90 λεπτα

 

Ένα παράξενο πράγμα όταν γράφω. Μερικές φορές μου συμβαίνουν πράγματα και εμπνέομαι και γράφω και άλλες, φαντάζομαι, οραματίζομαι μια σκηνή, και ξεκινώ να την καταγράφω. Το ίδιο έγινε και πρόσφατα. 6 του Ιούνη έγραψα μια ιστορία, φανταστική μεν, wishfull thinking όπως λέμε δε. Και δες πώς τα φέρνει η ζωή

Η ιστορία έγραφε someday he will see her και αυτά και αυτά και αυτά.

Από την 1^η Ιούνη είχα να τον δω, να του μιλήσω και μπήκα σε φάση no contact. Εγώ μπήκα και έβαλα και τον ίδιο με το ζόρι, μπας και τελειώσει αυτή η μπερδεμένη κατάσταση και ησυχάσουμε.

13 Ιούνη, Σάββατο πρωί πήγα και αγόρασα ένα φόρεμα. Ξεκίνησα στον πηγαιμό να βρω ένα ολοπράσινο φόρεμα αλλά τελικά μου άρεσε και πήρα ένα πράσινο, μακρύ φόρεμα, με λουλούδια, για να το βάλω, το βράδυ, σε ένα γάμο που θα πήγαινα.  Πήγαμε στον γάμο, τελείωσε ο γάμος, ήρθα σπίτι και έβαλα στόρυ στο what’s up μια φωτό από τον γάμο. Σημείωσε ότι 12 μέρες ανέβαζα τίποτα να μην βλέπει και να μην έχω έγνοια αν θα δει ή όχι. Ήξερα ότι θα δει το φόρεμα, ξέρω τα γούστα του, τις εμμονές του, τα βίτσια του. Δύο λεπτά πέρασαν. Το είδε, με πήρε τηλέφωνο και εγώ απάντησα, μετά από 12 γαμημένες μέρες που άντεξα το no contact.

Marina mou….  με εκείνη την βελούδινη φωνή και την παράξενη προφορά.  How are you?

Να πάμε για ποτό?

Να πάμε

Πήγα τον πήρα από το σπίτι. Για αλλού κινήσαμε για αλλού αλλά η ζωή μας πήρε παραλία. Για να κάνουμε αναπαράσταση την πρώτη και τρίτη παράγραφο της ιστορίας που είχα γράψει στις 6 Ιούνη, όταν σκεφτόμουν εκείνον και όλα όσα ονειρευόμουν να κάνουμε μαζί. Πρώτη παράγραφος

Θα περπατάει στην παραλία με έναν άνδρα, θα φοράει ένα μακρύ καλοκαιρινό φόρεμα, τα μαλλιά της θα κυμματίζουν στην πλάτη, θα περπατάνε, θα γελάνε και θα μιλάνε, θα της κρατάει απαλά το χέρι. Και αυτό έγινε, φορούσα το καλοκαιρινό μακρύ φόρεμα και περπατούσαμε στον παραλιακό, γελουσαμε μιλούσαμε και για πρώτη φορά μου κρατούσε δημόσια το χέρι.

Τρίτη παράγραφος

Επιστροφή

Θα σταματήσει σε ένα σκοτεινό σημείο ,θα της δώσει ένα φιλί, θα του δώσει ένα φιλί, θα τον σπρώξει απαλά μακριά της, θα ξανακρατηθούν από τα χέρια και θα συνεχίσουν να περπατάνε.

