Δεν έχει τη μυρωδιά του θανάτου αυτή η απώλεια
Δεν έχει θρήνο ούτε αποχαιρετισμό
Δεν ξημερώνει αλλά δεν είναι ούτε μεσάνυχτα
Δεν έχει πόνο ούτε δάκρυ ούτε κάτι συνταρακτικό
Ήταν ο θρόνος μου μια στοίβα από χαρτόκουτα
Ήταν το παλάτι μου ένα σανίδι με καρφιά
έσβησαν οι φωτιές του μεσοκαλόκαιρου
και η ιέρεια ξυρίζει το κεφάλι
ο δράκος, ο βασιλιάς, ο διάβολος, ο λύκος, ο όφις, ο εξουσιαστής
η απίστευτη παράνοια της σημαντικότητας ενός καλού τέλους
η γύμνια, το ροζ, το χέρι του, οι αγαπημένοι σου ήχοι, η μανία, η ψιλοκομμένη σάρκα σου, τα εγκεφαλικά σου κύτταρα, η μυρωδιά της θάλασσας, το λευκό, η επιστροφή, η αναμονή, η ελπίδα, το ψέμα, το όμορφο ηδονικό σου ψέμα, η σκληρή επώδυνη αλήθεια, τα επιμελώς κρυμμένα, οι μέρες, το κεφάλι , τα μάτια σου
Είναι παράξενοι οι άνθρωποι Μαρία
Τα επαναλαμβανόμενα δάκρυα υπολείπονται αλατιού
Οι αμαζόνες ξεπέζεψαν απ’ τ’ άλογα
Θέλω μα δεν μπορώ να δώσω άλλη αξία
Μαρίνα Σαβεριάδου
Ποίηση 09/2023
Α’ δημοσίευση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου