνεις το κόστος και το τίμημα, όχι για μένα πλέον, όχι στα πενήντα. 

εκείνο που θα ήταν πραγματικά ωφέλιμο για κάθε άνθρωπο, άντρα και γυναίκα είναι δεν είναι σε σχέση, είναι να κάνει ένα ταξίδι μια φορά τον χρόνο μόνος του. Και αυτό σκοπεύω να κάνω κι εγώ. Γιατί όπως έγραψα και πριν να είσαι μόνος στο σπίτι σου στην εργασία σου και στο περιβάλλον σου αρχίζεις σιγά σιγά να βαριέσαι τον εαυτό σου καμιά φορά και να τον μισάς. Άμα τον πιάσεις και τον βάλεις σε ενα νέο περιβάλλον και δεις πώς είναι να είναι σαν μικρό παιδί που ζει μια νέα περιπέτεια αρχίζει και σου προκαλεί και πάλι το ενδιαφέρον, αρχίζεις και χαμογελάς όταν περνάς χρόνο μαζί του, αρχίζεις να νιώθεις όμορφα συναισθήματα και πάλι και η ζωή είναι λίγο πιο χρωματιστή. 

στην Κνωσσό γνώρισα την Μαργαρίτα και ζήλεψα, με τον καλό τρόπο, που όχι μόνο αγαπά αυτό που κάνει αλλά το κάνει με τόσο πάθος και αυτό μας το μετέδιδε μέσα από όλα μας είπε κατά την διάρκεια της ξενάγησης.  έχω κι άλλα να γράψω έχω κι άλλα να σκεφτώ έχω κι άλλα να επεξεργαστώ και επίσης έχω να προγραμματίσω το επομενο μου σόλο ταξίδι 

Επιστροφή