Ζήσαμε κομμάτια απο αυτήν την ιστορία, με αυτόν τον παράξενο άντρα, κάτσαμε στο μπαράκι, ήπιαμε τις μπύρες μας, μιλήσαμε, όμορφα, ειλικρινά, είπαμε αλήθειες, μου κρατούσε το χέρι, με φιλούσε στο μέτωπο, με κράτησε από το πρόσωπο και με έπαιρνε αγκαλιά και με φιλούσε. Επιστρέψαμε σπίτι του, κάναμε έρωτα, εκείνον τον έρωτα που κάνεις όταν θυμάσαι πόσο πάθος είχε η αρχή, πόσο ωραία ήταν εκείνη η πρώτη συνταγή που την έκανες τυχαία αλλά δεν κατέγραψες τα υλικά και δεν θυμάσαι κιόλας πώς να την ξαναφτιάξεις. Εκείνον τον έρωτα, που αγαπάς εκείνην την πρώτη ανάμνηση εκείνου που ήταν μέσα σου ακόμα σαν μύθος, που είχες την προσμονή μια αγάπης που θα γεννηθεί μέσα και παράλληλα από ένα όμορφο ερωτικό σμίξιμο. Τι όμορφο να παράξουμε ψυχή μου που με σκότωσες τόσες φορές. Και εγώ ήρθα και πάλι με συνέναιση στο κρεβάτι σου, και με συναίνεση άνοιξα τα πόδια μου και σε δέχτηκα μέσα μου, γιατί ίσως καταβάθος λίγο ακόμα αγαπώ εκείνον τον άνδρα που με την πρόθεση και την θέρμη του με έβγαλε από τα τάρταρα και για το χατήρι εκείνου, δίνομαι μια τελευταία φορά σε εσένα.  90 λεπτά και μετά γύρισε στο πλάι και κοιμήθηκε, πώς τα καταφέρνουν τα αρσενικά και κοιμούνται στο τσακ μπαμ, ποτέ δεν θα καταλάβω, είναι όμως κάτι που ζηλεύω.

Του ψιθύρισα στο αυτό, μωρό μου θα φύγω θα πάω σπίτι, είναι μόνα τα σκυλιά και εκείνος είπε Όχι, μείνει εδώ, κοιμήσου μαζί μου, I want to fuck you in the morning. Ήταν τέσσερις το πρωί, έμεινα να κοιτάζω λίγο το σώμα του, ένα υπέροχο σώμα, μου σφικτό, με σκούρο δέρμα, σφτικτό, στρογγυλεμένο κωλαράκι, ωραία πλάτη, ένα σώμα που χαίρεσαι να σε πηδά, αυτό είναι γεγονός. Τον χαίδεψα, τον φίλησα στην πλάτη, στο κεφάλι και μετά μας σκέπασα και τους δύο με το λευκό σεντόνι. Δεν τα κατάφερα να κοιμηθώ και ούτε ήθελα να κάτσω κι άλλο να δω αν θα με πηδήξει ξανά το πρωί.  Πέντε η ώρα το πρωί μ μαζεψα το βρακί από το πάτωμα και το φόρεμα που κοιμόταν πάνω ο κοιμωμένος καλλωνός, και με το σουτιέν στο χέρι, βαριόμουν να το βάλω τέτοια ώρα, και η τσάντα δεν το χωρούσε, το κρατούσα λοιπόν στο χέρι και την έκανα σιγά σιγά. Εφτά λεπτά η απόσταση από το σπίτι μου, αυτή είναι η σχέση η αντίθετη της long distance, αυτή είναι η σχέση short distance, όπου το σπίτι του γκόμενου είναι σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου.

Κοιμήθηκα τέσσερις ώρες  ξύπνησα στις εννιά το πρωί και καθάρισα και το σπίτι και έκανα κ λάντς και την έπεσα στις μία για ύπνο και στις τρεις χτύπησε το τηλέφωνο το αγόρι. Που εκτός από τα άλλα του τα χούγια είναι και ανυπόμονος, ειδικά όταν έχει τις ορέξεις του, που και πότε δεν τις έχει δηλαδή, που δεν τον θυμάμαι μια φορά να μην τις έχει. Τι καλά που θα ήταν να μην είχε αυτά τα ηλίθια του χούγια και να τα βρίσκαμε μαλάκα, τι καλά που θα περνούσαμε. Αλλά, έλα που τα έχει και έλα που έχω κι εγώ τα δικά μου και ήθελε να έρθει δήθεν για καφέ, έτσι το λέμε τώρα,  καταβάθος ήθελε να βγάλει την χασούρα που τον είχα 12 μέρες σε no contact και αποχή και την χασούρα που σηκώθηκα και έφυγα χαράματα και δεν έκατσα να μου κάνει και πρωινό.

