πανσέληνος

Απόψε
Της μοναξιάς μου την πανσέληνο
την περπάτησα
εκεί στην ερημιά
στις καλαμιές
δίπλα από τα τσακισμένα διυλιστήρια
Κρύφτηκα στο σκοτάδι
σαν παραπονεμένο παιδί
ορφανό από αγάπη
Άκουσα τα βατράχια να μουρμουράνε
Γέμισα τη λίμνη τους με δάκρυα
άνετα να κολυμπάνε
κι εσύ μου φεύγεις λίγο λίγο
πάντα λείπεις και λυπάμαι
την απουσία δε σου χρεώνω αλλά να..
από πάντα με τσακίζαν τα ολόγιομα φεγγάρια
Είναι που είναι η σελήνη λάμπει τόσο γεμάτη
Κι εγώ νοιώθω τόσο άδεια

ΜΣ (μικρές e-stories) 17/03/2014