Ήρθε ! του έφτιαξα εσπρέσσο και ήπιε το καφεδάκι του και κάπνισε και το τσιγάρο του και κουβεντιάσαμε, τώρα τι είπαμε δεν θυμάμαι, είπαμε για την αυλή που θέλει καθάρισμα και για την ζωή και κάτι γενικά. Και μετά με πήρε από το χέρι και πήγαμε στο δωμάτιο μου και ανάψαμε το κλιματιστικό και έβαλα στον υπολογιστή να παίζει μια αραβική μουσική και  μου είπε πήγαινε βάλε την φούστα σου και φυσικά πήγα και την έφερα, πήγα και πήρα και δεύτερη γιατί την πρώτη σχεδόν να μου την χαλάσει και μου αρέσει η φούστα, την φοράω και στην δουλειά,  ήρθα με την φούστα στο χέρι και ήταν ξαπλωμένος κατάγυμνος στο κρεβάτι μου και του πέταξα την φούστα στα μουτρα.   Εβγαλα το φόρεμα που φορούσα, εβγαλα το βρακί και φόρεσα την φούστα και έμεινα γυμνή από πάνω.  Το εγωιστικό μου εραστίδιο περίμενε σαν πασάς να έρθει το χανουμάκι να τον τελειώσει με το στόμα αλλά το συγκεκριμένο χανουμάκι ήθελε να έρθει ο πασάς να την τελειώσει με το στόμα και μετά από λίγα δευτερόλεπτα επίδειξης αντίστασης και ισχύος και της δικής μου άρνησης να ενδώσω στις απαιτήσεις του εγωιστικού μου εραστή, ο πασάς βρέθηκε ανάμεσα στα σκέλια μου, να γλύφει με περισσό πάθος το μελλοντικό του καταφύγιο. Μετά ήρθε πάνω και καλά για να εισέλθει, αλλά εγώ και πάλι του είπα όχι, όχι θέλω κι άλλο. Με σήκωσε λοιπόν, με έστησε με την πλάτη στον τοίχο, και εγώ στάθηκα με το δεξί πόδι στο πάτωμα και το αριστερό λυγισμένο στην άκρη του κρεβατιού και εκείνος γονάτισε μπροστά μου και συνέχισε το μουνοάρεστο έργο του. Είμαι ανήθικη και αμαρτωλή και λάγνα αλλά όλη η απόλαυση είναι καθαρά στο μυαλό και θέμα εξουσίας, όταν επιβάλλεσαι σε ένα πατριαρχικό αρχίδι που ήθελε να σε πηδά αντρίκια και σιγά σιγά τον εκπαιδεύεις, άλλοτε με το treat και άλλοτε με την τιμωρία, μέχρι την τελική του συμμόρφωση που λέει ότι, ό,τι θέλεις να παίρνεις πρέπει και να το προσφέρεις. Με το ζόρι λοιπόν πασά μου, να μάθεις να το κάνεις με το ζόρι, Και αν ήσουν λίγο λιγότερο ξεροκέφαλος και εγωιστής, θα μάθαινες και να το απολαμβάνεις κιόλας. Αλλά έστω, για τώρα το απολάμβανα εγώ, με εκείνη την διπλή ηδονή της ανδρικής γλώσσας στο μουνί μου, το πόσο σέξυ ένιωθα με το μπούτι μου να ξεπροβάλλει γυμνό μέσα από το απαλό ύφασμα της φούστας μου. Ένιωθα σαν την πόρνη στους δρόμους του Λονδίνου που στέκονταν στις γωνιές των σκοτεινών δρόμων, την εποχή του Τζακ του αντεροβγάλτη. Μια τέτοια κι εγώ, με μια φούστα μακριά, με το γυμνό μου στήθος και το λυτό μαλλί και τον εραστή μου γονατισμένο ανάμεσα στα πόδια μου, να ουρλιάζω από ηδονή και το δεξί μου πόδι να τρέμει.  Μπορώ να σε πηδήξω τώρα?  Με ρωτάει μετά που περνάνε λίγα λεπτά, (υπονοώντας ικανοποιήθηκες κυρά μου), ρωτάει το μωρό μου κάθε φορά, που βαριέται την αγγαρεία και θέλει να περάσει στο κυρίως, που το κυρίως είναι το πήδημα, του πηδήματος, Ω πήδημα.  Ο εραστής μου έχει υπέρχο σώμα, υπέροχο μόριο και αντέχει ώρα. Και αυτό είναι υπέροχο, να μην έχεις έγνοια μπας και δεν, ή αν, ή αν αυτό ή αν εκείνο νωρίς και όλα αυτά. ¨Εχει αυτοπεποίθηση και πηδάει με αυτοπεποίθηση και νιώθει και η γυναίκα άνετη και χαλαρή και ότι έχει χρόνο μπροστά της, να το απολαύσει, να το χαρεί με την ησυχία της και να απολαύσει αυτό το ωραίο δώρο που της κάνει ένας ωραίος άντρας, νέος, νεότερος, υγιής, όμορφος , σέξυ, και με αντοχές.  Ο εραστής μου λοιπόν, είχε τα χούγια του, που δεν του άρεσε να χάνει χρόνο με αυτά τα προκαταρτικά και τσακωθήκαμε τόσες φορές για να τον πείσω να κάνει λίγα λεπτά λίγα τυπικά, αλλά όταν περνούσε στο κυρίως,  ήταν μια μετάβαση στο ηδονομάτριξ της αβίαστης ηδονής.  Είναι αλήθεια ότι κάθε εραστής σου πατάει άλλα κουμπιά και αυτός μου πάτησε κάτι νέα παράξενα κουμπιά,  επειδή με διάταζε και εγώ σιχαίνομαι να με διατάζουν και να μου επιβάλλονται και πάντα υπήρχε αυτή η μάχη εξουσίας ανάμεσα μας, και μετά κάθομαι όπως την γάτα που την πιάνεις από το σβέρκο, και μου δίνει οδηγίες και απλά υπακούω, και μαζί του έχω άλλου είδους οργασμούς που ποτέ δεν είχα, και νιώθω μια απίστευτη ηδονή όταν με έχει στα τέσσερα και βάζει απαλά το χέρι κάτω από την φούστα μου και χαιδεύει τον πισινό μου. Δεν ξέρω αλήθεια πού να τον κατατάξω, μου έσπασε απίστευτα τα νεύρα και μου έδωσε τους καλύτερους οργασμούς που μου έδωσε ποτέ άντρας μόνο με το μόριο του.

Κυριακή χωρισαμε για όγδοη θέλεις ένατη φορά. Ζήτησε δεύτερο εσπρέσσο και εγώ του τον έφτιαξα και κάτσαμε και πάλι στο τραπέζι της κουζίνας. Άρχισε το ίδιο τροπάριο ότι θα φύγει από την Κύπρο, αυτή την φορά τους έξι μήνες τους έκανε οκτώ, μάλλον μετά την Πρωτοχρονιά λέει, και μάλλον με δουλεύει κάθε φορά, αλλά παίζω κι εγώ το παιχνίδι και του λέω άντε λοιπόν στο σπίτι σου, μην έρχεσαι να κάνουμε σεξ, σου είπα τόσες φορές θέλω κάτι σοβαρό. Το είπα και το εννοώ. Και μου λέει να μείνουμε φίλοι? Όχι του λέω δεν θα μείνουμε φίλοι. Και μην μου ξαναστείλεις μήνυμα, δεν θα απαντήσω.  Και χωρίσαμε και πάλι, ήθελε να με αγκαλιάσει, τον αγκάλιασα, ήθελε να με φιλήσει, δεν τον άφησα, του άνοιξα την πόρτα, βγήκε έξω και την έκλεισα.

Ε, εντάξει τώρα, πόσες φορές μάθαμε πια. Χωρίζουμε χωρίς εξάρσεις, χωρίς πόνο, χωρίς κλάματα, καλά μόλις είχα κάνει και σεξ δεν μου είχε μείνει και ενέργεια για άλλα δράματα. Έκανα ντους και χαλάρωσα και περασα ολόκληρο το υπόλοιπο απόγευμα σε κατάσταση μεταξύ νιρβάνα και απάθειας.

Δευτέρα βράδυ, και πάλι μόνη, και εκείνος μόνος ενάμιση χιλιόμετρο μακριά γιατί έτσι γουστάρει, να μείνει εργένης, να μην έχει δεσμεύσεις και υποχρεώσεις και α ναι προγραμματίζει και αυτήν την μετανάστευση αρχές του επόμενου χρόνου. Τι παράξενη ρε μαλάκα μου και αυτή η ιστορία, τι χωρισμοί, τι ξανά μανά, τι οργασμοί, τι φαντασιώσεις. Ουφ τελοσπάντων, ότι και να γινε, το θέμα είναι ότι έγινε κι αυτό για ένα λόγο ή για περισσότερους, και για να βιώσω την χαρά μετά από τόσα χρόνια, ότι έχουν μείνει κάτι τέτοιοι άνδρες ακόμα εκεί έξω, με ένα ωραίο υγιές μόριο και αντοχή 90 λεπτά. Χαμογελάς μπαγάσα, χαμογελάς !    

photo The kiss by Renata Takac